พรากรัก : EP 20 ตามหาเมีย

บทที่ 20      

พยัคฆ์ตามหาน้ำหนาวไม่เจอให้ลูกน้องตระเวนรอบจนทั่วก็ยังไม่เจอน้ำหนาว ค้นหาตามกล้องวงจรปิดตรงส่วนที่น้ำหนาวหายไปนั้นเป็นกล้องวงจรที่เสียไม่สามารถมีภาพบันทึกไว้ได้จึงไม่รู้ว่าน้ำหนาวไปกับใคร

"แค่ผู้หญิงคนเดียวพวกมึงยังหาไม่เจออีกหรอ" ลูกน้องคนสนิทของพยัคฆ์ได้เดินเข้ามาหาเจ้านายพร้อมกับก้มหน้าลง

"นายครับผมว่าคุณน้ำหนาวอยู่ในความดูแลของพ่อเลี้ยงหรือเปล่า" พยัคฆ์รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้หันมองหน้าลูกน้องคนสนิทต้องเป็นพ่อเลี้ยง พ่อของเขาอย่างแน่นอนที่ช่วยเหลือน้ำหนาวและไม่สามารถหาน้ำหนาวได้เจอ

"ฝากดูแลน้ำหวานแล้วก็แม่ของเธอด้วยแล้วกันทำให้เธอเป็นคนดีสักหน่อยสิเกเรนัก" พยัคฆ์ให้ลูกน้องคนสนิทของตนเองนั้นดูแลน้ำหวานแทนเพราะว่าน้ำหวานนั้นกลายเป็นเด็กที่เกเรกลายเป็นเด็กสก๊อยติดเพื่อนแถมยังหนีออกจากบ้านหลังจากนั้นพยัคฆ์จึงขับรถมุ่งหน้าสู่บ้านของพ่อตนเอง

เมื่อเข้ามาในบ้าน ก็เห็นแม่ของตนเองนั้นนั่งอยู่ที่โซฟาอยู่อย่างสุขสบายเชิดหน้าลอยตาดั่งคนมีความสุขแต่งตัวดูดีแจ่มใสร่าเริงแตกต่างจากที่ไปอยู่คนเดียว

"พยัคฆ์ไปไหนลูก" เขาลุกขึ้นจากโซฟาเดินตรงมาหาลูกชายพร้อมกับสองแขนที่โอบกอดลูก"

"เป็นยังไงบ้างครับคุณแม่"

"ดีมากๆเลยค่ะ พ่อเขาเปลี่ยนไปมากเลยนะ"

"ผมดีใจด้วยนะครับที่คุณแม่ได้กลับมาอยู่กับคุณพ่อแค่นี้ผมก็ไม่ต้องการอะไรแล้วขอให้คุณแม่มีความสุข"

"แม่รักพยัคฆ์ที่สุดเลยตอนนี้แม่มีความสุขมากแต่พ่อเขาก็ยังไม่ยอมนอนห้องเดียวกับแม่นะ"

"เขาอาจจะยังงอนคุณแม่อยู่ เดี๋ยวคุณพ่อเขาก็ใจอ่อนว่าแต่คุณพ่ออยู่ไหมครับ"

"วันๆทำแต่งานอยู่ในห้องทำงานนั่นแหละเดี๋ยวแม่จะออกไปข้างนอกนะ" คนขับรถยืนก้มหน้าอยู่ตรงหน้าของพยัคฆ์ซึ่งทำเอาพยัคฆ์เอะใจ

"เดี๋ยวก่อนครับคนขับรถคนใหม่หรอคุณแม่ผมไม่เคยคุ้นหน้าเลย" สายตาของพยัคฆ์ที่จ้องมองคนขับรถนั้นทำเอาคนขับรถรีบก้มหน้าลงและไม่ยอมถอดแว่นดำ

"ใช่แล้วอย่าสนใจเลยลูกไปหาคุณพ่อเถอะแม่จะรีบออกไปธุระ" แม่ของเขานั้นเผยรอยยิ้มและเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับคนขับรถที่ดูสนิทสนมเกินเจ้านายและลูกน้อง พยัคฆ์ส่ายหน้าเล็กน้อยเดินไปที่ห้องทำงานของพ่อเลี้ยงก่อนที่จะยกมือเคาะประตู

ก๊อกๆๆ "ผมขอเข้าไปได้ไหมครับ"

"ต้องการอะไรจากฉันอีก" พ่อเลี้ยงนั้นไม่ได้ตอบอนุญาตให้กับพยัคฆ์ได้เข้าไปแต่เขาก็เปิดเข้าไปคำแรกที่พ่อเลี้ยงเอ่ยทักพยัคฆ์คือคำพูดที่เหมือนไม่ต้องการเจอลูกชาย

"ลูกชายมาหาทั้งทีต้อนรับด้วยคำพูดแบบนี้หรอครับ"

"แกยังต้องการอะไรจากฉันแกได้ทุกอย่างแล้วนี่แม่ของแกก็ได้กลับมาอยู่ในบ้านหลังนี้หนูน้ำหนาวแกก็เอาไป"

"ผมต่างหากที่ต้องพูดคำนี้คุณพ่อเอาน้ำหนาวไปไว้ที่ไหน" เขาเดินตรงเข้าไปหาพ่อตนเองที่โต๊ะทำงานพ่อเลี้ยงจึงลุกขึ้นและใช้มือตบลงที่โต๊ะทำงานเสียงดัง

"แกหมายความว่ายังไง"

"คุณพ่อไม่ต้องมาแกล้งตกใจผมรู้ว่าคุณพ่อเอาน้ำหนาวไปซ่อนไว้"

"หนูน้ำหนาวหายไปอย่างนั้นหรอหะ! แกดูแลหนูน้ำหนาวยังไง" พ่อเลี้ยงดูโกรธพยักมากจึงใช้มือนั้นจับเข้าที่คอเสื้อพยัคฆ์ตรงเนคไทด์แถมยังกระชากดึงเข้าหาตนเองตะเบ็งเสียงใส่ลูกชาย

"คุณพ่อดูโกรธมากเลยนะครับที่น้ำหนาวหายไปทำไมล่ะครับน้ำหนาวสำคัญกับชีวิตคุณพ่อขนาดนั้นเลยหรอ" พยัคฆ์จับมือของพ่อตนเองและผลักออก ตะเบ็งเสียงใส่พ่อเลี้ยงเสียงดัง

"ใช่ไงหนูน้ำหนาวเป็นคนที่สำคัญเธอเป็นคนดีทำไมแกถึงยังไม่เลิกรังแก..

"ผมจะเลิกได้ยังไงก็นั่นมันเมียผม ผมจะทำอะไรก็ได้"

"ทุเรศที่สุดฉันไม่เคยเลี้ยงแกให้เป็นคนที่นิสัยแบบนี้และยังบอกว่าหนูน้ำหนาวเป็นเมีย ถ้าแกรักหนูน้ำหนาวอยากได้หนูน้ำหนาวเป็นเมียจริงๆทำไมแกถึงไม่ทำให้หนูน้ำหนาวรัก"

"เธอเย่อหยิ่งเองเธอเลือกที่จะไปจากผม ผมก็ไม่จำเป็นที่จะต้องยื้อเอาไว้"

"ถ้าไม่จำเป็นที่จะต้องยื้อไว้ถ้าคิดว่าเธอเย่อหยิ่ง แล้วแกจะตามหาเธอทำไม" พยัคฆ์ไม่มีคำที่จะเถียงต่อพ่อเลี้ยงปากบอกว่าไม่ได้รักแต่ตามหาน้ำหนาวไม่เคยหยุด

"ผมถามว่าน้ำหนาวอยู่ไหน"

"ฉันไม่รู้ฉันก็เพิ่งรู้ตอนที่แกเข้ามานี่แหละมันเกิดอะไรขึ้น" พ่อเลี้ยงคิ้วขมวดจ้องมองหน้าพยัคฆ์ตาเขม่งตกใจที่น้ำหนาวนั้นหายไป

"คุณพ่อนี่ดูตกใจมากเลยนะครับที่น้ำหนาวหายไปน้ำหนาวเป็นใครกันแน่ดูเหมือนว่าน้ำตาสำคัญต่อชีวิตของคุณพ่อมาก"

"สักวันแกจะรู้ว่าหนูน้ำหนาวเป็นใคร"

"หมายความว่ายังไง"

"หึ"

เขาออกมาจากบ้านโดยที่ไม่ได้คำตอบและไม่รู้ว่าน้ำหนาวนั้นอยู่ที่ไหนพ่อเลี้ยงไม่ได้เป็นคนพาน้ำหนาวหนีและไม่ได้เป็นคนปกปิดว่าน้ำหนาวนั้นอยู่ไหนเขาเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น

"โถ่เว้ย เธออยู่ไหนนะน้ำหนาว" เขาขับรถออกมาจากบ้านของพ่อเลี้ยงหงุดหงิดทุบพวงมาลัยไปด้วยเหยียบรถไปด้วยพร่ำพูดถึงแต่น้ำหนาวจนกระทั่งเสียงมือถือของเขาดังขึ้นจึงชะลอรถและตบไฟยกเลี้ยวจอดเข้าที่ด้านข้างของถนน

"ฮัลโหล"

"เสียหงุดหงิดจังว่ะมีอะไรหรือเปล่า" พยัคฆ์เอามือถือนั้นมาดูหน้าจออีกครั้งกดรับสายโดยที่ไม่ได้ดูว่าใครเป็นคนโทรมา จึงรู้ว่าเป็นธาราม

"ขอโทษทีพอดีว่ากำลังยุ่งอยู่มึงมีอะไรหรือเปล่า"

"ไม่มีอะไรหรอกกูเห็นมึงหายไปเลยก็เลยเป็นห่วงเป็นอะไรหรือเปล่า"

"ไม่มีอะไรอ่ะแค่กำลังเคลียร์ธุระอยู่"

"อืม คือว่าเพลงมีนาจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดตอนเย็นที่บ้านน่ะ มาด้วยนะ"

"ไม่แน่ใจเลยว่าจะได้ไปหรือเปล่าฝาก happy birthday เพลงมีนาด้วยนะ"

"ไม่ได้นะคะเฮียพยัคฆ์ถ้าเฮียพยัคฆ์ไม่มาเพลงมีนางอนนะเพลงรอของขวัญจากเฮียอยู่นะคะ" เสียงเพลงมีนานั้นแทรกเข้ามาในโทรศัพท์

"ครับอย่างนั้นเดี๋ยวเฮียจะไปนะ" เมื่อเพลงมีนาเอ่ยปากขอพยัคฆ์จึงตกลงรับปากว่าจะไปงานเลี้ยงที่บ้านของเพลงมีนา

"แม่งเอ้ยกูจะไปหาน้ำหนาวที่ไหนวะ" พยัคฆ์ใจจดใจจ่อพยายามหาน้ำหนาวแต่ก็ยังไม่เจอ