บทที่ 4 คำขอหย่าฉบับแรก

              แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องแสงสีทองอร่ามสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมภายในห้องนอนของแพรมุกดา เทวาภิรมย์ ทายาทสาวตระกูลผู้ดีเก่าที่เพิ่งได้รับโอกาสให้เกิดใหม่อีกครั้ง แพรมุกลืมตาขึ้นช้าๆ เธอจ้องเพดานห้องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือแตะหน้าอกด้านซ้าย

              หัวใจของเธอยังคงเต้นอยู่...ไม่มีเปลวเพลิง ไม่มีควันดำ ไม่มีความเจ็บปวดจากความตายอีก ทุกอย่างไม่ใช่ความฝันมันคือ ความจริงที่เธอได้ย้อนกลับมา แม้จะไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลอะไรแต่การกลับมาครั้งนี้เธอจะไม่ยอมเป็นเหยื่อของใครเหมือนในชาติก่อนอีก

              เสียงเคาะประตูดังขึ้น

              ก๊อก... ก๊อก...

              "คุณหนูคะ"

             "เชิญค่ะ" แม่บ้านวัยกลางคนเปิดประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

             "คุณท่านกับคุณผู้หญิงรอรับประทานอาหารเช้าอยู่ค่ะ" แพรมุกพยักหน้า

             "เดี๋ยวฉันลงไป..." แพรมุกเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

             ปรากฏร่างบางเปลือยขาวนวลเนียนที่ยืนระหงอยู่ที่หน้ากระจก แพรมุกมองดูเรือนร่างตัวเองที่ไร้รอยขีดข่วนพลางให้นึกถึงชาติก่อนที่ร่างนี้เคยเปลื้อนเลอะและเต็มไปด้วยบาดแผล ตลอด 5 ปีในฐานะของนายหญิงของบ้าน เธอไม่เคยแม้แต่จะมีเวลาดูแลตัวเอง เพราะทุกๆ นาทีจะต้องคอยเตรียมทุกอย่างในบ้าน ทั้งที่บ้านหลังใหญ่โตขนาดนั้นมีทั้งแม่บ้าน คนสวน คนขับรถ แต่งานในบ้านทุกอย่างเธอแทบจะต้องจัดการเองทั้งหมด

             ใบหน้าขาวเนียนละเอียดสีผิวอมชมพูหวานดุจไข่มุกในหน้าหนาว ดวงตากลมโตเปล่งประกายสีน้ำตาลอ่อนดูอ่อนโยนและเคยอ่อนต่อโลก บัดนี้นิ่งขรึมไร้ความรู้สึก จมูกโด่งเป็นสันได้รูปรับกับเรียวปากอวบอิ่มรูปกระจับสีแดงระเรื่อ เรือนผมยาวสลวยเป็นแพถูกรวบไว้หลวมๆ ที่ข้างหลัง แพรมุกจ้องมองใบหน้าที่ไร้ที่ติของตัวเองทั้งที่เธอสวยขนาดนี้แต่ไม่เคยชนะหัวใจอันแห้งแล้งของจอมทัพได้สักครั้ง

            “เสียเวลาไป 5 ปีแถมยอมทุกอย่างจนต้องตายในกองเพลิง ทำไมฉันถึงโง่เง่าขนาดนี้นะ” แพรมุกเอื้อมมือแตะเงาตัวเองในกระจก การผ่านความตายครั้งนี้ทำให้เธอเข้าใจว่า สุดท้ายแล้วคนที่เธอควรรักและถนอมมากที่สุดคือ เงาร่างบางในกระจกนี้

            “ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสฉันได้เลือกใหม่...ชาตินี้ฉันจะไม่ยอมรักนายอีกแล้วจอมทัพ...”

            ห้องอาหารของคฤหาสน์เทวาภิรมย์ ท่านพีระเงยหน้าจากหนังสือพิมพ์เมื่อเห็นลูกสาวเดินลงมาด้วยสีหน้าสบายใจขึ้นอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน ในขณะที่รัตติกาลรีบเดินมายืนรอรับลูกสาวที่หน้าบันได

            "เมื่อคืนหลับสบายไหม" แพรมุกยิ้มอ่อน เอื้อมมือโอบผู้เป็นแม่พลางเดินมาด้วยกัน

            "สบายมากๆ เลยค่ะ"

            "แน่ใจนะ" เธอพยักหน้าก่อนจะพามารดาไปนั่งและนั่งลงที่ข้างมารดา

            มื้อเช้าที่แสนธรรมดา...แต่สำหรับเธอ กลับล้ำค่าเหนือสิ่งอื่นใด ชาติที่แล้วเธอไม่ได้มีโอกาสนั่งร่วมโต๊ะกับพ่อแม่อีกเลยหลังแต่งงาน แม้พ่อกับแม่จะขอให้เธอกลับมาเยี่ยมบ้านแต่เพราะต้องคอยจัดแจงทุกอย่างในตระกูลมาเฟียแม้แต่เวลาหายใจเธอยังมีไม่พอด้วยซ้ำ

            "แพร" ท่านพีระวางหนังสือพิมพ์ลง หญิงสาวยิ้มพลางหันมองผู้เป็นพ่อ

            "ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจ พ่ออยากให้ลูกรู้ไว้อย่างหนึ่ง บ้านหลังนี้...เป็นบ้านของลูกเสมอนะ" แพรมุกหลบสายตา ก้อนแข็งๆ จุกขึ้นที่คอจนเกือบกลั้นน้ำตาแทบไม่ได้ เธอรีบก้มหน้าซ่อนความรู้สึกที่อาจเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีสำหรับเธอที่ได้รับการปกป้อง

            "ขอบคุณค่ะ...คุณพ่อ"

            หลังอาหารเช้าแพรมุกเดินเข้าห้องทำงานของบิดา ภายในห้องตกแต่งด้วยไม้สักเงาวับแม้จะผ่านไปหลายปีห้องนี้ก็ไม่เคยเก่าลงเลย ทั้งที่เธอเคยวิ่งเล่นในห้องนี้มาตั้งแต่ยังเล็กแท้ๆ ท่านพีระนั่งอ่านเอกสารนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเงียบๆ

           "คุณพ่อคะ" ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมองลูกสาวคนเดียวด้วยรอยยิ้ม

           "มีอะไรลูก"

           "แพรอยากกลับไปทำงานค่ะ" ท่านพีระเลิกคิ้วราวกับไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน หญิงสาวพงักหน้ารับเดินตรงเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามผู้เป็นพ่อ ดวงตาคมนิ่งแต่เต็มไปด้วยความจริงจัง

           "บริษัทเหรอ?"

           "ค่ะ...หนูอยากเรียนรู้งานตั้งแต่วันนี้" ผู้เป็นบิดามองลูกสาวอย่างพิจารณา เมื่อก่อนต่อให้เขาคะยั้นคะยอแค่ไหนแพรมุกไม่เคยสนใจธุรกิจของครอบครัวเลย คอยแต่จะหนีเขาเมื่อเขาต้องการให้เธอเรียนรู้การสานต่องานในบริษัท เพราะความฝันของเธอมีเพียงการได้เป็นภรรยาของจอมทัพ หสดินทร์ผู้นั้นเพียงเท่านั้น

           แต่วันนี้...ลูกสาวที่ดื้อดึงและหัวรั้นกลับเป็นฝ่ายขอเข้ามาทำงานเอง ด้วยท่าทีที่เติบโตราวกับคนผ่านโลกมามากแล้ว ท่านพีระมองหน้าลูกสาวราวกับพิจารณาพลางพงักหน้าตอบ

           "ได้สิ" ท่านพีระยิ้มบาง

           "งั้นเริ่มวันจันทร์" แพรมุกส่ายหน้า

           "ไม่ค่ะ...วันนี้เลย" รอยยิ้มของผู้เป็นพ่อกว้างขึ้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังอีกครั้ง

           "สมกับเป็นลูกสาวของพ่อ"

            ขณะเดียวกันที่สำนักงานใหญ่หิรกุญวรเดชกรุ๊ป จอมทัพกำลังประชุมกับคณะผู้บริหารทู่กแทรกเข้ามาเร่งด่วนทั้งที่เขาขอยกเลิกการประชุมทั้งหมดแล้ว แม้ตัวจะอยู่ในห้องประชุมแต่สายตาของเขากลับหยุดอยู่ที่ประตูห้องประชุมทุกครั้งที่มีคนเดินผ่าน

            "คุณหสดินทร์ครับ" กรรมการคนหนึ่งเอ่ยเตือน

            "เรื่องโครงการฝั่งตะวันออกนี่...เราจะ..."

            "ดำเนินการต่อครับ โครงการดำเนินมาถึงขั้นตอนนี้แล้วไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องหยุด" เขาตอบสั้นๆ แต่ความคิดกลับไม่ได้อยู่กับงานสักนิด

            เมื่อก่อน...ทุกเช้าแพรมุกจะส่งข้อความมาหาเขาจนน่ารำคาญ คำถามที่เดิมๆ เก่าๆ ไม่มีอะไรใหม่จนน่าเบื่อ

            'ทานอาหารเช้าหรือยังคะ'

            'วันนี้อย่าทำงานหนักนะคะ'

            'กลับบ้านเร็วๆ นะ'

             แต่ในเช้าวันนี้ ไม่มีแม้แต่ข้อความเดียว ไม่มีแม้แต่สายโทรศัพท์ ไม่มีแม้แต่การถามไถ่ใดๆ ที่น่าเบื่อและน่ารำคาญเหมือนแต่ก่อนมีเพียงความเงียบของเธอ...แต่นั่นกลับรบกวนจิตใจเขายิ่งกว่าคำพูดใดๆ

             ทันใดนั้นชรินทร์รีบเคาะประตูห้องประชุมและเดินตรงเข้ามายังนายใหญ่ของตระกูลมาเฟีย

             "ขออนุญาตครับ" จอมทัพเงยหน้าขึ้น

             "มีอะไร" ชรินทร์ส่งซองเอกสารสีน้ำตาลให้

             "เอกสารด่วนครับนายใหญ่" ชายหนุ่มเปิดซองทันที สีหน้านิ่งแต่ปกปิดความเครียดไว้ไม่มิด

             เพียงเห็นหัวกระดาษ...ใบหน้าที่เรียบนิ่งมาตลอดก็เย็นเยียบลงแม้พยายามเก็บสีหน้าแต่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะใบหน้าของเขาตอนนี้แดงกร่ำด้วยความโกรธจนยากจะเก็บได้มิด

             **หนังสือบอกกล่าวขอหย่า**

             ผู้ยื่นคำร้อง

             **แพรมุกดา เทวาภิรมย์** ส่วนเหตุผลในการยื่นคำร้อง คือไม่ประสงค์ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันต่อไป

             ห้องประชุมทั้งห้องเงียบกริบ จอมทัพปิดแฟ้มเอกสารช้าๆ เก็บกดลมหายใจที่แน่นและหนักไปด้วยความโกรธ เขาขยับตัวเบาๆ หลับตาลงเพื่อข่มความรู้สึกมากมายที่ปะทุในใจ

             ก่อนเงยหน้ามองเลขาด้วยแววตาคมกริบจนเลขาถึงกับสะดุ้ง

             "แพรอยู่ที่ไหน"