LOGINShare
บทที่ 1501
Latest chapter
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1506
เสิ่นเยว่สดับฟังถ้อยคำอันหนักแน่นที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาและความเด็ดเดี่ยวของเฉียวเนี่ยน ในอกพลันบังเกิดความรู้สึกที่ห่างหายไปเนิ่นนานสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัววาจาของนางประหนึ่งกุญแจดอกหนึ่ง ที่ไขเปิดกล่องความทรงจำซึ่งถูกปิดผนึกไว้ในส่วนลึกของจิตใจเขาออกมาอย่างฉับพลันชั่วขณะหนึ่ง เขาคล้ายมองเห็นภาพของตนเองในยามที่เพิ่งกราบกรานฝากตัวเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ในยามนั้น เขาโอบกอดความใฝ่ฝันอันเรียบง่ายที่สุดที่มีต่อวิชาแพทย์ ในใจยังเคยเปี่ยมด้วยความเมตตาเฉกเช่นเดียวกับเฉียวเนี่ยนเขาเองก็ปรารถนาจะอาศัยสองมือคู่นี้ ปัดเป่าโรคภัยไข้เจ็บ กอบกู้ชีวิตผู้คนให้หวนคืนแม้กระทั่งภายใต้ใบหน้าอันเคร่งขรึมของท่านอาจารย์ แววตาแห่งความชื่นชมยินดีที่เผยออกมาให้เห็นเป็นครั้งคราว ยามเฝ้ามองเขาแยกแยะสมุนไพรและฝึกฝนการฝังเข็ม ก็ดูเหมือนจะแจ่มชัดขึ้นมาในห้วงคำนึง ณ ขณะนี้ แต่ทว่า... หลังจากนั้นเล่า?หลังจากนั้น กลับมีผู้ที่เห็นแก่เงินค่ายาเพียงไม่กี่ตำลึง เมื่อรักษาจนหายดีแล้วก็กลับแว้งกัด ใส่ร้ายป้ายสีว่าสำนักราชาโอสถใช้ยาทำร้ายผู้คนเหล่าสำนักที่อ้างตนเป็นฝ่ายธรรมะในยุทธภพ เพื่อตำนาน “ยาอา
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1505
เสิ่นเยว่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างเชื่องช้า “ศิษย์น้อง ข้ามิได้คิดอยากจะทำร้ายเจ้าแต่แรก... อันที่จริง ข้าเคยให้โอกาสเจ้าแล้ว”เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย สายตาคล้ายมองทะลุผนังห้อง พุ่งตรงไปยังแดนต้องห้ามอันไกลโพ้นของตระกูลมู่ “วิชาแพทย์ที่สลักไว้บนผนังในแดนต้องห้ามตระกูลมู่... นั่นคือผลึกแห่งหยาดเหงื่อและแรงกายของบรรพชนสำนักราชาโอสถ เป็นสมบัติของหุบเขาเราที่สมควรคืนสู่เจ้าของเดิมมาตั้งนานแล้ว! แต่เจ้าเล่า? เจ้ากลับไม่ไยดี! ในสายตาเจ้ามีเพียงอาการบาดเจ็บของเซียวเหิง! เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ ว่าการอัญเชิญสิ่งเหล่านั้นกลับคืนสู่สำนักราชาโอสถ เพื่อเป็นวิทยาทานแก่ศิษย์รุ่นหลังต่างหาก คือที่พำนักที่แท้จริงของพวกมัน? และคือหน้าที่ที่เจ้าผู้เป็นเจ้าสำนักพึงกระทำ?”น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือขึ้นทีละน้อย เต็มไปด้วยความรวดร้าวและแววตัดพ้อที่ถูกข่มกลั้นไว้เฉียวเนี่ยนเม้มริมฝีปากแน่น มิได้เอ่ยคำใดสายตาของเสิ่นเยว่เบนกลับมาจ้องมองเฉียวเนี่ยนอีกครั้ง ราวกับจะมองให้ทะลุถึงก้นบึ้งหัวใจ: “ยังมี... หญ้าผลึกหยกม่วงใต้สระโอสถนั่นอีก”ยามเอ่ยถึงชื่อนี้ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสีย
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1504
วันรุ่งขึ้น ยามแสงอรุณทอแสงรำไรเฉียวเนี่ยนกำลังเพ่งสมาธิฝังเข็มให้แก่เซียวเหิง เพื่อสลายเลือดคั่งในสมองท่วงท่าการลงมือของนางแม่นยำและมั่นคง ทว่าตามขมับกลับมีเหงื่อเม็ดละเอียดผุดซึมออกมา การเพ่งสมาธิและเคี่ยวกรำร่างกายเป็นเวลานาน ส่งผลให้ดวงหน้าที่เดิมขาวซีดอยู่แล้ว ยิ่งดูซีดเซียวจนแทบจะโปร่งแสงเซียวเหิงนอนนิ่ง สองมือยังคงถูกพันธนาการ ทว่าสายตากลับจับจ้องเฉียวเนี่ยนไม่วางตา แฝงไว้ด้วยความเชื่อใจและการหยั่งเชิงอันน่าประหลาดทันใดนั้นเอง องครักษ์เงาที่เฝ้าอยู่หน้าประตูพลันเร้นกายเข้ามาภายในอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนกระซิบข้างกายเฉียวเนี่ยนว่า: “ท่านเจ้าสำนัก... โหยวต๋าคนสนิทของอวี่เหวินฮ่าว เข้าไปในเรือนรับรอง “เมามายไร้โศก” เมื่อครึ่งก้านธูปก่อน และ... ท่านเสิ่นก็อยู่ข้างในด้วยขอรับ”ปลายนิ้วที่กำลังคลึงเข็มของเฉียวเนี่ยนชะงักไปเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนจะปักเข็มเล่มสุดท้ายลงไปอย่างมั่นคงนางละมือ ใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดซับเหงื่อบนหน้าผาก หัวใจพลันหนักอึ้งลงนางคาดการณ์ไว้แล้วว่าอวี่เหวินฮ่าวต้องมีความเคลื่อนไหว แต่เดิมนางเข้าใจว่าเมื่อเขาล่วงรู้ฐานะของนางแล้วคงเลือกที่จะดึงนางมาเ
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1503
อวี่เหวินฮ่าวไพล่มือยืนอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง เงาร่างของเขาดูเคร่งขรึมลึกล้ำเป็นพิเศษท่ามกลางแสงเงาที่ทอดสลับพร่าพรายโหยวต๋ายืนน้อมกายสำรวมอยู่เบื้องหลังผู้เป็นนายห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว กระทั่งลมหายใจยังพยายามผ่อนให้เบาที่สุด“กายาต้านร้อยพิษ... เลือดของนาง... สามารถแก้พิษเถากัดกระดูกได้จริงหรือ?” น้ำเสียงของอวี่เหวินฮ่าวไม่ได้ดังนัก ซ้ำยังฟังดูราบเรียบ ทว่ากลับคมกริบประดุจคมมีดที่อาบด้วยเกล็ดน้ำแข็ง กรีดผ่านอากาศที่เงียบสงัดโหยวต๋าขมวดคิ้วมุ่นลงเล็กน้อย ก่อนจะรายงานด้วยความนอบน้อม “ขอรับ เสิ่นเยว่เป็นผู้เอ่ยปากด้วยตนเอง อีกทั้ง... ดูเหมือนว่าอาการของเซียวเหิงจะดีขึ้นไม่น้อย“หึ...”อวี่เหวินฮ่าวแค่นหัวเราะในลำคอ พลันทำให้ห้องหนังสือที่เงียบสงัดอยู่แล้ว กลับยิ่งยะเยือกเย็นลงไปอีกหลายส่วนแม้เขาจะมิได้หันกลับมา แต่สายตาของโหยวต๋าก็สังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่า มือที่ไพล่อยู่เบื้องหลังของผู้เป็นนายนั้นกำลังกำแน่นจนข้อนิ้วปูดโปน เส้นเลือดสีเขียวปูดขึ้นบนหลังมือที่ขาวซีดคดเคี้ยวไปมา ราวกับต้องการจะบดขยี้อากาศที่ไร้ตัวตนนั้นให้แหลกคามือเป็นเขาที่ประมาทเลินเ
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1502
ร่างของเฉียวเนี่ยนพลันแข็งทื่อ มือที่กดอยู่ตรงเอวคลายออกในทันที นัยน์ตากระจ่างใสคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนไม่อยากจะเชื่อ!นางจ้องมองใบหน้าของเซียวเหิงเขม็ง ราวกับต้องการค้นหาคำตอบจากทุกอากัปกิริยาอันละเอียดอ่อน น้ำเสียงเจือความสั่นเครือที่ยากจะสังเกตเอ่ยถามขึ้น: “เจ้า... เจ้านึกทุกอย่างออกแล้วหรือ?!”เซียวเหิงมิได้เอ่ยตอบในทันที สายตาของเขาค่อย ๆ เลื่อนต่ำลง จนไปหยุดอยู่ที่หน้าท้องของนางแม้จะมีอาภรณ์กั้นขวางอยู่หลายชั้นจนมองไม่เห็นสิ่งใด ทว่าเขากลับจดจำได้แม่นยำว่าในวันนั้น... ตนเองลงมือใช้คมดาบแทงทะลุร่างของนางอย่างไม่ลังเลเพียงใด...แต่ถึงกระนั้น…ถึงกระนั้นนางก็ยังยินยอมใช้เลือดของตนเองช่วยชีวิตเขาเอาไว้!“ข้า... ขอโทษ...”ถ้อยคำเพียงสามพยางค์ ทว่ากลับหนักอึ้งประหนึ่งค้อนเหล็กทุบลงกลางใจของเฉียวเนี่ยนเฉียวเนี่ยนมองเซียวเหิงด้วยความตระหนกสุดขีด ทันใดนั้นนางก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ จึงรีบคว้าข้อมือของเขามา แล้วใช้นิ้วทั้งสามทาบลงบนชีพจรอย่างแม่นยำเพื่อตรวจดูอย่างละเอียดแม้ชีพจรใต้ปลายนิ้วจะเต้นสม่ำเสมอและมีกำลังวังชากว่าก่อนหน้านี้มาก ทว่าสัมผัสแห่งการอุดตันของ
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1501
เฉียวเนี่ยนค่อย ๆ ทรุดกายลงนั่งบนตั่งกลมข้างเตียง ร่างกายพิงแนบกับเสาเตียงอันเย็นเยียบพลางหลับตาลงความเหนื่อยล้าแสนสาหัสประดุจขุนเขาหนักอึ้งกดทับลงมา นางเพียงแค่พิงหัวเตียงอยู่อย่างนั้น และเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด แพขนตาหนาของเซียวเหิงพลันสั่นระริก เปลือกตาพยายามฝืนขยับ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้าการหมดสติไปเป็นเวลานานทำให้สายตาของเขาพร่ามัว ต้องใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าสายตาจะปรับจนมองเห็นภาพตรงหน้าได้ชัดเจนภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานม่านมุ้งอันคุ้นเคย จากนั้นเขาจึงเบือนหน้าเล็กน้อย ก็ได้เห็นเฉียวเนี่ยนที่กำลังพิงเสาเตียงคล้ายกำลังเคลิ้มหลับไปนางเอียงศีรษะเล็กน้อย ไรผมที่ชื้นเหงื่อแนบติดกับหน้าผากมนและพวงแก้มขาว แพขนตายาวทาบเงาลงบนเปลือกตา ใบหน้ายังคงซีดเซียว แม้แต่ในยามหลับใหลคิ้วเรียวก็ยังขมวดมุ่น เผยให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าที่ฝังลึกเป็นนาง... จริง ๆ ด้วย…การตระหนักรู้นี้ทำให้ห้วงหัวใจของเซียวเหิงเกิดระลอกคลื่นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งความปวดแปลบ ความสับสนงุนงง และอีกเสี้ยวหนึ่งคือ... ความหวั่นไหวที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกต
You may also like
