เข้าสู่ระบบ“เราจะไปช่วยอาชิตที่ศาลเจ้า แต่ฉันต้องเตือนพวกเธอก่อน ที่นั่นอาจมีคนของพวกมันอยู่มากกว่าที่เราคิด”“ฉันไม่สนค่ะ ขอแค่ช่วยพ่อออกมาให้ได้ก็พอ” ธารธาราตอบทันที“ฉันเข้าใจ แต่ถ้าเธอบุกเข้าไปโดยไม่ระวัง เราอาจต้องเสียคนเพิ่มอีก”จอมทัพหันไปหาแพรมุก เห็นใบหน้าของเธอยังคงซีดจากการสูดควันไฟ เขาจึงเอื้อมมือมาจับไหล่ทั้งสองข้าง“ส่วนเธอ ถ้าเกิดอะไรขึ้นต้องอยู่ข้างฉัน ห้ามแยกตัวไปไหนเด็ดขาด”แพรมุกสบตาเขา“ฉันรับปากว่าจะระวังตัวค่ะ แต่ถ้าเจอหลักฐานสำคัญ ฉันก็ต้องดูให้แน่ใจ”“แพร…”“ฉันไม่อยากให้เรื่องเมื่อสิบสองปีก่อนเกิดขึ้นซ้ำอีกแล้วค่ะ”แววตาของหญิงสาวจริงจังจนจอมทัพไม่อาจโต้แย้ง เขาถอนหายใจ ก่อนพยักหน้ารับอย่างจำยอม“ก็ได้ แต่เธอต้องทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง”ไม่นานนัก รถยนต์หลายคันก็เคลื่อนออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าสู่พื้นที่เฟสสามของ The River Crownระหว่างทาง ชรินทร์รายงานข้อมูลผ่านโทรศัพท์เป็นระยะ“นายใหญ่ครับ เราพบสัญญาณรบกวนบริเวณถนนด้านหลังศาลเจ้า กล้องวงจรปิดในรัศมีห้าร้อยเมตรถูกตัดสัญญาณทั้งหมดแล้วครับ”“มีทางเข้าอื่นไหม?”“มีครับ ทางเดินเก่าทางทิศตะวันออก แต่ค่อนข้างแคบ รถยนต์เข้าไปไม่ได้
แพรมุกยังคงมองภาพถ่ายบนแท็บเล็ตอยู่นาน ราวกับกำลังพยายามค้นหาคำตอบจากเงาดำที่ปรากฏอยู่ในภาพ“จอมทัพคะ…”“ว่าไง?”“ถ้าผู้รับโอนเป็นมัตสึโตะจริง ทำไมเอกสารถึงยังไม่มีลายเซ็นคะ? แล้วทำไมต้องกำหนดให้ผู้สืบสายเลือดของตระกูลมาราวาชิเป็นคนรับรองด้วย?”จอมทัพเดินเข้ามายืนข้างเธอ ก่อนจะก้มมองเอกสารที่ชรินทร์ส่งมาให้“อาจเป็นเงื่อนไขที่เจ้าของที่ดินเดิมกำหนดไว้ หรือไม่ก็เป็นข้อตกลงบางอย่างที่ทำขึ้นเพื่อป้องกันการยึดครองโดยมิชอบ”“แต่ถ้าเป็นแบบนั้น คนที่ต้องการที่ดินผืนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าใครเลยนี่คะ แค่ทำตามขั้นตอนให้ถูกต้องก็พอ”“เว้นเสียแต่ว่าพวกมันไม่สามารถทำตามขั้นตอนได้”แพรมุกเงยหน้าขึ้นสบตาเขาจอมทัพใช้นิ้วแตะตรงช่องลายเซ็นที่ยังว่างอยู่“ถ้ามีเงื่อนไขบางอย่างที่ทำให้การโอนกรรมสิทธิ์ไม่สามารถเกิดขึ้นได้โดยง่าย พวกมันก็ต้องกำจัดอุปสรรคก่อน และคนที่รู้ความจริงทั้งหมดอาจเป็นอาชิต”“หรือไม่ก็คนที่อยู่ในศาลเจ้า…”เสียงของธารธาราดังขึ้นอย่างแผ่วเบาทั้งสองหันไปมองเธอหญิงสาวยังคงจ้องภาพถ่ายบนแท็บเล็ต ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น“มีเรื่องหนึ่งที่ฉันไม่เคยเล่าให้ใครฟังค่ะ”“เรื่องอะไร?” แพรมุก
ชรินทร์เลื่อนภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดขึ้นบนหน้าจอแท็บเล็ต ก่อนจะยื่นให้จอมทัพดู“เมื่อประมาณยี่สิบนาทีที่แล้ว มีรถตู้สีดำสองคันเข้าไปในพื้นที่เฟสสามครับ แต่ไม่ผ่านทางเข้าหลัก พวกมันใช้ถนนบริการด้านหลังซึ่งเป็นทางเก่าที่เชื่อมกับศาลเจ้า”จอมทัพรับแท็บเล็ตมาดู ภาพจากกล้องค่อนข้างมืด แต่ยังพอมองเห็นชายฉกรรจ์หลายคนลงจากรถ ก่อนจะช่วยกันขนบางอย่างเข้าไปด้านใน“เห็นหน้าคนพวกนี้ไหม?”“ไม่ชัดครับ พวกมันสวมหมวกและปิดบังใบหน้า แต่ผมตรวจสอบทะเบียนรถแล้ว เป็นทะเบียนปลอมทั้งสองคัน”“แล้วมีคนออกมาจากพื้นที่หรือเปล่า?”ชรินทร์นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเปิดภาพอีกภาพหนึ่ง“มีครับ แต่เป็นภาพจากกล้องตัวสุดท้ายก่อนสัญญาณจะถูกตัด”แพรมุกขยับเข้าไปดู ภาพนั้นเป็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงทางเดินด้านข้างศาลเจ้า เขาสวมเสื้อคลุมสีเข้มและหันหลังให้กล้อง ทว่าบริเวณข้อมือซ้ายกลับมีรอยแผลเป็นรูปกากบาทที่มองเห็นได้อย่างชัดเจนหัวใจของแพรมุกกระตุกวูบ“คนนี้…”จอมทัพเงยหน้าขึ้นทันที“เธอรู้จักเขา?”“รอยแผลที่ข้อมือค่ะ ฉันเคยเห็นมันมาก่อน”“ที่ไหน?”แพรมุกกลืนน้ำลาย ก่อนตอบเสียงเบา“บนข้อมือของอาคม”ธารธาราสะดุ้งเฮือก“เป็นไปไม่ได้
“ธารธารา ใครโทรมา?” แพรมุกถามหญิงสาวไม่ตอบ เธอกำโทรศัพท์แน่น ก่อนจะยกขึ้นแนบหูอีกครั้ง“คุณต้องการอะไรจากครอบครัวฉันกันแน่!”เสียงหัวเราะจากปลายสายดังขึ้นอย่างเยือกเย็น“ฉันต้องการสิ่งที่อาชิตเก็บเอาไว้ และเธอเองก็รู้ดีว่ามันอยู่ที่ไหน”“ฉันไม่รู้!”“อย่าโกหกเลย ธารธารา พ่อของเธอคงไม่ได้เลี้ยงลูกสาวให้โง่เขลาถึงขนาดนั้นหรอก”ธารธาราหน้าซีด เธอหันไปมองแพรมุก ก่อนจะพูดออกมาอย่างยากลำบาก“ถ้าคุณแตะต้องพ่อฉันแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”“งั้นก็พาคนของเธอมาที่พื้นที่เฟสสามของ The River Crown ก่อนเที่ยงคืน”จอมทัพที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วทันที“พื้นที่เฟสสาม?”เสียงจากปลายสายยังคงพูดต่อ“ที่นั่นมีสิ่งที่พวกเธอต้องการอยู่ และมีบางคนกำลังรอพวกเธออยู่ด้วย”“แล้วพ่อฉันล่ะ!”เสียงจากปลายสายยังคงพูดต่อ“ที่นั่นมีสิ่งที่พวกเธอต้องการอยู่ และมีบางคนกำลังรอพวกเธออยู่ด้วย”“แล้วพ่อฉันล่ะ!”“ถ้าอยากพบอาชิต ก็มาให้ตรงเวลา”สิ้นเสียงนั้น สายก็ถูกตัดไปธารธาราลดโทรศัพท์ลงอย่างหมดแรง ร่างกายสั่นเทาไปหมด“พื้นที่เฟสสามของ The River Crown…” แพรมุกพึมพำจอมทัพหันไปหาชรินทร์ทันที“ตรวจสอบพื้นที่
“มัตซึคาโตะ…”แพรมุกทวนชื่ออีกครั้ง หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุชายคนนี้คือฝาแฝดของมัตซึโตะ และเปลี่ยนชื่อเป็นชื่ออาคม และเป็นบุคคลที่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ไฟไหม้เมื่อสิบสองปีก่อนแต่เหตุใดอาชิต เศวตพรหมจึงต้องสั่งให้ธารธาราปฏิเสธว่าไม่รู้จักเขา?“ธารธารา เธอจำได้ไหมว่าพ่อพูดถึงมัตซึคาโตะว่าอย่างไรอีก?”ธารธาราส่ายหน้า“พ่อไม่ได้อธิบายอะไรเลยค่ะ ท่านแค่ย้ำว่าห้ามพูดชื่อนี้กับใครเด็ดขาด โดยเฉพาะคนที่มาจากตระกูลของมัตซึโตะ”“แล้วเอกสารที่พ่อให้เธอเก็บไว้ล่ะ อยู่ที่ไหน?”“อยู่ที่บ้านค่ะ แต่ฉันไม่เคยเปิดดู พ่อบอกว่าต้องรอจนกว่าท่านจะอนุญาต”จอมทัพขมวดคิ้ว“แปลก…ถ้าอาชิตรู้เรื่องทั้งหมด ทำไมถึงไม่เอาเอกสารนั้นไปทำลายเสียตั้งแต่แรก?”“บางทีเขาอาจไม่ได้ต้องการทำลายมัน” แพรมุกเอ่ยขึ้น “แต่ต้องการเก็บมันไว้เป็นหลักฐานต่อรองกับใครบางคน”ธารธาราหันมามองเธอ“เธอหมายความว่าพ่ออาจกำลังปกป้องใครอยู่?”“ฉันไม่แน่ใจ แต่ถ้าอาชิตรู้จักมัตซึคาโตะมานาน และยังเก็บเอกสารที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเมื่อสิบสองปีก่อนไว้ แสดงว่าเขาต้องมีเหตุผลบางอย่าง”จอมทัพมองหญิงสาวทั้งสอง ก่อนจะหันไปสั่งชริน
จอมทัพมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างหนักใจ เขารู้ว่าแพรมุกพูดถูก แต่สิ่งที่ทำให้เขากังวลที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่เอกสารหรือที่ดิน The River Crown หากเป็นสภาพร่างกายของเธอที่แทบจะยืนไม่ไหว“แพร เธอเพิ่งสูดควันไฟเข้าไปมากขนาดนั้น ฉันจะไม่ยอมให้เธอไปเสี่ยงอันตรายอีก”“ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วง แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับครอบครัวของฉันด้วยนะคะ” แพรมุกเงยหน้าสบตาเขา“ถ้าอาคมต้องการลายเซ็นของฉันจริงๆ แสดงว่าฉันยังมีสิ่งที่เขาต้องการ และนั่นอาจเป็นโอกาสเดียวที่เราจะช่วยอาชิตได้”“เธอกำลังจะบอกว่าอยากใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ?”“ฉันอยากให้คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เปิดเผยตัวออกมา”“ไม่มีทาง!”จอมทัพตอบทันที น้ำเสียงเด็ดขาดจนธารธาราที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกลยังสะดุ้ง“ฉันตามหาความจริงเรื่องพ่อมาสิบสองปี ฉันไม่ยอมให้เธอต้องเอาชีวิตมาแลกกับมันอีกคน”แพรมุกนิ่งไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอเอื้อมมือไปจับมือเขา ก่อนจะบีบเบาๆ“ฉันไม่ได้อยากตายเหมือนกันค่ะ จอมทัพ ฉันแค่อยากให้เรื่องทุกอย่างจบลง เราจะได้ไม่ต้องหนี ไม่ต้องหวาดระแวง และไม่ต้องสูญเสียใครอีก”ชายหนุ่มสบตาเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา“ถ้าอย่างนั้นเราจะไปด้วยกั







