บทที่ 16

"เด็กเอ็นคนนี้แหละที่มีเรื่องกับไอ้เชี้ยรัณเมื่อวันก่อน ที่ตบหน้าไอ้อรัณ คนนี้แหละครับ ตอนแรกก็คุ้นนะ แม่งกูนึกตั้งนานว่ากูเคยเจอที่ไหน แต่พอน้องเขาทำหน้านิ่งๆ มา เท่านั้นแหละ ชัดเลย แต่วันนี้น้องเขาดูสวยมาก สวยราวกับนางฟ้า ปล่อยไว้กับไอ้เชี่ยรัณ แบบนั้นไอ้อรัณเอาคืนไหมเขาไม่วะ " ริวเอ่ยกับสองหนุ่มมาอย่างนึกเป็นห่วงมิริณ แต่คิดว่าอรัณคงไม่น่าจะทำอะไรเพราะคนเยอะ ถ้าทำแม่งก็หน้าตัวเมียละวะ

ส่วนอีกด้านของคนที่กำลังถูกพูดถึง มิริณที่นั่งอยู่กับอรัณเพียงสองคน ร่างบางเองก็รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกที่โดนสายตาคมเข้ม นั่งจ้องเธอมานานหลายชั่วโมง ในขณะที่เธออยู่กับเขาเพียงแค่สองคน

อรัณก็ยื่นแก้วไวน์ในมือให้กับมิริณ ร่างบางก็รับมาและเปลี่ยนเป็นเทบรั่นดีลงไปครึ่งแก้ว อรัณที่เห็นเช่นนั้นถึงกับชักสีหน้าไม่พอใจ มิน่าละเขาถึงรู้สึกมึนๆ หึ! ยัยนี้เล่นผสมเข้มขนาดนี้มีหรือจะไม่เมา อรัณได้แต่จ้องมองคนตรงหน้า

"ถ้าคืนนี้ฉันบอกกับคนที่จ้างเธอมา ว่าเธอบริการไม่ได้เรื่อง เธอจะได้รับค่าตัวเธอไหมน๊า..." อรัณได้แต่ถามมิริณมาเสียงเรียบพร้อมกับสบตาคนตรงหน้า

ด้านมิริณได้ได้ยินเช่นนั้นใบหน้าสวยถึงกับเงียบและชะงักมาด้วยความไม่พอใจ ร่างสูงกระดกแก้วบรั่นดีในมือต่อ พร้อมกับสายตาจับจ้องยังร่างเล็กมิริณตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมกับผุดรอยยิ้มร้ายออกมาที่มุมปากหยัก

"ไง...หึ! เธอคิดว่าฉันจำเธอไม่ได้สินะ !" มิริณได้ยินเช่นนั้นใบหน้าหวานถึงกับชะงัก และจ้องมองใบหน้าของเขามาเช่นกัน และกับได้รับรอยยิ้มจากคนตรงหน้าเป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเกลียดชัง มิริณถึงกับหน้าซีด ใช่สิเธอประเมินเขาต่ำไป

"ทำไมเหรอคะ หรือพี่คิดจะเอาคืนฉัน" ในเมื่อเขาจำเธอได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วก็ไม่จำเป็นที่จะใส่หน้ากากเข้าหากัน แต่เธอก็ไม่ใช่คนโง่ที่ดูไม่ออกว่าอรัณนั้นจะเอาคืนเธอ มิริณสบตาเข้ากับอรัณ

"ถ้าพี่ตั้งใจจะเอาคืนฉันในเรื่องวันนั้น ก็เชิญเถอะคะ " มิริณเอ่ยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ พร้อมกับลุกขึ้นจะเดินหนี แต่อรัณกับไวก่อน แล้วใครคิดว่าเขาจะยอมให้เธอไปง่ายๆ เช่นนี้ละ เหยื่ออยู่ตรงหน้สแบบนี้ไม่มีอะไรมาขวางก็ต้องเอาคืนกันหน่อย ร่างสูงกระชากเข้าที่แขนของมิริณ ร่างบางที่โดนคนเจ้าคิดเจ้าแค้นกระชากมาอย่างไม่ทันระวังตัวถึงกับล้มทับเขาที่ตักของอรัณอย่างจังๆ

!!อร้าย...!! ใบหน้าหวานตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ ที่เธออยู่ในท่านั่งตักเขา และที่ตกใจไปกว่านั้น แขนแกร่งโอบกอดรัดส่วนเอวขอดของเธอเอาไว้ ส่วนลำแขนอีกข้างก็ยังคงโอบกอดที่ส่วนหน้าอกของเธอลำตัวทั้งสองคนแนบชิดกัน มิริณพยายามที่จะดิ้นออกจากอรัณ แต่ยิ่งดิ้นแขนของเขาและหน้าอกของฉันมัดเสียดสีกันไปมา ซึ่งมันอัตรายต่อเธอมากนัก

!! หึ! ใบหน้าอันหล่อเหล่าของอรัณถึงกับยกยิ้มออกมาอย่างภูมิใจให้กับผลงานตัวเอง ที่มิริณนั่งบนตักของเขา

!! ตึก ตึก !! มิริณถึงกับใจสั่นรัว หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะมา

ร่างบางที่พยายามที่จะยืนตัวลุกขึ้นยืน แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่ออรัณนั้นยังคงยื่นใบหน้าเขา เข้ามาใกล้ๆ เธอพร้อมกับเอาคางวางที่บ่าไหลของคนตัวเล็ก มัน ใกล้มากๆ ซะจนเธอได้กลิ้นบรั่นดีและไวน์ผสมกัน ร่างบางรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่มันรดต้นคอของเธอ มิริณพยายามแกะมือหนาของอรัณออกจากตัวเธอ

"ฉันว่าพี่คงเมามาก กรุณาปล่อยฉันด้วยคะ เพราะสิ่งที่พี่ทำอยู่ตอนนี้มันนอกเหนือจากงานของฉัน" แต่นั้นใช่ว่าอรัณคิดจะสนใจ แขนแกร่งโอบกอดเอาไว้แน่นขึ้น มิริณถึงทำตัวไม่ถูก ใบหน้าคมสันยื่นเข้ามากระชิบที่ข้างหูของเธอจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของคนใจร้าย

"ตึก ตึก" มิริณได้แต่กำมือแน่นที่อรัณไม่ยอมปล่อยเธอ

"ฉันจะทำยังไงดีกับคนที่กล้าตบหน้าฉัน" อรัณเอ่ยพร้อมกับใช้ปากขบเข้ากับใบของมิริณ ร่างบางรู้สึกขนลุก และหลบเขา มิริณเอียงใบหน้าและจ้องมองมาที่อรัณอย่างไม่พอใจ ทั้งสองจ้องกันอย่างไม่มีใครชอบใคร แต่คนเอาแต่ใจก็ยังไม่คิดจะปล่อย ร่างเล็กใบหน้าสวยหวานตรงหน้า ยิ่งมองใกล้ๆยิ่งสวยเสน่ห์ของเธอมึงยิ่งดึงดูดเขา ใบหน้าเรียวเล็กสวยหวานจับใจ ปากนิดจมูกหน่อยถือว่าผ่าน หน้าอกเด้อๆ ไม่ใหญ่ล้นจนหน้าเกลียดเกิดไป อรัณยังคงยืนหน้าเขามาใกล้ๆ ใบหน้าเรียวเล็กของมิริณ

"ทำไมถ้าฉันไม่ปล่อย เธอจะตบหน้าฉันอย่างวันนั้นหรือไง หึ! " อรัณถามมิริณมาอย่างซึ่งๆ หน้า พร้อมกับจ้องคนตัวเล็กมาอย่างไม่ละสายตา

พี่อรัณโดนน้องตกไปแล้ว 1 กรุบเบาๆ ก็ตีมึนกอดคนสวยไปเลยสิ

ฝากกดไลท์และคอมเม้นท์ให้กำลังใจไรท์มาได้นะคะ อ่านกันให้สนุกน๊าาา