บทที่ 2

ตอนที่2 หวาดกลัว

มายด์ นักศึกษาสาวคณะบริหารธุรกิจปีสอง เจ้าของหน้าตาจิ้มลิ้ม และรูปร่างสุดเย้ายวนที่ผู้ชายหลายคนจ้องจะลิ้มลอง หญิงสาวเงยหน้าขึ้นเมื่อหนุ่มรุ่นพี่ และเขาเป็นเพื่อนของพี่รหัสเธอเอาเสื้อแจ็กเก็ตของเขามาคลุมชุดนักศึกษาที่ตัวเธอไว้ เพราะยังอยู่กันที่ร้านเหล้าคงไม่เหมาะไม่ควรหากยังเห็นเธอสวมชุดนักศึกษาอยู่ในสถานที่อโคจรแห่งนี้

“ขอบคุณนะคะพี่โจ”

“ไอ้แพรก็ลากมาไม่ดู เกือบโดนไล่กลับแล้วไหมล่ะ”

“ขนาดไม่เต็มใจมานะ ล่อซะหน้าแดงเป็นลูกตำลึง ฮ่า ๆ”

“มายด์จะกินให้พี่แพรไม่มีเงินจ่ายเลยคอยดู ดีนะที่พี่โจมีเสื้อติดมาด้วย”

“ถึงไม่มีติดมามันก็ไปหาให้จนได้แหละ เพื่อน้องมายด์มันทำได้อยู่แล้วใช่ไหมโจ...”

“อย่าไปฟังมันนะ ไอ้แพรมันพูดมั่ว”

”มั่วอะไร ใคร ๆ ก็รู้...อื้อ! อึกก” แพรไหมเจ้าของวันเกิดถูกจับเอาเหล้ากรอกปากเพราะกำลังจะแฉความลับที่ไม่ลับของโจ เพื่อนคนอื่น ๆ ในกลุ่มพากันขำที่แพรไหมมักจะโดนทำแบบนี้ประจำ ก่อนที่โจจะถอยกลับมานั่งข้างเธอเหมือนเดิม

“เมาเปล่า เดี๋ยวขับรถกลับไม่ไหวนะ”

“มายด์ว่าจะแวะไปนอนบ้านพี่แม็คค่ะ อยู่ใกล้ ๆ นี่เอง”

“ดีแล้ว ถ้าขับกลับคอนโดฯ พี่เป็นห่วงตาย”

“โจ! เป็นห่วงน้องมันในสถานะอะไรค้าา”

“กูกระทืบเจ้าของวันเกิดได้เปล่าวะ”

“ไม่ได้! เดี๋ยวไม่มีคนจ่ายค่าเหล้า!” เพื่อนอีกคนรีบแทรกขึ้น ทำแพรไหมแสร้งทำหน้าหน้างอเง้าก่อนจะแกล้งกระดกเหล้าเกือบครึ่งขวดทีเดียว

“แพร!”

แม็ค พี่ชายของเธอเป็นช่างสักชื่อดังที่เรียนจบแล้วเลือกซื้อบ้านอยู่เพราะเพื่อนฝูงเยอะ ส่วนเธอเช่าคอนโดมิเนียมอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยแต่คืนนี้คงต้องแวะนอนที่บ้านของพี่ชายเอาเพราะกินไปหลายแก้วจนรู้สึกมึนอยู่เหมือนกัน

เที่ยงคืน…

นักศึกษากลุ่มหนึ่งกำลังแยกย้ายกัน เจ้าของวันเกิดเป็นภาระของรูมเมตที่หิ้วกลับโดยมีเพื่อนผู้ชายคอยดูแลอยู่ห่าง ๆ ส่วนโจยังเดินตามหญิงสาวมาที่รถอย่างห่วงใย

“พี่โจ เพื่อนรอพี่กันอยู่นะคะ”

“ไหวแน่นะ ให้พี่ขับรถให้ไหม”

“ไม่ได้เมาจริง ๆ ค่ะ บ้านพี่แม็คห่างจากที่นี่แค่ห้ากิโลฯ เอง”

“...”

“คุณโจไม่ต้องรีบนะครับ พวกกูรอมึงคนเดียวเนี่ย!” โจรอจนเธอเข้ามามอยู่ในรถถึงยอมเดินกลับไปที่รถของตัวเอง พร้อมกับเสียงแซวของเพื่อนที่ดังขึ้น มายด์จึงขับรถออกมา

.....

บ้านสองชั้นหลังหนึ่งที่ชั้นล่างเปิดเป็นร้านสักยังเปิดไฟสว่างจ้าเพราะเจ้าของบ้านและเพื่อน ๆ ตั้งวงสังสรรค์กันอย่างไม่เลิกรา

แกร้งง

“ว่าแต่ไอ้แม็ค”

“ว่า”

“ไม่โทร.ไปหาเดียร์น่าหน่อยเหรอ” แม็คลอบถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้าแล้วยกแก้วกรอกน้ำเมาลงคอ

“ช่วยไม่ได้ กูแค่เอาเล่น ๆ เสือกปล่อยตัวเองท้อง” ขนาดคนฟังเป็นเพื่อนเขายังรู้สึกเจ็บแทน หากเดียร์น่ามาได้ยินเองกับหูคงรับไม่ไหว แต่ก็เป็นเพราะเธอคิดจะถอดเล็บเสือทั้งที่รู้ว่าเสือตัวนี้มันไม่เชื่องง่าย ๆ

“ไม่กลัวพี่ชายเดียร์น่าเหรอวะ ระดับมาเฟียนะมึง”

Rrrrr

แม็คเหลือบมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่มีสายเรียกเข้า เมื่อเห็นว่าเป็นหญิงสาวอีกคนที่เขามีความสัมพันธ์ก็คว้ามันขึ้นมารับสายอย่างไม่ลังเล

“ถึงไหนแล้ว”

“แม็คขา ซินดี้ไม่ได้ไปหาแล้วนะพอดีว่าเพื่อนลากมากินเหล้าด้วยแล้ว” ปลายสายทำน้ำเสียงออดอ้อนเพราะผิดนัดเขา และมันทำให้แม็คถอนหายใจนิดหน่อย ‘เขาทิ้งเดียร์น่ามาก็เพราะเธอ’

“กินเสร็จตอนไหนก็มาสิ”

“ก็ได้ค่ะ แต่ไม่รู้นะคะว่าจะไปตอนไหนเพราะตอนนี้เพิ่งจะเริ่มมากันเอง”

“อืม”

บรื้นน

“รถใครวะ น้องมึงปะ”

“อืม” แม็คตอบเพื่อนพลางขมวดเรียวคิ้วชนกันเพราะนี่มันก็เที่ยงคืนกว่าเข้าไปแล้วทำไมน้องสาวเขายังขับรถมาที่นี่ ก่อนจะรีบลุกมาหาที่รถเร็วว่าคนน้องที่ทำอะไรท่าทางเชื่องช้ากว่าปกติ

“ไปไหนมา”

“มายด์มากินเลี้ยงวันเกิดพี่รหัสแถวนี้ ขอนอนนี่คืนหนึ่งนะ”

“อืม ไปสิ”

“สวัสดีครับน้องมายด์” หญิงสาวยิ้มตาหยีให้เพื่อนของพี่ชายที่ท่าทางเมาแอ๋ เธอจำได้แค่เขาเป็นหนึ่งในเพื่อนของแม็ค

“สวัสดี...ค่ะพี่...”

“โยค้าบ”

“ค่ะพี่โย...” คนตัวเล็กยืนโอนเอนครู่หนึ่งจึงเดินขึ้นชั้นบนเข้าห้องที่เธอเคยมานอน และเพราะยังอยู่ในชุดนักศึกษาจึงทำให้รุ่นน้องของแม็คเผลอมองเรียวขาขาว ๆ ของเธออย่างลืมตัว

เพียะ!

“ไอ้แม็ค!”

“น้องกู”

บรื้นนน

“รถใครอีกวะไอ้แม็ค”

“ไม่รู้” เจ้าของบ้านขมวดคิ้วเพราะรถยนต์มาจอดอีกนั้นไม่ใช่ของผู้หญิงคนใหม่ของเขาอย่างแน่นอน และกี่วินาทีต่อมาก็มีรถบิ๊กไบค์สามคันมาจอดใกล้ ๆ กัน

“เหี้ย!”

เพียงวินาทีคนกลุ่มนั้นก็ปรี่เข้ามาหาพร้อมอาวุธในมือทั้งปืน และไม้หน้าสาม จากที่เมา ๆ กันอยู่ก็เกือบสร่างได้ในทันที

“พวกมึงเป็นใคร!” แม็คถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะสีหน้าแต่ละคนดูเหมือนจะพร้อมลงมือกันเต็มที่ ทั้งที่เขาไม่เคยเจอคนพวกนี้กระทั่งคนที่ลงจากรถยนต์เดินมาเผชิญหน้า

“มองหน้ากูดี ๆ สิ”

“ไอ้เดย์...”

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

ไม่ทันตั้งตัวแม็คก็ถูกหมัดหนัก ๆ สาดเข้าหน้าสามทีติด ส่วนคนที่เหลือก็ถูกพวกของเดย์รุมกระทืบไม่ต่างจากเจ้าของบ้านที่ถูกลูกพี่ของเขาซัดอย่างบ้าคลั่ง

“โอ๊ย! อย่าทำกู!”

ปึก! ตุบ! ผัวะ! เพล้ง!

หลังจากระบายอารมณ์ที่เดือดพล่านไปหนึ่งยกแม็คก็กองอยู่กับพื้น ก่อนเดย์จะคว้าปืนที่พกมาพร้อมจะลั่นไกใส่เดนนรกที่ทำระยำกับน้องสาวตัวเอง

กริก

“ใจเย็นดิเฮีย!”

“ใช่เฮีย ให้พวกมันแดกตีนก็พอแล้วอย่ายิงมันนะ”

ปึก!

“อ๊าา!” เดย์เตะเข้าที่ปลายคางของแม็คจนฟุบไปกับพื้นอีกครั้ง ก่อนจะใช้เท้าเหยียบที่ท้ายทอยแววตาที่เต็มไปด้วยความน่ากลัว.... มันสมควรตาย

“เฮีย...ใจเย็น ๆ“

“เสียงดังอะไรกันน่ะ... กรี๊ด!” เจ้าของเสียงหวานเบิกตากว้างเมื่อเห็นสภาพของพี่ชายกับเพื่อนเต็มตา อาการมึนก่อนหน้าหายวาบไปเป็นปลิดทิ้ง

“พี่แม็ค!”

ตึก ตึก ตึก

สองเท้าปรี่ตรงไปหาเป้าหมายทันที แม็คที่รวบรวมกำลังจะลุกขึ้นแต่ก็ต้องล้มลงอีกเมื่อถูกไทเกอร์ฟาดด้วยไม้ในมืออย่างไร้ความเป็นมนุษย์ ปึก! ปึก! ปึก!

“เอื้อ!”

“กรี๊ด!” อีกเพียงนิดเดียวมายด์ก็จะรอดพ้นแต่ก็ช้ากว่าเงื้อมือมัจจุราชที่คว้าเอวเล็กของเธอไว้ได้ก่อนที่ประตูจะปิดลง

“ปล่อยนะ! กรี๊ดด! ช่วยด้วย!”

“ปล่อย...”

ปึก!

“พี่แม็ค! กรี๊ด!” ภาพสุดท้ายคือพี่ชายของเธออยู่ในสภาพเลือดอาบหน้าไม่เว้นแม้แต่นัยน์ตา ใจของคนเป็นน้องแหลกสลาย แต่เธอก็ตกที่นั่งลำบากเพราะกำลังถูกชายตัวสูงลากออกมาจากบ้าน

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”

ปัง!

หญิงสาวที่ถูกบังคับขึ้นนั่งบนหน้าตักในรถของเขาใจหายใจคว่ำเมื่อเขาลั่นปืนขึ้นฟ้า เธอหายใจผิดจังหวะด้วยความหวาดกลัวเพราะปืนกระบอกนั้นกำลังจ่ออยู่ที่ข้างขมับระยะประชิด

“อย่าให้กูหงุดหงิด หัวมึงกระจายแน่”

บรื้นนน

หลังจากลูกพี่ขับรถออกไปไทเกอร์ก็จัดการกับคนที่ทำลายหัวใจของเขาต่อ ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนของแม็คก็ต้องเจ็บไม่น้อยไปกว่ากัน

ผัวะ!

“มึงแม่งเหี้ย! ไอ้สัด!”

“เอื้อ...อย่าทำพวกกูเลย ยอมแล้ว...”

“แม่งเอ๊ย!”

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

ไทเกอร์กระหน่ำซัดอีกฝ่ายให้สาแก่ใจที่บังอาจทำเดียร์น่าเจ็บช้ำจนแม็คแน่นิ่งไปคล้ายคนที่สิ้นใจไปแล้ว

“กลับ!”