บทที่ 4

เมื่อเห็นเจตนาดีของหลินยวนถูกเฉียวเนี่ยนตอกกลับ หลินเย่ว์ก็เก็บความรู้สึกผิดในใจกลับทันที เอ่ยเสียงเย็นชาว่า “เจ้าไม่ต้องมาทําตัวเช่นนี้เลย ร่างกายบาดเจ็บทําไมไม่บอกตั้งแต่แรก! ไม่มีปากเหรอ?

ถ้านางพูดก่อนหน้านี้ เขาจะไปโรงหมอหลวงเพื่อขอยามาให้นางอย่างแน่นอน!

“เมื่อครู่อยากบอกอยู่ แต่ท่านโหวน้อยไม่ให้โอกาส” เฉียวเนี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในที่สุดก็ดึงมือทั้งสองกลับมาจากมือของฮูหยินหลิน

ดวงตาของหลินเย่ว์มืดหม่นลง นางกลับจวนไปแล้ว ยังไม่ยอมเรียกเขาว่าพี่ใหญ่อีก

ความโกรธในใจไม่ลดลง เขาตะคอกเสียงต่ำว่า “ข้าก็อยากถามเหมือนกัน ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นคุณหนูสูงศักดิ์ของจวนโหวของข้า ตั้งแต่เด็กก็ฝึกวรยุทธ์กับอาจารย์วรยุทธ์ของจวนนี้ ในกรมซักล้างนั้นมียอดฝีมือคนไหนกันแน่ที่ทําร้ายเจ้าได้ถึงเพียงนี้?”

คําพูดเพียงประโยคเดียวทําให้เฉียวเนี่ยนใจหายวาบ

นางหลุบตาลงดึงแขนเสื้อลง น้ำเสียงอ่อนโยนกลับแฝงไว้ด้วยความหนาวเหน็บที่ทําให้คนตัวสั่นเทิ้ม

“ตอนแรกก็เคยต่อต้าน เหมือนที่ท่านโหวน้อยกล่าวไว้ นางบ่าวในวังเหล่านั้นล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าจริงๆ แต่พวกนางสู้ข้าไม่ได้ก็จะใช้เล่ห์เหลี่ยมในที่มืด! อย่างเช่นตอนที่ข้าหลับอยู่ เทน้ำเย็นลงในกะละมังบนเตียงของข้า เวลากินข้าวคนอื่นตักซุป แต่ตักน้ำซาวข้าวให้ข้า โยนเสื้อผ้าที่ข้าซักเสร็จอย่างยากลําบากเข้าไปในห้องส้วม หรือผลักเสื้อผ้าที่ควรจะซักของพวกเขามาให้ข้า”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ นางก็เงยหน้าขึ้นมองหลินเย่ว์ สายตาที่เย็นชาไม่มีอารมณ์ใดๆ แต่กลับทําให้มือของหลินเย่ว์สั่นอย่างอดไม่ได้

“ข้าเคยขอความช่วยเหลือจากนางกำนัลที่เป็นผู้ดูแล แต่ที่ได้รับนอกจากการเฆี่ยนตีครั้งหนึ่งแล้วก็ไม่มีอย่างอื่นอีก ดังนั้นต่อมาข้าจึงค่อย ๆ ไม่ขัดขืนแล้ว เตียงเปียกข้าก็นอนบนพื้น ในข้าวมีน้ำซาวข้าวข้าก็ยังกินได้เหมือนเดิม มีอยู่ครั้งหนึ่งที่นางลงมือหนักจนเกือบตีข้าตาย คงเพราะเกรงใจจวนโหว หลังจากนั้นก็ไม่ลงมือหนักเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”

เมื่อเห็นสายตาที่ไม่เชื่อของหลินเย่ว์ มุมปากของเฉียวเนี่ยนก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย “ดังนั้น ท่านโหวน้อยจึงคิดว่าข้าจงใจทนทุกข์ทรมานจากสิ่งเหล่านั้น เพื่อแลกกับความรู้สึกผิดและความเสียใจของพวกท่านเหรอ?”

“อย่าโง่ไปหน่อยเลย ข้าจะยังไม่รู้จักตัวตนของข้าได้อย่างไร? พวกท่านอาจจะรู้สึกผิด แต่จะไม่เสียใจภายหลังเด็ดขาด ได้ยินมาถึงตอนนี้ คงรู้สึกโชคดีที่คนที่ถูกลงโทษให้ไปกรมซักล้างในตอนนั้นคือข้า ไม่ใช่หลินยวน ใช่ไหม?”

เมื่อเห็นคําถามในดวงตาของเฉียวเนี่ยน หลินเย่ว์ก็รู้สึกว่ามีมือข้างหนึ่งกําลังฉีกหัวใจของเขาอย่างรุนแรง

แต่เขาไม่สามารถโต้แย้งได้แม้แต่คําเดียว

“เนี่ยนเนี่ยน ไม่ต้องพูดแล้ว” ฮูหยินหลินกุมหน้าอก ร้องไห้จนหายใจติดขัดเล็กน้อย “แม่ไม่ดีเอง แม่ทําผิดต่อเจ้า”

“ฮูหยินไม่ได้ทําผิดต่อข้า” น้ำเสียงของเฉียวเนี่ยนยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม ฟังดูอ่อนโยนมาก

แต่ความอ่อนโยนนี้แตกต่างจากหลินยวนอย่างสิ้นเชิง

ความอ่อนโยนของหลินยวน ทําให้คนรู้สึกปวดใจ ทําให้คนรู้สึกสบายใจ

แต่สิ่งที่เฉียวเนี่ยนพูดกลับเหมือนดาบอ่อนเล่มหนึ่ง ทุกคําทุกประโยคล้วนกรีดเลือดคนให้ไหลนอง

“ฮูหยินเลี้ยงดูข้ามาสิบห้าปี มีบุญคุณเลี้ยงดู ข้าทําอะไรก็สมควรแล้ว”

“แต่เจ้ามีความคับข้องใจในใจ!” หลินเย่ว์พูดอีกครั้ง ความเจ็บปวดในใจที่ถูกฉีกขาดทําให้เขาหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ได้

เขาเหมือนมองเฉียวเนี่ยนทะลุปรุโปร่ง หัวเราะเสียงเย็นชาว่า “สิ่งที่เจ้าทําอยู่ตอนนี้ล้วนเป็นเจตนา จงใจเย็นชาห่างเหินกับพวกเรา จงใจล้มต่อหน้าแม่ เจ้าใช้กลอุบายนี้ต่อหน้าเซียวเหิงใช่ไหม? ทําให้เขาปวดใจจึงนั่งรถม้าของเขากลับมา! หลินเนี่ยน เจ้าลองคิดดูนะ เซียวเหิงไม่ใช่คู่หมั้นของเจ้าตั้งนานแล้ว ตอนนี้เขาเป็นคู่หมั้นของยวนเอ๋อร์ พวกเขากําลังจะแต่งงานกันแล้ว!”

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธของหลินเย่ว์ เฉียวเนี่ยนก็อดถอนหายใจไม่ได้ เขาเป็นพี่ชายของนางมาสิบห้าปีแล้ว และทุกคําพูดของหลินเย่ว์ก็แทงใจนางอย่างแม่นยํา

โชคดีที่หัวใจดวงนี้ของนางถูกขัดเกลาเป็นเวลาสามปีและสามารถต้านทานร้อยพิษได้แล้ว

“ท่านโหวน้อยยุ่งอยู่กับงาน คงลืมไปว่าเมื่อสามปีก่อนเคยผลักข้าตกตึก ตอนนั้นข้าข้อเท้าเคล็ด ยังไม่ทันหายดีก็เข้ากรมซักล้างอีก สามปีที่ผ่านมาอาการบาดเจ็บที่เท้าข้ากําเริบบ่อย วันนี้ตอนที่ท่านโหวน้อยเตะข้าลงจากรถม้าก็บิดอีก ดังนั้นเมื่อครู่ข้าจึงยืนไม่มั่นคงจริงๆ! ส่วนแม่ทัพเซียว... ทําไมท่านโหวน้อยถึงคิดว่าเขาจะสงสารข้า? ท่านให้เกียรติข้ามากเกินไป หรือว่าท่านดูถูกคุณหนูหลินมากเกินไป?”

คําพูดเหล่านี้ทําให้หลินยวนที่อยู่ข้างๆ รู้สึกอับอายขายหน้า

หลินเย่ว์อดไม่ได้ที่จะมองหลินยวนอย่างกังวล แล้วจึงพูดกับเฉียวเนี่ยนด้วยเสียงต่ำว่า “เจ้าอย่ายุแยงให้แตกแยกกันที่นี่ ข้ารู้นิสัยของเจ้าดีที่สุด ต่อให้ผ่านไปสามปี ก็ยังอาฆาตแค้นเหมือนเดิม! ข้าขอเตือนเจ้า มีข้าอยู่ เจ้าอย่าคิดจะรังแกยวนเอ๋อร์”

“พี่ใหญ่” เสียงร้องไห้ของหลินยวนดังขึ้น “ท่านอย่าทําเช่นนี้เลย พี่หญิงไม่เคยทําอะไรข้าเลย”

“ยวนเอ๋อร์ เจ้าใจดีเกินไปแล้ว!” คิ้วของหลินเย่ว์ขมวดเข้าหากัน ยกนิ้วขึ้นชี้ไปที่เฉียวเนี่ยน “แต่นางไม่เหมือนเจ้า นางมีความคิดที่ลึกซึ้งและเจ้าคิดเจ้าแค้นมากที่สุด! เราทิ้งนางไว้ที่กรมซักล้างเป็นเวลาสามปีโดยไม่ถามอะไรเลย ตอนนี้นางออกมาแล้วต้องแก้แค้นเราแน่ๆ รู้ทั้งรู้ว่าท่านแม่รักนางมากที่สุด แต่นางกลับจงใจตีตัวออกห่างและเย็นชา จงใจเปิดเผยบาดแผลนั้นต่อหน้าท่านแม่ เจ้าดูสิว่าท่านแม่ร้องไห้เป็นเช่นไรแล้ว”

หลินยวนมองฮูหยินหลินที่อยู่ข้างๆ นางร้องไห้จนดูไม่ได้จริงๆ นางพิงตัวกับสาวใช้ที่หอบหายใจอยู่

เมื่อได้ยินคําพูดของหลินเย่ว์ ฮูหยินหลินดูเหมือนจะอยากโต้แย้ง ยกมือขึ้นโบกไปมา แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คําเดียว

หลินยวนคิดกับตัวเองว่า ตัวเองไม่เคยเห็นแม่เป็นแบบนี้มาก่อน แม้ว่าตอนนั้นเฉียวเนี่ยนจะถูกส่งไปที่กรมซักล้าง แม่ก็แค่หลั่งน้ำตาออกมาไม่กี่หยด ซ้ำยังหันมาปลอบใจนางอีก!

แต่ตอนนี้...

หรือว่าจะเป็นอย่างที่พี่พูดจริงๆ ว่าทั้งหมดนี้เฉียวเนี่ยนตั้งใจทํา

เฉียวเนี่ยน คาดไม่ถึงว่าจะมีแผนการเช่นนี้

นางอดไม่ได้ที่จะมองเฉียวเนี่ยนอีกครั้ง แต่กลับเห็นเฉียวเนี่ยนก็กําลังมองนางอยู่เช่นกัน ดวงตาคู่นั้นเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง แต่กลับเฉียบคมเป็นพิเศษ ราวกับมีมีดเล่มหนึ่งที่แทงลึกเข้าไปในหัวใจนาง ทําให้นางไม่กล้ามองอีก รีบเบือนสายตาหนี

ส่วนเฉียวเนี่ยนกลับทําความเคารพฮูหยินหลินเพียงคําเดียว “ดูท่าวันนี้เฉียวเนี่ยนจะไม่เหมาะที่จะไปพบท่านย่า รบกวนฮูหยินบอกท่านย่าด้วย พรุ่งนี้ข้าจะมาเยี่ยมท่านย่าอีกครั้ง”

พูดจบ เฉียวเนี่ยนก็ก้าวเท้าจากไป ไม่มองใครในตระกูลหลินอีกเลย

แต่เงาหลังที่เดินกะโผลกกะเผลกนั้นฝังลึกอยู่ในหัวใจของคนในตระกูลหลินทุกคน

รวมถึงเซียวเหิงด้วย

หลินเย่ว์เพิ่งเห็นเซียวเหิงหลังจากหลินยวนส่งฮูหยินหลินกลับไป

เขายืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดินไม่ไกลนัก ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้เขาน่าจะเห็นได้อย่างชัดเจน

หลินเย่ว์ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย แล้วจึงเข้าไปต้อนรับ “เจ้ามาได้ยังไง?”

“ฝ่าบาททรงพระราชทานสมุนไพรล้ำค่าให้สองสามชนิด ข้าคิดว่าข้าไม่จําเป็นต้องใช้ จึงนำมาแสดงความเคารพต่อฮูหยินเฒ่าหลิน” เซียวเหิงพูดอย่างไม่รีบไม่ร้อน ใบหน้าไร้คลื่น เหมือนปกติ

แต่หลินเย่ว์กลับเหมือนมองออกอะไรบางอย่าง คิ้วขมวดแน่น มองสํารวจเซียวเหิงตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วจึงเอ่ยปาก “พูดตามตรง เจ้ามาเพราะเนี่ยนเนี่ยนใช่หรือไม่?”