พรากรัก : EP 18 อย่า

บทที่ 18

กรี๊ด!! "ไอ้เลว" น้ำหนาวลืมตาขึ้นมากรี๊ดเสียงดังอีกครั้งเมื่อเห็นชายหนุ่มคนนี้เปลือยกายอยู่บนตัวเอง เธอยกเท้าด้านขวาถีบออกแรงสุดตัวจึงทำให้ชายหนุ่มนั้นเสียหลักแล้วหงายท้องล้มลงไป เธอพยายามรวบรวมแรงที่มีลุกขึ้นและวิ่งหนีออกมาที่กลางถนนด้วยความบังเอิญมีรถยนต์คันหนึ่งขับมาพอดีแต่เบรคกระทันหันจึงทำให้ไม่พุ่งชนเธอ

ปี๊น!!!! "ฮึก" ร่างบางล้มลงต่อหน้ารถยนต์คันนี้ทันทีเธอสลบแน่นิ่งไป

"เฮียคะเพลงมีนาว่าเขากำลังถูกข่มขืนแน่ๆเลยค่ะดูผู้ชายคนนั้นสิเขาวิ่งแก้ผ้าทำท่าทีจะออกมาก็กล้าๆกลัวๆลงไปช่วยเขาเถอะ" ด้วยความบังเอิญรถยนต์คันนี้เป็นของเพลงมีนาและเฮียธารามพอดีเฮียธารามควักปืนออกจากรถเปิดประตูรถลงไปทำให้ชายวัยรุ่นคนนั้นรีบวิ่งเข้าป่า

"น้ำหนาว" ธารามพุ่งตัวเข้าประคองน้ำหนาวที่อยู่หน้ารถของตัวเองทันที

"เฮียน้ำหนาวจริงๆด้วย" เพลงมีนาเองเธอก็ตกใจรีบเข้าจับน้ำหนาว

"ชีพจรอ่อนมากเลยค่ะเฮียพาน้ำหนาวไปโรงพยาบาลเถอะ" เพลงมีนาจับเข้าที่ข้อมือของน้ำหนาวและรู้ว่าชีพจรของน้ำหนาวนั้นเริ่มอ่อนลงจึงให้ธารามอุ้มน้ำหนาวเข้ามายังรถและขับตรงไปที่โรงพยาบาล

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นน้ำหนาวเดินได้แล้วหรอเฮียแล้วที่น้ำหนาวกระโดดสะพานมันเกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย"

"เฮียก็ไม่รู้เหมือนกันเดี๋ยวค่อยถามนะ ตอนนี้เราต้องพาน้ำหนาวไปส่งโรงพยาบาลให้เร็วที่สุดดูเหมือนว่าชีพจรของเธอจะเต้นอ่อนลงเรื่อยๆนะ"

"ค่ะเฮียรีบไปเลยค่ะ" เพลงมีนาและธารามพาน้ำหนาวเข้าโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดในละแวกนี้หลังจากนั้นทั้งสองคนนั่งกอดกันอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินยังไม่ติดต่อใครหรือว่าบอกกับใคร เพลงมีนาน้ำตาคลอเมื่อเห็นสภาพของน้ำหนาวที่วิ่งออกมาล้มตรงหน้ารถของเธอ

"เกิดอะไรขึ้นกับน้ำหนาวคะหรือว่าเป็นแบบ..

"คงไม่ใช่แบบนั้นหรอกเฮียคิดว่าน้ำหนาวน่าจะยังไม่ถูกทำอะไรเพราะว่าสภาพเธออยู่แค่มอมแมม เสื้อผ้านั้นยังคงอยู่ครบใจเย็นๆนะ

"หมอออกมาแล้วค่ะเฮีย" หมอหนุ่มเปิดประตูออกมา ฉีกยิ้มเล็กน้อยให้กับญาติคนไข้เพลงมีนากับธารามรีบลุกขึ้นและเดินขยับเข้าไปใกล้ๆหมอเลยถามถึงน้ำหนาว

"คุณหมอคะน้ำหนาวเป็นยังไงบ้าง"

"ญาติคนไข้สบายใจได้ครับคนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วแต่ต้องดูแลอย่างใกล้ชิดเพราะว่าคนไข้นั้นบอบบางที่สำคัญเธอเพิ่งจะออกจากโรงพยาบาล" เพลงมีนาหันกลับไปมองหน้าธาราม

"ขอบคุณครับผมขอพยาบาลพิเศษ 2 คนเฝ้าเธอและดูแลเธอให้ดีที่สุดทั้งอาหารและยาผมจ่ายไม่อั้น" คุณหมอยิ้มและพยักหน้าให้กับเขาทั้งสองก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปด้านใน

"เรากลับบ้านกันเถอะพรุ่งนี้เราค่อยมาหาน้ำหนาว"

"ค่ะ"

ตัดมาทางด้านของพยัคฆ์ที่พาแม่น้ำหนาวนั้นขึ้นรถมาและปล่อยน้ำหนาวทิ้งไว้ข้างทาง

"คุณน้ากลับเข้าไปอยู่ในบ้านเหมือนเดิมนะครับผมแค่ประชดน้ำหนาวเฉยๆผมต้องขอโทษด้วยที่ทำท่าทีไล่คุณน้าออกจากบ้าน"

"ฮึก น้าเป็นห่วงน้ำหวาน"

"น้ำหวานอยู่ในความปลอดภัยและการดูแลของผมไม่ต้องห่วงครับเธอไม่เป็นอะไรแน่นอนและที่สำคัญผมส่งคนดูแลเธออยู่"

"คุณพยัคฆ์กับน้ำหนาว?

ผู้เป็นแม่นั้นเอ่ยถามชายหนุ่มตรงๆเกี่ยวกับลูกสาวคนโตพยัคฆ์ยกมือไหว้แม่ของน้ำหนาว

"ผมขอโทษครับผมกับน้ำหนาวอืม..

"แล้วแบบนี้น้ำหนาวจะอยู่ยังไงล่ะคะเมื่อกี้นี้แม่ก็ต่อว่าน้ำหนาวไปหลายครั้งเรื่องน้ำหวานแล้วน้ำหนาวอยู่คนเดียว"

"น้ำหนาว" พยัคฆ์เอาแต่ประชดลืมเรื่องความปลอดภัยของน้ำหนาวจนกระทั่งแม่ของเธอเอ่ยเตือนจึงเลี้ยวหัวรถกลับไปที่เดิมแต่พบกับความว่างเปล่า

"น้ำหนาว"

"คุณพยัคฆ์น้ำหนาวไปไหนแล้ว"

"คุณน้ากลับเข้าบ้านไปก่อนนะครับเดี๋ยวผมจะไปตามหาน้ำหนาวเอง"

"ค่ะฝากน้ำหนาวด้วยนะคุณพยัคฆ์ แม่ผิดเอง"

"ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกครับ" หลังจากที่พยัคฆ์จอดส่งแม่ของน้ำหนาวกลับมาที่บ้านหลังเดิมเขาก็ขับรถออกและตามหาน้ำหนาวไม่มีวี่แววที่จะเจอเธอจนกระทั่งสายตาไปสะดุดที่รถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอดอยู่ด้านข้างฟุตบาทและมีชายหนุ่มนั่งถอดเสื้ออยู่ด้านข้างของรถพร้อมกับสูบบุหรี่

"นี่มันรองเท้าของน้ำหนาว" สายตาของพยัคฆ์นั้นสะดุดกับรองเท้าที่หล่นอยู่ด้านข้างของฟุตบาทจึงจอดรถกะทันหันลงมาจากรถทำให้ใช้หนุ่มคนนั้นตกใจทำท่าทีจะหนี

"เดี๋ยวก่อน กูไม่ได้มาทำอะไรมึง" ชายหนุ่มหยุดชะงักและหันกลับมามองหน้าของพยัคฆ์เขาจึงพยักหน้าให้กับมัน

"แล้วมึงต้องการอะไร กูไม่รู้เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นหรอกนะเธอเดินมาให้กูข่มขืนเอง" เขาตกใจในคำพูดของชายหนุ่มรีบพุ่งตัวเข้ากระชากมัน

"มึงพูดว่ายังไงนะมึงข่มขืนเจ้าของรองเท้านี้ใช่ไหม"

"ใช่"

"Xวย" ผัวะ! เมื่อชายหนุ่มนั้นพยักหน้าและบอกว่าใช่เขาใช้หมัดหนาต่อยเข้าที่หน้าของมันโดยที่ไม่ยั้งจนกระทั่งหน้าอาบเลือดและนั่งลงกองกับพื้นชายหนุ่มรีบยกมือไหว้ทั้งสองมือพนมขึ้น

"ยอมแล้วผมยอมแล้วอย่าทำอะไรผมเลย"

"มึงทำอะไรเมียกูแล้วเมียกูอยู่ไหน"

"ผมทำอะไรเธอไม่ได้มีคนมาช่วยเธอไปก่อน" เมื่อเขาได้ฟังคำพูดจากชายหนุ่มคนนี้พยัคฆ์จึงควักปืนออกมาเล็งเข้าที่หน้าของมัน

"อย่านะครับผมยังไม่ได้ทำอะไรเธอ"

"แค่มึงแตะต้องเมียกู มึงก็ผิดแล้ว"

ปั้ง!

"โอ๊ย เจ็บ" พยัคฆ์ไม่ได้ยิงเข้าจุดสำคัญเขาแค่ยิงสั่งสอนคือเฉียดไหล่ไม่มีกระสุนฝังแน่นอนแต่เลือดนั้นอาบแขนเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังสนั่น

"คนเลวๆแบบมึงไม่สมควรมีชีวิตอยู่หรอก" เขากลับขึ้นมาบนรถพร้อมกับโยนปืนไว้ที่เบาะด้านข้างถอนหายใจออกมาอย่างน้อยน้ำหนาวก็มีคนมาช่วยไว้ให้ทำ

"เธออยู่ไหนน้ำหนาว" หมัดหนักทุบเข้าที่พวงมาลัยด้วยความโมโห ขบกรามเข้าหากันจนเสียงดังใคร่ครวญคิดว่าน้ำหนาวนั้นไปไหนและใครเป็นคนมาช่วย