Chapter 6

บทที่ 6 ได้ยินไหมลินทร์...พี่ไม่หย่า

“ไม่ได้ยินที่พูดหรือไง? ลินทร์บอกว่าต้องการหย่า!” 

เตโชนิ่งงันราวกับว่าวิญญาณได้ล่องลอยออกจากร่างไปแล้ว เห็นแบบนั้นไลลาลินทร์ก็พูดขึ้นอีกครั้ง ไม่คิดว่าจะเป็นวันนี้ ไม่คิดเลยว่าในที่สุดตัวเธอเองก็กล้าขอหย่าออกมาตรง ๆ

“พูดเรื่องอะไรลินทร์? หย่าอะไร? อยู่ ๆ มาบอกว่าอยากหย่า...มันคืออะไร?!” 

“ลินทร์รู้หมดแล้ว...ลินทร์รู้แล้วว่าพี่เตไม่ได้แต่งงานเพราะรักลินทร์! ที่แต่งก็เพราะอยากได้บ้านหลังนี้ อยากได้ไร่ อยากได้โรงแรม! พี่เตเข้าหาลินทร์ เข้ามาทำให้ลินทร์รักจนโงหัวไม่ขึ้นก็เพื่อหลอกใช้ ที่ผ่านมาที่พี่ไม่เคยบอกรักลินทร์เลยแม้แต่คำเดียว วันนี้ลินทร์ได้คำตอบแล้วว่ามันไม่ใช่เพราะพี่ปากแข็ง ไม่ใช่เพราะชอบแสดงความรักด้วยการกระทำมากกว่าคำพูด แต่มันเป็นเพราะพี่ไม่รัก ไม่เคยคิดจะรักลินทร์เลยต่างหาก! ฮือ ๆ พี่เต...ที่พี่ไม่อยากมีลูกกับลินทร์ ไม่ใช่เพราะยังไม่พร้อม ไม่ใช่เพราะมีปมเรื่องแม่ แต่มันเป็นเพราะพี่ไม่เคยคิดจะสร้างครอบครัวกับลินทร์จริง ๆ ในสายตาของพี่ ลินทร์ก็เป็นแค่เครื่องมือที่มีไว้กอบโกยสมบัติและเอาคืนพ่อพี่ก็เท่านั้น!” 

“...” 

“พี่ถามใช่ไหมว่าลินทร์ไม่รักพี่แล้วเหรอ ตอบให้ก็ได้...ลินทร์ยังรัก จนถึงตอนนี้ที่รู้ความจริงทุกอย่าง ลินทร์ก็ยังโง่รักพี่อยู่ แต่หลังจากนี้จะไม่รักแล้ว ความรักที่ลินทร์มีให้พี่ มันจะลดลงเรื่อย ๆ เพราะงั้นยอมหย่าให้ลินทร์ดี ๆ หย่าให้ลินทร์เดี๋ยวนี้!” แม้จะมีน้ำตาบดบังอยู่จนทุกอย่างพร่ามัว แต่หางตาของไลลาลินทร์ก็ยังมองเห็นไฟสีแดงที่กระพริบอยู่เป็นระยะ มันมาจากกล้องที่เธอตั้งแอบถ่ายเอาไว้ ทนายบอกว่าเธอต้องมีหลักฐานที่เพียงพอ หวังเหลือเกิน...ว่าวิดีโอที่บันทึกเอาไว้มันจะมากพอให้เธอฟ้องหย่าได้ หากเตโชไม่ยอมหย่าแต่โดยดี

“แล้วถ้าพี่ไม่ยอมหย่าให้ล่ะ ลินทร์จะทำยังไง?” 

“ลินทร์บอกว่าอย่าเข้ามาไง อยากเก็บศพลินทร์หรือไงพี่เต!” ไลลาลินทร์ถอยเท้าจนหลังชนฝา เธอกำลังสั่นสะท้านไปทั้งเรือนร่าง มองดูเตโชที่เคลื่อนไหวลงจากเตียงแล้วก้าวเข้ามาใกล้อย่างช้า ๆ แล้วยิ่งเขาเข้าใกล้มากเท่าไร เธอก็ยิ่งเอาเศษเซรามิกแหลมคมจี้เข้าใกล้คอตัวเองมากเท่านั้น

“ตอบสิ ถ้าพี่บอกว่าจะอยู่กับลินทร์ไปจนตาย จะเก็บลินทร์ข้างกายไว้ในฐานะเมียไปทั้งชีวิต ลินทร์จะทำยังไง” ราวกับว่าเตโชไม่ได้ยินสิ่งที่ไลลาลินทร์พูด เขายังก้าวเท้าเข้าหาเมียมากขึ้นเรื่อย ๆ สายตาจ้องตาเธอไม่วาง เวลานี้ไม่ใช่แค่ไลลาลินทร์ที่กำลังโมโหปนหวาดกลัว หัวใจที่เคยแข็งแกร่งและด้านชาของเขาก็กำลังสั่นไหวไม่ต่างจากเธอ

“ลินทร์ก็จะตายให้พี่เตดู เพราะถ้าต้องอยู่กับพี่ต่อไป มันก็ไม่ต่างจากตายทั้งเป็น ฮึก! ถามจริง...ไม่เคยคิดสงสารลินทร์บ้างเลยเหรอ? ลินทร์รักพี่ด้วยหัวใจจริง ๆ รักมาตั้งแต่อายุสิบเจ็ด ลินทร์รักพี่มาเป็นสิบ ๆ ปี พี่ทำกับลินทร์แบบนี้ได้ยังไง แล้วตอนนี้พี่ก็ได้ไร่กับโรงแรมมาแล้วไง ลินทร์ก็น่าจะหมดประโยชน์แล้วนี่ จะเก็บลินทร์ไว้ทำไม? ไม่รักกันก็หย่าให้มันจบ ๆ เถอะ ปล่อยให้ลินทร์เป็นอิสระจากพี่เถอะนะ ถือว่าลินทร์ขอได้ไหม? ขอร้อง...ลินทร์ไม่อยากอยู่กับคนหลอกลวงแบบพี่เตอีกแล้ว” 

หมับ!

พอเข้าถึงตัวไลลาลินทร์ได้ เตโชก็คว้ามือคู่ที่ถือของแหลมมีคมมาจ่อที่คอตัวเองอย่างรวดเร็ว เขารู้ว่าไลลาลินทร์จะไม่ทำร้ายตัวเอง เพราะเธอมีหวังว่าเขาจะยอมหย่าให้แต่โดยดี รู้ว่าต่อให้เมียจะโกรธเกลียดเขาแค่ไหน แต่ไลลาลินทร์ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะทำร้ายตัวเองเพื่อให้หลุดพ้นจากเขา แต่สำหรับเขาที่ทำได้ทุกอย่าง แค่เอาปลายแหลม ๆ จิ้มคอให้เลือดออก มันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเสียอีก

จึก!

สายตาคมเข้มจ้องตาแดงก่ำที่สั่นไหว กดมือเล็กของเธอจนทำให้ปลายแหลมคมจิ้มเข้าที่ผิวคอของตัวเอง มันเจ็บ...แต่เขาทนได้ รู้สึกเหมือนมีเลือดไหลออกมา แต่ไม่เป็นไร...เจ็บกว่านี้เขาก็เคยเผชิญมาแล้ว

“งั้นมาตายด้วยกันดีไหมลินทร์? เพราะพี่ไม่มีวันยอมหย่าให้แน่” 

“ฮึก! พี่เตปล่อยมือลินทร์! ทำบ้าอะไร? ลินทร์บอกให้ปล่อยไง!” ไลลาลินทร์พยายามจะรั้งมือตัวเองให้ออกห่างจากคอเตโช แต่ให้ตายเถอะ! เธอสู้แรงเขาไม่ได้เลย ยิ่งเธอพยายามขัดขืน เขาก็ยิ่งออกแรง เศษเซรามิกก็ยิ่งแทงลึกเข้าไปในผิวเนื้อเขามากจนเลือดไหลออกมาหนักกว่าเดิม “พี่เต! เลือดไหลออกมาเยอะเกินไปแล้ว! ปล่อยมือลินทร์!” 

“พี่ไม่หย่า” เตโชเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ได้ยินไหมลินทร์...พี่ไม่หย่า” 

“ฮือ ๆ จะทรมานกันไปถึงไหน พี่เตรู้ว่าลินทร์รักก็เลยใช้วิธีทำร้ายตัวเองเพื่อให้ลินทร์ยอมแพ้ ทำไมถึงเป็นคนที่เห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้ เห็นบ้างไหมว่าลินทร์เจ็บ คิดบ้างไหมว่าเราจะอยู่ด้วยกันต่อท่าไหน ในเมื่อเราต่อกันไม่ติดแล้ว ให้ลินทร์กลับไปมองหน้าพี่เหมือนเดิม ลืมทุกอย่างที่ได้ยิน ลบทุกสิ่งที่รับรู้มา ฮือ ๆ ลินทร์ทำไม่ได้ ลินทร์ไม่สามารถอยู่กับคนที่หลอกใช้ลินทร์ได้จริง ๆ” 

“...” 

“ถ้ารักลินทร์สักนิด พี่เตคงจะมีความรู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง คงจะยอมหย่าแล้วปล่อยลินทร์ไปง่าย ๆ แต่นี่ลินทร์มองไม่เห็นความรู้สึกผิดในแววตาพี่เลย พี่ไม่สะทกสะท้านอะไรเลย ไม่แก้ตัวด้วยซ้ำ ไม่พูดสักคำว่าลินทร์เข้าใจผิด แม้กระทั่งคำว่ารักหลอก ๆ มันยังไม่หลุดออกมาจากปากพี่เลย! เหมือนว่าลินทร์ไม่เคยรู้จักพี่เตเลยจริง ๆ ลินทร์นอนกับพี่ทุกคืนมาสองปี แต่กลับไม่เคยสัมผัสตัวตนที่แท้จริงของพี่เลยแม้แต่นิดเดียว!” 

ฉึบ!

วินาทีที่ไลลาลินทร์ออกแรงสะบัดมือ เธอก็เผลอทำปลายแหลมบาดคอเตโชเป็นทางยาว แผลไม่ได้ลึกมาก...แต่มันก็ทำให้เลือดไหลออกมาไม่หยุด ตกใจไม่น้อยที่ตัวเองพลั้งมือทำเขาเจ็บ ใจมันหวิว ๆ พอได้เห็นเลือดที่ไหลจนเปื้อนเสื้อผ้า ปวดร้าวลงกลางหัวใจที่กระทั่งตอนนี้เธอก็ยังใจอ่อนเพราะเห็นเขาเจ็บ

“พะ...พี่เต ลินทร์...ฮึก! ลินทร์ไม่ได้ตั้งใจ” 

ไลลาลินทร์ปล่อยเศษเซรามิกออกจากมือ ส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตา อยากจะเข้าไปเอาผ้าห้ามเลือดให้เตโช...แต่ตอนนี้มือทั้งสองข้างของเธอถูกมัดเอาไว้ สุดท้ายก็ทำได้เพียงปล่อยให้สามียืนเลือดไหลอยู่ตรงนั้น ส่วนเธอก็วิ่งออกมาจากห้องนอนในทันที

เตโชได้แต่มองตามเมีย พูดได้ไหมว่าเขาเองก็เจ็บ...แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเจ็บที่ตรงไหนกว่ากัน ตรงแผลเป็นทางยาวที่ลำคอ หรือแผลที่มันซ่อนลึกอยู่ในจิตใจ ณ วินาทีนี้บอกไม่ได้ว่าเขารู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำไหม หาเหตุผลไม่เจอว่าทำไมถึงไม่ยอมหย่าตามความต้องการของเมีย ไม่รู้เลยว่าเพราะอะไรถึงพูดคำว่าขอโทษออกไปไม่ได้ เขารู้เพียงแต่ว่าไม่อยากปล่อยไป รักหรือไม่มันสำคัญเสียที่ไหน รู้ไว้แค่ว่าไลลาลินทร์คือสิ่งเดียวที่เตโชจะไม่ยอมเสียให้ใคร!

ตอนที่คิดจะเอาทุกอย่างมาเป็นของตัวเอง เตโชไล่เรียงจัดลำดับความสำคัญเอาไว้หมดแล้ว...ไลลาลินทร์ต้องมาเป็นที่หนึ่ง บ้านอินทร ไร่ โรงแรมเรียงตามกันมา รอเวลาสักพักค่อยหาทางเอาโรงงานกับโรงพยาบาลมาครอบครอง เขาต้องการแย่งชิงทุกอย่างมาเป็นของตัวเอง

หากไม่ใช่เพราะความโลภหรือมักใหญ่ใฝ่สูง

มันมีเหตุผลมากกว่านั้น...เป็นเหตุผลที่บอกใครไม่ได้แม้กระทั่งผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียอย่างไลลาลินทร์

ไม่รักแต่ไม่ยอมหย่า

หลอกเขาแล้วเขาจับได้แต่กลับไม่ขอโทษสักคำ

นี่แหละค่ะสันดาน เอ้ย ๆ นิสัยของพระเอกเรื่องนี้

ฮ่าาาา

SPOIL NEXT CHAPTER

“ทำไมพี่ยุถึงไม่บอกว่าจะอยู่เคียงข้างลินทร์?”

“ก็เคียงข้างลินทร์มีไอ้เตอยู่แล้ว แล้วพี่ก็ชอบอยู่ข้างหลังมากกว่า...เวลาที่ลินทร์ล้มแล้วเตคว้าเอาไว้ไม่ทัน พี่จะได้รับลินทร์เอาไว้แทนไง”