พระชายาสามขอเปลี่ยนชะตานิยายเรื่องนี้

ณ แคว้นต้าเฉียง สมัยฮ่องเต้จวิ้นเหยา รัชสมัยที่เจ็ดการกลับมาของอ๋องสามนามอวี้เหิงจากการถูกเนรเทศไปขับไล่ชนกลุ่มน้อยที่ชายแดนยาวนานถึงหกปี สร้างความระส่ำระสายให้ราชสำนักจนขุนนางน้อยใหญ่ต่างอยู่ไม่เป็นสุขแม้กระทั่งฮ่องเต้ผู้ทรงธรรม เกิดขั้วอำนาจในราชสำนัก บ้างสนับสนุนอ๋องอวี้เหิง บ้างสนับสนุนฮ่องเต้ จวิ้นเหยา เกมการเมืองที่สงบไปนานหลายปีประทุขึ้นอีกคราคืนหนึ่งของฤดูร้อน ณ จวนของอ๋องอวี้เหิง เกิดเหตุไฟไหม้ลามทั้งจวนโดยไม่ทราบสาเหตุ ฮูหยินของอ๋องอวี้เหิงนามว่า หรงฟู่ฮ่าน จากไปจากเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนั้น งานศพของนางไม่มีแม้แต่ญาติมิตร ครอบครัว หรือกระทั่งสามีมาร่วมไว้อาลัย โชคดีของนางที่แม่สามีเป็นคนประกอบพิธีให้ บทสุดท้ายในชีวิตของฟู่ฮ่านจบลงเพียงเท่านี้ผ่านไปอีกหลายปี อ๋องอวี้เหิงสะสมอำนาจทั้งในและนอกวังได้ก่อกบฏเพื่อแย่งอำนาจจากน้องชายตนเอง ไม่ว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นไร ในตอนสุดท้ายอ๋องอวี้เหิงทำการใหญ่ไม่สำเร็จและถูกประหารชีวิตในที่สุดวันนั้นในฤดูหนาว หิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้ากระทบใบหน้าไร้ความรู้สึกของอ๋องอวี้เหิง ร่างกายของเขาซูบผอมลงไปอย่างน่าประหลาดใจ ใบหน้าเลื่อนลอยของเ

เป็นดั่งที่นางคิดเอาไว้ไม่มีผิด ขบวนเจ้าสาวที่ไร้ซึ่งเงาของเจ้าบ่าว มีเพียงเกี้ยวที่ตกแต่งสวยงามและบรรดาวงมโหรีที่บรรเลงเพลงมงคล หรงฟู่ฮ่านถอดถอนหายใจก่อนจะก้าวเท้าขึ้นเกี้ยวด้วยตนเอง ไม่รอให้ชาวบ้านที่มามุงดูขบวนต้องติฉินนินทา แค่ขบวนที่ไร้เจ้าบ่าวยังพอว่าแต่การเข้าร่วมหอกับเจ้าบ่าวโดยไม่ได้ร่วมการเสพสังวาสต่างหากที่น่าอับอาย หรงฟู่ฮ่านกล่าวกับจิงลั่วที่ตามขบวนอย่างเบา ๆ ว่าตนเองพร้อมแล้ว ไม่ต้องรออะไรทั้งนั้น ทันทีที่ขบวนเจ้าสาวเคลื่อนตัวออกจากจวนตระกูลหรง ลับหายไปจากสายตาเรื่อย ๆ หรงฟู่ฮ่านเพียงมองลอดออกไปจากหน้าต่างเกี้ยว นับเวลาที่จะได้เจอกับผู้ชายคนนั้น…ชายที่โหดเหี้ยม ไร้ความปราณี ไม่ว่าจะนอกหรือในสนามรบ “อวี้เหิง…เราจะได้พบกันแล้วหรือ?” ขบวนเจ้าสาวเคลื่อนตัวมาถึงจวนของท่านอ๋อง หรงฟู่ฮ่านใช้เวลาระหว่างทางคิดว่าชีวิตหลังจากนี้จะทำเช่นไร นางได้คำตอบแล้วว่าจะทำเช่นไรต่อแต่ก่อนอื่นนางต้องได้ใช้เวลาส่วนตัวกับอวี้เหิงเสียก่อน “อ๋องอวี้เหิง ผู้ชายที่ฟู่ฮ่านรักนักรักหนา…ผู้ชายที่มีแววจะได้เป็นฮ่องเต้แต่ไม่ได้เป็น” หรงฟู่ฮ่านทบทวน หากตามควา

หรงฟู่ฮ่านเองก็ไม่รู้จะตอบเช่นไร ถ้าเช่นนั้นเล่นไปตามบทเสียก่อนจะดีกว่า อย่างน้อย ๆ หรงฟู่ฮ่านคนเดินต้องไม่พอใจอยู่แล้วที่ยังไม่ได้ร่วมหอกับสามี ฟู่ฮ่านมองหน้าจิงลั่วพลางจับมือของบ่าวตนเองไว้แน่น พยายามบีบน้ำตาออกมา“จิงลั่ว…ท่านอ๋อง ไม่สิ ท่านพี่ไม่แตะต้องตัวเราเลย เมื่อคืนท่านพี่ก็ไม่ได้มาหาเราที่หอ ”“โถ่ คุณหนูของบ่าว” จิงลั่วพยายามปลอบนายตนเองโดยไม่รู้ว่านางกำลังเสแสร้งอยู่ หรงฟู่ฮ่านได้แต่ขอโทษจิงลั่วในใจแต่หากไม่ทำเช่นนี้จะดูผิดปกติไปสำหรับหรงฟู่ฮ่าน“หากเป็นเช่นนี้เราจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดกัน?” หรงฟู่ฮ่านกล่าวเสียงสั่น“ถึงอย่างไรตอนนี้คุณหนูก็เป็นฮูหยินของจวนท่านอ๋องอวี้เหิงแล้วนะเจ้าคะ ไม่ช้าท่านอ๋องจะต้องเห็นท่านในสายตา” จิงลั่วกล่าวมือยังคงลูบปลอบนายตนเองด้วยความอ่อนโยนหรงฟู่ฮ่านนิ่งเงียบไม่กว่าอันใดนอกจากปล่อยให้น้ำตาที่พยายามบีบไหลอาบแก้มในเวลาเดียวกันนั้น บ่าวรับใช้ผู้ชายวัยกลางคนในเรือนผู้หนึ่งเดินเข้ามาในห้องนอนของฟู่ฮ่านด้วยท่าทีเรียบเฉยทว่าสง่างามจนในใจนางอดจะเกรงกลัวอีกฝ่ายไม่ได้ ชายผู้นั้นทำความเคารพนางตามขนบ ท่วงท่ายังคงไว้ซึ่งความนอบน้อม“คารวะพระชายาสาม

อวี้เหิงมองท่าทางแปลกประหลาดของฮูหยินตนเองไม่ห่างนัก ท่าทีของสตรีผู้นี้แปลกประหลาดจนเขาเริ่มสงสัยแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่ แต่แล้วนางกำนัลของตำหนักได้เชิญพวกเขาสองคนเข้าตำหนักตามคำสั่งของพระสนมหรงฟู่ฮ่านเดินตามหลังไปพลางมองดูผู้คนที่ชีวิตในตำหนักราวกับมดตัวเล็ก ๆ ที่กำลังทำงานของตนเองอย่างขะมักเขม้น ตำหนักของพระสนมย่อมสวยงามและเป็นเลิศไม่ต่างอะไรกับสวรรค์บนดินอยู่แล้ว ทุก ๆ อย่างที่ประดับไม่ว่าจะเป็นภาพวาดก็ดี เครื่องสังคโลกก็ดี ล้วนเป็นของดียากจะหาที่ได้มาเปรียบเทียบ เข้าไปในตำหนักนางได้กลิ่นเครื่องหอมคละคลุ้งไปทั่วตำหนักแต่ไม่ถึงกับกลิ่นแรงจนเวียนศีรษะลึกเข้ามาในตำหนัก ฟู่ฮ่านเห็นร่างของสตรีสูงศักดิ์วัยกลางคนในอาภรณ์วิจิตรนั่งสนทนากับบุรุษวัยไล่เลี่ยกับสตรีผู้นั้นที่ดูเปี่ยมไปด้วยบารมีในอาภรณ์มังกรสีเหลืองอร่าม ทันทีที่เสียงก้าวเท้าของฟู่ฮ่านและอวี้เหิงหยุดลงตรงหน้า พวกเขาถึงได้รู้ว่าแขกที่ตนเองเชิญมาได้มาถึงแล้วสตรีผู้นั้นคือ หนิงกุ้ยเฟย ส่วนบุรุษที่นั่งข้าง ๆ คือ ฮ่องเต้หยงฉี่ ทั้งสองล้วนดูมีบารมีเสียจนฟู่ฮ่านเริ่มทำตัวไม่ถูกนอกจากคุกเข่าคำนับพวกเขาทั้งสองตามธรรมเนียม“หม

“สุดท้ายทุก ๆ อย่างที่หนิงกุ้ยเฟย ใต้เท้าหรง…รวมถึงอวี้เหิง ที่พยายามก็สูญเปล่า” หรงฟู่ฮ่านกล่าวขณะที่ตนเองกำลังเดินเล่นในสวนกลางบ้านของตนเอง เชยชมดอกไม้ที่แข่งกันเบ่งบานอวดรูปโฉมสวยงาม มือเรียวยาวลูบไล้กิ่งไม้และใบหญ้าเรื่อยเปื่อย ข้างหลังของนางมีทั้งจิงลั่วและเจียงชิง“เจียงชิง…ทั้งแต่เจ้ามาอยู่รับใช้ข้าก็ร่วมเดือนแล้ว เป็นเช่นไรบ้าง?” หรงฟู่ฮ่านเอียงคอถามเจียงชิง บ่าวที่อวี้เหิงส่งมาจับตาดูนาง“ทุกอย่างดีหมดเจ้าค่ะ พี่จิงลั่วก็ใจดีกับข้ามาก ท่านหญิงเองก็เอ็นดูข้ามาก” เจียงชิงอมยิ้มกลางกุมมือไว้ข้างหน้าด้วยท่าทีเขินอาย ดูแล้วไม่มีพิษภัยอะไรอวี้เหิงส่งคนเช่นนี้มาจับตาดูนางจริง ๆ หรือ? แม้แต่หรงฟู่ฮ่านก็เริ่มลังเลแล้วว่าควรเชื่อใจนางดีไหม“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” หรงฟู่ฮ่านยิ้มให้เจียงชิงก่อนจะเดินชมดอกไม้ต่อ นางยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ อย่างเชื่องช้าเพื่อชื่นชมความงดงามของสวนแห่งนี้ แม้ภายนอกอวี้เหิงจะดูเย็นชาเพียงใดแต่เรื่องรสนิยมการจัดสวนของเขานับว่าไม่แย่เลยทีเดียวจนสายตามองเห็นแผ่นหลังที่ไม่คุ้นเคยของใครบางคน บุรุษร่างสูงในชุดสีเรียบ ๆ กำลังมองดูดอกซิ่งฮวาตรงหน้า ฟู่ฮ่านเห็นใบหน้าของชา