บทที่ 6

โต๊ะอาหารถูกจัดไว้แล้วเรียบร้อย อาหารหลายจานมีแม่ครัวมาปรุงให้ถึงที่เพื่อความสดใหม่ ผลไม้ตามฤดูกาลก็มีมากมาย

สมกับเป็นเจ้รัก!

        เล่นใหญ่ตลอดพอใจได้แค่คิดในใจ แต่มุมปากก็ยิ้มอย่างชอบใจในความเล่นใหญ่ของเจ้รักคุณ

        พอใจเปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้นสีขาวกับเสื้อกล้ามพอดีตัวสีฟ้าสดใส ลงมาเดินสวนกับภวัตที่กำลังเดินขึ้นบันไดขึ้นมา

        เขาสบตาเธอแต่กลับไม่ยอมพูดอะไร ราวกับว่าเรื่องคืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น คนนิสัยไม่ดี แอบเบะปากให้เขาแล้วก็เดินต่อไปหารักคุณที่กำลังนั่งจิบไวน์อยู่บนเก้าอี้โยก

        “เจ่เจ้หิวยัง”

        “อืม หิวแล้ว” รักคุณว่าพลางลุกขึ้นย้ายตัวเองมายังโต๊ะอาหาร

        “พอใจไปฮ่องกงอีกเมื่อไหร่”

        “ยังไม่รู้เหมือนกันค่ะ”

        “แล้วทุกคนสบายดีไหม”

        “แหมอยากถามหาเฮียดีแลนก็บอกมาเถอะ” พอใจรู้พอใจเห็นนะว่าเจ้รักคุณของพอใจแอบชอบเฮียดีแลน

        “ไร้สาระ แล้วเป็นไงได้สารภาพกับนนท์ไหม มันว่าไง” คำถามของรักคุณพอใจกำลังจะตอบแต่ไม่ทันจะได้ตอบร่างสูงของผู้ชายคนเดียวในกลุ่มก็ทรุดนั่งตรงเก้าอี้ข้างเธอปล่อยให้รักคุณนั่งคนเดียว

        ‘ทำไมพี่ยอช์ตไม่ไปนั่งข้างเจ้รักเนี่ย เดี๋ยวเจ้รักก็สงสัยหรอก’ คนมีชนักติดหลังทำตาคว่ำตาหงายเป็นการส่งสัญญาณให้เขาย้ายไปนั่งใกล้รักคุณ แต่คนอย่างภวัตเหรอจะสนใจ

        “เอาเยอะ” เขาสั่งเมื่อเห็นว่าเธอกำลังตักข้าวผัดปูเพื่อแจกจ่ายทุกคน

        “แล้วนี่คิดหรือยังว่าจะทำอะไร” รักคุณเอ่ยถามน้องชายที่เพิ่งเรียนจบปริญญาโทด้านเทคโนโลยีการเกษตรจากเมืองนอกเมืองนา

        “ทำสวนโกโก้ไง” บ้านของพวกเขาทำธุรกิจโกโก้ เป็นยี่ห้อที่คนไทยและทั่วโลกรู้จักกันดีในนาม ‘OKKOKO’ ซึ่งมีไร่ลิตาเป็นผู้ส่งผลผลิตหลักให้กับโรงงานแปรรูป

        “เอาจริงดิ” รักคุณถามอย่างไม่อยากเชื่อ

        “ผมไม่ทำแล้วใครจะทำ เจ้จะทำเหรอ” ไม่ต้องรอคำตอบสาวสวยอย่างรักคุณส่ายหน้าทันที

        “เดี๋ยวช่วยดูที่ให้ตอนจะซื้อ” ภวัตพยักหน้ารับกับคำพูดของพี่สาว เป็นที่รู้กันว่าถ้าใครจะซื้อที่แปลงใหญ่ต้องให้รักคุณไปดูว่าซื้อได้ไหม

        แรก ๆ ภวัตเองก็ไม่เข้าใจ พี่สาวเขาไม่ใช่คนทรงเจ้าหรือหมอผี หมอดูทำไมถึงดูออก แต่ก็นั่นแหละ เรื่องบางเรื่องเราไม่ต้องทราบที่มา ใช้แค่ความรู้สึกก็พอ

        “มีอะไรกันเปล่าทำไมดูแปลก ๆ” นั่นไงบอกแล้วว่าเจ้รักเป็นคนมีของ มองน้องสองคนก็รู้แล้ว

        พอใจเม้มปากจะตอบว่าเปล่าเจ้รักก็รู้หมดสิ

        “จะมีอะไรเจ้ เมาแล้วพูดไปเรื่อย” ภวัตบอกปัด หลบสายตาพี่สาวหันมองทางทะเล แต่บอกเลยการกระทำของน้องขายที่ตัวเองเลี้ยงมากับมือบอกเลยไม่เนียนไปเรียนมาใหม่เถอะ

        แต่เพราะเห็นว่าทั้งสองก็โตกันแล้วให้จัดการกันเอง พอใจปีนี้ก็ยี่สิบเรียนปีสาม ส่วนภวัตก็ยี่สิบห้าจบปริญญาโท เธอจะเอาอะไรไปเตือนคนที่บรรลุนิติภาวะแล้วทั้งคู่

        “พี่มึนแล้วอยากขึ้นห้อง” รักคุณที่ดื่มไวน์ไปหลายแก้วบอกกับน้องชาย ซึ่งภวัตก็รู้งานพยุงพี่สาวไปส่งที่ห้องนอนใหญ่

        เมื่อกลับลงมาก็เห็นพอใจย้ายตัวเองไปเดินที่ชายหาดใช้เท้าเตะฟองคลื่นเล่น ลมทะเลวันนี้เย็นสบายแต่เพราะร่างกายของภวัตน่าจะดื่มไปหลายแก้วทำให้เขาร้อนวูบวาบ

        “ร้อนเนอะ” เขาไม่ได้แค่พูดแต่กลับถอดเสื้อยืดออกโชว์แผงอกแน่น ๆ กางเกงขาสั้นสีดำผ้าพลิ้วไหวตามสายลมนั่นขับให้เนื้อผ้าบางของกางเกงแนบกับสัดส่วนที่เขาตั้งใจเปิดเผย

        พอใจต้องรีบดึงสายตาไปทางอื่น มองฟ้ามองทะเลมองดาว มองเดือน ทำไมต้องยั่วกันด้วยเนี่ย คนยิ่งสติไม่ค่อยจะดีอยู่ด้วย จะว่าเมาก็เมาแหละเธอเองก็ดื่มไวน์ ดื่มแก้วเดียวแต่เติมหลายรอบ

        “จะไปไหน” ภวัตเอ่ยเรียกเมื่อเห็นเธอเดินจ้ำอ้าวไปอีกทาง

        “ไปเดินเล่น”

        “มันดึกแล้วจะไปไหน” ภวัตวิ่งตามแต่คนที่จะไปเดินเล่นกลับวิ่งหนี ภาพที่เห็นจึงเหมือนผู้ชายแก้ผ้ากำลังวิ่งตามหญิงสาว

        ตุ้บ!!! และวิ่งได้ไม่นานคนที่กึ่งเมากึ่งสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็สะดุดรองเท้าตัวเองหน้าทิ่มพื้น

        “พอใจ! เป็นอะไรหรือเปล่า” ภวัตทรุดนั่งข้างเธอปัดทรายที่เลอะทั้งหน้าเลอะทั้งตัวให้คนตัวเล็ก

        “ก็พี่ยอช์ตนั่นแหละ วิ่งตามพอใจทำไม”

        “อ้าว! แล้วเธอวิ่งหนีพี่ทำไม”

        “โอ๊ย! ไม่รู้” พอใจอยากจะหยิกเขาให้เลือดซิบกล้ามแน่นขนาดนี้ไม่หนีได้ไง ใครจะอดมองได้ งือ ยังไม่ทันได้ลองจูบอีกสักครั้งแต่หัวใจของพอใจก็ทำงานหนักแล้ว

“กลับบ้านเถอะ”

“โอ๊ย!”

“เป็นอะไร” ภวัตนั่งลงปัดทรายตรงเข่าให้เธอ เห็นรอยถลอกมีเลือดซิบออกมา หัวคิ้วเข้มก็ขมวดอย่างไม่พึงใจนัก

“เจ็บ ๆ” พอใจขยับขาหนีเพราะความเจ็บ

“ได้แผลเลย ไปทำแผลที่บ้าน” ว่าแล้วเขาก็จับแขนเธอข้างหนึ่งดึงให้เธอขี่หลังเขาอย่างง่ายดาย