Novels by พิชชาพร

อี้หรงขมวดคิ้วแน่น แววตาของนางหรี่แคบลง "สมุนไพรเหล่านี้เมื่อรวมกันแล้วมีฤทธิ์อย่างไร หมอกวน""หญ้าเลือดกิเลนมีฤทธิ์ขับเลือดและกระจายลิ่มเลือด มักใช้ในการรักษาบาดแผลจากการศึกของบุรุษขอรับ" หมอกวนอธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่แฝงความตึงเครียดจนสัมผัสได้ "ทว่าสำหรับสตรีที่มีร่างกายอ่อนแอและมีอาการไอเป็นเลือด การได้รับหญ้าเลือดกิเลนอย่างต่อเนื่อง จะทำให้ผนังหลอดลมเปราะบางและเลือดไหลเวียนไม่หยุด ซ้ำร้ายรากหนอนแดงยังมีพิษสะสมที่ทำลายการทำงานของม้ามและตับอย่างช้าๆ เมื่อใช้ร่วมกับใบบัวบกป่าในปริมาณมาก ฤทธิ์เย็นจัดจะเข้าไปทำลายระบบย่อยอาหารและทำให้ร่างกายปฏิเสธการดูดซึมสารอาหาร ผู้ป่วยจะมีอาการเหมือนทรุดโทรมลงตามธรรมชาติ ร่างกายจะค่อยๆ ซูบผอม ไอเป็นเลือดมากขึ้นทุกวัน และสิ้นใจไปในที่สุดโดยไม่แสดงร่องรอยของการถูกวางยาพิษเฉียบพลันให้เป็นที่สงสัย"ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ถูกฝังไว้ใต้กาลเวลานานนับสิบสองปี ปรากฏชัดแจ้งเบื้องหน้าสายตาของอี้หรงการสิ้นพระชนม์ของฮองเฮาเจียง มิใช่เหตุการณ์เจ็บป่วยตามธรรมชาติ หากแต่มันคือการลอบปลงพระชนม์อันแยบยลและเลือดเย็นยิ่งนัก"ใครเป็

ตกค่ำวันนั้น ตำหนักเสิ่นเซียงเงียบสงัดดั่งเดิม เตาผิงดินเผาส่งไออุ่นกรุ่นสบายไปทั่วห้องนอนเสี่ยวจูกลับมารายงานข้อมูลทั้งหมดที่รวบรวมมาได้ให้อี้หรงฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทั้งเรื่องกลิ่นควันกำยานมัสก์ของเฉินฟู่เหริน การลักลอบขนหีบเหล็กของตระกูลเซี่ย ข้อมูลการสะสมถ่านหินของตำหนักเฟิ่งอี๋ และคำเตือนเรื่องสมุนไพรแท้งบุตรจากหมอกวนอี้หรงนั่งฟังอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ สองมือกุมถ้วยชาอุ่นไว้แน่น ประกายตาของนางเปล่งประกายคมปลาบในความสลัว นางหยิบพู่กันขึ้นมาจดบันทึกรายชื่อและข้อมูลทั้งหมดลงในสมุดลับเล่มเล็กอย่างประณีตเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ไม่กี่วัน ตาข่ายเงาที่มองไม่เห็นได้เริ่มถักทอขึ้นอย่างแน่นหนาใต้ผืนแผ่นดินของวังหลวงแล้ว ข้อมูลเหล่านี้แม้จะดูเป็นเรื่องเล็กน้อยในสายตาของผู้อื่น ทว่าในมือของอี้หรง มันคือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่จะช่วยให้นางมองเห็นภาพรวมของกระดานหมากได้อย่างทะลุปรุโปร่ง และรู้ล่วงหน้าว่าศัตรูกำลังจะวางกับดักตรงจุดใดเพื่อหลีกเลี่ยงและตอบโต้ได้อย่างทันท่วงที"ทำได้ดีมาก เสี่ยวจู" อี้หรงเอ่ยชมพลางรินน้ำชาอุ่นให้สาวใช้น้อย "จงรักษาความสัมพันธ์เหล่านี้ไว้ให้ดี

สินน้ำใจเล็กๆ ที่มอบให้ด้วยความเมตตาแท้จริง ได้เปิดประตูหัวใจของเหล่าคนรับใช้ในกองงานภูษาจนหมดสิ้น พวกนางไม่เพียงแต่ซาบซึ้งในพระคุณ ทว่ายังเริ่มเปิดปากเล่าเรื่องราวที่พวกนางพบเห็นในแต่ละวันให้เสี่ยวจูฟังอย่างหมดเปลือก"น้องสาวเสี่ยวจู" นางกำนัลอาวุโสแห่งกองซักล้างขยับเข้ามากระซิบเตือนด้วยความหวังดี "ช่วงนี้เจ้าต้องดูแลนายหญิงของเจ้าให้ดีนะ เมื่อวานนี้ตอนที่ข้าซักเสื้อคลุมของเหลียนฟู่เหรินและเฉินฟู่เหริน ข้าได้ยินสาวใช้ของพวกนางคุยกันเรื่องผงแป้งชาดชุดใหม่ที่สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ พวกนางตั้งใจวางแผนกระทำการบางอย่างในงานเลี้ยงคราวหน้า และที่สำคัญ เสื้อผ้าของตำหนักเฉินฟู่เหรินช่วงนี้ มักจะมีกลิ่นควันกำยานประหลาด กลิ่นฉุนคล้ายน้ไหอมปนกับกำมะถัน ข้าจำได้ว่ากลิ่นนี้เคยได้ยินหมอหลวงเตือนว่ามีฤทธิ์ทำลายครรภ์ หากสูดดมเป็นเวลานานจะทำให้สตรีไม่อาจตั้งครรภ์ได้"ข้อมูลล้ำค่าชิ้นแรกถูกบันทึกไว้ในความทรงจำของเสี่ยวจูทันทีจากกองงานภูษา เสี่ยวจูเดินต่อไปยังคลังฟืนและถ่านหินของฝ่ายใน ที่นั่นมีขันทีร่างท้วมนามว่า จ้าวต้า เป็นผู้ดูแลการแจกจ่ายฟืนและถ่านหินให้แก่ตำหนักต่างๆจ้า

กระสอบป่านสานหยาบเปรอะคราบแป้งและละอองรำข้าวกองพะเนินอยู่ริมผนังอิฐมอญ ควันสีเทาอมเหลืองจากเตาต้มน้ำเดือดพวยพุ่งส่งกลิ่นถ่านหินราคาต่ำคละคลุ้งไปทั่วบริเวณลานซักล้างด้านหลังฝ่ายใน เสียงกระแทกไม้ตีผ้าเปียกกระทบแผ่นหินดังก้องเป็นจังหวะหนักหน่วง ผสมผสานกับเสียงน้ำสาดซัดลงบนร่องระบายน้ำแคบๆ ที่ส่งกลิ่นชื้นแฉะของไขสบู่และน้ำต้มขี้เถ้า ราวตากผ้าไม้ไผ่ยาวเรียงรายไปด้วยผ้าปูที่นอนสีมอซอและเสื้อผ้าชั้นในของเหล่านางกำนัลที่โบกสะบัดไปตามแรงลมหนาวอันยะเยือกฟ่านอี้หรงประคองพานไม้ลงรักขนาดเล็กไว้ด้วยสองมือ ข้างในมีตลับขี้ผึ้งทาแผลและถุงผ้าใส่ใบชาแห้งชั้นดีสี่ห้าถุงนางยืนหลบมุมอยู่ใต้ร่มเงาของชายคาเตี้ยๆ มองดูภาพความทุกข์ยากของเหล่าคนรับใช้ชั้นล่างด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งในสายตาของเหล่าเจ้านาย ขุนนางผู้สูงศักดิ์ และพระสนมทั้งหลายในวังหลวง ผู้คนเหล่านี้เป็นเพียงเศษผงธุลีไร้ค่า เป็นทาสที่เกิดมาเพื่อก้มหน้าทำงานหนักและถูกเหยียบย่ำยามที่เจ้านายมีอารมณ์ขุ่นมัว ทว่าสำหรับอี้หรง ผู้ซึ่งเคยใช้ชีวิตอยู่ในจุดที่ตกต่ำที่สุดของตำหนักเย็นมานานถึงสามปี นางตระหนักดีว่า มด

ฉี่อวี้มิได้เอ่ยปากห้ามปรามการวิวาทะของขุนนางทั้งสองฝ่ายในทันที พระเนตรคมกริบกวาดมองความขัดแย้งตรงหน้าด้วยความสุขุมลุ่มลึก สำหรับผู้ปกครองที่มีนิสัยระแวดระวังและเด็ดขาดอย่างฉี่อวี้ การที่ขุนนางแบ่งแยกออกเป็นสองฝ่ายและคอยคานอำนาจซึ่งกันและกัน ย่อมปลอดภัยกว่าการปล่อยให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีอำนาจล้นฟ้าจนคุกคามราชบัลลังก์เขาไม่ต้องการให้มู่หรงซีเยว่และตระกูลเซี่ยกุมอำนาจเบ็ดเสร็จ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ระแวงในอำนาจบารมีทางทหารของฉี่อู่ โอรสองค์โตผู้มีแววตากร้าวแกร่งคล้ายคลึงกับตนเองในวัยหนุ่ม"พอได้แล้ว"สุรเสียงราบเรียบทว่าทรงพลังอำนาจของฉี่อวี้ดังก้องขึ้นเพียงประโยคเดียว ทั่วทั้งท้องพระโรงพลันเงียบกริบลงในทันที ขุนนางทุกคนรีบค้อมกายหมอบลงกับพื้นด้วยความหวาดเกรง ไร้เสียงกระซิบกระซาบใดๆ หลงเหลือ"องค์ชายใหญ่ฉี่อู่สร้างคุณงามความดีครั้งใหญ่ ปกป้องดินแดนและเกียรติภูมิของแคว้นจ้าน ย่อมต้องได้รับรางวัลอย่างสมเกียรติ ให้กรมพิธีการจัดเตรียมงานเลี้ยงฉลองชัยชนะต้อนรับการกลับมาของกองทัพเหนือ ส่วนเรื่องงบประมาณบรรเทาทุกข์ทางใต้ ให้เสนาบดีเซี่ยจัดสรรจากภาษีการค้าพิเศษของหัวเมืองฝ่ายตะวันออก ห้ามแตะต้องเ

บ่ายวันนั้น ในท้องพระโรงตำหนักว่าราชการเฉียนหยาง บรรยากาศกลับมิได้เปี่ยมด้วยความชื่นมื่นยินดีดั่งเช่นที่ควรจะเป็น เสาหินสลักลายมังกรตั้งตระหง่านอยู่สองฟากฝั่ง ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ยืนเรียงแถวแยกออกจากกันอย่างชัดเจนประดุจผืนน้ำที่ไม่ยอมปะปนกับน้ำมัน สายตาที่ประสานกันระหว่างสองฟากเต็มไปด้วยกระแสคลื่นแห่งความหวาดระแวงและคุกรุ่นไต้อ๋องฉี่อวี้ประทับนั่งตระหง่านอยู่บนบัลลังก์ทองคำมังกรเหิน ฉลองพระองค์สีดำสนิทขลิบทองคำขับเน้นประกายอำนาจอันเฉียบขาด ใบหน้ากร้านศึกนั้นเรียบนิ่งไร้อารมณ์ ดวงตาคมกริบกวาดมองขุนนางเบื้องล่างอย่างเงียบงัน พระหัตถ์ข้างหนึ่งวางพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะลงเป็นจังหวะเชื่องช้า ทุกลมหายใจของพระองค์กดดันจนเหล่าขุนนางแทบไม่กล้าเงยหน้าในมือของขันทีเฒ่าเบื้องหน้า คือหนังสือกราบทูลรายงานชัยชนะที่ส่งตรงมาจากแนวหน้า พร้อมบัญชีรายชื่อหัวหน้าเผ่าที่ถูกสังหารและแผนที่ทุ่งหญ้าชิงสุ่ยที่ผนวกเข้าเป็นดินแดนของจ้านเสนาบดีฝ่ายซ้ายเซี่ยจาง ขุนนางเฒ่าผู้เป็นแกนนำคนสำคัญของฝ่ายมู่หรงซีเยว่ ก้าวออกมาจากแถวขุนนางฝ่ายบุ๋น ค้อมกายลงคำนับอย่างนอบน้อม เส้นผมสีดอกเลาและเคราขาวขับเน้นค

หนิงกุ้ยเฟยวางจอกสุราลงก่อนจะส่งสัญญาณให้ทางอวี้เหิงและหรงฟู่ฮ่านไปรอที่ตำหนักรับรองข้าง ๆ ตามแผนทั้งสองลุกขึ้นยืนพร้อมกันก่อนจะเดินออกไปจากงานเลี้ยง เพราะพระชายาสามตั้งครรภ์อยู่ จะออกไปเดินเล่นกับสามีจึงไม่ผิดสังเกต หนิงกุ้ยเฟยเหลือบมองทางจางซูเมิ่งที่ยังคงนั่งนิ่งสงบ พระนางไม่รู้เลยว่าในใจของฝ่ายนั้นคิดอะไรกันแน่“กุ้ยเฟย เจ้าดูไม่สนใจงานเลี้ยงในคืนนี้เลย” ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นมาหลังสังเกตเห็นว่าพระสนมตนเหลือบมองตนเองเป็นระยะ ๆ“หาไม่ได้เพคะ ขอแค่ฝ่าบาทมีความสุขหม่อมชั้นก็มีความสุขเพคะ” หนิงกุ้ยเฟยยิ้มบางให้อีกฝ่ายก่อนจะเริ่มทำสีหน้าลังเลเล็กน้อย“มีอะไรหรือเปล่า?” ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นทันทีพร้อมกุมมือของพระนางไว้แน่นท่าทางอบอุ่นของฝ่าบาทที่ยังเหมือนครั้นวัยเยาว์ทำให้ใจของพระนางเบ่งบานขึ้นมาอีกครั้ง“ฝ่าบาทใส่หม่อมชั้นเสียจริง ” หนิงกุ้ยเฟยเอ่ยก่อนจะเริ่มกล่าวความในใจ “เป็นเรื่องของลูกหญิงหม่อมชั้นเพคะ”

รถม้าแล่นจากราชวังออกมาหยุดตรงหน้าจวนของอ๋องสาม หรงฟู่ฮ่านก้าวเท้าลงจากรถมาช้า ๆ โดยมีสารถีคอยช่วยพยุงนาง จิงลั่วที่ยืนเฝ้านายหญิงตนเองตั้งแต่เช้ารีบวิ่งเข้ามาหานายหญิงตนเองอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งรับช่วงพยุงร่างของหรงฟู่ฮ่านต่อจากสารถี“พระชายา เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?” จิงลั่วถาม“ทุกอย่างเป็นไปตามที่ข้าหวัง” หรงฟู่ฮ่านยิ้มให้จิงลั่วก่อนจะกวาดสายตามองหาใครบางคน“ท่านอ๋องรอท่านอยู่ที่เรือนรับรองแขกเจ้าค่ะ” จิงลั่วตอบกลับทันทีราวกับรู้ใจนายหญิงหรงฟู่ฮ่านพยักหน้า ไม่รอช้ารีบเดินไปที่เรือนรับรองแขก นางต้องแจ้งเรื่องนี้กับเขาให้เร็วที่สุดเพื่อดำเนินการ อวี้เหิงเองก็ร้อนใจไม่น้อยเมื่อทราบว่าจางซูเมิ่งผู้เป็นน้องสะใภ้อยู่เบื้องหลังความวุ่นวาย เขาไม่ต้องการให้คนเช่นหญิงสกุลจางเข้ามาทำราชวงศ์แปดเปื้อนไปมากกว่านี้เสียงฝีเท้าหนักของหรงฟู่ฮ่านเข้ามาใกล้เรือนรับรองขึ้นเรื่อย ๆ จนนางเห็นอวี้เหิงกำลังยืนรอตนเอง“น้องหญิง เจ้ามาแล้ว&r

“พระนางคิดว่าการกันให้องค์หญิงไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จะทำให้เรื่องนี้มันจบลงง่ายหรือเพคะ ไม่ใช่เลย หากพระนางไม่ยอมร่วมมือกับหม่อมชั้นเพื่อโค่นอำนาจของจางซูเมิ่งในตอนนี้ ภายภาคหน้าคนที่จะโดนเฉดหัวออกจากแผ่นดินต้าเฉียงก็คือพวกเรานี้แหละ!”หนิงกุ้ยเฟยกลืนน้ำลายลงคอ ความทะเยอทะยานที่ตนเองเคยมีพังทลายลงในพริบตา ดวงตาที่ผ่านโลกมามากมายตอนนี้จำต้องข่มลงเพื่อกลั้นน้ำตา พระนางเคยคิดว่าลูกชายตนเองมีสิทธิ์ในบัลลังก์ เคยคิดว่าทุกสิ่งที่พระนางทำเพื่อตัวของลูกชายจะมีความหมาย และเคยคิดว่าความรักของพระนางและฮ่องเต้จะทำให้เขาเห็นความสำคัญของอวี้เหิงบ้าง…แต่ราชโองการที่อยู่ตรงหน้านี้ทำลายทุก ๆ อย่างลงทันครา“ฝ่าบาท…ไยจึง…” หนิงกุ้ยเฟยงอตัวลงเล็กน้อย กุมหน้าอกตนเอง แม้บนใบหน้าจะไม่มีคราบน้ำตา แต่ประกายตาของพระนางฉายความผิดหวังออกมาอย่างชัดเจนหรงฟู่ฮ่านมองสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้าอย่างเวทนา ความหวังที่พังทลายลงอย่างง่ายดาย ทั้งสองเงียบซึ่งกันและกันอยู่นานจนพระสนมหนิงกุ้ยเฟยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้า

หรงฟู่ฮ่านยืนตรงหน้าตำหนักของพระสนมกุ้ยเฟย ยังคงโอ่อ่าและอบอวลด้วยกลิ่นเครื่องหอมทว่าบรรยากาศในห้องโถงเย็นเยือกจนน่าขนลุก เมื่อนางต้องเข้าเฝ้าแม่สามีตัวคนเดียวโดยไร้ข้ารับใช้แม้แต่คนเดียว นางขอร้องให้อวี้เหิงอยู่ที่จวนเพราะนางต้องการจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวคนเดียวหนิงกุ้ยเฟยนั่งจิบชาด้วยท่าทีสง่างาม ค่อย ๆ เงยหน้ามองสะใภ้ตัวดีของตนเอง“พระชายาสามมีเรื่องด่วนอะไรจึงขอเข้าพบข้า?”หรงฟู่ฮ่านไม่ตอบในทันที นางหยิบรูปวาดของอี้อู๋มากางและวางลงบนโต๊ะให้พระสนมดูได้อย่างชัดเจน“พระสนม ไม่ทราบว่าท่านรู้จักหญิงผู้นี้หรือไม่?” หรงฟู่ฮ่านถามเสียงเรียบหนิงกุ้ยเฟยให้นางกำนัลนำภาพนั้นมาให้นางดูชัด ๆ แววตาของหนิงกุ้ยเฟยวูบไปชั่วขณะ ก่อนจะแสยะยิ้มออกมา “วัน ๆ ข้าเจอคนมากมาย หากให้ข้าจำทุกคนคงปวดหัวแย่”หรงฟู่ฮ่านคาดไว้แล้วว่าคนเช่นหนิงกุ้ยเฟยคงไม่ยอมปริปากง่าย ๆ “ผู้หญิงคนนี้มีชื่อว่าอี้อู๋ เคยเป็นนางกำนัลที่ดูแลท่านช่วงก่อนที่ข้าจะแต่ง

กลิ่นอายความชื้นยามค่ำคืนแผ่ปกคลุมไปทั่วจวนอ๋องสาม ผ่านมาแล้วเจ็ดวันหลังจากที่อวี้เหิงรับปากจะนำตัวอี้อู๋มาที่เมืองหลวง เสียงเปิดประตูบานใหญ่หนักอึ้ง ใบหน้าคมสันของอ๋องสามดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย เขาก้าวมาหยุดตรงหน้าหรงฟู่ฮ่านพร้อมนำตัวหญิงคนนั้นที่เป็นที่ต้องการตัวมาตรงหน้าของภรรยาตนเอง“ข้านำตัวอี้อู๋มาแล้ว” อวี้เหิงกล่าวเสียงทุ้มต่ำพร้อมชายตามองร่างสั่นเทาของอี้อู๋ในชุดสีเข้มขาดริ้ว “นางกำลังหนีไปที่ชายแดนทางตอนใต้ หากคนของข้าไปช้าครึ่งก้าวเราคงไม่ได้ตัวนางมา”หรงฟู่ฮ่านพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้าของสตรีผู้นั้น ร่างกายของอี้อู๋ดูอิดโรยกำลังคุกเข่าตัวสั่นบนพื้นที่เย็นเฉียบ เมื่ออี้อู๋เห็นเงาของพระชายาสาม นางถึงกับตัวสั่นผวาราวกับเห็นผี“พระชายาสาม…ไว้ชีวิตบ่าวด้วยเจ้าค่ะ”หรงฟู่ฮ่านนั่งยองเข่า กล่าวด้วยเสียงที่เยือกเย็น “เจ้าคืออี้อู๋สินะ”อี้อู๋ไร้กำลังใจจะตอบกลับอีกฝ่าย มีเพียงความหวาดกลัวที่ปรากฏ

จางซูเมิ่ง…สตรีที่ภายนอกดูนิ่งสงบ ดุจสายน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น แต่ลึกลงไปคือวังวนกระแสน้ำที่มีพลังมหาศาล บุคคลที่คอยกุมหมากกระดานการเมืองนี้ไว้ตั้งแต่ต้น หากอี้อู๋ทำงานพลาดขึ้นมา ทุกสายตาจะเพ่งเล็งไปที่พระสนมกุ้ยเฟย นางรู้เรื่องสารลับและต้องการผลักดันให้สามีตนเองขึ้นเป็นฮ่องเต้ บางทีแผนการวางยาองค์รัชทายาท จางซูเมิ่งต้องมีส่วนรู้เห็นไม่มากก็น้อยหรงฟู่ฮ่านเข้าใจทุกอย่างหมดแล้ว จริง ๆ คนที่ทำให้เรื่องราวยุ่งเหยิงในราชสำนักเกิดขึ้นไม่ใช่บรรดาองค์ชายที่ต้องการอำนาจ แต่คือพระชายาแปด จางซูเมิ่งต่างหาก“ภายใต้รอยยิ้มที่สงบนิ่งที่แท้ก็ซ่อนเขี้ยวเอาไว้นี้เอง” หรงฟู่ฮ่านพึมพำกับตนเอง รอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นที่มุมปากไม่ว่าเรื่องนี้ใครจะเป็นตัวต้นเรื่องที่แท้จริง หากเป็นเรื่องการลอบทำร้ายว่าที่พระชายาของอ๋องและเป็นถึงบุตรสาวของขุนนางคนสำคัญ ราชสำนักจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไว้แน่ทว่าก่อนจะสาวไปถึงผู้บงการ มีจุดสำคัญจุดหนึ่งที่นางยังติดใจนั่นคือในวันที่ตนเองถูกทำร้าย ใครกันแน่คือคนผู้นั้นที่เข้ามาช่วยเห

“ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ” หลิงหนานเงยหน้า“เข้าใจจริงหรือ”“เจ้าค่ะ”“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ควรรู้ฐานะของตัวเอง” จางเจี๋ยรุ่ยมองนางหลิงหนานนิ่งไป“เจ้ามาจากตระกูลพ่อค้า แม้บิดาจะมีทรัพย์สินมากมาย แต่ก็ยังเป็นเพียงพ่อค้า ส่วนบุตรชายข้าเป็นท่านโหวที่ได้รับบรรดาศักดิ์จากราชสำนัก” น้ำเสียงของนางเย็นชาหลิงหนานพยักหน้า “ข้าทราบเจ้าค่ะ”“ความแตกต่างระหว่างเจ้ากับเขาไม่ใช่เรื่องเล็ก”“เจ้าค่ะ”จางเจี๋ยรุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะหลิงหนานไม่แสดงความโกรธหรืออับอายอย่างที่นางคาดหวัง หญิงสาวเพียงยืนสงบนิ่ง ไม่เถียง ไม่ร้องไห้และไม่ก้มหน้าจนเสียกิริยา“ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ายังเป็นเจ้าสาวที่ถูกส่งมาแทนคนอื่น” จางเจี๋ยรุ่ยจึงกล่าวต่อ คำพูดนั้นทำให้เสี่ยวชิงหน้าเปลี่ยนสีหลิงหนานกลับตอบเรียบ ๆ “เรื่องนั้นข้าทราบดีเจ้าค่ะ”“ถ้าเช่นนั้นอย่าได้คิดว่าตนมีสิทธิ์เทียบเท่าสตรีจากตระกูลขุนนาง”หลิงหนาน

ประตูเปิดออก เด็กสาวเดินเข้ามาพร้อมอ่างน้ำอุ่นและผ้าสะอาด เมื่อเห็นผู้เป็นนายยังอยู่ในชุดเจ้าสาว ดวงตาของเสี่ยวชิงก็แดงเรื่อขึ้นทันที“คุณหนูยังไม่ได้นอนเลยหรือเจ้าคะ”หลิงหนานยิ้มบาง ๆ “ข้านั่งคิดอะไรเพลินไปหน่อย”เสี่ยวชิงมองตอเทียนมงคล ก่อนก้มหน้าลง “ท่านโหวไม่กลับมาเลยหรือ”“ไม่”คำตอบสั้น ๆ ทำให้เด็กสาวเม้มริมฝีปากแน่น“ใจร้ายเกินไปแล้ว”หลิงหนานเงยหน้ามอง “เสี่ยวชิง ระวังคำพูดหน่อย”“ข้าพูดจริงนี่เจ้าคะ” เด็กสาวกล่าวด้วยความน้อยใจแทนนายหญิง “เมื่อก่อนคุณชายอาเซียง…” นางหยุดพูดทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของหลิงหนานหญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเบา ๆ “ข้าก็คิดถึงอาเซียงคนเดิม”เสี่ยวชิงน้ำตาคลอ หลิงหนานจึงยื่นมือไปจับมือเด็กสาว“แต่ตอนนี้เราอยู่ในจวนโหวแล้ว ที่นี่ไม่ใช่จวนสกุลหู เจ้าต้องระวังคำพูดและการกระทำให้มาก” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ&rdquo

ประตูห้องหอปิดลงอีกครั้ง หลิงหนานนั่งนิ่งอยู่บนเตียง รอบตัวมีเพียงแสงเทียนมงคล ผ้าปักหงส์คู่และความเงียบ นางมองหมอนสองใบที่วางเคียงกันก่อนหัวเราะเบา ๆ“หงส์คู่…ช่างไม่เหมาะกับคืนนี้เลย” นางพึมพำหลิงหนานยื่นมือไปแตะหมอนอีกใบก่อนค่อย ๆ ดึงมือกลับ ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นผ่านหัวใจ นางเคยจินตนาการถึงชีวิตแต่งงานกับอาเซียง ไม่ใช่พิธีใหญ่โต ไม่ใช่จวนหรูหรา เพียงบ้านหลังเล็ก มีสวนดอกไม้ มีร้านผ้าไหมที่นางดูแล และมีชายหนุ่มคนหนึ่งคอยเตรียมอาหารให้เมื่อกลับจากทำงาน นางเคยคิดว่าความสุขอาจเรียบง่ายถึงเพียงนั้นแต่ตอนนี้กลับอยู่ในเรือนหอที่หรูหรากว่าบ้านในความฝันหลายเท่า มีเตียงใหญ่ มีเครื่องประดับราคาแพง มีฐานะฮูหยินโหว แต่ไม่มีอาเซียงคนเดิมอยู่ข้างกายหลิงหนานหยิบถุงหอมสีฟ้าอ่อนออกจากแขนเสื้อก่อนวางลงบนตัก นางมองมันอยู่นาน แล้วพึมพำ“ท่านจำได้จริง ๆ ใช่หรือไม่ ท่านจำข้าได้” นางกล่าวต่อ “แต่ท่านไม่อยากยอมรับ”น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนถุงหอม หลิงหนานรีบเช็ดออกก่อนหัวเราะอย่างขมขื่น“ข้านี่ช่างโง่จริง ๆ&rdq

คำพูดสุดท้ายทำให้สีหน้าของถิงอิงไป๋เปลี่ยนไป เขาจำได้ จำได้ว่าตนเคยรับปากเช่นนั้นจริง ๆ แต่ในวันที่ความทรงจำกลับมา เขากลับเลือกจากไปอย่างเงียบ ๆ เพราะความโกรธและความเข้าใจผิด ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบหัวใจ แต่ยังคงไม่ยอมแสดงออกหลิงหนานมองเขา “ขอถามท่านอีกครั้ง ท่านเคยพบชายคนนั้นหรือไม่”ถิงอิงไป๋หลุบตาลงชั่วขณะก่อนตอบเสียงเรียบ “ไม่เคย”คำตอบนั้นทำให้หลิงหนานนิ่งงัน นางมองเขาอยู่นานก่อนหัวเราะเบา ๆ อย่างขมขื่น “ไม่เคย?”ชายหนุ่มไม่ตอบ“ถ้าเช่นนั้นข้าคงจำผิดจริง ๆ” หลิงหนานพยักหน้าถิงอิงไป๋เงยหน้าทันทีแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มเศร้าบนใบหน้านาง เขากลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไร หลิงหนานถอยหลังหนึ่งก้าว“ขออภัยที่รบกวนท่าน” นางกล่าวอย่างสุภาพ “ต่อไปข้าจะไม่ถามเรื่องนี้อีก”คำพูดนั้นทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ เขาควรพอใจเพราะนางยอมเลิกถามแล้วแต่เหตุใดจึงรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียบางอย่างถิงอิงไป๋มองนางก่อนกล่าวเสียงต่ำ “เจ้าพักผ่อนเถอะ”&

หลิงหนานจึงยื่นมือไปรับจอกสุราแต่ยังไม่ทันได้ยกขึ้น ถิงอิงไป๋กลับพูดขึ้น“ไม่จำเป็น”“ท่านโหว?” แม่สื่อซ่งชะงัก“นำออกไป” ชายหนุ่มมองจอกสุราบนถาด“แต่นี่เป็นธรรมเนียมมงคลนะเจ้าคะ” รอยยิ้มของแม่สื่อแข็งค้าง“ข้าทราบธรรมเนียมแต่ข้าไม่ดื่ม” ถิงอิงไป๋ตอบแม่สื่อซ่งมองเขาอย่างลำบากใจ “หากไม่ดื่มสุรามงคล เกรงว่าจะไม่เหมาะสม…”“ข้าบอกให้นำออกไป” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังขึ้นแต่กลับทำให้ทุกคนเงียบกริบเสี่ยวชิงมองหลิงหนานด้วยความตกใจ ส่วนหลิงหนานยืนนิ่งจอกสุราในมือหนักขึ้นอย่างประหลาด นางไม่ใช่คนยึดติดกับธรรมเนียม ในโลกเดิม การแต่งงานเป็นเพียงพิธีที่คนสองคนเลือกจัดร่วมกัน แต่ในยุคนี้ การปฏิเสธสุรามงคลต่อหน้าคนรับใช้เท่ากับประกาศว่าเจ้าบ่าวไม่ต้องการยอมรับความใกล้ชิดกับเจ้าสาว“นำออกไปเถอะ” หลิงหนานค่อย ๆ วางจอกสุรากลับลงบนถาด นางกล่าวเสียงเรียบ“ฮูหยินน้อย…” แม่สื่อซ่งหันมองหลิงหนานยิ้มบา

“เจ้าจำคนผิดแล้ว ฮูหยิน”คำพูดของถิงอิงไป๋ยังคงดังก้องอยู่ภายในห้องหอ แม้เจ้าของเสียงจะเงียบไปแล้วก็ตาม หูหลิงหนานยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงมงคล ดวงตาคู่งามจับจ้องบุรุษในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มอย่างไม่อยากเชื่อสายตาใบหน้าของเขาเหมือนอาเซียงทุกประการ ไม่ใช่เพียงเค้าโครงใบหน้า แต่รวมถึงน้ำเสียง ท่าทาง และแววตาที่นางเคยเฝ้ามองอยู่ทุกวัน แม้กระทั่งรอยแผลจาง ๆ บริเวณหลังมือขวา ซึ่งเกิดขึ้นในวันที่เขาช่วยนางซ่อมชั้นวางผ้าไหมก็ยังอยู่ตรงนั้นคนคนนี้คืออาเซียงอย่างแน่นอน แล้วเหตุใดเขาจึงปฏิเสธ?“ท่านโหว” หลิงหนานเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาถิงอิงไป๋ไม่ได้ตอบ เขาเพียงเดินไปยังโต๊ะกลมกลางห้อง ก่อนปลดเครื่องประดับหยกที่ห้อยอยู่ข้างเอววางลงอย่างระมัดระวัง ท่วงท่าของเขาสง่างามและสุขุม แตกต่างจากชายหนุ่มในชุดผ้าฝ้ายธรรมดาที่เคยอาศัยอยู่ในเรือนเล็กสกุลหูแต่หลิงหนานรู้ดีว่าเป็นคนเดียวกันนางสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมความสับสนในหัวใจ “ข้