Masuk“ลองดูมั้ยล่ะ”อาหารที่หญิงสาวทำด้วยความตั้งใจเป็นหม้ายเก้อเพราะพวกเขามีเวลาไม่มากพอในการจะเสียกับอย่างอื่นไปพอสมควรเลยไม่มีเวลากินมัน“หน้าตานี่เบิกบานมาเลยนะ”“ก็คนมันอารมณ์ดี”“เหอะ แพรทิ้งนายนี่อีกสักทีก็ดีนะ” แววตาแข็งกระด้างสาดใส่แคลอรีนอย่างจริงจัง“ล้อเล่นน่า ถ้านายไม่เลวใครจะไปทิ้งจริงมั้ยแ
Special episode.เพียงชั่วแว้บหนึ่งเท่านั้นที่มีความคิดว่าควรให้โอกาสเธอก็มอบมันให้เขาอย่างง่ายดาย จากที่เดิมทีตั้งใจว่าจะไม่กลับมาแน่มันชั่ววูบจริง ๆแหวนไข่มุกไม่ใช่ของหมั้น ไม่ใช่ของแต่ง เขาบอกว่าให้เพราะอยากให้เธอจำว่าความรักครั้งใหม่มันเกิดขึ้นที่ไหน ให้จำแค่ตรงนั้นพอ“แพร” ชายหนุ่มสวมเพียงกางเ
“ระหว่างที่รอก็ไม่เคยว่างเลย เอาอะไรมาบ่น”“ก็มันไม่รู้ว่ารอแล้วได้อะไร”“งั้นก็กลับไปรักสนุกเถอะ มาฝืนตัวเองอยู่ทำไม”“ไม่ได้ฝืน เธอก็เห็นว่าตอนนั้นฉันไม่มองใครอีกเลย” ความรู้สึกผิดถูกเหวี่ยงมาให้หญิงสาวอย่างตั้งรับไม่ทัน เมื่อตอนนั้นเธอบอกว่ารู้สึก เขาก็พร้อมจะเปลี่ยนอย่างไม่ต้องปรับตัว“เจ็บอยู่ห
ตอนที่38 น้ำแตงโมแสนหวาน (จบ)แสงแดดที่แรงจนพื้นหาดทรายร้อนกรุ่นไม่ทำให้พริตาชะลอความเร็วของเท้าที่เดินฉับ ๆ ไปอย่างไม่มีจุดหมาย โดยที่หญิงสาวนั้นรู้ดีว่ามีอีกคนคอยเดินตามมาไม่ห่างนัก เธอเดินเรื่อย ๆ จนจากที่หงุดหงิดให้พี่ชายก็เริ่มเย็นลง สองเท้าก็ก้าวช้าลงเช่นกัน ก่อนจะมีเสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งมากางบังแ
“น้องกูจะไปไหนต้องรายงานมึงด้วย?” พีระเดินออกมาจากบันไดเมื่อหยุดมองทั้งสองคนมาพักหนึ่งแล้ว มุ้งมิ้งงุ้งงิ้งกันจนเขาจะอ้วกอยู่แล้ว ชายหนุ่มนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวไม่ไกลกันนักมองหน้าสองคนนั้นสลับกันไปมาอย่างครุ่นคิด“ไอ้เอว่าจะมาพาไปกินข้าว”“เดี๋ยวผมพาไปกินเอง”“เสือกอะไรด้วยมึงน่ะ”“เมียผม ทำไมต้องให
ตอนที่37 ไม่รู้จะพูดคำไหนหลังอาบน้ำเสร็จดีแลนก็สวมเพียงกางเกงขาสั้นโดยไม่ลืมคว้าเสื้อยืดขึ้นพาดบ่ามาด้วย เขาเดินมาหาพริตาที่ร้านค้าของรีสอร์ท วันนี้บรรดาแม่บ้านจึงได้รู้เองว่าฝรั่งที่พวกเธอกลัวคือคนรู้จักของน้องสาวเจ้านายนี่เอง“ทายาให้หน่อย”“วินล่ะ”“หลับ”“แคล...”“ไม่เอาหรอก เราไม่ชอบกลิ่นยา” ห
“แพรเกลียดแดน”.....ชายหนุ่มพยายามฝืนเปลือกตาอันหนักอึ้งให้ตื่นขึ้น เขารู้ตัวมาสักพักแล้วว่าพริตาไม่ได้อยู่บนเตียงด้วยกัน เมื่อลุกขึ้นนั่งขมับทั้งสองข้างก็เต้นตุบ ๆ ประท้วงที่เมื่อคืนรับแก้วเหล้าจากหญิงสาวมากินจนเมา“แพร...”แอดดดในห้องของพริตาก็ไร้ซึ่งเงาของหญิงสาว ดีแลนเริ่มขมวดเรียวคิ้วที่เธอหา
ตอนที่24 ครั้งนี้เจ็บจริงดวงตาคมเข้มกำลังเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำที่มาจากความเจ็บปวด ในวันนั้นเจ็บขนาดไหนวันนี้เขาเจ็บกว่านั้นหลายสิบเท่า แคลอรีนเองก็ยังไม่กล้าพอที่จะเห็นเขาร้องไห้จึงหันไปทางอื่นแทน“นี่คือเรื่องจริงสินะ”“จริงที่สุดที่แพรเคยพูดกับแดนแล้ว”“ที่ผ่านมามันแค่เรื่องตอแหลสินะ”“...” ในที่ส
“อย่ามานั่งข้างฉันนะเว้ยเดี๋ยวสาว ๆ หายหมด”“งั้นฉันจะนั่ง”พรึ่บแคลอรีนนั่งลงข้างเพื่อนผู้ชายอีกคนก่อนจะแกล้งเอนซบให้ไม่มีใครกล้าเข้าหาเข้าในคืนนี้“แคล!”“งอนมั้ย” ดีแลนถามขึ้นขณะที่วางปลายคางไว้บนไหล่ของพริตา แม้เธอจะยอมให้เขาทำแบบนั้นแต่กลับไม่หันมาคุยด้วยและยกแก้วค็อกเทลดื่มอย่างเฉยชา“ฉันไม่ไ
“หายดีแล้วเหรอคะ วิ่งซะเร็ว”“ยังเจ็บหน้าอกนิดหน่อยครับ ไม่เท่าไรแล้วแพร…พี่โทรไปแพรไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบกลับ”“แพร…ไม่ค่อยได้จับมือถือค่ะ ส่วนมากจะนอน” แคลอรีนได้แต่แอบขมวดคิ้วกับเหตุผลที่พริตาใช้อ้าง ‘นอนมากไปอย่างนี้เหรอ’“ขอตัวก่อนนะคะ ไว้ค่อยคุยกันค่ะ” พริตาจัามือเพื่อนเดินออกมาพร้อมกัน แ







