Novels by ญาดาวดี ณ รัตติกาล

"หมอบอกว่า ยังไงก็ต้องมีคนช่วยปิดแผลก่อนอาบน้ำแล้วก็ไม่ควรยกแขนสูง" แพรมุกหัวเราะแห้งๆ "เดี๋ยวฉันเรียกป้าสายก็ได้ค่ะ ถ้าคุณกังวลใจ" เธอพยายามบ่ายเบี่ยง "ไม่ต้องละ" "ทำไม" "เดี๋ยวฉันทำเอง" หญิงสาวเบิกตากว้าง "คุณเนี่ยนะ" "อืม ฉันเนี่ยแหละ" "ไม่เป็นไร ไม่ต้องหรอก" "ฉันทำได้ เธอไม่ต้องเกรงใจเลย" เขาหยิบแผ่นพลาสติกกันน้ำกับเทปกันน้ำเดินดุ่ยๆ เข้ามาใกล้หญิงสาว แพรมุกอ้าปากค้างในท่าทีเผด็จการของเขา "แล้วคุณเคยเหรอ" จอมทัพนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ไม่เคย แต่เรียนรู้ได้ ไม่น่ายากหรอก" แพรมุกหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ "คุณนี่..." ชายหนุ่มยกแผ่นกันน้ำขึ้น "มาๆ หันหลังมา" "เดี๋ยวฉันติดเองก็ได้" "เธอติดไม่ถึงหรอก อย่าดื้อน่า" เธอเงียบไปทันทีเพราะเขาพูดถูก ตำแหน่งแผลอยู่บริเวณหัวไหล่ด้านหลังพอดีจอมทัพถอนหายใจเบาๆ "แพร" น้ำเสียงของเขานุ่มลงกว่าปกติ "ฉันเป็นสามีเธอนะ ให้ฉันดูแลเธอบ้าง" เพียงประโยคนั้น.

ประตูเหล็กบานใหญ่ของคฤหาสน์หิรกุญวรเดชถูกเปิดออกช้าๆ ในช่วงเย็นที่แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนทอดยาวไปตามสนามหญ้าและแนวต้นไม้สองข้างทาง บรรยากาศเงียบสงบผิดกับความวุ่นวายในห้องประชุมเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน สายลมพัดพาเอากลิ่นอายของดินภูเขาใกล้ๆ เข้ามาในรถ ตลอดทางกลับ...แพรมุกแทบไม่ได้พูดอะไรเลย มือเรียวกำหลอดครีมเอาไว้แน่นจนพลาสติกยุบลงเล็กน้อยภาพแขนของลลิน...กับรอยแผลบนแขนของตัวเอง ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีแต่คำถามมากมายอยู่ในหัวและความรู้สึกที่ควบคุมอะไรไม่ได้สักอย่าง "ถึงแล้วครับ นายใหญ่" เสียงของชรินทร์ดังขึ้นเมื่อรถจอดสนิท จอมทัพลงจากรถก่อนตามเคย แล้วอ้อมมาเปิดประตูฝั่งแพรมุก แต่เธอยังคงเหม่อจนไม่รู้ตัวว่า จอมทัพกำลังเปิดประตูรอเธออยู่ “แพร...” หญิงสาวสะดุ้งน้อยๆ พลางหันมองต้นเสียง และรีบลงจากรถ "ค่อยๆ" เขายื่นมือออกไป ครั้งนี้หญิงสาวไม่ได้ปฏิเสธ เธอเพียงวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ ก่อนก้าวลงจากรถอย่างเงียบๆ จอมทัพเหลือบมองสีหน้าของเธอ "เป็นอะไรรึเปล่า...เหนื่อยมากเหรอ" แพรมุกฝืนยิ้ม "นิดหน่อยค่ะ"

บรรยากาศภายในห้องประชุมยังคงเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่อาชิตจะหัวเราะเบาๆ อย่างผู้ใหญ่ที่ไม่ได้ถือสา เขายังคงควบคุมสถานการณ์ได้ดี "ผมชื่นชมครับ" ชายวัยหกสิบกว่าค่อยๆ ปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้า ก่อนหันไปมองแพรมุกด้วยรอยยิ้มสุขุม "ไม่คิดว่าคุณแพรมุกดาจะเตรียมข้อมูลมาละเอียดขนาดนี้” เขายิ้มอย่างผู้ใหญ่ใจดี “ถือว่า ผมเป็นเกียรติมากที่ได้ร่วมงานกับ CEO ใหม่ไฟแรงเช่นนี้" หญิงสาวยิ้มรับเพียงเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ" อาชิตพยักหน้าช้าๆ "ในเมื่อทุกฝ่ายต่างมีข้อกังวลเรื่องงบสำรอง..." เขาหันไปมองเลขานุการ "น้ำใสช่วยจัดทำเอกสารรายละเอียดความเสี่ยงและหลักเกณฑ์การใช้งบสำรองทั้งหมด ส่งให้ทุกบริษัทภายในสามวัน" ธารธารารีบจดบันทึกทันที "รับทราบค่ะ" คำตอบนั้นทำให้ผู้บริหารหลายคนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "แบบนี้ก็ดีครับ ทุกฝ่ายจะได้สบายใจ" แพรมุกมองชายตรงหน้าเงียบๆ ยอมถอย...งั้นเหรอ ไม่เลย...เขาแค่เลือกถอยเพื่อรักษาทั้งกระดานเอาไว้เธอรู้ดีว่าอาชิตไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ ผู้ชายคนนี้กำลังรักษาภาพลัก

ภายในห้องประชุมกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง หลังการแนะนำทีมบริหารโครงการเสร็จสิ้น จอภาพขนาดใหญ่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแบบจำลองสามมิติของโครงการ The River Crown อาคารสูงสูงเฉียดฟ้าริมแม่น้ำหลายหลังปรากฏขึ้นบนจอ พร้อมพื้นที่สีเขียว สวนที่ดูอลังการน่าหลงใหล ท่าเรือยอชต์ที่เด่นตระหง่าน และศูนย์การค้าขนาดใหญ่ที่ถูกออกแบบให้เป็นแลนด์มาร์กแห่งใหม่ของกรุงเทพฯ เสียงชื่นชมและตื่นเต้นดังขึ้นเป็นระยะ "สมกับเป็นเมกะโปรเจกต์" เสียงอื้ออึงดังขึ้นในห้องเมื่อเห็นภาพร่างโครงการ "ถ้าสร้างเสร็จ จะเป็นโครงการที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ" อาชิตยืนอยู่หน้าห้องประชุม พลางกดรีโมตเปลี่ยนสไลด์อย่างสุขุม ใบหน้าของเขายังคงยิ้มแย้มกับภาพรวมโครงการที่ดูดีและน่าเชื่อถือ เขาขยับไมค์ที่คอเสื้อพลางเริ่มบรรยาย "ในส่วนของงบประมาณ เบื้องต้นเราแบ่งการดำเนินงานออกเป็นหกเฟส และ...แต่ละเฟสจะมีการเบิกจ่ายตามความคืบหน้าของงาน เพื่อให้การบริหารเงินทุนมีประสิทธิภาพสูงสุด" แพรมุกก้มมองเอกสารตรงหน้า ทุกอย่าง...เหมือนเดิมทั้งตัวเลข...ทั้งแผนงาน...ทั้งลำดับการนำเสนอ แต่เธอรู้

ภายในห้องประชุมใหญ่ของหิรกุญวรเดชกรุ๊ป บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม ผู้บริหารจากหลายบริษัททยอยเข้าประจำที่ เลขานุการแจกเอกสารชุดสุดท้าย ก่อนจะเดินไปยืนข้างจอภาพขนาดใหญ่ ที่ด้านหน้าจอปรากฏภาพกราฟฟิคของ The River Crown สีทองยิ่งใหญ่ "หากทุกท่านพร้อมแล้ว ขออนุญาตนำเสนอท่านผู้ดูแลโครงการพิเศษของ The River Crown ค่ะ" สิ้นเสียงนั้น ประตูห้องประชุมก็เปิดออกอีกครั้ง ผู้บริหารหลายคนหันไปมองพร้อมกัน "ลำดับถัดไป...ขอเรียนเชิญท่านผู้อำนวยการโครงการ The River Crown ค่ะ" แพรมุกเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา วินาทีนี้เหมือนทุกอย่างหยุดหมุนเพราะผู้อำนวยการโครงการนั้นจะดูแลทุกกรรมสิทธิ์การก่อสร้างของโครงการนี้ซึ่งในอนาคตจะมีผลต่อชีวิตเธอ ครอบครัวของเธอด้วย ในชาติที่แล้ว...คนที่จะเดินเข้ามาในตอนนี้ คือ อาชิต เสวตพรหม บิดาของธารธารา ผู้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการโครงการและเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจแทบทุกเรื่องของ The River Crown และนั่นทำให้บริษัทของจอมทัพดำเนินกิจการได้ง่ายขึ้นและขึ้นท็อปชาร์ตบริษัทที่มีอัตราการเติบโต

จอมขวัญถอนหายใจแรง จ้องมองใบหน้าของลูกสะใภ้สลับกับลูกชายอย่างขัดใจ เธอไม่คิดว่าลูกชายของเธอจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ถึงขนาดยอมเถียงแทนเพื่อผู้หญิงอย่างแพรมุกดา "จอมทัพ...แกจะตามใจเมียทุกเรื่องไม่ได้" ชายหนุ่มยิ้มบาง "ผมไม่ได้ตามใจ" เขาหันมองแพรมุกก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ผมแค่เคารพการตัดสินใจของภรรยาผมและแพรเป็น CEO ของเทวาภิรมย์กรุ๊ป ไม่ใช่เด็กที่ต้องให้ใครอนุญาตว่าจะทำอะไรได้หรือไม่ได้" ทั้งโถงตกอยู่ในความเงียบ คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าจอมขวัญอย่างนุ่มนวลแต่หนักพอจะทำให้เธอเถียงไม่ออก “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว...ผมขอพาแพรขึ้นไปพักนะครับ” เขาไม่รอคำตอบแต่ประคองแพรมุกออกจากห้องทันที ธารธาราที่นั่งเงียบมาตลอดค่อยๆ กำมือแน่นใต้ชายกระโปรง สายตาที่มองแพรมุกยังคงยิ้มแต่แววตากลับเย็นเยียบขึ้นทีละน้อย ทุกอย่าง...กำลังหลุดออกจากสิ่งที่ควรจะเป็นและคนที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปก็คือผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ "งั้นพรุ่งนี้พวกเราเจอกันที่งานประชุมนะคะคุณจอมทัพ คุณแพรมุกดา" ธารธาราเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร แต่ภายในกลับร้อนรุ่มยิ่งกว่า เ

ตอนพิเศษ 3แสงแดดยามเช้าสะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ สายลมพัดเอากลิ่นหญ้าและน้ำเข้ามาเบาๆ เข้าช่วงหน้าหนาวของปีแล้วอากาศเย็นขึ้นเป็นพิเศษ คฤหาสห์ริมทะเลสาบที่เงียบสงบ ไม่มีเสียงโทรศัพท์ ไม่มีเสียงข่าว มีแค่เสียงหัวเราะเบาๆ ของเด็กๆ ที่วิ่งเล่นกันอยู่ที่สวน อลิเซียนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกที่ระเบียงไม้ ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวม ใบหน้าฉาบรอยยิ้มหวานอ่อนโยน ผมปล่อยยาวตามธรรมชาติในอ้อมแขนของเธอ ‘แคทเธอรีน’ หลับตาพริ้ม อีกฝั่งหนึ่ง ‘คัลแลน’ กำลังกำลังตั้งไข่ ล้มบ้าง ลุกบ้าง โดยมีเอมม่าช่วยประคองดูแลอย่างใกล้ชิด“ช้าๆ สิคะ” เธอพูดเบาๆ เสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนประตูบ้านเปิดออก ดานเต้เดินออกมาในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขน กางเกงสบายๆ เขาอุ้มลูกชายขึ้นมาแบบยังเก้ ๆ กัง ๆ“เขาไม่ยอมฟังฉันเลย” อลิเซียหัวเราะเบา ๆ“ลูกชายคนนี้เหมือนเธอเกินไป” เขามองลูกแล้วยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีใครเคยเห็นในห้องประชุม“ช่วงบ่ายพ่อกับแม่จะมา แม่เธอด้วย” ดานเต้หยิบ “กำไลหิน” ออกมา เส้นเดิมที่เคยขาดและเคยถูกซ่อม เขาคุกเข่าลงเบาๆ ต่อหน้าลูกสาวที่หลับพริ้ม แล้วใส่มันที่ข้อมือเล็กๆ นั้นอย่างเบามือ“ครั้ง

ตอนพิเศษ 2ประตูกระจกบานสูงถูกเปิดออกจนมองเห็นแสงดาวกราดเกลื่อนบนฟากฟ้า สายลมกลางคืนพัดเอากลิ่นดอกไม้ขาวลอยมาเบาๆ เสียงดนตรีในฮอลล์ยังดังคลอชวนให้หวั่นไหว แต่ห่างออกไปพอให้เหลือเพียงความเงียบระหว่างสองคน อลิเซียยืนพิงราวระเบียงหินอ่อน ชุดราตรีสีทองแชมเปญสะท้อนแสงไฟสวนยิ่งขับผิวของร่างบางให้สว่าง ผมของเธอปลิวพริ้วเบาๆ ตามแรงลม ดานเต้เดินออกมาด้านหลังเธอพลางโอบกอดร่างบางจากทางด้านหลัง ลมหายใจของเขารดรินอยู่ข้างๆ หูของเธอพอให้ใจสั่นด้านหน้า เมืองสว่างไสวราวกับดาวอีกผืนหนึ่งบนพื้นดิน เสียงนับถอยหลังจากในฮอลล์เริ่มดังขึ้นสิบ… เก้า… แปด…อลิเซียหันไปมองเขาเล็กน้อย“คุณคิดว่าเราบ้าไหม” เขาเลิกคิ้วบาง ๆ“ที่เปลี่ยนเจ้าบ่าวกลางงาน?” เธอพยักหน้าเบาๆ เขายิ้ม“ฉันคิดว่าเรากล้าพอมากกว่า...ที่จะทำตามเสียงหัวใจ” เสียงนับถึงศูนย์พลุลูกแรกพุ่งขึ้นฟ้า แสงสีทองแตกกระจายเหนือศีรษะเป็นวงกว้างเกือบครึ่งท้องฟ้าสะท้อนในดวงตาของเธอ อลิเซียเบิกตากว้างกับพลุที่แตกกระจายสว่างไสวนั้น สวยงามมากกว่าพลุทุกลูกในชีวิตของเธอ เธอเงยหน้ามองให้ชัด ใบหน้าอาบด้วยประกายไฟและรอยยิ้มกว้าง ดานเต้ไม่ได้มองพลุเลยดวงตาของเขามองเ

ตอนพิเศษ 1 ฮอลล์จัดเลี้ยงถูกตกแต่งด้วยโทนดำทอง โต๊ะยาวปูผ้ากำมะหยี่สีเข้ม เทียนสีทองอร่ามถูกวางเรียงทุกสองที่นั่งจนทำให้งานทั้งงานดูมีมนต์วิเศษ จอ LED ขนาดยักษ์ฉายภาพพรีเวดดิ้งริมทะเลสลับกับภาพมหาวิหารเมื่อครู่ เมนูอาหารระดับมิชลินเริ่มทยอยเสิร์ฟ ไวน์ปีเก่าหายากถูกวางเตรียมไว้สำหรับแขก รวมถึงของหวานที่ประดับประดาด้วยทองคำเปลวเวทีกลางถูกยกสูงมีวงออร์เคสตราเต็มรูปแบบ อลิเซียเปลี่ยนเป็นชุดราตรีสีทองแชมเปญ ไหล่เปิด โชว์ความสง่าเต็มที่ ร่างบางเรียวระหงเดินฉิดฉายไปทั่วงานเลี้ยง ดานเต้ในชุดสูทสีดำสนิทจับมือเธอขึ้นเต้นบนฟลอร์เต้นรำเพื่อเปิดงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้แสงไฟสาดลงตรงกลางฟลอร์กับเสียงดนตรีที่ลอยนุ่มลึก ทั้งสองหมุนตัวอย่างสมบูรณ์แบบเหมือนภาพในเทพนิยาย อลิเซียมองหน้าดานเต้อย่างสงสัย จนเขาเผลอขำออกมา“ฉันว่า ฉันคุ้นจังหวะการเต้นนี่”“ดีใจที่เธอจำได้...” ดานเต้ยิ้มละมุนกับความน่ารักของภรรยาคนสวย“อย่าบอกว่า งานเลี้ยงที่ปราสาทไวท์แฮริสวันนั้น...”“ก็ฉันคิดถึงเธอน่ะ มากจน...”“นี่ปลอมตัวเข้ามาในงานเลี้ยงวันนั้นเหรอเนี่ย?” อลิเซียทำหน้าแบบเหลือในเชื่อก่อนจะหมุนตัวตามจังหวะเพลง“ฉ

บทที่ 69คำตัดสินสุดท้ายของความรักเสียงฮือฮาดังแผ่วๆ ไปทั่วงาน ก่อนจะเงียบลงอีกครั้ง ดานเต้เงยหน้ามองเธอจากระดับต่ำกว่า จ้องมองใบหน้าของอลิเซียที่ดูตกใจกับท่าทีของมาเฟียหนุ่ม เธอไม่คิดว่าคนที่เคยใช้อำนาจบังคับเธอเข้าสู่เกมลวงรักและเงื่อนไขต่างๆ จะยอมแพ้ลงต่อหน้าเธอในวันนี้“ฉันขอโทษ....” ไม่มีคำอธิบายยืดยาวก่อนหน้านั้น“ฉันขอโทษที่คิดว่าฉันมีสิทธิ์ ทั้งที่ฉันทำร้ายเธอและทำให้เธอต้องเจ็บมาตลอด” สายตาเขาไม่หลบ“ดานเต้ ลูกขึ้น”“ฉันแต่งงานกับเธอเพื่อเกมแก้แค้น ฉันข่มขู่เธอทำให้เธอรู้สึกไร้อำนาจ ทั้งที่เธอในความจริงคือ ราชินีที่ทรงอำนาจจริงๆ” อลิเซียหายใจแรง มือกำช่อดอกไม้แน่น เขาพูดต่อ“ฉันทำให้เธอรักฉัน ยอมเจ็บตัวแทนฉันแต่ฉันไม่เคยพูดเลยว่า ฉันรักเธอ” เสียงเริ่มแตก“แม้แต่วันที่เธอต้องการฉันมากที่สุด ฉันกลับลืมเธอและขอคนอื่นแต่งงาน” คำพูดนั้นหนักพอจะทำให้หลายคนในลานเบือนหน้าหนี มาเฟียหนุ่มผู้แข็งกร้าว เย็นชาบัดนี้กำลังลดทุกศักดิ์ศรีเพื่อผู้หญิงที่เขารักจริงๆ“ฉันไม่ได้คุกเข่าเพื่อขอเธอยกโทษให้” เขากลืนน้ำลาย หยดน้ำตาใสๆ ไหลลงมาจากดวงตาข้างหนึ่ง ความเจ็บปวดที่พยายามจะรับผิดชอบความผิดของต

บทที่ 68คำคัดค้านที่มาช้ามหาวิหารถูกเนรมิตให้สวยงามราวกับพระราชวังยุโรปยุคเรอเนสซองส์ ประตูไม้โอ๊กสูงสิบเมตรถูกเปิดออกช้าๆ พรมสีแดงเข้มฉลุทองที่ขอบผ้าทอดยาวจากบันไดหินอ่อนลงมาถึงถนน ดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์เรียงรายเต็มสองฝั่งทางเดิน สลับกับเทียนแก้วคริสตัลที่สูงระดับเอวเพดานมหาวิหารถูกประดับด้วยช่อดอกไม้แขวนลอย กุหลาบขาว ไลเซนทัส และกล้วยไม้สีเงิน ไล่ระดับเหมือนเมฆลอย โคมไฟคริสตัลห้อยลงมาตรงกลางสะท้อนแสงเทียนหลายร้อยเล่ม กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้ผสมกลิ่นไม้หอมซีดาร์ที่อบอวลไปทั่วทั้งโถงด้านบน กระจกสีสะท้อนแสงแดดยามบ่ายจนเกิดประกายทอง แดง น้ำเงิน ลงบนพื้นหินอ่อนลายโมเสก เสียงวงออร์เคสตราบรรเลงสด เครื่องสายไวโอลิน ไวโอลา เชลโล ไล่ระดับกันอย่างนุ่มลึก จังหวะช้า สง่า และทรงพลัง นี่ไม่ใช่งานแต่งธรรมดาแต่นี่คือ งานของราชินีบรรยากาศงานรายล้อมไปด้วยนักธุรกิจระดับประเทศ ตระกูลเก่าแก่ สื่อมวลชนชั้นสูงล้วนอยู่ในงานนี้ ทุกสายตาจับจ้องมาที่ภาพรวมในงาน เหมือนงานเฉลิมฉลองของตระกูลไวท์แฮริสที่เก่าแก่ที่ได้กลับมาทรงอำนาจอีกครั้ง งานนี้จึงไม่ใช่แค่งานแต่งธรรมดาแต่นี่คืองานที่ถูกคาดหวังและถูกพูดถึงล่วงหน

บทที่ 67นาทีสุดท้าย แสงแดดยามเช้าสีทองส่องผ่านหน้าต่างห้องพักฟื้นคนไข้ วันนี้เงียบสงัดจนผิดปกติ ดานเต้นั่งอยู่คนเดียวสายตามองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง กำหนดการงานแต่งถูกเปิดทิ้งไว้อยู่บนโต๊ะมหาวิหารเวลา 16:00 น.มือของเขายังถือหินกำไลแน่น เขาปิดตาลงแล้วบางอย่างก็เกิดขึ้น ไม่ใช่แค่เสียงลม แต่กลับเป็นภาพที่ชัดเจน ที่ระเบียงคฤหาสน์แห่งหนึ่ง เงาของผู้หญิงคนหนึ่ง เธอกำลังยืนหันหลังให้เขาก่อนที่เขาจะโผลกอดเธอไว้แน่นราวกับกลัวคนตรงหน้าจะหายไป เขากระซิบเสียงแผ่ว“ฉัน…คิดถึงเธอ…” แสงสีขาวสว่างวาบในจิต ภาพเปลี่ยนอีกครั้งเป็นห้องประชุม เธอยืนอยู่ตรงกลางโต๊ะและประกาศก้องว่า ไม่รับการพิทักษ์จากเขา ดานเต้กระพริบตาไล่ความทรงจำเพียงครู่ภาพก็เปลี่ยนอีกครั้ง เธอยืนอยู่ด้วยแววตาที่เศร้าก่อนจะพูดว่า“แต่วันนี้ทั้งที่ฉันยืนอยู่ตรงหน้าคุณ คุณกลับไม่คิดถึงฉันแล้ว”หัวใจเขากระตุกแรงและเต้นแรงถี่ สมองฉายภาพสุดท้ายของความทรงจำ เขาเห็นเธอกำลังถูกปืนของมาร์โกจ่ออยู่เร็วกว่าความคิดเขาพุ่งตัวเข้าไปรับกระสุนแทนเธอ ความรู้สึกเจ็บที่แขนขวาจากการถูกยิง ศีรษะของเขากระแทกกับพื้นอย่างจังเสียงเธอกรีดร้องเรียก

ตอนพิเศษผ้าริ้วสีขาวครีมหรูหราพลิ้วไหวไปตามแรงลมพัด เสียงขบวนขันหมากดังก้องถนนทางเข้าไร่เทียนฟู่หยาง อัญชันยืนแอบมองขบวนขันหมากด้วยใจที่สั่นระริก ทั้งตื่นเต้น ทั้งกลัวจะทำตัวไม่ถูกในงานวันสำคัญ เธอเดินไปเดินมาจนข้าวฟ่าง รินทร์ลดาถึงกับหลุดหัวเราะออกมา“อัญชัน...หยุดเดินได้แล้ว เดี๋ยวก็ลูกหลุดพอดี”“คุณรินทร์...ฉันตื่นเต้นน่ะค่ะ”“จ๊ะๆๆๆ ตื่นเต้นน่ะถูกแล้ว แต่งงานนี่เนอะ”หญิงสาวหยุดยืนมองเงาตัวเองในกระจก ผมที่เคยยาวสลายถูกเก้ามวยขึ้นสูงประดับด้วยปิ่นทองและเครื่องครอบผม ใบหน้าถูกแต่งเติมสีสันด้วยเครื่องสำอางจนงามเหมือนนางในวรรณคดี ชุดไทยโบราณสไบเฉียงสีแดงคลิบทองพริ้วไหวไปตามลม เรือนร่างของเธอถูกประดับด้วยเครื่องประดับทองประโคมแน่นทั้งตัว จนมองไปที่ท้องที่ตอนนี้บวมใหญ่คล้ายคนใกล้คลอดแล้ว“โอ๊ย...อัญชันท้องใหญ่มากเลยอ่าข้าวฟ่าง คุณรินทร์”“ก็วัชเล่นจัดงานช้า อัญชันปาเข้าไป 7 เดือนกว่าละงานเพิ่งจะเสร็จนี่นา”“แต่ก็ยังสวยมากๆ เลยค่ะอัญชัน อย่าคิดมากนะคะ” หญิงสาวทำหน้าเศร้า ก่อนจะหันควับกลับไปยังเสียงขบวนขั้นหมากที่ร้องดังอยู่หน้าบ้านอัญชันยืนหลบมองเจ้าบ่าวที่ใส่ชุดขาวใหญ่โจงกระเบนแดงขลิบ

บทที่ 25มาง้อเมียเสียงนกร้องดังแว่วมาจากนอกระเบียงห้องพักผู้ป่วย เสียงแดดยามเช้าเล็ดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามายังด้านใน อัญชันค่อยๆ ขยับตัวลืมตาตื่นมือสองข้างเธอกุมมือของใครไม่รู้อยู่แน่น เธอตกใจนิดๆ แต่ก็มองตามยังเจ้าของมือนั้น ที่ฟุบหน้านอนอยู่พอเห็นไรผมที่ปกหน้าอยู่ก็จ้องมองใบหน้านั้นนิ่งๆ“ฉันคิดถึงพ่อเลี้ยงศิวัชมากจนมองเห็นพ่อเลี้ยงชานนท์เป็นเขาเลยเหรอเนี่ย” เธอพูดเบาๆ จนเจ้าของมือเริ่มลืมตาตื่น เขาเงยหน้ามองเธอด้วยสายตางัวเงียพลางลูกขึ้นใช้มือข้างหนึ่งขยี้หูตาราวกับเด็กน้อย“ตื่นแล้วเหรอที่รัก...ฮ้าว” อัญชันพงักหน้านิ่ง“ภาพหลอนเหรอ ทำไมอัญชันเห็นหน้าคุณเป็นพ่อเลี้ยงศิวัช” ศิวัชหันซ้ายหันขวาพลางหันกลับมามองหน้าอัญชันด้วยความสงสัย“พูดอะไรน่ะที่รัก ไหนชานนท์”“คุณชานนท์อย่าเรียกอัญชันว่าที่รักสิคะ อัญชันมีแค่พ่อเลี้ยงศิวัชคนเดียวที่เป็นที่รัก” ชายหนุ่มอมยิ้มเขินๆ พลางเอื้อมมือลูบหัวหญิงสาว แต่เอก็เลือกจะปัดมือออกราวกับหวงตัว“เอาหัวมานี่ค่ะที่รัก”“คุณชานนท์เรียกอัญชันดีๆ ค่ะ แล้วอย่ามาแตะตัวอัญชันแบบนี้ อัญชันไม่ชอบค่ะ” ศิวัชไม่พูดพร่ำต่อ เขานั่งลงบนเตียงข้างๆ เธอพลางดึงเธอเข้ามากอด

บทที่ 24จับผิดรถแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่สุดหรูหรา ศิวัชและศิวาเดินเข้าไปในบ้านอย่างคุ้นเคย รินทร์ลดาอยู่ในชุดเดรสผ้าเบาสีขาว เธอแต่งตัวเรียบๆ แต่ดูหรูหรา ดวงตาทั้งสองข้างจับจ้องกับการจัดแต่งสปาเก็ตตี้ลงจาน รู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อตอนที่ชายหนุ่มทั้งสองนั่งลงที่โซฟาใกล้ๆ“มาถึงกันแล้วเหรอ...ไวน์รึแชมเปญดี” เจ้าของบ้านรีบออกมาต้อนรับทันที“ฉันไวน์ ส่วนวัช?” ศิวากระทุ้งสีข้างชายหนุ่มเบาๆ เรียกสติ“ฉันก็ไวน์เหมือนกัน”“เลือกได้ดี...” รินทร์ลดายิ้มหวานพลางหันกลับไปรินไวน์ลงในแก้ว ก่อนจะเดินมาเสิร์ฟให้ทั้งสองหนุ่มด้วยท่าทีร่าเริง“ไม่คิดว่าจะมากัน ฉันเลยเซทเมนูง่ายๆ ไว้ให้ พอดีคุณพ่อไปอังกฤษ...แม่บ้านก็เลยขอลากลับบ้าน ฉันอยู่คนเดียวน่ะ” เธอยกไวน์ขึ้นดื่มเบาๆ“ไม่เป็นไรหรอก พวกเรามากันกะทันหันเอง...พอดีวัชกลับจากฮ่องกงมาแล้วไม่ได้ติดต่อเธอเลย”“อ้อ...ไปฮ่องกงมาเหรอ อากาศเป็นไงบ้างที่นั่น” เธอถามไถ่ด้วยแววตาสนใจ“ก็อากาศดีอยู่นะ แดดแรงดี”“แรงตรงไหน ฝนตกตลอด...” รินทร์ลดารีบหยุดพูดเมื่อนึกขึ้นได้“ฝนตกตลอดเหรอ...เธอรู้ได้ยังไงรินทร์”“เอ่อ...คือวีคก่อนฉันเพิ่งไปมาน่ะ เจอแต่ฝนตลอดทริปเลย ฮ่

บทที่ 23บ่วงรัก“ไม่นะ! ไม่! อย่าไปค่ะพ่อเลี้ยง!” อัญชันสะดุ้งตื่นด้วยเสียงลมหายใจที่หอบถี่ เหงื่อผุดขึ้นเป็นเม็ดเล็กคล้ายกับคนที่เพิ่งออกกำลังกายมาหมาดๆ เธอหันมองรอบเตียงนอนขาวสะอาดตาทุกอย่างในห้องว่างเปล่า เงียบเหงาเหมือนกับหัวใจของเธอในตอนนี้อึ๊ก..อึ๊กหญิงสาวรีบเอามือปิดปากลุกจากเตียงและพุ่งตรงไปที่ห้องน้ำในตัวห้อง ก่อนจะอาเจียนลงชักโครกอย่างหนัก เธอทรุดลงนั่งหายใจหอบตัวโยน หลายวันแล้วที่เธอคลื่นไส้อาเจียนตลอดเพียงได้กลิ่นอะไรเล็กน้อย เธอก็ต้องวิ่งเข้าหาห้องน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุดในทันที“จะครบเดือนแล้วสินะ” ร่างบางพึมพำกับตัวเอง เธอกดชักโครกและหยุดยืนมองเงาตัวเองในกระจกพลางล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นขึ้นผ่านมาจะครบเดือนแล้วนับตั้งแต่วันที่อัญชันเลือกจะออกจากไร่ชาเทียนฟู่หยาง พ่อเลี้ยงศิวัชไม่เคยตามตัวเธอกลับไปและไม่เคยร้องขอให้เธออยู่ เขาหายเงียบไปหลังจากที่เธอพบกับความจริงที่ว่าความสัมพันธ์ที่เธอเชื่อใจกลับเป็นเพียงแค่ผลประโยชน์ของพินัยกรรมในครอบครัวเขาเท่านั้นอาหารเช้าถูกจัดวางไว้ที่ห้องรับรองแขก พ่อเลี้ยงชานนท์กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่เงียบๆ สายตาของเขาหันมองเธอที่เดินลงมาจาก

บทที่ 22ด้ายแดงที่ขาดศิวัชพาอัญชันเดินเข้าไปยังในวัดโดยลอดผ่านซุ้มหน้าประตูและพาเธอไปไหว้ยังจุดต่างๆ เพื่อขอพร คนภายในวัดหนาแน่นศิวัชจึงจับมืออัญชันไว้ตลอด เขาพาเธอเดินลัดเลาะหลบผู้คนจนมาหยุดอยู่ที่องค์เทพหยุคโหลวหรือเยวี่ยเหล่า เทพเจ้าแห่งความรัก ทั้งคู่รับด้ายแดงมาไว้ในมือก่อนจะทำพิธีโดยใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางทั้งสองข้างหนีบด้ายแดงไว้ นิ้วนางกับนิ้วโป้งงอลงและเชื่อมทั้งสองมือโดยการสอดนิ้วก้อยเข้าที่ช่องระหว่างนิ้วกลางกับนิ้วโป้งของมือซ้าย จากก็เริ่มอธิษฐานขอพร อัญชันและศิวัชอธิษฐานขอพรอย่างเงียบๆ แต่เต็มไปด้วยความชัดเจน ก่อนที่ทั้งคู่จะนำด้ายแดงไปผูกไว้“ขอให้เนื้อคู่ของอัญชันคือ พ่อเลี้ยงศิวัช” ศิวัชอมยิ้มพลางพาอัญชันเดินไปยังจุดไหว้ภายในวัดต่อ เมื่อเดิมมาถึงจุดไหว้อีกจุด ศิวัชก็เอื้อมมือหยิบกำไลด้ายแดงที่สั่งทำพิเศษขึ้นมาพลางสวมให้หญิงสาวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น“ชอบมั้ย...ฉันตั้งใจสั่งทำมาให้”“ชอบมากๆ และสวยมากๆ ขอบคุณนะคะที่รัก” อัญชันถลาเข้ากอดศิวัชไว้แน่น ในระหว่างนั้นเองที่อัญชันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินอยู่ในไกลนัก ลักษณะของเธอดูคุ้นราวกับคนที่อัญชันเคยพบเห็นมาก่อน“คุณรินทร์...” ศิว

บทที่ 21คลั่งรักศิวัชพาอัญชันกลับมายังที่พัก อัญชันรีบวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะอยากเล่นสระน้ำส่วนตัวในห้อง เพียงครู่เดียวเธอก็เดินออกมาพร้อมชุดบิกินี่สีชมพูและเดินตรงไปที่สระน้ำอย่างไม่สนใจชายหนุ่มที่มองตามตาไม่กระพริบ อัญชันหย่อนตัวลงในสระว่ายน้ำอุ่นๆ น้ำในสระถูกเซ็ทอุณหภูมิไว้แบบน้ำอุ่น อัญชันมัวแต่สนุกกับน้ำในสะจนไม่รู้ตัวว่ามีอีกร่างกำลังเดินเข้ามาใกล้จากข้างหลัง“อุ้ย! ที่รักตกใจหมด” อัญชันหันกลับไปมองร่างสูงที่บัดนี้สวมเพียงกางเกงว่ายน้ำตัวเดียว อกกว้างสวมกอดเธอไว้แน่นพลางจุมพิตลงตรงหว่างคิ้วของหญิงสาว“ขวัญเอ้ย...ขวัญมา”“ที่รักเล่นน้ำสิคะ...” อัญชันใช้มือบางควักน้ำสาดกระเซ็นใส่ร่างสูงด้วยรอยยิ้ม“อยากเล่นอย่างอื่นมากกว่า...” พูดจบมือหนาก็รั้งร่างบางเข้ามาแนบกับอกกว้าง สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดรินกันอยู่ อัญชันแตะฝ่ามือลงที่แก้มของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบาพลางเขย่งตัวในน้ำ เพื่อจุมพิตเบาๆ ที่ปากแดงระเรื่อของศิวัช“อัญชันรักพ่อเลี้ยงจังค่ะ”“ฉันรักเธอมากกว่า...” ศิวัชเลื้อยมือหนาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างหญิงสาว เธอมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก พลางกระซิบข้างหูเบาๆ“ช่วงนี้เรา