พรากรัก : EP 22 โมโห

บทที่ 22       

งานเลี้ยงวันเกิดจัดขึ้นที่บ้านของธารามซึ่งวันนี้เป็นวันเกิดของเพลงมีนา ทั้งคุณเพลิง ธาราม อลันและพยัคฆ์จะต้องมารวมตัวกันอยู่ที่นี่

"หู้ยใส่ชุดนี้แล้วสวยกว่าเพลงอีกนะเนี่ยน้ำหนาว" น้ำหนาวไม่เคยบอกใครว่าวันนี้ก็เป็นวันเกิดของเธอเช่นกันมีเพียงแต่แม่ของเธอนั้นที่รู้

"ขอบคุณนะคะคุณเพลง"

"แล้วน้ำหนาวเกิดวันไหนเดือนไหนหรอ"

"วันนี้ค่ะ"

"ห๊ะ! พูดจริงป่ะเนี่ยน้ำหนาวเกิดวันเดียวกับเพลงจริงๆหรอ" น้ำหนาวยิ้มและพยักหน้าให้กับเพลงมีนา ส่วนเพลงมีนานั้นตกใจเล็กน้อยที่บังเอิญเกิดวันเดียวกับน้ำหนาว

"แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรกนะว่าเกิดวันเดียวกันจะได้ซื้อเค้กมาเผื่อ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะชีวิตของน้ำหนาวไม่เคยมีวันเกิดไม่เคยได้รับของขวัญหรือว่าเค้ก" ในตอนที่อยู่กับแม่และน้องถึงแม้ว่าจะเป็นวันเกิดก็เหมือนวันธรรมดาไม่เคยได้เค้กจากใครไม่เคยมีงานเลี้ยง มีแต่ทำงานเลี้ยงน้องกับแม่มาตลอด

"แล้วน้ำหนาวจะตามหาแม่กับน้องไหม"

"น้ำหนาวตามหาใครไม่ได้หรอกค่ะน้ำหนาวไม่มีปัญญาที่จะตามหา"

"อืมอย่างนั้นเอาไว้เพลงจะบอกกับเฮียให้จัดการเรื่องแม่กับน้องให้นะถ้ายังไงแล้วเดี๋ยวเพลงจะบอก" น้ำหนาวยกมือไหว้ขอบคุณเพลงมีนา

"ขอบคุณนะคะคุณเพลง"

"จ้ะเราลงไปด้านล่างกันเถอะป่านนี้ทุกคนมาแล้ว จำเอาไว้นะน้ำหนาวถ้าเธอยังกลัวและไม่กล้าเผชิญความจริงเธอก็จะต้องหนีเขาไปตลอด สู้เท่านั้นถึงจะชนะแค่ผู้ชายปากร้ายปากแข็งคนเดียว"

"เขาจะไม่จับน้ำหนาวไปใช่ไหมคะ"

"เขาจะไม่มีวันจับน้ำหนาวไปได้ถ้าน้ำหนาวไม่เต็มใจไปกับเขาอย่าให้เขาเอาคนในครอบครัวมาอ้างและทำให้มีข้อผูกมัดเพื่อที่จะเอาตัวของน้ำหนาวไปง่ายๆนะ เชื่อเพลงเถอะแข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะรอด"

"ค่ะคุณเพลง"

เพลงมีนาเดินลงมาพร้อมกับน้ำหนาวที่แต่งตัวน่ารักสวยเหมาะดูเหมือนอาหมวยน่ารักบ้องแบ๊ว

"น้ำหนาว" คนแรกที่เอ่ยขึ้นนั้นคือพราวมุก เธอนั่งอยู่โต๊ะอาหารรวมกับทุกๆคนแม้กระทั่งพยัคฆ์ที่หันมองตามคำพูดของพราวมุกสายตาของพยัคฆ์ที่จ้องมองน้ำหนาวนั้นตกใจ บวกกับในความสวยที่ไม่อาจลดละสายตามองอย่างอื่นได้

"น้ำหนาว" เขาเรียกชื่อของเธอแผ่วเบาตกใจจนแทบไม่เชื่อสายตาของตนเองที่น้ำหนาวนั้นจะมาอยู่ที่บ้านของธารามเพื่อนรัก

"พยัคฆ์มึงรู้จักกับน้ำหนาวด้วยหรอวะ" ธารามมองจ้องหน้าเพื่อนของตนเองทำท่าทีแกล้งเหมือนไม่รู้และเอ่ยถาม

"ป่าวกูเห็นพราวมุกพูดขึ้นกูก็เลยเรียกตามไปอย่างนั้น"

"หึ" ธารามได้เพียงแต่ส่ายหน้าไปมาหัวเราะเพื่อนในใจที่ปากแข็งไม่ยอมรับความจริง

"น่ารักจังเลยน้ำหนาว" พยัคฆ์ปรับเปลี่ยนสีหน้าทันทีเมื่ออลันลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินไปโอบกอดน้ำหนาว

"แฟนของผมแต่งตัวสวยจังเลย" อลันทำท่าทีเล่นบทละครเป็นแฟนกับน้ำหนาวซึ่งเรื่องนี้ไม่เคยบอกกับน้ำหนาวก่อนหน้านี้ด้วยสายตาของน้ำหนาวที่มองอันนั้นงงจนยืนแข็ง

"เล่นบทตามน้ำฉันไปก่อนสิถ้าอยากเอาชนะมัน" อลันก้มกระซิบกับน้ำหนาวเธอถึงรู้ความจริงว่าทุกคนนั้นกำลังช่วยเธออยู่

"ค่ะ"

"น้ำหนาวมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงวะ" เสียงคุณเพลิงนั้นเอ่ยถาม

"บังเอิญไปเจอน้ำหนาวก็เลยพาน้ำหนาวกลับมาอยู่ที่บ้านด้วยน้ำหนาวบอกว่าเจอคนใจร้ายทำร้ายมา" อลันพาน้ำหนาวนั้นมานั่งเก้าอี้ด้านข้างของตัวเองสายตาของพยัคฆ์ที่จ้องมองบ่งบอกถึงความไม่พอใจมือของเขากำหมัดเข้าหากันแน่นอยู่บนโต๊ะอาหารจ้องมองหน้าน้ำหนาวด้วยแววตาที่โกรธ

"หนีมาอยู่กับผู้ชายหึ" น้ำเสียงสั้นที่พูดออกมาโดยที่ไม่เกรงใจใครปกติแล้วพยัคฆ์จะเป็นคนที่เฮฮา

"มึงเป็นอะไรวะพยัคฆ์" คุณเพลิงหันกลับมามองหน้าพยัคฆ์ซึ่งดูอาการของเพื่อนนั้นเปลี่ยนไป

"ไม่มีอะไรหรอกพูดไปอย่างนั้น"

"แล้วทั้งสองคนนี้อย่าบอกนะคะว่าคบกันหรือยังไงคะพราวงงไปหมดแล้วทำไมเฮียอลันถึงทำท่าทีเหมือนกับว่าน้ำหนาวเป็นแฟนล่ะคะ" พราวมุกเอยถามพร้อมกับชี้นิ้วเข้าหาทั้งสองคนเพลงมีนากับธารามได้เพียงแต่ยิ้มให้กันเพราะว่าเขาไม่ได้บอกเรื่องนี้กับพราวมุก

"ครับ ผมกับน้ำหนาวคบกัน" อลันนั้นเอ่ยรับขึ้นทันทีและเอื้อมมือกุมมือของน้ำหนาวที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร ซึ่งทำเอาพยัคฆ์ไม่พอใจมากจึงลุกขึ้นพรวดพราดจากเก้าอี้ทุบลงที่โต๊ะอาหารเสียงดัง

"มึงเป็นอะไรเนี่ย" ธารามนั้นเอ่ยถามพยัคฆ์ที่ทำท่าทีไม่พอใจ

"ไม่มีอะไรพอดีว่ากูปวดท้องขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะขอโทษทีที่ทำให้ตกใจ" คำพูดบอกกับเพื่อนแต่สายตานั้นจ้องมองน้ำหนาวไม่ละสายตา

เขาเดินออกมาที่ห้องน้ำด้วยความหงุดหงิดจนกระทั่งเข้ามาในห้องน้ำกำหมัดทุบเข้าที่ผนังห้องน้ำสองครั้ง

ตุบๆๆ "น้ำหนาวเธอกล้าดีมากเธอกล้าเล่นกับฉันใช่ไหมได้เดี๋ยวเราจะได้เห็นดีกัน"