روايات بقلم littlepeyta

อีกสองปีหลังจากนี้ เซี่ยชิวกับจวิ้นเหยาจะร่วมกันฝ่าฟันอุปสรรคจนได้ครองรักกันอย่างมีความสุข แม้ว่าตอนนี้ตัวของเซี่ยชิวจะเป็นสตรีที่ซุ่มซ่ามและไร้อำนาจแต่ในภายภาคหน้านางจะเป็นคู่ครองที่เหมาะสมกับจวิ้นเหยาการที่ฟู่หรงฮ่านทำดีกับนางตอนนี้ย่อมเป็นผลดีแน่นอนหากเซี่ยชิวได้ดิบได้ดี จะเรียกว่าทำดีหวังผลก็พอจะเข้าข่ายอยู่บ้าง แต่ในความคิดของฟู่ฮ่านไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องทำตัวไม่ดีต่อเซี่ยชิวทันใดนั้นเสียงดังจากห้องรับแขกที่อยู่ไม่ไกลจากสวนดังลั่นไปทั่วทั้งจวนจนหรงฟู่ฮ่านต้องหันไปมองยังต้นเสียง เสียงนั้นมาจากเรือนรับแขก นางไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เสียงนั้นยังคงดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเข้าใกล้มากขึ้นจึงพอรู้ว่านั่นคือน้ำเสียงไม่พอใจของอวี้เหิงที่กำลังหารือกับใครบางคนอยู่หรงฟู่ฮ่านเดินไปแง้มหูฟังจากข้างนอกเพื่อดูท่าทีว่าเกิดอะไรขึ้นด้านใน“เผ่าซงเจียนับวันยิ่งกำเริบ! เมื่อปีที่แล้วต่อรองกับแคว้นต้าเฉียงให้ส่งเสบียงไปหลายร้อยคันรถ บัดนี้เหิมเกริมจะแต่งงานกับองค์หญิงเชื้อพระวงศ์ของเรา หน้าด้านเสียยิ่งนัก!” อวี้เหิงกล่าวน้ำเสียงโกรธแค้นพร้อมปาแก้วชาลงบนพื้น“ท่านพี่โปรดระงับโทสะ ใ

จนมาถึงห้องรับประทานอาหาร เมื่อมองเข้าไปเห็นร่างของชายสูงศักดิ์กำลังนั่งรอนางอยู่ตรงกลางห้อง บนโต๊ะไม้ต่ำมีอาหารมากมายเต็มโต๊ะจนลานตา ชายผู้นั้นเหลือบมามองฟู่ฮ่านก่อนจะแสยะยิ้มอย่างลำพองใจที่สามารถเชิญฮูหยินตนเองออกมาได้สำเร็จ ใบหน้าบึ้งตึงของฟู่ฮ่านยังคงมองไปยังอวี้เหิงก่อนจะเดินมานั่งตรงหน้า แม้จะไม่พอใจที่ต้องร่วมโต๊ะกับคนผู้นี้แต่นางต้องสงบท่าทางให้เรียบร้อย“พระชายามาทานข้าวแล้ว” อวี้เหิงเอ่ยพลางยิ้มให้นางหรงฟู่ฮ่านขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ตอบอีกฝ่ายก่อนจะเริ่มทานข้าวตรงหน้าตนเอง“เราไม่รู้ว่าพระชายาชอบทานอะไร เราจึงให้พ่อครัวเตรียมอย่างที่พ่อครัวอยากจะเตรียม หวังว่าพระชายาจะไม่ถือสา”หรงฟู่ฮ่านยังคงไม่ตอบอวี้เหิงเห็นท่าทางของพระชายาตนเองเช่นนี้กลับนึกชอบใจ เขาเอื้อมมือไปคีบเนื้อปลาข้างตนเองก่อนจะวางลงในจานของฟู่ฮ่าน หญิงสาวถึงกับเงยหน้ามองอีกฝ่ายทันที“ท่านเก็บเนื้อปลาดี ๆ เช่นนี้ให้ตนเองกินดีกว่า” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยเสียงเรียบ ๆ “ต่อให้ท่านทำดีกับข้ามากแค่ไหน ข้าก็ยังอยากจะหย่ากับท่านอยู่ดี”อวี้เหิงได้ยินเช่นนั้นจึงขมวดคิ้ว มองเข้าไปในตาของฟู่ฮ่านราวกับสงสัยในบางอย่าง“เราไม่เข้าใจว่า

หรงฟู่ฮ่านจ้องมองอวี้เหิงท่าทีไม่หวาดกลัว กล่าวอย่างเยือกเย็น “สุดแล้วแต่ท่านจะคิดเลยท่านอ๋อง ข้าไม่สนใจเซี่ยชิวอยู่แล้ว แต่ข้าสงสัยมากกว่าว่าเพราะเหตุใด ท่านถึงให้เซี่ยชิวมาอยู่ข้างกายข้า”อวี้เหิงไม่ตอบคำถามของนาง“ท่านเห็นท่าทีของเซี่ยชิวกับอ๋องจวิ้นเหยาแล้วหรือยัง พวกเขารักกันแล้วท่านจะไปขวางทางรักของพวกเขาทำไม?” หรงฟู่ฮ่านกล่าวคำถามเหน็บแนมอีกฝ่ายอวี้เหิงยังคงไม่ตอบคำถามของนาง ใบหน้าของเขาล้วนเดาใจยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก ใบหน้าราวกับรูปปั้นที่วิจิตรของอวี้เหิงสวยงามแต่ช่างไร้ชีวิตชีวา“ช่างท่านเถิด ข้าต้องการหย่ากับท่าน ยิ่งเร็วยิ่งดี!” ฟู่ฮ่านกล่าวพลางสะบัดตัวเดินจากอวี้เหิงอย่างไม่สบอารมณ์ แต่แล้วเสียงทุ้มหนักของท่านอ๋องสามได้กล่าวขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้“ข้าเพิ่งให้เจียงเว่ยไปเดินตลาดมา” อวี้เหิงกล่าวพลางก้มลงหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมาแนบอกตนเอาไว้อย่างทะนุทะนอม คำพูดของเขาทำให้ฟู่ฮ่านหยุดฝีเท้าทันทีก่อนจะค่อย ๆ เอี้ยวตัวมาทางอวี้เหิงด้วยความสงสัยว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไร“เขาบอกว่ามีเด็กสาวคนหนึ่งมอบดอกไม้ให้ นางกล่าวว่ามีแม่นางใจดีผู้หนึ่งมอบให้กับทุก

“ขอบคุณท่านหญิงจริง ๆ ข้าไม่รู้จะตอบแทนท่านเช่นไรดี” เด็กน้อยก้มคำนับขอบคุณให้หรงฟู่ฮ่านอย่างตื้นตันใจก่อนจะรับเงินจากนายหญิงตรงหน้ามาอย่างดีอกดีใจ“เจ้าไม่ต้องทอนเงินข้าหรอก เก็บไว้ดูแลครอบครัวของเจ้าเสียเถอะ”“ท่านหญิงช่างใจกว้างเสียจริง ๆ ข้าซึ้งใจยิ่งนัก”สิ้นเสียงของเด็กน้อย เด็กคนนั้นเลือกช่อดอกไม้ที่สวยที่สุดยื่นให้อีกฝ่ายทั้งยังมอบรอยยิ้มพิมพ์ใจให้อีกฝ่ายด้วยความไร้เดียงสา หรงฟู่ฮ่านรับดอกไม้ตรงหน้ามาไว้แนบอกก่อนจะกล่าวลาอีกฝ่าย ถึงอย่างนั้นเสียงขอบคุณของเด็กคนนั้นยังดังเป็นระยะ ๆ จนค่อย ๆ เบาลงท่ามกลางฝูงชนที่เดินไปมาหรงฟู่ฮ่านหันไปกล่าวกับจิงลั่วว่าให้นำดอกไม้นี้ไปไว้ในแจกันห้องนอนตนเองเสียเมื่อถึงจวน หากวันใดที่ดอกไม้เหี่ยวให้กลับมาหาเด็กคนนั้น ทำอย่างที่นางทำในวันนี้ แต่ทว่าใบหน้าของจิงลั่วเต็มไปด้วยความกังวล“หากท่านหญิงทำเช่นนี้ เด็กคนนั้นจะติดนิสัยรอพวกเราหรือไม่เจ้าคะ?” จิงลั่วเอ่ยถาม“ดอกไม้แต่ละช่อจะสดจะเหี่ยวล้วนแต่ยากจะคาดเดา ยากจะรู้ว่าวันใดต้องกลับมาที่ตลาดอีกครั้ง ในระหว่างนี้เด็กคนนั้นต้องหาวิธีหาเงินมาจุนเจือครอบครัวตนเองได้อย่างแน่นอน พวกเราทำเช่นนี้ไม่ทำให้

ทางด้านของหรงฟู่ฮ่านนางไม่รออีกฝ่ายถามอะไรตนเองเด็ดขาด ในใจคิดแค่ว่าหากมีเรื่องอะไรสงสัยก็ไปถามกันเองเถิด นางคร้านจะยุ่งเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของคนทั้งสามคนและจะไม่วันยุ่งด้วยเด็ดขาดเท้าของหรงฟู่ฮ่านก้าวย่างอย่างรวดเร็วจนจิงลั่วแทบจะวิ่งตามนายตนเองอยู่แล้ว หรงฟู่ฮ่านรีบสั่งให้เจียงเว่ยที่อยู่ใกล้ ๆ หน้าประตูจวนเตรียมรถม้าให้ตนเอง“ท่านหญิงจะไปไหนหรือขอรับ?”“ข้าจะไปตลาด สักสองชั่วยามจะกลับจวน บอกท่านอ๋องว่าไม่ต้องรอทานข้าวกับข้า”ไม่นานรถม้าที่เจียงเว่ยจัดเตรียมไว้ให้ก็จอดตรงหน้าประตูจวน ฟู่ฮ่านเดินขึ้นรถม้าอย่างรีบร้อน นางไม่อยากอยู่ในจวนที่มีคนเช่นอวี้เหิงอยู่จนจิงลั่วที่นั่งข้าง ๆ ถึงกับเอ่ยปากถามขึ้นมาด้วยความสงสัย“คุณหนูเจ้าคะ ทำไมคุณหนูถึงได้ผลักไสท่านอ๋องถึงขนาดนี้ล่ะเจ้าคะ”หรงฟู่ฮ่านถอนหายใจอีกครา พลางหยิบพัดมาพัดคลายร้อนเสียหน่อย“ท่านอ๋องมีใจให้ข้าเสียที่ไหน อีกทั้งเขายังรังเกียจข้าอีก คนเราถ้าไม่ชอบหน้ากันและกันจะอยู่ด้วยกันให้ไม่สบายใจซึ่งกันและกันทำไม”จิงลั่วฟังคำพูดของนายตนเองพร้อมครุ่นคิดสักพักก่อนจะพยักหน้าเข้าใจหงึก ๆ“เจียงชิงผู้นั้นเป็นเช่นไรบ้าง?” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยถา

“สุดท้ายทุก ๆ อย่างที่หนิงกุ้ยเฟย ใต้เท้าหรง…รวมถึงอวี้เหิง ที่พยายามก็สูญเปล่า” หรงฟู่ฮ่านกล่าวขณะที่ตนเองกำลังเดินเล่นในสวนกลางบ้านของตนเอง เชยชมดอกไม้ที่แข่งกันเบ่งบานอวดรูปโฉมสวยงาม มือเรียวยาวลูบไล้กิ่งไม้และใบหญ้าเรื่อยเปื่อย ข้างหลังของนางมีทั้งจิงลั่วและเจียงชิง“เจียงชิง…ทั้งแต่เจ้ามาอยู่รับใช้ข้าก็ร่วมเดือนแล้ว เป็นเช่นไรบ้าง?” หรงฟู่ฮ่านเอียงคอถามเจียงชิง บ่าวที่อวี้เหิงส่งมาจับตาดูนาง“ทุกอย่างดีหมดเจ้าค่ะ พี่จิงลั่วก็ใจดีกับข้ามาก ท่านหญิงเองก็เอ็นดูข้ามาก” เจียงชิงอมยิ้มกลางกุมมือไว้ข้างหน้าด้วยท่าทีเขินอาย ดูแล้วไม่มีพิษภัยอะไรอวี้เหิงส่งคนเช่นนี้มาจับตาดูนางจริง ๆ หรือ? แม้แต่หรงฟู่ฮ่านก็เริ่มลังเลแล้วว่าควรเชื่อใจนางดีไหม“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” หรงฟู่ฮ่านยิ้มให้เจียงชิงก่อนจะเดินชมดอกไม้ต่อ นางยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ อย่างเชื่องช้าเพื่อชื่นชมความงดงามของสวนแห่งนี้ แม้ภายนอกอวี้เหิงจะดูเย็นชาเพียงใดแต่เรื่องรสนิยมการจัดสวนของเขานับว่าไม่แย่เลยทีเดียวจนสายตามองเห็นแผ่นหลังที่ไม่คุ้นเคยของใครบางคน บุรุษร่างสูงในชุดสีเรียบ ๆ กำลังมองดูดอกซิ่งฮวาตรงหน้า ฟู่ฮ่านเห็นใบหน้าของชา