Not friend ในความลับของใจ

1:บทนำ

ณ.โรงเรียนมัธยมศึกษาชั้นปีที่สี่กลางเทอม

เสียงเจื้อยเเจ้วพูดคุยของเหล่าเด็กหญิงเด็กชายแว่วดังลอยมาตามลมท่ามกลามเสียงหยอกกันล้อภายในห้อง

" ยัยชีสเค้กฉันขอให้แกโชคดีนะทำไมถึงได้ย้ายบ้านกระทันล่ะ แกจะย้ายไปไหนทำไมไม่รอเรียนให้จบมอหกก่อน " กระถินเพื่อนสาวร่วมห้องที่แสนดีของชีสเค้กเอ่ยด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์

" พ่อกับแม่เราขายบ้านกระทันหันก็เลยต้องได้ย้ายไปเรียนในตัวเมืองกรุงเทพนะ "

" แล้วแกบอกนายแทนไทหรือยัง ก่อนที่แกจะไปลองสภาพรักดูหน่อยไหม แกแอบรักเขามาตั้งนานต่อไปนี้จะไม่ได้เจอกันแล้วนะ "

" เราไม่ได้บอกแทนไทว่าจะย้ายบ้าน แต่อยากลองสภาพรักออกไปสักครั้งก่อนที่จะไม่ได้เจอหน้ากันอีก"

" เฮ้อ! ฉันคงคิดถึงแกแย่เลยแล้วต่อไปนี้ฉันจะเล่นกับใคร " กระถินทำหน้าเศร้าสร้อยเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในห้องกำลังจะย้ายบ้านจากเธอไปไกลแสนไกล

" ถ้าเรียนจบกระถินก็ไปเรียนต่อที่กรุงเทพสิ มาเช่าหอพักอยู่กับเราก็ได้ ยังไงเราจะทักหาบ่อยๆ เราก็คิดถึงกระถินเหมือนกัน " ชีสเค้กโน้มตัวเข้าไปกอดรัดเพื่อนสาวตัวน้อยของเธอเอาใว้ถึงตัวจะไกลแต่ความเป็นเพื่อนจะยังคงอยู่เสมอ

โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นหูกวางใบหน้าขาวผ่องที่มองเห็นเพียงสันกรามข้างๆ จากที่ไกลๆ ก็รู้ว่าเด็กชายคนนี้มีใบหน้าที่หล่อเหล่า คิ้วเข้มตัดกับผิวขาว รับกับจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากสีแดงฝาดที่ได้รูปเข้ากับกรอบหน้าเรียว

ตึกตัก!!!

เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะของเด็กสาวที่แอบยืนมองเพื่อนชายข้างบ้านของเธอ ชีสเค้กสาวน้อยหน้าหวานเธอมีดวงตาที่กลมโต ริมฝีปากกระจับตัดกับใบหน้าจิ้มลิ้ม และยังมีผิวที่ขาวอมชมพูมาแต่กำเนิดยิ่งเวลาเธอโดนแดดมันยิ่งดูขาวผ่องออร่าถ้ามองจากที่ไกลๆ ก็รู้ว่าใคร

แทนไทกับชีสเค้กพวกเขาเป็นเพื่อนบ้านกันโตมาด้วยกันซึ่งพ่อแม่ของทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันหรือจะเรียกง่ายๆ ว่าลูกชายลูกสาวเพื่อนของแม่

" แทนไท... "เสียงหวานเอ่ยเจื้อยแจ้วมาหยุดยืนถามทักทาย ทำให้ใบหน้าคมคายละสายตาจากกองหนังสือเรียนเขาเงยหน้าขึ้นมองลูกสาวเพื่อนแม่ด้วยสายตาเรียบนิ่ง

" อืม! ว่า...? "

" คะ...คือ เอ่อ...เรา"พอเอาเข้าจริงความกล้าที่มีก็ไม่รู้หายไปไหนหมดใจที่่เต้นแรงอยู่แล้วส่งผลให้มือไม้เริ่มสั่นตาม

" มีอะไรก็พูดมา ถ้าไม่มีเราจะอ่านหนังสือต่อ "

" คือ...เราชะ ชอบแทนไท รับดอกกุหลาบของเราใว้หน่อยได้ไหม " ชีสเค้กแอบพ่นลมหายใจออกมาเพื่อคลายความกังวลใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสี แก้มสองข้างเริ่มแดงระเรื่อ

" เก็บมันใว้เถอะ เราเป็นเพื่อนกันนะ....อย่าล้ำเส้น"เพียงคำพูดตอบกับไม่กี่คำก็ทำเอาชีสเค้กสะอึกเธอรู้ว่าแทนไทเป็นคนพูดตรง และขรึม แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะเย็นชาได้ถึงขนาดนี้ รอยยิ้มที่มีบนใบหน้าหวานได้หายไป เธอเม้นริมฝีปากเข้าหากันแน่น มือสองข้างเริ่มกุมมือประสานเข้าหากันด้วยความรู้ประหม่า

คำพูดที่เย็นชาพร้อมกับใบหน้าที่เรียบเฉยมันทำให้ชีสเค้กถึงกับหน้าเสีย ก่อนจะตอบออกไปด้วยท่าทีตะกุกตะกัก

" ถะ...ถ้าแทนไทไม่อยากได้นายก็ทิ้งมันได้เลย ขอโทษนะ ต่อไปนี้เราจะไม่ทำให้แทนไทลำบากใจอีก"

ดอกกุหลาบสีแดงถูกวางลงบนหน้าหนังสือที่ถูกเปิดอ้าเอาใว้ใบหน้าคมเข้มจ้องมองไปยังดอกกุหลาบก่อนที่จะละสายตาหันเหใบหน้าขึ้นมองตามแผ่นหลังที่เดินห่างออกไป

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาเด็กหญิงเด็กชายก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีกเลยจวบจนมาถึงปัจจุบัน...