บทที่ 6

คืนนั้นเฉียวเนี่ยนนอนไม่หลับจนถึงรุ่งเช้า

นางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทําไม

อาจเป็นเพราะเตาอุ่นในห้องนั้นร้อนเกินไป ไม่เหมือนกับบ้านไม้ที่มีลมและฝนรั่วและชื้นที่นางนอนมาสามปี

หรือผ้าห่มแห้ง คลุมตัวทั้งนุ่มและอบอุ่น

ถึงอย่างไรทุกอย่างก็สวยงามจนทําให้เฉียวเนี่ยนรู้สึกเหมือนอยู่คนละโลก ไม่เหมือนความจริงเป็นอย่างยิ่ง

นางคิดว่านางจะอยู่ในกรมซักล้างตลอดชีวิต

จนกระทั่งดวงอาทิตย์ที่อบอุ่นขึ้นในวันรุ่งขึ้นส่องเข้ามาในห้อง นางจึงเข้าใจเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันว่านางกลับมาแล้วจริงๆ

ฮูหยินหลินได้เตรียมเสื้อผ้าใหม่ให้กับนาง นางน่าจะซื้อมาจากร้านเสื้อผ้าสําเร็จรูป มันยังคงไม่พอดีตัว แต่อย่างน้อยแขนเสื้อของนางก็สามารถปกปิดบาดแผลที่แขนของนางได้

ดังนั้นนางจึงไปที่เรือนของฮูหยินเฒ่าตั้งแต่เช้า

เวลานี้ฮูหยินเฒ่ากําลังไหว้พระ เฉียวเนี่ยนจึงยืนอยู่นอกประตูอย่างเรียบร้อย ไม่คิดจะรบกวน

แต่ราวกับมีความรู้สึกบางอย่าง ทันใดนั้นฮูหยินเฒ่าก็หันหน้ามา จากนั้นดวงตาทั้งคู่ก็แดงก่ำ

“กลับมาแล้วเหรอ?”

คําพูดแค่ไม่กี่คำ กลับเผยให้เห็นถึงความเศร้าโศกที่ไม่มีที่สิ้นสุด

เฉียวเนี่ยนก็อดตาแดงไม่ได้ พอเข้าไปในห้องก็คุกเข่าลง “หลานสาวอกตัญญูเฉียวเนี่ยน คารวะท่านย่าเจ้าค่ะ”

“รีบมาสิ ให้ย่าดูดีๆ หน่อย” ฮูหยินเฒ่ายังคงรักษาท่าคุกเข่าไหว้พระ แต่กลับโบกมือให้เฉียวไม่หยุด

เฉียวเนี่ยนจึงคุกเข่าลงข้างๆ นาง เพื่อนางจะได้มองเห็นตนเองได้อย่างชัดเจน

มือที่ผอมแห้งของฮูหยินเฒ่าสั่นเล็กน้อย ค่อยๆ ลูบแก้มของนาง “ผอมลงแล้ว”

คําสั้นๆ เพียงสองคําทําให้น้ำตาของเฉียวเนี่ยนไหลพราก นางโผเข้าไปในอ้อมกอดของฮูหยินเฒ่า เรียก'ท่านย่า'ทีละคําๆ เห็นแต่พวกสาวใช้ที่อยู่รอบๆ ต่างแอบเช็ดน้ำตา

หลังจากหลินยวนกลับมาเมื่อสามปีก่อน เกือบทุกคนในจวนโหวก็ยืนอยู่ข้างหลินยวนในชั่วข้ามคืน

พวกเขาสงสารสิ่งที่เกิดขึ้นกับหลินยวน เป็นห่วงอารมณ์ของหลินยวน ปลอบใจหลินยวนว่าต่อไปพวกเขาทุกคนจะรักนาง

มีเพียงฮูหยินเฒ่าเท่านั้นที่สังเกตเห็นเฉียวเนี่ยนที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องที่ไม่รู้ว่าควรทําตัวอย่างไร ฮูหยินเฒ่าบอกกับนางว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางก็จะเป็นหลานสาวตัวน้อยที่น่ารักและน่าเอ็นดูที่สุดในใจนาง

หลังจากถูกลงโทษให้ไปกรมซักล้าง มีครั้งหนึ่งนางได้ยินนางบ่าวในวังเหล่านั้นบอกว่าฮูหยินเฒ่าเข้าวังไปขอร้องฮองเฮาด้วยตัวเองเพื่อเรื่องของนาง เพียงแต่ยังไม่ทันได้พบหน้าฮองเฮาก็ถูกองค์หญิงทําให้อับอายและไล่ออกจากวังไป

เหล่านางบ่าวในวังหัวเราะเยาะฮูหยินเฒ่าที่พึ่งพาความแก่เพื่อขายความแก่และไม่รู้จักตัวตนของตัวเอง

เฉียวเนี่ยนได้ยินก็โกรธ และทุบตีเหล่านางบ่าวในวังที่ปากแตกเหล่านั้น

และก็เป็นครั้งนั้นที่นางเกือบถูกนางกำนัลผู้ดูแลตีจนตาย

แต่นางไม่เสียใจเลยสักนิด เพราะตั้งแต่นั้นมา ก็ไม่มีใครกล้าพูดคําว่าฮูหยินเฒ่าต่อหน้านางอีก

ย่าหลานทั้งสองกอดกันร้องไห้อยู่พักใหญ่ถึงค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงได้

ฮูหยินเฒ่ามองนางอย่างเอ็นดู “กลับบ้านก็ดีแล้ว วันหลังมีย่าอยู่ข้างกาย ใครก็รังแกเจ้าไม่ได้”

คําพูดของฮูหยินหลินนั้น เฉียวเนี่ยนไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด

แต่ตอนนี้พอออกจากปากของฮูหยินเฒ่าแล้ว เฉียวเนี่ยนรู้สึกเพียงว่าหัวใจที่ถูกแช่แข็งมาสามปีนั้นในที่สุดก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

นางพยักหน้าอย่างหนักแน่น มองดูแก้มที่เต็มไปด้วยร่องลึกของฮูหยินเฒ่า ความปวดใจแล่นขึ้นมาถึงปลายจมูก

“งั้นท่านย่าต้องมีอายุยืนยาว อยู่เป็นเพื่อนเนี่ยนเนี่ยนตลอดไปนะเจ้าคะ”

“ได้” ฮูหยินเฒ่ายิ้มจนน้ำตาไหล

เมื่อฮูหยินหลินพาหลินยวนมาทําความเคารพฮูหยินแล้ว เฉียวเนี่ยนก็ทานอาหารเช้ากับฮูหยินแล้ว

เมื่อเห็นย่าหลานนั่งอยู่ด้วยกันอย่างสนิทสนม ฮูหยินหลินก็รู้สึกประทับใจมาก แต่พูดกับฮูหยินเฒ่าว่า"ท่านแม่ ตอนนี้เนี่ยนเนี่ยนกลับมาแล้ว การแต่งงานกับตระกูลเซียวสามารถสรุปได้หรือยังเจ้าคะ"

เฉียวเนี่ยนนั่งหันกายไปทางฮูหยินเฒ่า ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้มองฮูหยินหลินแม้แต่แวบเดียว เมื่อได้ยินคําพูดนี้ นางก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆเลย

ในใจกลับรู้สึกแปลกใจ การแต่งงานของหลินยวนกับตระกูลเซียว เกี่ยวอะไรกับเรื่องที่นางกลับมาหรือไง?

นึกไม่ถึงว่าฮูหยินเฒ่าจะตบมือนางเบาๆ ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เนี่ยนเนี่ยน บอกย่ามา เจ้ายังชอบเซียวเหิงอยู่ไหม?”

เฉียวเนี่ยนอึ้งไปชั่วขณะ แล้วหันไปมองหลินยวนโดยไม่รู้ตัว

ฝ่ายหลังมีสีหน้าตึงเครียด แต่ทันทีที่สบสายตาเฉียวเนี่ยน นางก็ก้มหัวลง ท่าทางเหมือนลูกสะใภ้ที่ถูกรังแก

ส่วนหลินฮูหยินก็กุมมือหลินยวนไว้โดยไม่รู้ตัว ครึ่งตัวโน้มตัวเข้าหาหลินยวนเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าเฉียวเนี่ยนจะรังแกนาง

เฉียวเนี่ยนรู้สึกเจ็บตาเล็กน้อย

ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนนางต่างหากที่เป็นคนที่ถูกฮูหยินหลินปกป้องไว้ในฝ่ามือ.

เฉียวเนี่ยนถอนสายตากลับมา ถ้าบอกว่าไม่ปวดใจสักนิดก็คงเป็นเรื่องโกหก

แต่มันก็ไม่สําคัญแล้ว

นางก็เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว

คนที่หมั้นหมายกับเซียวเหิงยังคงเป็นหลินยวน เพียงแต่ฮูหยินเฒ่าสงสารนาง รู้ว่านางเคยรักเซียวเหิงอย่างเร่าร้อน ดังนั้นถ้านางเอ่ยปากเรื่องการแต่งงานครั้งนี้ ฮูหยินเฒ่าจะต้องแย่งชิงเพื่อนางอย่างแน่นอน

และสาเหตุที่หลินยวนและฮูหยินหลินตึงเครียดเช่นนี้ ก็เพราะกลัวว่าจะพูดคําว่า ‘ใช่’ จากปากของเฉียวเนี่ยน

แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขากังวลมากเกินไป

เฉียวเนี่ยนยิ้มอ่อนโยนให้ฮูหยินเฒ่า “ท่านย่า ข้าไม่ชอบแม่ทัพเซียวมาตั้งนานแล้ว”

นอกประตู เท้าข้างหนึ่งที่กําลังจะก้าวขึ้นบันไดก็หยุดลงอย่างกะทันหัน

ได้ยินเพียงเสียงของฮูหยินเฒ่าดังมาจากในบ้าน “จริงหรือ? แต่ตอนนั้นเจ้าชอบเด็กตระกูลเซียวคนนั้นมากขนาดนั้น...”

“ก็แค่เด็กไม่รู้ประสีประสาเท่านั้น” เฉียวเนี่ยนขัดจังหวะคําพูดของฮูหยินเฒ่า “ยิ่งไปกว่านั้น การหมั้นหมายระหว่างบุตรชายสายตรงของตระกูลเซียวกับบุตรสาวสายตรงของตระกูลหลิน ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับข้าเลย ท่านย่า ข้าแซ่เฉียว”

เรื่องที่เกี่ยวกับการเปลี่ยนแซ่ของตนเองนั้น เฉียวเนี่ยนได้บอกกับฮูหยินเฒ่าแล้ว

เพียงแต่ตอนนี้พอได้ยินฮูหยินเฒ่าก็ยังรู้สึกปวดใจ นางกอดเฉียวเนี่ยนพลางพยักหน้าหงึกๆ “ดี แซ่เฉียวก็ดี แซ่เฉียวก็ดี”

ไม่ว่านางจะแซ่อะไร นางก็เป็นหลานสาวที่เชื่อฟังมากที่สุดของท่านย่า

ระหว่างที่พูด เงาคนสองคนก็ทยอยกันเข้ามาในห้อง

คือหลินเย่ว์ว์กับเซียวเหิง

ตั้งแต่เห็นเฉียวเนี่ยนเมื่อวาน หลินเย่ว์ว์ก็ดูเหมือนจะไม่เคยยิ้มเลย ตอนนี้ได้ยินบทสนทนาระหว่างปู่ท่านย่ากับหเรือนสองคน ใบหน้าของหลินเย่ว์ว์ก็เขียวคล้ำเช่นกัน เขาก้าวไปข้างหน้าและทําความเคารพ

“เย่เอ๋อร์คารวะท่านย่าขอรับ”

พูดจบ ไม่รอให้ฮูหยินเฒ่ามีปฏิกิริยาอะไร หลินเย่ว์ว์ก็ตะคอกใส่เฉียวเนี่ยนเสียงต่ำ “ลําดับวงศ์ตระกูลไม่เคยเปลี่ยน เจ้าเปลี่ยนแซ่ให้ตัวเองมั่วซั่วได้อย่างไร?”

หลินเย่ว์ว์รู้ว่าบิดาผู้ให้กําเนิดของเฉียวเนี่ยนแซ่เฉียว แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นลูกสาวที่จวนโหวเลี้ยงมาจนโตของเขา มีสิทธิ์อะไรมาแซ่เฉียวกับคนคนนั้น

เห็นได้ชัดว่านางยังเป็นคุณหนูใหญ่แห่งจวนโหว

เมื่อเห็นหลินเย่ว์ว์กําลังจะอารมณ์เสียอีกครั้งด้วยเหตุผลบางอย่าง ฮูหยินหลินก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและตะโกนว่า "เย่เอ๋อร์! เจ้าพูดดีๆ นะ”

หลินเย่ว์ว์มองไปที่ฮูหยินเฒ่า เมื่อเห็นสีหน้าของฮูหยินเฒ่าไม่เป็นมิตร ความโกรธบนใบหน้าของเขาจึงค่อยๆ สงบลง

ก็ได้ยินเสียงใสๆ ของเฉียวเนี่ยนดังขึ้น ราวกับมีดสั้นที่คมเข้ม ค่อยๆ กรีดใบหน้าจอมปลอมของจวนหลังนี้ออก

“สามปีก่อนวันที่สองที่ข้าเข้ากรมซักล้าง ท่านโหวก็บอกฝ่าบาทด้วยปากเองว่าแซ่ของข้าคือเฉียว หากลําดับวงศ์ตระกูลยังไม่เปลี่ยนแปลง เกรงว่าท่านโหวคงมีความผิดฐานหลอกลวงฮ่องเต้แล้วเจ้าค่ะ”