บทที่4 พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม

ติ๊ด….ติ๊ด….ติ๊ด…

“ที่นี่ที่ไหน” แก้มหอมค่อยๆ กะพริบตาปรับแสง และมองสำรวจไปรอบๆ โรงพยาบาลงั้นเหรอ และเริ่มขยับตัว

“คุณ พื้นแล้วเหรอคะ อย่าเพิ่งลุกนะคะ คุณสลบไปสามวัน อย่าเพิ่งขยับตัวเยอะนะคะ ฉันจะไปตามคุณหมอ” คุณพยาบาลวิ่งออกไปจากห้อง

ไม่นานพยาบาลคนเดิมเดินกลับมาพร้อมคุณหมอ

“คนไข้รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ มึนหัวรึเปล่า รึเจ็บตรงไหนบ้างครับ”

แก้มหอมจ้องใบหน้าหล่อเหลาของคุณหมออย่างรู้สึกงง ทั้งสถานการณ์ แล้วก็ผู้คน ตกลงฉันเป็นอะไรแล้วอยู่ที่ไหนกันแน่ และที่น่าตกใจมากไปกว่านั้นคือ คุณหมอที่ยืนอยู่ข้างเตียงฉัน คือคุณเชฟปลาวาฬพระเอกนิยายคนใหม่ของฉัน นี่ฉันยังอยู่ในโลกแห่งนิยายของตัวเองงั้นเหรอ

“คุณปลาวาฬ” ฉันลองเอ่ยเรียกเขา

“คนไข้พูดว่าอะไรนะครับ”

“ฉันเรียกคุณค่ะ คุณปลาวาฬ”

“เอ่อ! คนไข้คะ คุณหมอชื่อว่าคุณหมอโลมานะคะ ไม่ใช่ปลาวาฬ” คุณพยาบาลพูดด้วยสีหน้างงๆ

“จะไม่ใช่ได้ยังไงละคะ เขาคือคุณปลาวาฬพระเอกนิยายของฉัน ทำไมฉันจะจำเขาไม่ได้ ฉันเป็นคนส่งเรฟให้คุณนักวาดเองกับมือเลยนะคะ” ฉันพูดแล้วก็จ้องใบหน้าหล่อเหลาของเขาต่อ

“เอาเถอะครับ คุณเพิ่งฟื้น ขอหมอตรวจคุณหน่อยดีกว่าครับ” โลมาตรวจชีพจร และตรวจฟังเสียงหัวใจ และตรวจทุกอย่างไปตามขั้นตอน ทุกอย่างดูปกติดี

เขามองคนตัวเล็กที่เอาแต่จ้องมองเขาอยู่ตลอด

“คุณจำอะไรได้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงสลบไป” โลมาสอบถามเพื่อประเมินอาการ

“ฉันจำอะไรได้บ้างเหรอคะ”

“ใช่ครับ เพราะเพื่อนคุณเป็นคนพาคุณมาส่งที่โรงพยาบาล และบอกว่าคุณสลบไป ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น”

“ฉันสลบงั้นเหรอ ก็ฉันอยู่กับคุณที่ร้านอาหารของคุณไงคะ คุณปลาวาฬ แล้วอยู่ๆ ฉันก็ตื่นมาที่นี่”

โลมามองหน้ากับพยาบาล “คนไข้ครับผมชื่อหมอโลมา ไม่ใช่ปลาวาฬ เอาเป็นว่าผมจะส่งตัวคุณไปทำทีซีสแกน แล้วรอผลตรวจอีกครั้ง ส่วนตอนนี้ก็จะย้ายคุณไปพักที่ห้องผู้ป่วยได้แล้ว เดี๋ยวให้ทานอาหารได้เลยนะ” เขาหันไปสั่งพยาบาล

“อ๋อ! แล้วคุณจำได้ไหม ว่าคุณชื่ออะไร ทำงานอะไร มีสามี หรือญาติที่ต้องโทรหารึเปล่า”

“ฉันชื่อแก้มหอมค่ะ เป็นนักเขียน คุณก็รู้ทำไมต้องถาม ส่วนสามีฉันยังไม่มีหรอกค่ะ” ฉันมองเขาด้วยสีหน้างงๆ ทำไมเขาต้องทำเป็นไม่รู้ ก็เขารู้จักฉันนี่น่า

“โอเคงั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ” โลมาเดินออก

“เฮ้อ! เจออะไรวะนี่ เพี้ยนแน่ๆ เหอะ! เพ้อเจ้อ ฉันเป็นพระเอกในนิยายของเธองั้นเหรอ เพี้ยนสุดๆ” โลมาส่งมือนวดขมับตัวเอง แล้วเดินไปตรวจคนไข้ต่อ

ด้านแก้มหอม

“เอ๊ะ!” มันยังไงกัน นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม แล้วทำไม พระเอกของฉันเชฟปลาวาฬ กับคุณหมอโลมา ถึงหน้าเหมือนกันแบบนี้ล่ะ เรื่องจริงเหรอเนี่ย ฉันพูดเลยฉันไม่เคยเจอคุณหมอท่านนี้มาก่อน ถ้าเคยเจอก็ว่าไปอย่าง อาจจะแอบเอาเขามาเป็นเรฟพระเอกเพราะเขาหล่อมาก แต่ก็ไม่ใช่สักหน่อย ไม่เคยเจอแน่ๆ

แก้มหอมที่ยังคิดว่าตัวเอง กำลังฝันไป ก็เลยลองหยิกแขนตัวเองดูทันที

“โอ๊ย! เจ็บ” ไม่ได้ฝันไปจริงด้วย

“คนไข้คะ นอนลงนะคะ จะพาไปห้องพักผู้ป่วยนะคะ”

แก้มหอมนอนลง แต่ยังหยุดคิดเรื่องเขาไม่ได้จริงๆ คุณหมอโลมา แอบเรียกชื่อเขาในใจซ้ำไปซ้ำมา