LOGINฝากกดไลท์และเป็นกำลังให้ไรท์กะนด้วยนะคะ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านๆ กันให้สนุกนะคะ 1 ไลท์ เท่ากับ 1 ล้านกำลังใจ ฝากติดตามเพจ Kim Nayeol กันด้วยนะคะ ขอบคุณคะ
"พี่เรียวไปพักเถอะคะ พรุ่งนี้เราต้องตื่นแต่เช้านะคะ เดี่ยวที่เหลือรีนจัดการเอง""ไม่เอาครับพี่่สัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะนอนพร้อมกับรีน ถ้ารีนยังไม่นอนพี่ก็ไม่นอนครับ" รีนลดาที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับหลุดยิ้มให้กับความน่ารักของเรียวตะ นับวันเธอยิ่งรักผู้ชายคนนี้หนักมากขึ้น"งั้นก็ตามใจพี่เรียวคะ" ร่างบ
"รีน ก็เสียวเช่นกันคะ อะ อ่าส์ พี่เรียวขา " คนด้านบนบอกด้วยเสียงกระเส่ามาเช่นกัน!! ผับ ผับ อ่าส / อื้ม !!!!! ตอด เก่งมาก ครับ แน่นๆ อ่าส์!! อึ้ม !!" พี่เรียว อ่าส ชอบไม่ คะ " รีนลดาถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ผ่านมาหลายนาทีตอนนี้ร่างบางก็เริ่มเหนื่อยและหมดแรงแล้ว" ผับ ผับ ผับ ผับ " ยิ่งใกล้ถึงฝั่งคน
เมื่อมาถึงเตียงนอนขนาดไซส์คิงเรียวตะก็ไม่รอช้า ร่างสูงจัดการถอดเสื้อผ้าของตนและรีนลดาออกจนหมด ยังไงคืนนี้เขาขอทำหน้าที่สามีให้กับเด็กดื้ออย่างเชอรีนก่อนละกัน มีอย่างที่ไหนมาท้าทายคนอย่างเขา สงสัยอยากเลี้ยงแฝดสามจริง ๆ แล้วมั้ง อยากมีลูกๆมาวิ่งเล่นเพิ่มก็ไม่บอก เมียอ่อยขนาดนี้แล้วคืนนี้เอาให้หว่างกัน
"บอกเชื่อฟังแบบนี้หน่อยนะครับ ปะป๋าจะได้ไม่เหนื่อย ถ้าน้องไนท์เป็นเด็กดีปะป๋าจะซื้อของเล่นให้เยอะกว่านี้เลยนะครับลูก" ร่างสูงบอกกับลูกสาว พร้อมกับเล่นและหยอกล้อกับน้องไทม์ไปด้วย เด็ก ๆ พยักหน้าตามประสา ราวจะรู้เรื่องไปกับบิดาด้านรีนลดาที่กลับเข้ามาในบ้านเกือบจะหกโมงเย็น ฉันที่เปิดประตูเข้ามาถึงกับต
@คฤหาสน์ตระกูลเรียว ~ 1 ปีต่อมา ~ ร่างสูงของเรียวตะอยู่ในชุดสบายๆ วันนี้นั้นรีนลดาออกไปทำธุระข้างนอก ปล่อยให้พ่อลูกอ่อนอย่างเขาเป็นต้องเลี้ยงเจ้าก้อนสองแสบอยู่ที่บ้านตามลำพัง แต่ยังดีหน่อยที่มีพี่สมบูรณ์และแตงกวานั้นคอยช่วยอีกแรงห้าโมงกว่าๆ ร่างสูงเหลือบดูนาฬิการอบที่สิบของวัน ผ่านไปราวสี่ชั่วโม
หลังจากทานเสร็จร่างสูงก็พาคนตัวเล็กนั่นกลับมาที่พัก รีนลดาออกมาเดินเล่นที่ริมหาดในยามเย็น ร่างบางมองท้องทะเลออกไปไกลจนสุดลูกหูลูกตา วันนี้พระจันทร์เต็มดวงแสงสะท้อนเข้ากับน้ำทะเล เป็นอะไรที่สวยมากในตอนเย็นแบบนี้ จากนั้นร่างบางก็หยิบสมาร์ตโฟนของตนขึ้นมาเก็บภาพสวยๆ เอาไว้ ยิ่งมองท้องฟ้าและท้องทะเลยิ่งเ
!! จุ๊บ !! มิริณถึงกับมองมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ"นี้พี่มาจุ๊บ ฉันทำไมกัน" อรัณสบตาเข้ากับคนตรงหน้า"ขอบคุณมากๆ นะมิริณช่วงเวลาที่เราอยู่ที่นี่ด้วยกัน เธอทำให้ฉันมีความสุขมากๆ จะจนฉันไม่อยากกลับกรุงเทพ และอยู่ที่นี่ต่อกับเธอ" อรัณเอ่ยออกมาจากความรู้สึกลึกๆ ที่เขานั้นรู้สึกเช่นนี้กับเธอจริงๆ มิริณถึงกับช
"เป็นอะไรของแกหรือนังปิ่น ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่นั้นแหละ" ป้าเพ็ญที่พึ่งจะเข้ามาต่างอดสงสัยท่าทีของปิ่นไม่ได้"ก็เมื่อกี้นะสิป้า คุณอรัณกำลังจะทานมื้อเช้าอยู่แล้วเชียว พอเห็นน้องมิริณเดินเข้ามาห้องครัวเท่านั้นแหละ ก็ไม่ยอมนั่งทานที่โต๊ะใหญ่คนเดียว ตามน้องมิริณไปนั่งทานด้วยจนได้นะสิป้า""แกอย่าเอาไปพูด
อรัณเสมองใบหน้าของมิริณขณะที่ร่างบางเดินเข้ามาหาเขา"เชิญน้องผู้หญิงข้างในเลยนะคะ" พนักงานเดินเข้ามาและเอ่ยมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม มิริณถึงกับขมวดคิ้วมาด้วยท่าทีสงสัย"พี่พาฉันมาที่นี่ทำไม" มิริณเอ่ยถามคนตัวโตที่พาเธอเข้ามาที่โรงพยาบาลขนาดเล็กที่เป็นกลึ่งคลินิก"ทำเลสิค" อรัณเอ่ยกับมิริณที่เธอเอาแต่ทำห
"ผัดผักกุ้ง แกงจืดกุ้ง และผัดคะน้าหมูค่ะ" ปิ่นก็ยังทำเมนูที่น่าเบื่อเช่นเดิม นานๆ เขาจะอยู่ทานข้าวที่บ้านที่แม้แต่อาหารก็ซ้ำวนอยู่เช่นนี้ เหมือนเดิม"ผมอยากทานสปาเก๊ตตี้คาโบนาร่า" เสียงทุ่มเอ่ยบอกกับสาวใช้ ปิ่นถึงกับมีสีหน้าคิดหนัก"แต่เออ พี่แป๋ว ไม่อยู่นะคะคุณอรัณ" พี่แป๋วที่ปิ่นเอ่ยมาเป็นแม่บ้านท





![ดวงใจคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

