บทที่ 1 สหายที่ดีของเจ้าคือข้าเอง (2/4)

           “ไม่มี เจ้าอย่าได้สนใจสาวใช้พวกนี้เลย เจ้าเป็นสหายข้า ต่อให้ทำเรื่องไม่เหมาะสมข้าก็ไม่ถือสาหรอก” กล่าวจบก็หันไปส่งสายตาดุให้สือหลิวและจี้เอ๋อ ทั้งสองจึงได้แต่ก้มหน้าแสร้งทำไม่เห็นอีก

            เป็นคุณหนูจวนแม่ทัพ อย่างไรก็มีความเด็ดขาดและกลิ่นอายน่าเกรงขามบางอย่างแฝงอยู่

            “แต่เจ้าสามารถบอกหรือตักเตือนข้าได้นะ เราเป็นสหายกันมีเรื่องใดล้วนต้องสนทนากันตามตรง” กล่าวจบนางก็จ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างจริงใจ

            เจียงเซียวเล่อผู้นี้รักสหายเช่นเหอซือซือมากทีเดียว ทั้งที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งที่สอง

            “เพราะเจ้าเป็นเช่นนี้ ข้าถึงอยากได้เป็นสหายกับเจ้า” ทั่วเมืองหลวงคงมีเพียงคุณหนูเหอผู้นี้กระมังที่ไม่ได้เข้าหานางเพราะพี่ชาย ส่วนคุณหนูคนอื่นน่ะหรือ หึ! อย่าให้กล่าวถึงเลย

            “ข้าก็ดีใจที่ได้เป็นสหายของเจ้า”

            “เจ้าไม่อยากดมน้ำมันหอมกลิ่นหมู่ตานแล้วหรือ”

            “อยากสิ เช่นนั้นข้าต้องขอเสียมารยาทแล้ว” กล่าวจบนางก็ยื่นใบหน้าเข้าใกล้แล้วทำจมูกฟุดฟิดสูดหากลิ่นหอมบริเวณอกเสื้อของสหาย

            “พอจะได้กลิ่นหรือไม่”

            “หอมไม่น้อย พวกโฝหลางจีทำออกมาได้ดีทีเดียว”

            “หากเจ้าชอบ คราวหน้าพี่รองไปเมืองไห่หยางอีก ข้าจะฝากซื้อเผื่อเจ้า”

            “หากมันแพงเกินไป...”

            “บอกแล้วอย่างไร ไม่แพง แค่มันน้ำหอมเหตุใดข้าจะซื้อให้สหายไม่ได้” เจียงเซียวเล่อบอกอย่างใจกว้าง

            แค่ขวดละหนึ่งตำลึงทอง ไม่ทำให้สมบัติในคลังของพี่รองสะเทือนหรอก

            “เจ้าดีจนข้ารู้สึกละอายเลยที่ไม่ได้เตรียมของไว้มอบให้เจ้า”

            “สำหรับข้าของสิ่งใดล้วนไม่ล้ำค่าเท่ากับการที่เราได้เป็นสหายกัน ดังนั้นเจ้าอย่าได้คิดซื้อของมีค่าให้ข้าเลย แค่เพียงเจ้าเป็นสหายของข้าย่อมเป็นสิ่งที่ล้ำค่าแล้ว” เจียงเซียวเล่อทราบดีว่าจวนตระกูลเหอของรองเจ้ากรมยุติธรรมมีความเป็นอยู่เรียบง่าย และแม้เหอฮูหยินจะมีสินเดิมเป็นโรงเตี๊ยมไฉ่เหวิน แต่ก็ใช่ว่าจะมีเงินถุงเงินถังให้บุตรสาวเอาไปใช้โดยไม่คิดได้

            “เจ้าช่างดีกับข้า” เห็นคุณหนูจวนแม่ทัพผู้นี้แล้วอดคิดถึงหลิวอี้หลานไม่ได้

            “ไม่เอา ไม่ร้องไห้  ข้าอยากกินเสี่ยวหลงเปา อีกสามวันเราออกไปกินด้วยกันดีหรือไม่”

            “ย่อมได้ เจ้าอยากกินร้านใดหรือ” เหอซือซือเอ่ยถามก่อนจะส่งเสียงเอ่ยวาจาออกมาพร้อมกับสหาย

            “เสี่ยวหลงเปาป้าจาง!”

            “เจ้าก็ชอบเสี่ยวหลงเปาร้านนั้นหรือ” คุณหนูเจียงเอ่ยถามด้วยท่าทางตื่นเต้น           

            “ใช่แล้ว คิดแล้วก็อยากกินอีก” กล่าวถึงเสี่ยวหลงเปาชื่อนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวเลย น่าลองไปกินสักครั้ง

            “เช่นนั้นเราออกไปกินเลยดีหรือไม่”

            “นี่ก็ปลายยามเว่ย (13.00-14.59) แล้ว ข้าว่าเสี่ยวหลงเปาคงหมดแล้ว”

            “ขออภัยข้าลืมไปว่าเสี่ยวหลงเปาร้านป้าจางขายดีมาก”

            “เช่นนั้นยามซื่อ (09.00-10.59) ในอีกสองวันข้างหน้า เราออกไปกินที่ร้านดีหรือไม่”

            “อีกสองวันหรือ”

            “เจ้าเป็นสตรี ออกจากจวนทุกวันคงไม่เหมาะสม อย่างไรเว้นสักวันสองวันแล้วค่อยออกไปเที่ยวด้วยกันดีหรือไม่”

            “ตกลง ข้าจะมารับเจ้าที่จวนแล้วเราไปด้วยกันดีหรือไม่” พอได้ยินเหตุผลของสหาย ก็ยิ่งรู้สึกถูกใจสหายผู้นี้มากขึ้นไปอีกที่รู้จักคิดเผื่อตน

            “ย่อมได้ เพื่อตอบแทนน้ำมันหอมเหมยกุ้ยขวดนี้ ข้าจะเลี้ยงเสี่ยวหลงเปาเจ้าเอง”

            “ข้าบอกแล้วอย่างไรอย่าได้เกรงใจ”

            “ให้ข้าได้ตอบแทนเจ้าบ้างเล่อเล่อ เอ่อ...เซียวเล่อ”

            “เจ้าเรียกข้าว่าเล่อเล่อหรือ...ข้าชอบ” ท่าทางนิ่งไปก่อนจะยิ้มกว้างของคุณหนูจวนแม่ทัพทำเอานางใจหล่นไปที่ตาตุ่ม ก่อนจะโล่งอกที่อีกฝ่ายดูเหมือนจะชอบ

            “เช่นนั้นต่อจากนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่าเล่อเล่อ ดีหรือไม่”

            “ดี ๆ เล่อเล่อกับซือซือ เหมาะสมกันยิ่ง” วาจาของคุณหนูเจียงทำเอาสาวใช้ทั้งสองลอบมองหน้ากันอย่างหนักใจ

            “หากเจ้าชอบข้าก็ดีใจ” ดูแล้วน้องสาวพระเอกผู้นี้คงจะเหงาจริง ๆ พอได้นางเป็นสหายจึงยิ้มไม่หุบเช่นนี้

            “วันนี้ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้วดีกว่า”

            “เราเป็นสหายกัน อย่าได้เรียกว่ารบกวนเลย” ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องสาวของพระเอก ต้องอยู่รอดปลอดภัยจนถึงตอนจบแน่ ดังนั้นย่อมเป็นเรื่องดีที่นางจะสนิทสนมกับสตรีผู้นี้ ซึ่งนางคิดว่าตนเองสามารถทำได้ไม่ยาก เพราะเจียงเซียวเล่อดีกับนางมาก

            “น่าเสียดายที่ข้าต้องไปทำธุระให้พี่ชายมิเช่นนั้นคงอยู่สนทนากับเจ้าจนถึงเวลารับสำรับเย็น”

            “เอาไว้คราวหน้าเจ้าก็มาค้างที่เรือนข้าบ้างก็ได้ เราจะได้สนทนากันทั้งคืน” นางกับหลิวอี้หรานก็เคยทำเช่นนั้นอยู่บ่อยครั้ง

            “ได้หรือ!” คุณหนูเจียงตื่นเต้น

            “ย่อมได้”

            “ข้าจะจำคำของเจ้าไว้ วันนี้ข้าต้องไปแล้ว” เจียวเซียวเล่อกล่าวก่อนจะสลดลงเมื่อต้องบอกลาสหาย

            “เดินทางดี ๆ นะอีกสองวันเจอกัน”

            “อืม เจ้าไม่ต้องไปส่งข้าหรอก เป็นสหายกันอย่าได้เกรงใจ”

            “รีบไปเถิด หากชักช้าเจ้าจะโดนพี่ชายดุเอาได้”

            “อืม ไว้เจอกัน” คุณหนูจวนแม่ทัพยิ้มกว้างก่อนจะหันไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้สาวใช้เดินตาม

            นัยน์ตาเมล็ดซิ่งทอดมองตามหลังสหายไปจนอีกฝ่ายหายลับตา ‘เล่อเล่อ ข้าจะชี้แนะเจ้าแต่ในทางที่ดี เพื่อมิตรภาพและชีวิตของข้า’

            ส่วนเจียงเซียวเล่อเมื่อขึ้นไปอยู่บนรถม้าตามลำพังแล้ว ก็ได้แต่เอามือปิดหน้ากรีดร้องเสียงเบา

            ‘เหตุใดเจ้าถึงได้น่ารักเช่นนี้’ ยิ่งคิดถึงใบหน้าน่ารักของสหาย ยิ่งทำให้ใบหูของนางแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว

            นานมาแล้วที่นางไม่ได้รู้สึกสบายใจและอบอุ่นเช่นนี้ มือเรียวที่ไม่ค่อยจะเรียบเนียนเพราะชอบแอบฝึกยิงธนูอยู่บ่อยครั้งยกขึ้นกุมอก เมื่อครู่นางเกือบอดใจไม่ไหวโผเข้ากอดอีกฝ่ายแล้ว

            สตรีผู้นี้ยิ่งมองยิ่งน่ารัก อยากพากลับจวนด้วยเสียจริง...

            สือหลิวได้แต่ทอดถอนใจเมื่อเห็นคุณหนูของตนนั่งยิ้มให้กับกระจกแล้วเอียงซ้ายเอียงขวาด้วยท่าทางแปลกประหลาด หลังจากกลับจากงานเลี้ยงของคุณหนูตระกูลเหว่ย คุณหนูที่ร่างกายไม่ค่อยดีตั้งแต่พลัดตกน้ำในวัยสิบหนาว ก็เกิดป่วยหนักจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ก่อนจะมีนักพรตผู้หนึ่งเดินมาที่หน้าจวนแล้วกล่าววาจาว่า หากคุณหนูรอดพ้นจากอาการป่วยครั้งนี้ไปได้คุณหนูจะกลายเป็นคนใหม่ที่ร่างกายแข็งแรงไม่เจ็บไม่ป่วย สุดท้ายคุณหนูก็รอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์

            แต่ไม่คิดว่า กลายเป็นคนใหม่ที่ท่านนักพรตหมายถึงคือนิสัยที่เปลี่ยนไป จากเรียบร้อยพูดน้อยคล้ายคนเก็บกด กลายเป็นสตรีที่มีนิสัยซุกซน ซึ่งนายท่านและฮูหยินนั้นปลื้มปีติที่ลูกสาวกลับมาแข็งแรงหลังจากเจ็บป่วยมาตั้งแต่เด็ก ๆ

            “สือหลิว ข้ายิ้มเช่นนี้น่าเอ็นดูหรือไม่” เหอซือซือกระตุกชายอาภรณ์ของสาวใช้ก่อนจะส่งยิ้มให้ดู