บทที่ 7

“ปล่อยนะ ไอ้คนผิดสัญญา”

“พูดไม่เพราะเลยนะครับ” ฟลินต์ว่าขณะแบกคุณหนูจอมโวยวายขึ้นห้อง

“เกลียดฟลินต์ จะกลับบ้าน จะฟ้องคุณทวด จะฟ้องคุณปู่ จะฟ้องคุณพ่อ”

“ไม่ยอมให้กลับไปฟ้องหรอกครับ หากคุณหนูยังเข้าใจผมผิดอยู่แบบนี้” ฟลินต์เปิดประตูห้องและแบกพาฝันเข้าไป

“บอส” หมิงยู่กับหรงซิ่งตกใจที่เห็นเจ้านายแบกคุณหนูพาฝันเข้ามาด้วยบ่าข้างซ้าย ความกลัวว่าพาฝันจะวิ่งหนีไป ทำให้ฟลินต์ลืมเรื่องอาการบาดเจ็บที่หัวไหล่ข้างซ้ายของตัวเองไปเสียสนิท รู้สึกตัวก็เมื่อร่างเพียวอยู่บนไหล่ของเขาแล้ว

“พวกนายเสร็จแล้วก็ออกไป” ฟลินต์สั่งบอดี้การ์ดทั้งสองที่ขึ้นเอาสูทกับกระเป๋าเอกสารของเขาขึ้นมาเก็บก่อนหน้านี้

“ครับบอส” หมิงยู่กับหรงซิ่งออกจากห้องไป และไม่ลืมที่จะล็อกประตู แล้วฟลินต์ก็วางร่างบอบบางที่แบกไว้ลง

“เหยียบแผ่นดินมาเก๊าวันแรก ฟลินต์ก็ทำพาฝันเสียใจแล้ว ฟลินต์ผิดสัญญา” พาฝันร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวสั้นเทิ้ม ตัดพ้อออกมาด้วยความผิดหวังปนเสียใจ

“ผมไม่เคยผิดสัญญากับคุณหนู” หัวใจแกร่งกระตุกวูบ ฟลินต์ไม่ปรารถนาที่จะเห็นน้ำตาของคุณหนูพาฝัน ทุกความรู้สึกของเธอมีผลต่อหัวใจเขาเสมอ ตั้งแต่เมื่อครั้งยังเป็นคุณหนูตัวน้อย และในตอนนี้ที่เธอเป็นหญิงสาวเต็มวัย

“ได้ยินชัดเต็มสองหู เด็กจิวจงจิวเจ๋อไรนั่นเรียกฟลินต์ว่าปาป๊า แล้วยังจะยัยซูเจินไรนั่นอีก ก็คงเป็นเมียฟลินต์ สัญญาแล้วไงว่าจะไม่แต่งงาน สัญญาแล้วไงว่าจะรอพาฝันโต ตอนนี้พาฝันก็โตเท่าคุณแม่แล้ว แต่ฟลินต์ไม่รักษาสัญญาของเรา พาฝันเกลียดฟลินต์แล้ว”

“อย่าพูดว่าเกลียดผม รู้ไหมว่าคำนี้ถ้าหลุดออกมาจากปากของคุณหนูมันทำให้ผมเสียใจมากแค่ไหน”

“แล้วที่ฟลินต์ผิดสัญญา ฟลินต์รู้ไหมว่าพาฝันเสียใจมากแค่ไหน”

“ผมไม่เคยผิดสัญญากับคุณหนู ผมยังไม่มีเมีย”

“ฟลินต์จะบอกว่าฟลินต์พลาดทำซูเจินท้อง แต่รับผิดชอบแค่ลูกงั้นสิ”

“ไปกันใหญ่แล้วครับ ผมไม่เคยมีอะไรกับซูเจิน แล้วผมจะมีลูกกับเธอได้ยังไง คุณหนูช่วยใจเย็นๆ แล้วฟังผมอธิบายก่อนได้ไหมครับ”

“ไม่ฟัง ก็เห็นอยู่ว่ามีลูกแล้ว ฟลินต์มีลูกกับคนอื่น กะ…ไม่เกลียดก็ได้ แต่โป้ง โป้งฟลินต์ โป้งๆๆๆๆๆๆๆ” แม้จะอยู่ในอารมณ์ผิดหวังเสียใจ แต่ก็ไม่อยากทำร้ายจิตใจของฟลินต์ด้วยคำว่าเกลียด มือเล็กชูนิ้วโป้งใส่อีกฝ่ายรัวๆ เหมือนเมื่อสมัยเป็นเด็ก

“ถ้าเป็นปืนผมคงตายตั้งแต่นัดแรก” ฟลินต์ยกยิ้มเอ็นดู

“ใช่ ถ้ามีปืนพาฝันจะเล็งไปที่หัวใจของฟลินต์ ยิงตัดขั้วหัวใจให้ตายไปเลย”

“คุณหนูของผมจะโหดไปแล้วนะครับ”

“ก็ฟลินต์ทำพาฝันเสียใจ”

“งั้นก็ยิงผมเลยครับ ถ้าคุณหนูคิดว่าผมผิดสัญญา ทำให้คุณหนูเสียใจ” ฟลินต์เอาปืนพกที่เหน็บไว้ที่เอวยื่นไปให้พาฝัน

“ฟลินต์อย่าคิดว่าพาฝันไม่กล้ายิงนะ” พาฝันพูดอย่างท้าทาย แต่กลับไม่ยอมรับปืนมาถือไว้

“ผมไม่รักษาสัญญา ผมทำให้คุณหนูเสียใจ คุณหนูยิงผมเลยครับ” ในเมื่อคุณหนูพาฝันไม่ยอมรับปืน ฟลินต์จึงเป็นฝ่ายจับมือเรียวนุ่มขึ้นมาจับปืน มือใหญ่ทั้งสองข้างกุมมือเล็กไว้อีกที ปลายกระบอกปืนจ่อตรงตำแหน่งหัวใจตัวเอง

“ฟลินต์!!” พาฝันขึงตาใส่อดีตบอดี้การ์ดด้วยความเคืองโกรธ

“ถ้าไม่ยิง ก็ช่วยฟังผมอธิบาย”

“ไม่ฟัง จะกลับบ้าน” พาฝันผลักร่างสูงเต็มแรง กระบอกปืนกระแทกกับไหล่บริเวณแผลกระสุนปืน

“โอ๊ย!” ร่างเพียวที่กำลังวิ่งออกจากห้องไปหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงร้องของอดีตบอดี้การ์ด

“ฟลินต์เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ผมไม่ได้เป็นอะไร”

“เมื่อกี้พาฝันได้ยินเสียงร้อง”

“แค่เจ็บแผลนิดหน่อยครับ”

“แผล? แผลอะไร แผลตรงไหน” พาฝันถามร้อนรน ถลากลับมาหาร่างสูงด้วยความเป็นห่วง ยกมือขึ้นปาดเช็ดน้ำตามองใบหน้าหล่อเหลา ไล่สายตาตั้งแต่ใบหน้า จนถ้วนทั่วกายแกร่งเพื่อหาความผิดปกติ

“……” ฟลินต์เงียบ อมยิ้มกับท่าทางกระวนวายใจเพราะเป็นห่วงเขาของคุณหนูพาฝัน

“พาฝันรู้ว่าฟลินต์ไม่ได้แกล้งร้อง บอกพาฝันมาว่าฟลินต์เป็นแผลตรงไหน เสื้อ…” มือเล็กไล่ปลดกระดุมตั้งแต่เม็ดแรกจนถึงเม็ดสุดท้าย ถอดเสื้อเชิ้ตสีดำออกพ้นกายแกร่ง แล้วเธอก็เจอ หัวไหล่ข้างซ้ายมีผ้าก๊อซสีขาวแปะอยู่ และมีเลือดไหลซึมออกมา

“ฟลินต์ไปโดนอะไรมา”

“โดน…”

“ห้ามโกหกพาฝันนะ”

“โดนยิงครับ ซ้อมยิงปืน พลาดครับ แต่ไม่ได้เป็นอะไรมาก”

“ไม่เป็นอะไรมากได้ไง ก็เห็นอยู่ว่าเลือดไหล ไปให้หมอดูหน่อยนะ” พาฝันจ้องแผลตรงหน้า มีเลือดซึมออกมา แสดงว่าแผลยังสดใหม่อยู่ แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าสิ่งที่ฟลินต์เล่าไม่ใช่ความจริงทั้งหมด แต่ก็เลือกที่จะไม่เค้นถามหาความจริงในเวลานี้

“ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่เปลี่ยนผ้าก๊อซใหม่ก็พอ”

“ตอนที่ฟลินต์อุ้มพาฝันก็โดนเต็มๆ เลยสิ เพราะอย่างนี้ใช่ไหมเลือดเลยไหลออกมาอีก” พาฝันมีสีหน้ารู้สึกผิด

“ไม่ต้องทำหน้ารู้สึกผิดหรอกครับ คุณหนูไม่ได้เป็นคนทำผมเจ็บ”

“พาฝันทำแผลให้ฟลินต์นะ”

“ทำเป็นเหรอครับ”

“เป็นสิ”

“ครับ” เมื่อฟลินต์ยอมให้ทำแผล พาฝันก็มองหากล่องปฐมพยาบาล และมันถูกวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา พร้อมยาที่หมิงยู่กับหรงซิ่งเตรียมไว้ให้

“มียาด้วย ต้องกินอันไหนบ้าง”

“ทั้งหมดครับ กินก่อนนอน”

“ทำแผลเสร็จก็นอน งั้นกินเลยนะ”

“ยังครับ ขอผมอธิบายเรื่องที่คุณหนูเข้าใจผมผิดก่อน”

“จะทำแผล ไม่ว่างฟัง”

“ทำไมถึงไม่ฟังล่ะครับ”

“พาฝันกลัว”

“กลัว?”

“กลัวความจริงไง”

“ความจริงก็คือผมยังไม่มีเมีย ไม่มีเมียแล้วจะมีลูกได้ยังไงครับ”

“แต่เด็กนั่นเรียกฟลินต์ว่าปาป๊า แล้วฟลินต์ก็ดูรักเด็กนั่น พาฝันไม่อยากให้ฟลินต์รักใครมากกว่าพาฝัน”

“ผมรักและภักดีกับคุณหนูมากกว่าใคร แต่จิวเจ๋อน่าสงสาร”

“ไม่เห็นน่าสงสารเลย บอกพาฝันเป็นแม่มดได้ไง แม่มดอะไรจะสวยขนาดนี้ ถ้าเป็นนางฟ้าก็ว่าไปอย่าง”

“เคืองที่จิวเจ๋อเรียกคุณหนูว่าแม่มด?”

“ถ้าพาฝันเป็นแม่มด จิวเจ๋อก็เป็นเด็กปีศาจ”

“จิวเจ๋อน่าสงสารจริงๆ นะครับ”

“ทำแผลดีกว่า” พาฝันตั้งใจทำแผล ใบหน้าสวยอยู่ห่างใบหน้าหล่อเหลาไม่กี่นิ้ว ฟลินต์เล่าเรื่องของจิวเจ๋อให้เธอฟัง

ณ มณฑลซานตง ประเทศจีน บนเนื้อที่หลายพันไร่ของไร่ผิงอาน จิวชี่ เจ้าของไร่ กำลังนั่งเล่นกับบุตรชายวัยหกเดือนอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีซูหนี่ว์คู่ชีวิตนั่งอยู่ข้างๆ เสียงเจ้าตัวน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเล่นกับผู้เป็นพ่ออย่างมีความสุข แต่ในห้วงเวลาของความสุขนั้น บัดนี้ได้มีกลุ่มชายชุดดำปิดบังใบหน้าพร้อมอาวุธครบมือแฝงกายอยู่ในความมืด

สายลมเย็นพัดวูบเข้าไปในห้อง ซูหนี่ว์เหลือบตาขึ้นไปมองหน้าต่างก่อนจะลุกเดินไปปิด จิวชี่เงยหน้าขึ้นไปมองแผ่นหลังบางในชุดนอนสีขาวด้วยประกายตาอ่อนโยน แต่แล้วร่างกำยำก็ต้องตกตะลึงเมื่อเสียงปืนดังขึ้นสองนัดติด

ปัง! ปัง!

“ซูหนี่ว์” จิวชี่รวบร่างบุตรชายพลิกลงไปข้างเตียง มืออีกข้างหยิบปืนใต้หมอนออกมา เสียงคนงานในไร่ดังเซ็งแซ่ ตามด้วยเสียงปืนดังสนั่นลั่น จิวชี่กอดร่างน้อยคลานต่ำไปหาร่างเต็มไปด้วยเลือดของภรรยาสุดที่รัก เด็กน้อยแผดเสียงร้องไห้อยู่ในอกบิดา

“ซูหนี่ว์ ซูหนี่ว์เป็นยังไงบ้าง” จิวชี่มองหน้าซีดขาว ก่อนจะมองไปด้านล่าง ดวงตาคมกริบมองชายชุดดำที่รุกคืบเข้ามาอย่างโกรธแค้น ก่อนจะก้มมองภรรยาสุดที่รัก

“พา…ลูก…หนีไป” ซูหนี่ว์บอกเสียงแผ่ว มือที่พยายามยกขึ้นไปจับร่างน้อยตกลงข้างตัวพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย จิวชี่มองร่างโชกเลือดน้ำตาไหลเป็นทาง เสียงปืนยังคงดังไม่หยุด กลิ่นควันไฟฟุ้งไปทั่วบริเวณ

“นายครับ นาย” เสียงเรียกดังอยู่หน้าประตู ก่อนจะผลักเข้ามาอย่างรีบร้อน จิวชี่มองลู่เฟิน ผู้จัดการไร่ซึ่งเป็นญาติของภรรยา พอลู่เฟินเห็นร่างซูหนี่ว์นอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้นถึงกับตกตะลึง

“ซูหนี่ว์…”

“ซูหนี่ว์ตายแล้วลู่เฟิน ซูหนี่ว์ตายแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น ใครบุกรุกไร่ของเรา”

“โจรเข้ามาปล้นไร่ครับ นายรีบพานายน้อยหนีไปก่อนเร็วครับ” ลู่เฟินบอกอย่างร้อนรน พลางวิ่งไปหลบหลังหน้าต่าง แล้วยิงโต้ตอบออกไปถูกชายชุดดำคนหนึ่งล้มลง

“ไม่ เราต้องช่วยกันสู้กับพวกมัน” จิวชี่บอก ลุกขึ้นไปยืนข้างหน้าต่างอีกฝั่ง ลู่เฟินสบตาคมกริบของคนเป็นนายอย่างซึ้งใจ ก่อนจะมองร่างหลานชายสุดที่รักอย่างเป็นห่วง

“เฮ้ย! บุกเข้าไป” พวกมันตะโกนแข่งกับเสียงปืน คนงานวิ่งหนีเอาตัวรอด บางคนก็หยิบอาวุธเท่าที่จะหาได้วิ่งเข้าใส่ แต่ก็ถูกกระสุนปืนล้มลง

“เราหนีไปก่อนดีกว่าครับนาย” ลู่เฟินยิงใส่พวกมันเพื่อเปิดทางให้เจ้านายออกจากบ้าน ชายชุดดำร่างสูงตระหง่านที่ยืนหลบข้างต้นไม้ใหญ่ยิงเข้าใส่ กระสุนถูกร่างของจิวชี่ล้มลง แต่วงแขนกอดร่างบุตรชายไว้แนบอก

“จิวชี่” ฟลินต์ตกใจลากร่างของเพื่อนรักไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ แล้วยิงสวนกลับไปถูกพวกมันล้มลง

“ฟลินต์ พาลูกฉันไป ” จิวชี่บอกพลางหอบหายใจแรง เลือดไหลออกจากหน้าท้อง ฟลินต์รับเด็กชายตัวน้อยที่ส่งเสียงร้องไม่หยุดมาอุ้ม

“รีบไป” จิวชี่บอกพลางหันไปมองชายชุดดำสองคนที่เดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะยิงเข้าใส่พวกมันคนหนึ่งล้มลง แต่แล้วร่างใหญ่ของจิวชี่ก็สะดุ้งเฮือก เมื่อกระสุนอีกนัดวิ่งมาเจาะอกด้านซ้ายอย่างจังจนเลือดพุ่งกระจายออกมา

“จิวชี่ จิวชี่” ฟลินต์วิ่งเข้าไปประคอง จิวชี่จับมือของเพื่อนรักแรงๆ สายตามองไปยังบุตรชาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาฟลินต์

“ฝากด้วย ฝากจิวเจ๋อด้วยนะฟลินต์ ลู่เฟิน ดูแลที่นี่รอนายน้อย จนกว่านายน้อยจะกลับ…มา” จิวชี่พูดทิ้งท้าย และหยิบสร้อยที่มีล็อกเกตส่งให้ฟลินต์

“ฝากให้จิวเจ๋อด้วย รีบไปเร็ว” ฟลินต์มองล็อกเกตในมือ แล้วมองร่างชุ่มเลือดอย่างสะเทือนใจ เสียงปืนยังคงไล่หลังไปอย่างกระชั้นชิด ฟลินต์หันกลับไปมองจิวชี่ เป็นจังหวะเดียวกับชายชุดดำที่เหลือยิงเข้าใส่สามนัดติดๆ กัน ร่างของลู่เฟินที่คอยระวังหลังล้มลงไปในพงหญ้า พวกมันสามคนเดินตามไปอย่างใจเย็น จิวชี่รวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายยิงใส่พวกมัน ไม่คิดเลยว่าการมาติดต่อธุรกิจที่จีน และเยี่ยมเยียนเพื่อนรักจะต้องมาพบเจอกับเหตุการณ์สลดใจเช่นนี้