พระเอกคลั่งรักข้ามาก รู้หรือไม่!

                                                                               บทนำ

            นัยน์ตาคมจ้องมองไปที่ห้องส่วนตัวซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มคล้ายเยาะเย้ยคนที่อยู่ในห้องแห่งนั้น

            “วันนี้ท่านจะมาประมูลสิ่งใดหรือเจ้าคะ”

            “คุณหนูเหรินมาว่าจ้างพี่ให้หากู่ฉินของปรมาจารย์หลี่เต๋อ เห็นว่าเป็นหนึ่งในของที่เข้าประมูลวันนี้”

            ‘ดูเหมือนเหรินเสี่ยวเหยาจะใช้เรื่องนี้เข้าหาเขาสินะ’ นางชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะนิ่งคิด

            “พี่เพียงทำตามหน้าที่ หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ”

            “ข้าไม่คิดมากหรอกเจ้าค่ะ เราไม่ได้เป็นอันใดกันสักหน่อย ปล่อยข้าได้แล้วเจ้าค่ะ” คนเริ่มมาเยอะแล้วประเดี๋ยวเกิดมีคนรู้จักมาเห็นเข้า ชื่อเสียงของนางคงป่นปี้หมด

            “ซือซือเจ้ากำลังกินน้ำส้ม[1]ใช่หรือไม่ กลิ่นถึงได้ฉุนจมูกยิ่งนัก”

            “ข้าไม่ได้...”

            “เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องที่นางร้ายกาจต่อเจ้าพี่ย่อมเอาคืน วันนี้หากพี่ได้พิณมาในราคาหนึ่งพันตำลึงทอง พี่ก็เพียงไปเก็บเงินนางห้าพันตำลึงทอง แล้วนำส่วนต่างที่ได้เก็บใส่หีบสินสอดเตรียมไว้สู่ขอเจ้า”

            “ท่านเป็นพ่อค้าหน้าเลือดเช่นนี้ไม่กลัวจะถูกต่อว่าหรือเจ้าคะ”

            “ก็ใครใช้ให้นางร้ายกาจกับเจ้า แล้วก็อย่าได้กังวลหลังจากจบงานที่รับไว้นี้พี่จะไม่รับงานที่นางว่าจ้างอีกต่อไป”

            “พี่เซวียน การหาเงินหาทองย่อมสำคัญ หากนางว่าจ้างท่าน แล้วท่านอยากจะรับข้าก็ไม่คิดขัดขวางเจ้าค่ะ”

            “ซือซือเจ้าใจกว้างจนพี่ปวดใจ แต่พี่จะบอกอันใดให้เจ้าทราบว่าพี่หาได้ใจกว้างเช่นเจ้าไม่ ดังนั้นพี่ไม่ชอบให้บุรุษใดจ้องมองสตรีของพี่ เข้าใจหรือไม่”

            “ที่แท้กลิ่นน้ำส้มที่ท่านว่า มาจากตัวท่านนี่เอง”

            “ไม่มีบุรุษใดใจกว้างพอที่จะให้บุรุษอื่นมานั่งมองสตรีของตนเองเช่นนี้”        

            “หืม! ท่านหมายความว่ามีคนกำลังมองข้าอยู่หรือเจ้าคะ” นางกล่าวก่อนทำท่าจะหันหน้าออกไปมองด้านนอกห้องส่วนตัว

            “แนบชิดอยู่กับพี่เช่นนี้นี่แหละ คนผู้นั้นจะได้เลิกจ้องมองเจ้า”

            “กลิ่นน้ำส้มเหม็นคละคลุ้งเชียว” นางยิ้มก่อนจะยกมือโอบรอบคอของเขาเพื่อหยอกเย้า

            “สุราของโรงเตี๊ยมหนิงฟางช่างดีจริง ๆ เห็นทีคงต้องซื้อกลับไปหลายไหหน่อย เอาไว้ให้เจ้าได้จิบบ่อยครั้ง จะได้น่ารักน่าเอ็นดูเช่นนี้”

            ‘เพราะสุราที่ใดกัน ข้าตระหนักความจริงได้แล้วต่างหาก ว่าคนที่ข้าจะสามารถปกป้องข้าให้อยู่รอดจนถึงตอนจบก็คือท่าน’ ซึ่งมันคนละสถานะกับที่คิดได้ก่อนหน้านี้ สหายของน้องสาวไหนเลยจะสำคัญเทียบเท่าฮูหยิน...

[1] หึงหวง