MasukShare
ตอนที่ 7 ห่างกันไกล 1/2
Terakhir Diperbarui:
2025-01-21 18:48:0830 นาทีผ่านไป…
เด็กหนุ่มยื่นกระดาษให้เฮียโจ้
“โอ้โฮ ! ไอ้หนุ่ม เอ็งเป็นจิตรกรเรอะ ทำไมวาดสวยงี้วะ” เฮียโจ้ตะลึงกับผลงานการวาดรูปของพยัคฆ์ ในกระดาษที่ยื่นให้เป็นลายเสือ ด้านล่างมีคำว่า PAYAK&JAOKHA เด็กหนุ่มยิ้มด้วยความภูมิใจ ถึงเขาจะเรียนวิชาอื่นไม่ค่อยเก่ง แต่เรื่องศิลปะการวาดรูปเขาถนัดนัก
“พี่ยักไม่ได้เป็นจิตรกรหรอกค่ะ แต่พี่ยักชอบวาดรูป วาดสวยมาก ๆ เลยนะคะ” เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ม้านั่งพูดขึ้น
“เออ ข้าเชื่อเอ็งนังหนู”
“ผมขอวันนี้จบงานเลยนะเฮีย ไม่ค่อยมีเวลามาน่ะ”
“วันเดียวเนี่ยนะ รูปที่เอ็งวาดมา ข้าว่าอย่างน้อย ๆ ต้อง 3 วันนู่นถึงจะเสร็จ เอ็งไม่ไหวหรอก เชื่อข้า”
“ไหวเฮีย ผมไหว ผมให้ทั้งคืนเลย บวกเงินเพิ่มก็ได้”
“เอางั้นเลยนะ เอ็งไม่เปลี่ยนใจแน่นะ”
“ไม่เปลี่ยนเฮีย”
“โอเค…มา ขึ้นเขียง”
8 ชั่วโมงผ่านไป…
ตี 2…
บ้านเหมราช
เด็กหนุ่มค่อย ๆ เดินย่องเข้าบ้านตัวเอง ภายในบ้านมืดสนิท เขาใช้ความเคยชินเดินเอามือและเท้าควานหาสิ่งกีดขวางข้างหน้า พยายามจำตำแหน่งของบ้านเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเปิดไฟ
บนหลังเขามีเด็กน้อยอยู่ เธอนอนหลับบนหลังเขาอย่างสบายใจน้ำลายไหลยืด เขาเดินขึ้นบันไดช้า ๆ ค่อย ๆ ย่องผ่านประตูห้องพ่อด้วยใจที่เต้นรัว
เขาตายแน่ ๆ ถ้าพ่อถ้ารู้ว่าตัวเองพาน้องไปเถลไถลจนดึกดื่น และตายอีกรอบถ้ารู้ว่าเขาแอบไปสักมา ดังนั้นเขาจึงพยายามไม่ให้รู้เด็ดขาด แต่ทันใดนั้นเอง…
พึ่บ !
ไฟเปิด ! ใครเปิดไฟ ?
“ไปไหนมา”
ป๋า ! ซวยละกู
“ไปเที่ยวบ้านไอ้เต๋อมาน่ะป๋า ฉลองเรียนจบ ไปกันหมดเลยนะ ทั้งห้องเลย”
“มึงอย่ามาตอแหล กูโทร.ไปถามมันมาแล้ว ไม่เห็นมันมีงานฉลองอะไร มึงบอกกูมาซะดี ๆ ว่าพาน้องไปเถลไถลที่ไหน พรุ่งนี้กูจะไปส่งน้องไปกรุงเทพฯ อยู่แล้วยังทำตัวแบบนี้อีก”
“ไป…เอ่อ…ไป”
“แล้วเสื้อไปโดนอะไรมา” เหมราชเดินเข้าไปใกล้ ดึงคอเสื้อออกดู ก็เห็นรอยสักขนาดใหญ่ตรงหน้าอกด้านซ้ายของลูกชาย เขาโกรธจนมือสั่นไปหมด ไอ้ลูกเวร ! เป็นเด็กเป็นเล็กริอ่านไปสักแล้ว มึงต้องตายด้วยน้ำมือกูนี่แหละ !
“ป๋า…ขอเวลานอก…ขอเอาน้องไปนอนก่อนนะ”
“มึงรีบไปเลย” เหมราชพยายามระงับอารมณ์โกรธกรุ่นของตัวเอง
เด็กหนุ่มรีบเดินเข้าห้องนอนไป หลังจากเอาน้องเข้านอน เขาก็เดินหน้าเศร้าออกมารับชะตากรรมที่ทำเอาไว้
“เอาเลยป๋า จะดุจะด่า จะว่าอะไรก็ตามสบายเลย ผมพร้อมละ”
“กูไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่ามึงแล้วไอ้พยัคฆ์ ตีมึงก็เจ็บมือเปล่า ๆ กูถามจริง มึงไปสักทำไม ?”
“ไม่ได้สักเอาเท่ละกันน่ะป๋า”
“แล้วมึงไปสักเพื่อ ?”
“ทีป๋ายังสักได้เลย เต็มหลังเลยด้วย”
“มึงยังมาย้อนกูอีก นี่กูสักตอนกูทำงานแล้วโว้ย ไม่ใช่เด็กหัวโปกแบบมึง”
“ผมกลัวจะคิดถึงน้อง ผมอยากให้รอยสักมันย้ำเตือน ว่าเจ้าขายังอยู่กับผมตลอดเวลา ผมยอมให้น้องไปแล้วขอแค่รอยสักนี้ไว้กับผมไม่ได้เหรอป๋า” เขาพูดไปน้ำตาก็ซึมอาบแก้มทั้ง 2 ข้าง
“ยักเอ๊ย ! กูเป็นพ่อมึงทำไมกูจะไม่เข้าใจ กูรู้ว่ามึงรักน้อง แต่ขอให้ทำเพื่ออนาคตน้องเถอะวะ มึงก็รู้ว่าพ่อแม่น้องมันตายไปแล้ว เขาฝากฝังไว้กับพ่อ พ่อรับปากเขาไว้ว่าจะดูแลให้ดี จะผิดคำพูดกับคนตายได้ยังไง…เอาเถอะ ไปนอนซะ เดี๋ยวไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องตื่นไปส่งน้องแต่เช้าแล้ว”
“เดี๋ยวก่อนป๋า จำที่ป๋าเคยบอกได้ไหม ว่าถ้าผมได้เกรด 3 แล้วป๋าจะให้สิ่งที่ผมอยากได้”
“เออ จะขออะไร”
“ขอไปหาน้องบ้างได้ไหม”
“กูไม่ใจร้ายขนาดไม่ให้พี่น้องเจอกันหรอกน่า”
“ไปเมื่อไหร่ก็ได้ กี่วันก็ได้นะป๋า”
“อย่าให้เสียการเรียนทั้งคู่ก็แล้วกัน”
“ขอบคุณครับป๋า” เด็กหนุ่มพูดจบก็กระโดดกอดผู้เป็นพ่อ เป็นครั้งแรกที่เขากอดพ่อตัวเอง ตั้งแต่จำความได้ บิดาและเขาเองไม่เคยได้กอดกันสักครั้ง อาจจะด้วยความเป็นผู้ชาย นิสัยไม่ค่อยกล้าแสดงออกต่อกันเท่าไร แต่ตอนนี้ทั้งคู่กำลังกอดกัน แต่ก็ได้เดี๋ยวเดียว เพราะ…
โอ๊ย !
“อย่าหยิกดิป๋า สักพึ่งเสร็จอะ”
“กูหมั่นไส้ เสือกสักซะใหญ่โต”
“ก็ยังเล็กกว่าป๋าแหละน่า…ไปนอนละ…ง่วง ฮ้าวววว”
“เออ รีบไปไกล ๆ เลย”
เหมราชมองหลังลูกชายที่เดินเข้าห้องนอนไป นี่มันโตขนาดนี้แล้วเหรอวะ นานเท่าไรแล้วที่ไม่ได้กอดมัน นายเหมนึกย้อนกลับไป คงจะเป็นครั้งนั้น วันที่มันเสียแม่ไป
ลลิน…ไอ้พยัคฆ์มันโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ เธอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะดูแลลูกของเราอย่างดี
Bab terbaru
พยัคฆ์เจ้าขา ตอนที่ 39 ไอ้ 3 แสบ 2/2 จบ
“หยุดร้องไห้แล้วฟังแม่…ที่แม่ตีเพราะต้องการให้ลูกรู้ ว่าการโกหกมันไม่ใช่เรื่องดี แล้วยิ่งโกหกปู่ให้ต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้แล้ว ลูกเองก็ยังเล่นสนุกสนานบนความทุกข์ของคนอื่นได้ยังไง พร้อมพบ ไม่ว่าใครชวนทำอะไรไม่ดี หนูก็ต้องปฏิเสธไม่ใช่เข้าร่วม แถมยังเป็นคนคิดให้คนอื่น ๆ โกหกปู่อีก และอีกอย่าง เมื่อทำผิดแล้วก็ต้องยอมรับผิดของตัวเอง ไม่ใช่โบ้ยความผิดให้พี่เขา มันไม่ดีเลยนะลูก ส่วนพายุ ลูกเป็นพี่คนโต ต้องคอยดูแล ปกป้องน้อง ๆ เป็นตัวอย่างที่ดีของน้อง ๆ สิลูก ไม่ใช่พาน้องไปเล่นพิเรนทร์แบบนี้ พวกลูกเป็นพี่น้องกัน ต้องรักกันไว้ อย่าทะเลาะเบาะแว้งกัน เพราะเมื่อเกิดอะไรขึ้น ก็มีแต่พวกเราพี่น้องเท่านั้นที่จะช่วยเหลือกันและกัน เข้าใจที่แม่พูดไหม ?” เด็กน้อยทั้งหลายพยักหน้าเข้าใจพลางก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นไปด้วย“เอาละ ๆ เข้าใจแล้วก็ดี ปู่เองก็ไม่ได้อยากให้ทำโทษหลาน ๆ หรอก เพียงแต่แค่เป็นห่วงก็เท่านั้นเอง” “ไม่ได้หรอกค่ะพ่อ เดี๋ยวแกจะเคยตัว โตขึ้นเป็นแบบพี่ยักทำไงล่ะคะ” หญิงสาวพูดทำเอาคนโดนพาดพิงหันขวับ เขาไปเกี่ยวไรด้วยว้า !“มาหลาน ๆ มาหาปู่มา เดี๋ยวเราไปอาบน้ำล้างตัวกัน เดี๋ยวปู่เอาสระลมยางให้เล่น”
พยัคฆ์เจ้าขา ตอนที่ 38 ไอ้ 3 แสบ 1/2
8 ปีต่อมา…“แยกขาหน่อยสิจ๊ะเมียจ๋า” ชายหนุ่มสั่งขณะที่เขากำลังดันแก่นกายอันใหญ่โตเข้าไปในกายเนื้อหญิงสาวที่นอนหงายอยู่ด้านล่าง หญิงสาวว่าง่ายยอมทำตามโดยไม่อิดออด เสียงเร่งเร้าของเธอทำให้ความเร่าร้อนก่อตัวขึ้นภายในกายเขา ทันทีที่สอดเข้าไป…ความใหญ่โตทำให้หญิงสาวร้องครางออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่“ร้องดัง ๆ เลยค่ะที่รัก วันนี้ลูกไม่อยู่ บ้านนี้เป็นของเราแล้ว ร้องดัง ๆ สิคะ !” ชายหนุ่มบอก มือของยังเขากอบกุมที่เนินเนื้อของเมียสาวที่นอนครางกระเส่าอย่างได้อารมณ์ “ที่รัก…ขา…หนู…สะ...เสียวมากเลย” “อย่างนั้นแหละจ้ะยาหยี” ชายหนุ่มเร่งเครื่องความเร็วเดินหน้าเต็มกำลัง นานหลายเดือนแล้วที่เขาไม่ได้จัดเมียตัวเอง ตั้งแต่มีลูก...เมียก็เริ่มสนใจแต่ลูก ซึ่งลูกก็มีแต่ผู้ชาย เขาที่อยากมีลูกผู้หญิงก็พยายามหาเวลาเพื่อที่จะผลิตให้ได้สักคน แต่ก็เจอมารผจญ มารที่ว่าก็คือ ลูก ๆ ของเขาเอง ทุกครั้งที่เขาจะทำเรื่องอย่างว่า ก็เหมือนไอ้ 3 หน่อมันจะรู้ทุกครั้ง ครั้งนี้พ่อเขากลับมา ก็ได้โอกาสฝากลูก ๆ ไว้กับพ่อชั่วคราว ส่วนเขาเองก็จะได้มีเวลาปั๊มลูกสาวสักที...แต่ไม่ทันจะได้เสร็จสม…เสียงเรียกจากด้านนอกก็ดังขึ้น“ไอ้ย้ากกก…ม
พยัคฆ์เจ้าขา ตอนที่ 37 ความจริงอีกอย่าง 2/2
@งานวัดประจำปีวันนี้เป็นวันลอยกระทง พยัคฆ์พาแฟนสาวไปเที่ยวงานประจำปีที่วัดแถวบ้าน เมื่อก่อนตอนเด็ก ๆ เขาและเธอก็พากันไปงานวัดบ่อย ๆ ชายหนุ่มพาแฟนสาวเดินเที่ยวภายในงาน บรรยากาศค่อนข้างครึกครื้น แสงไฟจากร้านค้าต่าง ๆ หรือซุ้มขายของต่างก็ติดไฟเรียกผู้คนกันระนาว เสียงเพลงบรรเลงอย่างอื้ออึง ซุ้มการละเล่นต่าง ๆ มีคนมุงล้อมเล่นกันอย่างสนุกสนาน ผู้คนต่างหลั่งไหลกันมาจากทั่วทุกที่ ทั้งเด็กเล็ก ผู้ใหญ่ วัยรุ่น หรือแม้แต่คนเฒ่าคนแก่ก็มาร่วมงานวัดครั้งนี้ด้วย เพราะมีซุ้มให้ทำบุญอยู่ตรงมุมโบสถ์ของวัด ทั้ง 2 คนเดินมาเรื่อยก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าร้านขนมสายไหม “อยากกินเหรอคะ ?” ชายหนุ่มถามแฟนสาวตรงหน้า หญิงสาวระบายยิ้มหวาน พยักหน้าหงึก ๆ เป็นการให้คำตอบ เขาซื้อให้เธอ 1 ไม้ใหญ่สีชมพูฟูฟ่อง หญิงสาวกัดลงคำหนึ่งก็หลับตาปี๋ รสชาติความหวานแล่นถึงโสตประสาท “ขอพี่ชิมมั่ง” หญิงสาวกำลังจะยื่นสายไหมในมือให้แฟนหนุ่มชิม แต่เขากลับเอาหน้าเข้ามาใกล้แล้วตวัดลิ้นเลียที่ริมฝีปากเธอหน้าตาเฉย ทำเอาเจ้าตัวตกใจฟาดมือเล็ก ๆ ไปที่อกเขาอย่างจัง“พี่ยัก ! อายคนเขา”“อายทำไมคะ เขาจะได้รู้ว่าหนูมากับแฟนไง”“แค่ใส่เสื้อคู่เขาก็รู
พยัคฆ์เจ้าขา ตอนที่ 36 ความจริงอีกอย่าง 1/2
@บ้านเหมราช“หนูไม่ต้องไปหรอกค่ะ อยู่นี่แหละเดี๋ยวพี่ก็กลับมาแล้ว” พยัคฆ์พูด ก่อนจะเตรียมตัวออกไปทำบุญครบรอบวันตายของแม่เขา“ทุกครั้งเลย วันครบรอบวันตายแม่พี่ทีไรหนูไม่เคยได้ไปเลย ทำไมเหรอคะ กลัวหนูไปรู้อะไรเข้าเหรอ ?” หญิงสาวเอียงคอถามอย่างทะเล้น“เปล่าซะหน่อย ก็เห็นว่าต้องไปดูไร่ชาไม่ใช่หรือไง พี่ไปเดี๋ยวเดียวเอง”“หนูก็อยากทำบุญให้แม่พี่บ้างนี่คะ ตอนเด็ก ๆ ก็ยังไปได้เลย ทำไมตอนนี้ถึงไปไม่ได้แล้วล่ะคะ” “ไปแล้วห้ามซนนะ ถ้าพี่ไม่ให้ไปตรงไหนก็ห้ามไปล่ะ เข้าใจไหมคะ ?” “เข้าใจค่า…พี่ย้ากกก” หญิงสาวเขย่งปลายเท้าจุมพิตเบา ๆ ที่แก้มแฟนหนุ่ม เขายิ้มมองสาวน้อยตรงหน้าด้วยท่าทีมีความสุขล้น จากนั้นทั้ง 2 คนก็ออกเดินทางไปยังวัดแถวบ้าน @วัดหลังจากถวายสังฆทาน สวดมนต์ นำอาหารและเครื่องดื่มมาถวายพระสงฆ์เรียบร้อยแล้ว เหมราชก็นำพยัคฆ์และเจ้าขาไปที่อัฐิของ ‘ลลิน’ หรือแม่ของพยัคฆ์ เพื่อจุดธูปเทียนและวางดอกไม้ที่หน้ารูป“ป๋า ผมขอถามอะไรหน่อยสิ” พยัคฆ์พูดขึ้นหลังจุดธูปเทียนและวางดอกไม้เรียบร้อยแล้ว “ถามอะไร ?”“แม่ไม่ได้ป่วยตายใช่ไหมป๋า”“ใครบอกเอ็ง”“ไม่มีใครบอก แต่ผมรู้สึกได้ว่ามันต้องมีอะไรมากกว่าน
พยัคฆ์เจ้าขา ตอนที่ 35 ความจริง 2/2
หลังจากที่ฟังผู้เป็นพ่อพูด เรื่องราวที่อัศวเคยเข้าใจกับที่พ่อเล่า มันทำให้เขาหยุดชะงักราวกับทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกหยุดหมุนไปโดยปริยาย เขาเข้าใจผิดมาตลอดว่าแม่ทิ้งเขาไปเพราะมีชู้ และไม่ยอมรับเขาไปเพราะรังเกียจเขา ที่แท้เป็นเพราะพ่อแท้ ๆ ของเขาเองต่างหากที่ทำผิดต่อแม่ พ่อทิ้งแม่ไปแต่งงานใหม่ นี่มันเรื่องอะไรกัน ! ทำไมเขาต้องมารับรู้อะไรแบบนี้ตอนนี้ด้วย ! เขารู้สึกดีใจที่แม่ไม่ได้คิดจะทิ้งเขา แต่กลับต้องมาเสียใจเพราะคนที่ทิ้งแม่ไปก็คือพ่อเขาเอง “ทำไมพ่อทำแบบนี้ ทำไมถึงทิ้งแม่ไป ทำไมถึงต้องมาพรากแม่ไปจากผม” ชายหนุ่มร้องไห้กอดหญิงสาวตรงหน้าด้วยความอาลัยและคิดถึงผู้เป็นแม่ที่เขารักมากที่สุด“พ่อขอโทษลูก พ่อขอโทษ อภัยให้พ่อด้วย พ่อเองก็เสียใจ และจมอยู่กับมันมามากพอควรกับเรื่องนี้ พ่อขอรับผิดทุกอย่างไว้เอง แกปล่อยน้องเขาลงมาเถอะนะ ถือว่าพ่อขอ” อดิสรเอ่ยปลอบลูกชายปล่อยเธอ ปล่อยเธอไป…ทำไมเขาถึงไม่มีความรู้สึกอยากจะปล่อยหญิงสาวในอ้อมกอดคนนี้ให้ออกจากอ้อมแขนเลย ราวกับว่าเธอคนนี้เป็นของเขามานานแล้ว“ผมปล่อยไม่ได้พ่อ” เพราะเขารักเธอเข้าแล้วจริง ๆ ความจริงรักตั้งแต่เจอหน้าเธอครั้งแรกเลยด้วยซ้ำ หญิงส
พยัคฆ์เจ้าขา ตอนที่ 34 ความจริง 1/2
“จะดีเหรอวะ...มึงเดี้ยงซะขนาดนี้...ยังจะมาดวลอะไร” อัศวมองน้องชายต่างพ่อตรงหน้าราวกับเป็นขยะชิ้นหนึ่ง“กูไหว...ถ้ามึงแพ้กู…มึงต้องปล่อยเจ้าขาไป” พยัคฆ์ตอบ เขาพยายามจะรวบรวมสติและกำลังกายของตัวเองให้ลุกขึ้นสู้อีกครั้ง แม้ร่างกายตอนนี้จะไม่อำนวยก็ตาม แต่ใจเขาเชื่ออย่างสุดใจว่าสามารถทำได้ เขาต้องยื้อมันไว้ระหว่างที่พ่อกำลังมา“เฮอะ…สภาพอย่างมึงยังมีหน้ามาต่อรองกูอีก”“หรือมึงกลัวแพ้ ?”“ปากดี...อยากตายก็มาเถอะ กูจะสงเคราะห์ให้” อัศวทิ้งปืนในมือ สาวเท้าเข้าไปปล่อยหมัดหนัก ๆ ปะทะที่ใบหน้าคมคายของผู้เป็นน้อง ความเจ็บปวดพลุ่งพล่านเข้าไปยังโสตประสาทของชายหนุ่มที่นอนกองอยู่บนพื้น“พี่ยัก !! อย่าทำอะไรเขานะ” หญิงสาวที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ตะโกนเสียงดังออกมา “ออกมาแล้วเหรอคนสวย” อัศวหันมองเธอ…เขาจับจ้องอยู่ที่ดวงหน้าสะสวยราวกับตุ๊กตามีชีวิตของเธอ “เจ้าอย่าออกมา…กลับไปที่เดิม !!” ชายหนุ่มพยายามลุกขึ้น เขาอาศัยจังหวะที่อัศวมองแฟนสาวของเขา จัดการเตะเข้าที่ขาตามด้วยการพุ่งหมัดปะทะที่ใบหน้าผู้เป็นพี่จนหงายหลังไป อัศวนอนหงายหายใจหอบ เขาถุยเลือดลงบนพื้นและเช็ดเลือดที่มุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วปะทะกันอ
Anda juga akan menyukai
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา66.4K Dibacaบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์180.5K Dibacaเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน81.2K Dibacaพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่233.8K Dibacaเร้นรักจองจำร้าย
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค705 Dibacaคุณสามีไม่เคยรัก
กชภาภัค1.3K Dibacaคุณพ่อเลี้ยง(เดี่ยว) [ เซ็ตพ่อลูกติด ]
Naya Solene212 Dibacaโปรดปราบเสือ
พริมริน127 Dibaca
