บทที่ 13 เซี่ยชิว (2)

จนมาถึงห้องรับประทานอาหาร เมื่อมองเข้าไปเห็นร่างของชายสูงศักดิ์กำลังนั่งรอนางอยู่ตรงกลางห้อง บนโต๊ะไม้ต่ำมีอาหารมากมายเต็มโต๊ะจนลานตา ชายผู้นั้นเหลือบมามองฟู่ฮ่านก่อนจะแสยะยิ้มอย่างลำพองใจที่สามารถเชิญฮูหยินตนเองออกมาได้สำเร็จ ใบหน้าบึ้งตึงของฟู่ฮ่านยังคงมองไปยังอวี้เหิงก่อนจะเดินมานั่งตรงหน้า แม้จะไม่พอใจที่ต้องร่วมโต๊ะกับคนผู้นี้แต่นางต้องสงบท่าทางให้เรียบร้อย

“พระชายามาทานข้าวแล้ว” อวี้เหิงเอ่ยพลางยิ้มให้นาง

หรงฟู่ฮ่านขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ตอบอีกฝ่ายก่อนจะเริ่มทานข้าวตรงหน้าตนเอง

“เราไม่รู้ว่าพระชายาชอบทานอะไร เราจึงให้พ่อครัวเตรียมอย่างที่พ่อครัวอยากจะเตรียม หวังว่าพระชายาจะไม่ถือสา”

หรงฟู่ฮ่านยังคงไม่ตอบ

อวี้เหิงเห็นท่าทางของพระชายาตนเองเช่นนี้กลับนึกชอบใจ เขาเอื้อมมือไปคีบเนื้อปลาข้างตนเองก่อนจะวางลงในจานของฟู่ฮ่าน หญิงสาวถึงกับเงยหน้ามองอีกฝ่ายทันที

“ท่านเก็บเนื้อปลาดี ๆ เช่นนี้ให้ตนเองกินดีกว่า” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยเสียงเรียบ ๆ “ต่อให้ท่านทำดีกับข้ามากแค่ไหน ข้าก็ยังอยากจะหย่ากับท่านอยู่ดี”

อวี้เหิงได้ยินเช่นนั้นจึงขมวดคิ้ว มองเข้าไปในตาของฟู่ฮ่านราวกับสงสัยในบางอย่าง

“เราไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าถึงอยากจะหย่ากับข้าถึงขนาดนี้ งานแต่งงานของเราท่านพ่อก็เป็นคนประทานงานสมรสนี้ให้ ทำไมต้องคัดค้านเราถึงขนาดนี้ล่ะ…ฟู่ฮ่าน”

หญิงสาววางตะเกียบในมือตนเองลงเบา ๆ ไม่ได้มองใบหน้าของอวี้เหิงแต่กลับมองไปทางเจียงชิงที่ยืนก้มหน้าไม่ไกลตนเองมากนัก

“เจียงชิง เจ้ามานี้สิ” ฟู่ฮ่านเอ่ย ท่าทางยังคงสงบนิ่ง

ฝ่ายที่ถูกเรียกสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองนายหญิงตนเองสลับกับมองอวี้เหิง นางค่อย ๆ เดินไปคุกเข่าต่อหน้านายหญิงตนเองด้วยร่างกายที่สั่นเทา

“เจียงชิง ข้ารู้อยู่ว่าจริง ๆ แล้วชื่อจริงของเจ้าชื่ออะไร เป็นคนจากที่ไหน ไม่ต้องปิดบังข้าหรอก” หรงฟู่ฮ่านเริ่มซักถามอีกฝ่าย

หลังจากที่หรงฟู่ฮ่านปะทะคารมกับอวี้เหิงไป ผ่านไปหลายวันที่นางไม่ได้เจอหน้าของเขา ถึงแม้จะเจอ ตนก็หลบหน้าเรื่อย ๆ เช่นนี้ ราวกับไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขาอย่างไรอย่างนั้น

ทุก ๆ วันยังคงดำเนินไปอย่างราบเรียบโดยที่หรงฟู่ฮ่านพยายามไถ่ถามอาการขององค์รัชทายาทที่กำลังประชวรผ่านทางคนสนิทของอวี้เหิง ดูแล้วอาการของพระองค์ยังไม่ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อยจนเหล่าขุนนางในวังเริ่มหมดหวังว่าองค์รัชทายาทจะดีขึ้นในเร็ววัน

ตัวของฟู่ฮ่านเองก็เริ่มร้อนรนใจ นางมีเวลาแค่สองปีเท่านั้นหากทุก ๆ อย่างยังไม่ดีขึ้น เมื่อนั้นจะเป็นอวี้เหิงหรือสกุลหรง แม้แต่ตัวของนางเอง ต่างต้องเข้าสู่สังเวียนการแย่งชิงที่ไม่มีทางชนะนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ทางเดียวที่ทุก ๆ อย่างจะไม่เกิดขึ้นคือนางต้องหย่ากับอวี้เหิงให้ได้ในเร็ววันหรือไม่ก็สวดมนต์ภาวนาให้องค์รัชทายาทอาการดีขึ้น

หรงฟู่ฮ่านนั่งถอนหายใจพลางมองดูดอกไม้ในสวนที่ผลิบานสะพรั่งดูแล้วลานตา แสงแดดร้อนจ้าทำให้ดอกไม้เหล่านี้ล้วนมีสีสันมากยิ่งขึ้น นางโบกพัดในมือตนเองเพื่อคลายร้อนพลางดื่มน้ำชาข้างตนเอง หลายวันมานี้เซี่ยชิวยังคงรับใช้นางอยู่ไม่ห่างแม้นจะยังคงเงอะ ๆ งะ ๆ แต่ไม่ถึงกับทำอะไรแย่ขนาดนั้น วันนี้ก็เช่นกัน หญิงผู้นั้นคอยเติมน้ำชาให้ตนเองเป็นระยะ ๆ

หรงฟู่ฮ่านชำเลืองมองเซี่ยชิวเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นมาพลางโบกพัดเบา ๆ “เซี่ยชิว ข้ากับเจ้าไม่มีอะไรต้องบิดบังกันแล้ว พักหลังนี้มาเจ้าดูจะกลัว ๆ ข้าไม่น้อยเลยทีเดียว”

เซี่ยชิวได้ยินเช่นนั้นจึงคุกเข่าลง ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองฟู่ฮ่านจนฟู่ฮ่านต้องถอนหายใจ ไม่อยากนึกเลยว่านางเอกในนิยายที่ตนเคยอ่านจะมีท่าทางเช่นนี้ต่อนาง แต่จะให้โทษใครได้ล่ะ มักมีข่าวลือว่าคุณหนูตระกูลหรงเอาแต่ใจ ทั้งยังร้ายกาจ ไม่แปลกที่สาวใช้จะเกรงกลัว

“บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ” เซี่ยชิวกล่าวเสียงสั่นพร้อมก้มหัวลง

“ลุกขึ้น ๆ ไม่มีใครตำหนิเจ้าหรอก เจ้ามาที่แห่งนี้อาจจะเพราะความจำเป็นบางอย่าง เจ้าก็อย่าทำตัวอ่อนแอแบบนี้เลยไม่ว่าจะกับข้าหรือกับใคร” หรงฟู่ฮ่านเอ่ย

เซี่ยชิวค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแต่ยังคงก้มหน้าไม่สบตานายตนเอง

“เจ้ากับองค์ชายจวิ้นเหยารักใคร่ชอบพอกันใช่ไหม?” หรงฟู่ฮ่านถาม

เซี่ยชิวได้ยินแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตาฟู่ฮ่านตรง ๆ เป็นไม่กี่ครั้งที่หญิงสาวจะสบตากับนายตนเองตรง ๆ ด้วยแววตาเปล่งประกายราวกับกำลังมีความหวังแต่แล้วก็ต้องดับวูบลง

“บ่าวต่ำต้อยไม่คู่ควรกับองค์ชายจวิ้นเหยา” เซี่ยชิวกล่าวน้ำเสียงจำยอมในโชคชะตา

“เจ้ากับองค์ชายยังมีหวังได้ครองคู่กัน หากเจ้าต้องการ ข้าจะเชิญองค์ชายมาที่จวนบ่อย ๆ พวกเจ้าจะได้มีโอกาสพบหน้ากันมากยิ่งขึ้น”

“พระชายา…ท่านดีกับข้าถึงเพียงนี้ ข้าละอายใจยิ่งนัก” เซี่ยชิวกล่าว

หรงฟู่ฮ่านเอื้อมมือไปจับมือหยาบกร้านของอีกฝ่ายเอาไว้ แม้มือนั้นจะหยาบเพราะตรากตรำทำงานหนักแต่มือนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและไร้เดียงสาของผู้หญิงคนหนึ่ง

“สักวันเจ้ากับเขาจะได้ครองรักกัน และเมื่อวันนั้นมาถึงเจ้าจะไม่ได้เป็นบ่าวในเรือนของอีกต่อไป เจ้าจะเป็นพระชายาของอ๋องจวิ้นเหยา” หรงฟู่ฮ่านกล่าวอย่างอ่อนโยน ใบหน้าของเซี่ยชิวกลับมาเปล่งปลั่งอีกครั้งเมื่อได้ยินคำอวยพรจากนายหญิง “แม้นอ๋องจวิ้นเหยาจะมีพระชายาเอกอยู่แล้วก็ตาม แต่คนที่ท่านอ๋องรักก็คือเจ้า”

“พระชายา…เซี่ยชิว ไม่รู้จะขอบคุณพระชายาเช่นไรดี”

“ดังนั้นเจ้าอดทนรออีกสักหน่อย รอเมื่อเวลาที่เหมาะสมมาถึง จงเป็นคนที่อ่อนโยนเช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ แต่อย่าเป็นคนที่อ่อนแอ”

“บ่าวรับทราบแล้วเจ้าค่ะ” เซี่ยชิวยิ้มให้ฟู่ฮ่าน ฟู่ฮ่านเองก็รับยิ้มของอีกฝ่ายด้วยความเต็มใจ