พรากรัก : EP 21 ชีวิตใหม่

บทที่ 21                                    

"ไม่น่าเชื่อว่าพยัคฆ์มันจะเป็นคนแบบนั้น" เสียงของอลันนั้นพูดขึ้นธารามปรึกษาอลันเรื่องพยัคฆ์และน้ำหนาว

"กูก็แทบจะไม่เชื่อเหมือนกันถ้าไม่ใช่น้ำหนาวเป็นคนเล่ากูก็คงไม่เชื่อหรอก แต่มึงเชื่อไหมอลันว่าพยัคฆ์มันทำร้ายน้ำหนาวเกินคนนะ ถึงกับเข้าโรงพยาบาล"

"เออดิเห็นพยัคฆ์มันเป็นคนตลกและดูนิ่งๆไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนั้น ที่สำคัญมันไม่เคยเล่าเรื่องครอบครัวของมันให้เราฟังเลยนะเว้ย เห็นข่าวออกอยู่บ่อยครั้งก็คิดว่าเป็นเรื่องเม้าท์มอยที่ไหนได้เรื่องจริงหรอวะเนี่ย"

"ก็คงจะเป็นเรื่องจริงแล้วมันก็คงคิดว่าพ่อเลี้ยงนั้นเอาน้ำหนาวมาเป็นเมียน้อยจริงๆมันเลยจัดการน้ำหนาวก่อน"

"ชีวิตน้ำหนาวแม่งคนน่าสงสารเลยว่ะ บอกตรงๆนะเธอโชคร้ายมาก"

"โชคร้ายตั้งแต่ตกบันไดแล้วเดินไม่ได้แล้ว เพลงมีนาเธอสงสารน้ำหนาวมากรับอาสาดูแลชีวิตน้ำหนาว"

"แล้วมึงคิดว่าพยัคฆ์มันรักน้ำหนาวไหมวะ" อลันนั้นเอ่ยถามธาราม ทั้งสองคนจ้องมองตากันและคิดเหมือนกัน

"กูว่าชัวร์แต่มันยังไม่ยอมรับความจริง"'

"กูว่าเรื่องนี้คนที่ช่วยได้ต้องเป็นมึงแล้วแหละอลัน" ธารามยิ้มเจ้าเล่ห์และมองหน้าของอลัน

"เอาอีกแล้วหรอวะกูอีกแล้วหรอ" อลันนั้นเสียงดังชี้เข้าหาตัวเอง

"เออเรามาเล่นอะไรสนุกๆกันดีกว่ามาดูซิว่ามันจะหวงน้ำหนาวแค่ไหน"

"มึงก็รู้อยู่ว่าแก๊งเราไม่ยุ่งเกี่ยวของกันและกัน"

"กูให้มึงแกล้งไม่ได้ให้เอาน้ำหนาวจริงๆสักหน่อยไอ้บ้านี่ เห็นใครก็จ้องจะเอาหมดจริงๆนะเดี๋ยวเถอะให้ยากูซ่าน้อยจัดการ"

"หึ! ป่านนี้คงนอนรักษาแผลอยู่นู่นแหละเดี๋ยวกูซ่าน้อยมึงอ่ะซ่าดีนัก"

"เออยังมึงอีกคนปากแข็งไม่ยอมรับความจริงว่ารักเขาระวังจะเสียเขาไปจริงๆเถอะ"

"อยากไปก็ไปเถอะกูไม่สนใจอยู่แล้วผู้หญิงมีเป็นล้านคนที่พร้อมจะถวายตัวให้กู"

"กูละเบื่อจะให้พวกหล่อเลือกได้ เออๆเลิกคุยเรื่องนี้เถอะเอาเป็นว่าเย็นนี้มางานเลี้ยงวันเกิดเมียกูแล้วกันมาหาทำอะไรสนุกๆกันดีกว่า"

"เค จัดไป"

น้ำหนาวกลับมาอยู่ที่บ้านของธารามแต่ไม่ได้กลับมาอยู่ในสถานะคนใช้หรือว่าแม่บ้านกลับมาอยู่ในสถานะแขกคนหนึ่ง

"น้ำหนาวทำอะไร" เพลงมีนาเดินมาหาน้ำหนาวในครัวเห็นน้ำหนาวนั้นกำลังหยิบน้ำยาล้างจานเตรียมที่จะล้างจาน

"น้ำหนาวช่วยป้าเขาล้างจานค่ะคุณเพลง" เพลงมีนาเดินมาจับแขนของน้ำหนาวพร้อมกับจับหองน้ำและน้ำยาล้างจานออกจากมือของน้ำหนาว

"น้ำหนาวพึ่งจะหายป่วยนะ ไม่เอาสิเพลงมีนาให้น้ำหนาวมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ในฐานะแขกพิเศษไม่ใช่ให้มาเป็นแม่บ้านปล่อยให้คนอื่นทำไปนะ"

"ไม่ได้ค่ะคุณเพลงแค่คุณเพลงเมตตาน้ำหนาวแล้วช่วยเหลือน้ำหนาวก็พอแล้ว"

"ไม่ได้หรอก น้ำหนาวจะไม่กลับมาเป็นแม่บ้านอีกชีวิตของน้ำหนาวจะต้องดีขึ้นเชื่อเพลงนะ อ้อ รออยู่ตรงนี้แป๊บนึงน้ำหนาวไปเอามือถือก่อนเดี๋ยวเราจะออกไปข้างนอกด้วยกัน เพลงจะให้น้ำหนาวพาไปซื้อชุดสวยๆ"

"ค่ะคุณเพลง" น้ำหนาวฉีกยิ้มให้กับเพลงมีนาก่อนที่เพลงมีนานั้นจะรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องของตนเองมีแม่บ้านคนหนึ่งเดินมาจ้องหน้าน้ำหนาวสายตานั้นไม่พอใจเธอเอามาก

"กลับมาเดินได้แล้วนี่ แต่การกลับมาครั้งนี้ไม่ได้กลับมาเป็นคนใช้ คุณเพลงนะไว้ใจผู้หญิงแบบนี้ระวังเถอะจะเสียผัวให้กับมัน" แม่บ้านคนนี้พูดดูถูกน้ำหนาวแถมยังนินทาเจ้านาย

"น้ำหนาวไม่ได้เข้ามาเป็นเมียน้อยของใครค่ะน้ำหนาวเข้ามาที่บ้านหลังนี้ก็เพราะว่าเข้ามาอาศัยเท่านั้น"

"โอ๊ย! แม่คุณเข้ามาอาศัยอย่างนั้นหรอถ้าคุณเพลงมีนาเผลอเธอก็ต้องงาบคุณธารามเพราะว่าเมื่อก่อนนี้เธอก็ยังดูอ่อยเขาอยู่เลยนี่"

"น้ำหนาวไม่เคยอ่อยใครนะคะน้ำหนาวก็พูดดีกับทุกคนน่ะรวมกับทั้งพวกพี่ด้วยทำไมถึงว่าน้ำหนาวกันแบบนี้แค่น้ำหนาวกลับเข้ามาไม่ใช่แม่บ้านพวกพี่ก็พากันว่าน้ำหนาวแบบนี้แล้วหรอ"

"อย่าไปว่าเขาเลยเขาไม่ได้กลับมาเป็นแม่บ้านเขากลับมาเป็นเจ้านายหรือว่าจะกลับมาเป็นเมียน้อยของเจ้านายเราก็ยังไม่รู้" เพลงมีนาเดินลงมาจากห้องจึงแอบฟังแม่บ้านนั้นต่อว่าน้ำหนาว

"น้ำหนาวไม่มีวันเป็นเมียน้อยของใครและไม่มีวันทำร้ายคุณเพลง"

"ใครมันจะไปเชื่อ คุณธารามทั้งหล่อแล้วก็รวยผู้หญิงที่ไหนก็อยากจับทั้งนั้นฉันก็ไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะเข้ามาอยู่เฉยๆเธอต้องคิดไม่ดีและอยากได้คุณธารามแน่นอน"

"ไม่จริงค่ะน้ำหนาวไม่ได้อยากได้คุณธาราม"

"มีอะไรกันหรือเปล่าคะ" เพลงมีนาเห็นท่าไม่ดีแม่บ้านนั้นต่อว่าน้ำหนาวจนร้องไห้จึงรีบเดินเข้ามาเอ่ยถามแม่บ้านต่างก้มหน้าและพากันทำหน้าที่ของตนเองมีแต่เพียงน้ำหนาวที่น้ำตาคลอเพลงมีนาเธอจึงจับแขนของน้ำหนาวและดึงออกมาจากในครัว

"ฉันเชื่อนะว่าเธอไม่ได้คิดแบบนั้นอย่าไปใส่ใจเลยต่างคนต่างความคิดพวกแม่บ้านเขาก็คงกลัวอย่างที่เขาพูด"

"คุณเพลงกลัวหรือเปล่าคะกลัวแบบที่พวกแม่บ้านนั้นกลัวไหม" น้ำหนาวจ้องมองหน้าของเพลงมีนาและหยดน้ำตาไหลออกมา เพลงมีนาจึงจับแก้มของน้ำหนาวพร้อมกับเอาหัวแม่มือทั้งสองข้างเช็ดน้ำตาที่แก้มของเธอ

"จำไว้นะน้ำหนาวตบมือข้างเดียวมันไม่ดัง และฉันก็กล้าให้ถ้าสามีของฉันเลือกที่จะเอาเธอและฉันก็กล้าให้ถ้าเธอเลือกที่จะปล่อยตัวให้กับสามีของฉัน ชีวิตของฉันเจอเรื่องราวมาเยอะเฮียธารามเองเขาก็เจอบทเรียนมาเยอะถ้าชีวิตคู่มันจะไปไม่รอดจริงๆฉันจะไม่โทษใคร"

"อย่างนั้นคุณเพลงจำไว้นะคะว่าน้ำหนาวไม่มีวันหักหลังคุณ" เพลงมีนาฉีกยิ้มกว้างพยักหน้าให้กับน้ำหนาว

"ฉันเชื่อเธอนะน้ำหนาวและฉันรู้ว่าเธอไม่มีวันทำอย่างนั้นแน่นอนที่สำคัญสามีของฉันก็ไม่มีวันหักหลังฉัน"

"เราไปกันเถอะวันนี้วันเกิดฉันที่บ้านมีงานเลี้ยงฉันจะพาเธอไปซื้อชุดสวยๆด้วย"

"มีงานเลี้ยงอย่างนั้นหรอคะแล้วเขาจะมาที่นี่ไหม" น้ำหนาวเธอกลัวว่าจะเจอพยัคฆ์จึงรีบเอ่ยถามเพลงมีนา

"เธอจะหนีเขาไปตลอดชีวิตอย่างนั้นหรอน้ำหนาวต่อให้เราเป็นผู้หญิงเราก็ต้องสู้ อย่าไปกลัวเผชิญความจริงไปเลยเชื่อเพลงนะ"