บทที่ 12 เซี่ยชิว

หรงฟู่ฮ่านจ้องมองอวี้เหิงท่าทีไม่หวาดกลัว กล่าวอย่างเยือกเย็น “สุดแล้วแต่ท่านจะคิดเลยท่านอ๋อง ข้าไม่สนใจเซี่ยชิวอยู่แล้ว แต่ข้าสงสัยมากกว่าว่าเพราะเหตุใด ท่านถึงให้เซี่ยชิวมาอยู่ข้างกายข้า”

อวี้เหิงไม่ตอบคำถามของนาง

“ท่านเห็นท่าทีของเซี่ยชิวกับอ๋องจวิ้นเหยาแล้วหรือยัง พวกเขารักกันแล้วท่านจะไปขวางทางรักของพวกเขาทำไม?” หรงฟู่ฮ่านกล่าวคำถามเหน็บแนมอีกฝ่าย

อวี้เหิงยังคงไม่ตอบคำถามของนาง ใบหน้าของเขาล้วนเดาใจยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก ใบหน้าราวกับรูปปั้นที่วิจิตรของอวี้เหิงสวยงามแต่ช่างไร้ชีวิตชีวา

“ช่างท่านเถิด ข้าต้องการหย่ากับท่าน ยิ่งเร็วยิ่งดี!” ฟู่ฮ่านกล่าวพลางสะบัดตัวเดินจากอวี้เหิงอย่างไม่สบอารมณ์ แต่แล้วเสียงทุ้มหนักของท่านอ๋องสามได้กล่าวขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้

“ข้าเพิ่งให้เจียงเว่ยไปเดินตลาดมา” อวี้เหิงกล่าวพลางก้มลงหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมาแนบอกตนเอาไว้อย่างทะนุทะนอม คำพูดของเขาทำให้ฟู่ฮ่านหยุดฝีเท้าทันทีก่อนจะค่อย ๆ เอี้ยวตัวมาทางอวี้เหิงด้วยความสงสัยว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไร

“เขาบอกว่ามีเด็กสาวคนหนึ่งมอบดอกไม้ให้ นางกล่าวว่ามีแม่นางใจดีผู้หนึ่งมอบให้กับทุกคนที่เดินผ่านเด็กสาวคนนี้”

หรงฟู่ฮ่านมองดอกไม้ที่อยู่ในมือของอวี้เหิงสลับกับมองใบหน้าของเขา

“ดอกไม้นี้ถึงจะไม่ได้จัดแต่งสวยงามแต่นับว่าเป็นดอกไม้ที่สดมากทีเดียว”

“ท่านชอบดอกไม้นี้ก็ดี” นางกล่าวก่อนจะหันหลังกลับไปอีกครั้งแต่ไม่ทันที่นางจะก้าวออกจากห้องของอวี้เหิง เขาได้กล่าวบางอย่างกับนาง

“ขอบใจเจ้าที่ช่วยเหลือเด็กคนนั้น”

หรงฟู่ฮ่านเงยหน้ามองขึ้น ทำทีเหมือนจะไม่ได้ยินคำขอบคุณของอวี้เหิงก่อนจะเดินออกจากห้องหนังสือ ทิ้งไว้ให้อวี้เหิงมองนางเดินออกไป ท่ามกลางความเงียบงัน §และกลิ่นธูปหอมจาง ๆ ท่านอ๋องมองดอกไม้ในมือตนเองอย่างไม่ละสายตา หาใช่เพราะความงามของมันแต่เพราะคนที่นำมันมาให้แก่เขานั้นยากเกินกว่าจะเข้าใจความคิด มือสากหนาผ่านการจับอาวุธที่เยือกเย็นตั้งแต่ยังเยาว์น้อยครั้งจะได้ลูบไล้ดอกไม้ที่มีชีวิตชีวานี้

“พระชายาของเราประหลาดคนยิ่งนัก”

ในคืนที่พระจันทร์สุกสกาวท่ามกลางหมู่ดาวมากมายบนท้องฟ้าสีเข้มราวกับเส้นไหมหลายร้อยเส้นที่ถูกถักทอระยิบระยับ หญิงสาวมองออกไปนอกหน้าต่างที่ที่นางมักชอบนั่งเป็นประจำ ในใจครุ่นคิดว่าต้องทำเช่นไรต่อไปดีหากยังไม่ได้หย่ากับสามี ค่ำคืนที่ผ่านไปพร้อมเสียงถอนหายใจเป็นระยะของนางจนล่วงมาหลายชั่วยามจนตนเองเผลอผลอยหลับไป

เมื่อรุ่งอรุณมาถึง เสียงนกร้องประสานเสียง เกาะกิ่งไม้ด้านนอกหน้าต่าง แสงแดดอุ่น ๆ ส่องกระทบใบหน้าของฟู่ฮ่านจนนางรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ที่น่าประหลาดใจคือเมื่อคืนตนเองยังนั่งชมจันทร์ริมหน้าต่างแล้วเหตุใดตื่นเช้าขึ้นมาตนเองถึงได้นอนอยู่บนเตียงได้

หรือมีใครบางคนพานางขึ้นมานอนบนเตียง?

หรงฟู่ฮ่านคิดในใจก่อนจะรีบตรวจดูเสื้อผ้าที่ตนเองสวมใส่อยู่ว่ามีส่วนไหนผิดปกติหรือไม่ จนกระทั่งจิงลั่วเดินเข้ามาในห้องพร้อมกะละมังใส่น้ำให้นายตนเองล้างหน้าล้างตา

“เมื่อคืนมีใครเข้ามาในห้องหรือเปล่า?” ฟู่ฮ่านเอ่ยถามจิงลั่วด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน

“ท่านอ๋องเข้ามาเจ้าค่ะ” จิงลั่วเอ่ย คำตอบของจิงลั่วทำให้หรงฟู่ฮ่านหน้าถอดสี “แต่ท่านอ๋องเข้ามาไม่นานแล้วก็ออกไปเจ้าค่ะ ตอนท่านอ๋องเข้ามาเจียงชิงก็อยู่ในห้องกับคุณหนูด้วยเจ้าค่ะ”

“เจียงชิงหรือ?” หรงฟู่ฮ่านถามอีกครั้ง

“เจ้าค่ะ เหมือนว่าท่านอ๋องมีเรื่องจะคุยกับคุณหนูแต่เข้ามาในห้องแล้วเห็นว่าคุณหนูกำลังฟุบหลับริมหน้าต่างจึงประคองคุณหนูมานอนบนเตียงนอนเจ้าค่ะหลังจากนั้นก็ออกจากห้องไปเจ้าค่ะ”

หรงฟู่ฮ่านถอนหายใจด้วยความโล่งอก ราวกับยกภูเขาออกจากอก หากมีเรื่องอะไรไม่เหมาะสมเกิดขึ้นนางคงไม่รู้เอาหน้าตนเองไปซ่อนไว้ใต้แผ่นดินส่วนไหนของต้าเฉียงแล้ว

“คุณหนูเจ้าคะ พ่อบ้านเจียงแจ้งว่าตั้งแต่วันนี้ท่านอ๋องจะมาพักที่จวนของท่านอ๋อง หากไม่มีธุระเร่งด่วนอันใดจริง ๆ ท่านจะพักที่นี่เจ้าค่ะ”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ?” ฟู่ฮ่านกล่าวด้วยท่าทีตกใจอีกครั้ง นางเอามือทาบอกตนเองไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตนเองเพิ่งจะได้ยินเมื่อครู่ “ถ้าเป็นแบบนั้น นั่นหมายความว่าข้าจะต้องเจอหน้าของเขาทุกวันเลยน่ะสิ”

“ก็…จะคิดว่าเป็นเช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ แต่หากท่านอ๋องมีธุระต้องจัดการ ท่านอ๋องออาจจะไม่อยู่ที่จวนก็ได้นะเจ้าคะ” จิงลั่วพยายามปลอบนายตนเอง

“จะคิดแบบนั้นก็ได้แหละ แต่แค่คิดว่าเขาจะอยู่จวนก็ทำข้าไม่สบายใจ” ฟู่ฮ่านไม่รู้เลยว่าในใจของอวี้เหิงกำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้กลับมาที่จวน จวนแห่งนี้เป็นของเขาก็จริงแต่ก็…นะ นางไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกออกมาเช่นไรดี หรือที่เขาเลือกกลับจวนมาเป็นเพราะอยากอยู่ใกล้เซี่ยชิว มันก็เป็นไปได้

“ตอนนี้เจียงชิงอยู่ที่ไหนแล้ว?” ฟู่ฮ่านถาม

“เจียงชิงกำลังตามมาเจ้าค่ะ”

ฟู่ฮ่านพยักหน้ารับ ไม่เท้าความไปมากกว่านี้ นางล้างหน้าล้างตา ให้บ่าวมาปรนนิบัติช่วยตนเองแต่งตัวไปทานข้าวเช้า หรงฟู่ฮ่านได้แต่นึกในใจว่าหากท่านอ๋องจะกลับมาพักที่จวน วันนี้ท่านอ๋องก็ต้องทานข้าวที่จวนด้วย แค่คิดตนเองก็อยากให้พ่อบ้านเจียงยกข้าวมาให้ตนเองที่ห้องนอนแทนแล้ว ไม่ทันไรเจียงชิงเดินเข้าในห้องของฟู่ฮ่านเพื่อแจ้งบางอย่างให้ทราบ

“ท่านหญิงเจ้าคะ ท่านอ๋องกำลังรอท่านอยู่ที่ห้องรับประทานอาหาร” เสียงใสแจ๋วของเจียงชิงเอ่ย หรงฟู่ฮ่านมองหน้าอีกฝ่าย

“แจ้งท่านอ๋องว่าข้าไม่สบาย ต้องการทานข้าวที่ห้อง” ฟู่ฮ่านกล่าวพลางปักปิ่นสีทองบนเรือนผม

“อ…เอ่อ…ท่านอ๋องแจ้งว่าหากท่านหญิงต้องการทานข้าวที่ห้อง ท่านอ๋องก็จะมาทานข้าวที่ห้องของท่านหญิงด้วยเจ้าค่ะ”

หรงฟู่ฮ่านถึงกับต้องหยุดทุกอย่างลงเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางมองไปทางเจียงชิงช้า ๆ สายตาเคืองใจไม่น้อย

“ท่านอ๋องพูดเช่นนี้ มันจะไม่ดูกวนไปหน่อยหรือ?”

เจียงชิงหลบสายตาของนายหญิงตนเอง ท่าทีของนางเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขเมื่อได้ยินเช่นนี้

“ได้ ข้าจะไปทานข้าวเช้ากับท่านอ๋อง ไม่ต้องให้ท่านอ๋องลากสังขารตนเองมาทานข้าวกับข้าที่ห้องนอนของข้าหรอก” หรงฟู่ฮ่านลุกขึ้นยืนสะบัดชายผ้าอย่างไม่สบอารมณ์ ก้าวเท้าอาด ๆ ไปยังห้องทานอาหารตามที่อวี้เหิงเชื้อเชิญ

เจียงชิงและจิงลั่วรีบเดินตามไปแทบจะเป็นวิ่งตามนายตนเอง