บทที่ 5

เซียวเหิงหลุบตามองกล่องของขวัญที่ใส่สมุนไพรในมือ ไม่ได้พูดอะไร

หลินเย่ว์กลับยิ่งกระวนกระวายใจ “วันนี้เจ้าไม่ได้รับหมายเรียก เจตนาไปรับนางที่หน้าประตูวังหรือ?”

เซียวเหิงยังคงไม่พูดอะไร

หลินเย่ว์เติบโตมาด้วยกันกับเขา จะไม่รู้ได้อย่างไรว่านี่เป็นการยอมรับโดยปริยาย

จึงกดเสียงลงต่ำ “เซียวเหิง เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? เมื่อก่อนตอนที่เจ้าพึมพําเจ้า เจ้าชอบที่จะไม่สนใจ แต่ตอนนี้เจ้ากลายเป็นคู่หมั้นของยวนเอ๋อร์แล้ว เจ้ากลับสนใจนางขึ้นมาหรือ? ข้าเตือนเจ้านะ ข้ามีแค่น้องสาวสองคนนี้ เจ้าอย่าบังคับให้ข้าเป็นพี่น้องกับเจ้าไม่ได้”

ได้ยินดังนั้น เซียวเหิงกลับยิ้มหยัน เงยหน้าขึ้นมองหลินเย่ว์ เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “พี่หลินพูดแบบนี้ กลับทําให้ท่านดูเหมือนกําลังสนใจเนี่ยนเนี่ยนอยู่นะ”

แต่เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่ใช้คำพุดทิ่มแทงเนี่ยนเนี่ยนเองแท้ๆ

เพียงประโยคเดียวก็ทําให้ความโกรธของหลินเย่ว์จุกอยู่ในลําคอ

เขาจ้องมองเซียวเหิงอย่างเอาเป็นเอาตาย พยายามเค้นสมองคิดแต่พูดออกมาเพียงประโยคเดียวว่า

“แล้วเจ้าดีกว่าตรงไหนกัน? อย่าลืมว่าเมื่อสามปีก่อนเจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย นางเกลียดข้าและเกลียดเจ้าเช่นกัน”

“ข้ารู้” น้ำเสียงเย็นชาของเซียวเหิงเหมือนดังว่า ดวงตาที่หลุบลงต่ำมืดคล้ำ “ขนมในรถม้า นางไม่ได้แตะต้อง”

ไม่ต้องพูดถึงขนมอบ แม้แต่เตาอุ่นมือก็วางอยู่ที่เดิม

นางไม่แม้แต่จะแตะต้องมัน

วันนี้หากไม่ใช่เพราะเขาใช้คําพูดของฮูหยินเฒ่าเป็นข้ออ้าง เกรงว่านางคงไม่ขึ้นรถม้าของเขาด้วยซ้ำ

ประโยคแรกที่นางพูดกับเขาคืออะไรนะ

บ่าวคารวะแม่ทัพเซียว

แต่คําพูดที่นางชอบพูดต่อหน้าเขามากที่สุดก็คือ เนี่ยนเนี่ยนชอบพี่เหิง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของเซียวเหิงก็ยิ่งมืดหม่นลง

เห็นได้ชัดว่าหลินเย่ว์ไม่ได้คิดว่าจะเป็นแบบนี้

เขาเดาได้ว่าในใจของเฉียวเนี่ยนมีความแค้นเคืองต่อเขาและเซียวเหิง แต่เห็นได้ชัดว่าเมื่อก่อนไม่ว่านางจะโกรธแค่ไหน ขอแค่เซียวเหิงแสดงความเป็นมิตรออกมาเล็กน้อย นางก็จะกระโจนเข้าไปอย่างกระฉับกระเฉง

คิดไม่ถึงว่าตอนนี้เซียวเหิงจะแสดงความเป็นมิตรอย่างชัดเจนเช่นนี้ นางกลับเลือกที่จะทําเป็นมองไม่เห็น

เมื่อนึกถึงอาการบาดเจ็บที่แขนของนาง ดวงตาของหลินเย่ว์ก็เต็มไปด้วยความโกรธอย่างอธิบายไม่ได้

พวกสุนัขจากกรมซักล้างกล้าลงมือกับน้องสาวของเขาอย่างเหี้ยมโหดเช่นนี้ได้อย่างไร?

แม้ว่าองค์หญิงจะส่งสัญญาณให้ แต่เนี่ยนเนี่ยนเป็นคุณหนูของจวนโหว พวกนางจะไม่มีความกังวลแม้แต่น้อยเลยหรือ?

หัวใจเจ็บปวดอย่างซึมๆ

หลินเย่ว์ถลึงตาใส่เซียวเหิงอย่างไม่พอใจ “ยาบาดเจ็บในกองทัพของเจ้าเอามาหรือยัง?”

ยาบาดเจ็บของเซียวเหิงจวินได้มาจากหุบเขาราชันย์โอสถ มีประสิทธิภาพมาก

“ไม่มี” เซียวเหิงตอบกลับอย่างเย็นชา แต่ก็ยังหยิบขวดยาขวดหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ “แต่นางบิดเท้า เหล้ายาขวดนี้น่าจะได้ผล”

หลินเย่ว์คว้ามันเอาไว้"ขอบคุณ" พูดจบก็หันหลังเดินจากไป

แต่ยังไม่ทันได้ก้าวออกไปสองก้าว หลินเย่ว์ก็หันกลับมาอีกครั้ง คว้าคอเสื้อของเซียวเหิงแล้วเตือนด้วยเสียงต่ำว่า “อย่ามีความคิดที่ไม่ควรมีอีก!”

เซียวเหิงหรี่ตามองเขาเช่นนี้ มุมปากยกโค้งขึ้น คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามนั้นกลับพูดว่า เจ้าเองก็ควบคุมไม่ได้ไม่ใช่เหรอ

หลินเย่ว์โกรธมาก

เขาควบคุมเซียวเหิงไม่ได้จริงๆ แต่เขาควบคุมเนี่ยนเนี่ยนได้!

ต่อมาก็ส่งเสียงหึในลําคอ แล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป

เซียวเหิงใช้มือข้างหนึ่งจัดสาบเสื้อของตน แล้วจึงยกมือขึ้นเรียกสาวใช้คนหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป ยื่นกล่องของขวัญในมือให้นาง “มอบให้ฮูหยินเฒ่าด้วย”

พูดจบก็หันหลังเดินจากไป

นอกจวนโหว รองแม่ทัพจิ่งเหยียนกําลังรออยู่ข้างนอก

พอเห็นเซียวเหิงออกมา ก็อดตกใจไม่ได้ “ทําไมท่านแม่ทัพถึงออกมาเร็วขนาดนี้?”

เซียวเหิงไม่ได้ตอบเขา กลับหยิบยารักษาอาการบาดเจ็บขวดหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ เอ่ยว่า “เอาไปให้แม่นางหลิน”

จิ่งเหยียนพยักหน้าตอบรับ เอ่ยปากถามว่า “แม่นางหลินยวนได้รับบาดเจ็บหรือ? ทําไมท่านแม่ทัพไม่ไปส่งด้วยตัวเองล่ะ?”

สิ้นเสียง ก็ได้แต่สายตาคมกริบและเย็นชาของเซียวเหิง

จิ่งเหยียนเพิ่งเข้าใจว่ายาสมานแผลนี้มอบให้แม่นางหลินอีกคนหนึ่ง

จึงหุบปากแล้วหันตัวเข้าไปในจวนโหว

เวลานี้หนิงซวงกําลังหยิบยารักษาแผลที่ได้จากหมอประจําจวนมาเช็ดให้เฉียวเนี่ยนอย่างระมัดระวัง

บ่อน้ำตาของเด็กสาวตื้น ตั้งแต่เห็นบาดแผลที่แขนของเฉียวเนี่ยน น้ำตาก็ไม่เคยขาด

เมื่อเห็นนางเช็ดน้ำตาพลางทายาให้ตัวเอง ในที่สุดเฉียวเนี่ยนก็ทนไม่ไหว จึงพูดเกลี้ยกล่อมว่า “เจ้าร้องไห้แบบนี้อีก ถ้าถูกคนอื่นเห็นเข้าจะคิดว่าข้ารังแกเจ้านะ”

หนิงซวงรีบเช็ดน้ำตา แต่น้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ “คุณหนู ท่านลําบากแล้ว”

เห็นได้ชัดว่าเป็นคนของหลินเย่ว์ แต่กลับรักนางขนาดนี้

เฉียวเนี่ยนรู้สึกแปลกใจอย่างบอกไม่ถูก นางแอบถอนหายใจ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

แต่หนิงซวงอ้าปากแล้วก็หยุดไม่ได้ ร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางพูดว่า “ท่านโหวน้อยก็ไม่ใช่คนดีอะไร เห็นๆ กันอยู่ว่าคนที่ได้รับความเดือดร้อนคือท่าน คนที่บาดเจ็บทั้งตัวก็คือท่าน ทําไมถึงพูดแทนคุณหนูรองไม่หยุดเลย? คุณหนู ท่านลำบากมากเกินไปแล้ว ฮือๆ ๆ.”

น้ำตาของหนิงซวงแข็งแตกอีกครั้ง

เฉียวเนี่ยนถูกนางร้องไห้จนทําอะไรไม่ถูก ได้แต่ฉีกยิ้มมุมปาก “เจ้าพูดกับเขาแบบนี้ ไม่กลัวว่าเขาจะจับเจ้ากลับไปลงโทษหรือ?”

“บ่าวถูกส่งมาที่เรือนฟางเหอแล้ว ต่อไปก็เป็นคนของคุณหนู เขาควบคุมบ่าวไม่ได้” หนิงซวงเช็ดน้ำตาด้วยความเคียดแค้น สูดจมูก “เสียแรงที่บ่าวเคยคิดว่าท่านโหวน้อยเป็นคนดี ถุย”

เมื่อเห็นสีหน้าโกรธขึงของหนิงซวง เฉียวเนี่ยนก็ไม่เข้าใจว่านางสงสารตัวเองจริงๆ หรือแค่เล่นละครตบตาเพื่อชิงความไว้วางใจจากนาง

เห็นได้ชัดว่าแม้แต่คนที่นางเคยรักและสนิทที่สุดก็ยังทิ้งนางไปทีละคนๆ นางไม่สามารถแน่ใจได้จริงๆ ว่าคนที่ไม่เกี่ยวอะไรกับนาง พูดไม่เกินสิบประโยคแบบนี้จะจริงใจกับนางจริงๆ

ความจริงใจเป็นสิ่งที่อยู่ไกลเกินไปสําหรับนาง

ในโลกนี้ นอกจากท่านย่าแล้ว จะมีใครจริงใจกับนางจริงๆ หรือ?

เมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆ ของหนิงซวง เฉียวเนี่ยนไม่เข้าใจจริงๆ จึงได้แต่เบือนสายตาหนี

แต่เมื่อสายตาของนางตกลงนอกหน้าต่างที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง คิ้วของนางก็ขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

นางเห็นคนสองคนกําลังเดินมาจากสะพานหินบนสระบัว หนึ่งในนั้นเป็นเด็กรับใช้ในเรือนของหลินเย่ว์

ส่วนอีกคน รูปร่างสูงใหญ่กํายํา ก้าวท่านย่างก็รวดเร็วเช่นกัน

ดูแล้วรู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง

แต่นางกลับนึกไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเฉียวเนี่ยน หนิงซวงจึงมองออกไปด้านนอก จึงถามอย่างประหลาดใจว่า “ท่านนั้นไม่ใช่รองแม่ทัพจิ่งหรือ?”

รองแม่ทัพจิ่ง?

“จิ่งเหยียน?” เฉียวเนี่ยนนึกออกแล้ว พวกเขาเคยเจอกันมาก่อน จิ่งเหยียนเป็นลูกน้องที่เก่งกาจที่สุดของเซียวเหิงตั้งแต่ห้าปีก่อนแล้ว

แต่เขามาหานางที่นี่ได้อย่างไร?

ในสมองของเฉียวเนี่ยนมีใบหน้าที่เย่อหยิ่งและเย็นชาปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัว หัวใจของนางชะงักเล็กน้อย “เจ้าไปดูหน่อยว่าพวกเขามาทําอะไร”

“เจ้าค่ะ” หนิงซวงรับคําแล้วออกจากห้องไป เฉียวเนี่ยนมองผ่านหน้าต่างเห็นจิ่งเหยียนคุยกับหนิงซวงอยู่สองสามประโยคแล้วยื่นของบางอย่างให้หนิงซวง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองนาง

ผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง สายตาของทั้งสองประสานกัน เห็นจิ่งเหยียนประสานมือคํานับ

นางอย่างไม่รีบร้อน แล้วจึงหันหลังจากไป

ไม่นานหนิงซวงก็กลับมา ในมือถือขวดยาสองขวด “คุณหนู นี่คือยารักษาบาดแผลที่แม่ทัพเซียวส่งมา ยังมีอันนี้ เป็นเหล้ายาที่ท่านโหวน้อยส่งมา แต่บ่าวดูแล้ว นี่ก็เป็นของในกองทัพด้วย”

เป็นของในกองทัพจริงๆ

แต่หลินเย่ว์มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเซียวเหิงมาโดยตลอด การมีเหล้ายาในกองทัพก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

เพียงแต่นางไม่เข้าใจว่าทําไมพวกเขาถึงส่งสิ่งเหล่านี้มาให้นาง

เพื่อบาดแผลของนาง หรือเพื่อเยียวยาความรู้สึกผิดในใจของพวกเขา

โดยเฉพาะหลินเย่ว์

ตบหน้าแล้วลูบหัว สนุกมากไหม

“ให้เจ้า” นางพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ไม่คิดจะรับสองสิ่งนั้น

หนิงซวงอยากจะเกลี้ยกล่อม แต่พอเห็นใบหน้าเย็นชาของเฉียวเนี่ยนแล้ว ในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไร