บทที่ 5

“พอใจกลับไง คนขับรถมายัง” คิมมี่เอ่ยคุณหนูตระกูลหวัง บ้านนี้ไม่ปล่อยให้ลูกสาวขับรถมาเรียนเอง ปกติจะมีคนขับรถและบอดีการ์ดมาด้วย

        “อืม...” พอใจกำลังจะตอบว่าเดี๋ยวคนขับรถน่าจะมารับในจังหวะเดียวกันก็มีข้อความจากใครคนหนึ่งซึ่งแทบจะไม่เคยติดต่อกันเลยตลอดสามปีที่เขาไปเรียนต่อ

‘จอดอยู่หน้าร้านคาเฟ...’ คำว่าร้านคาเฟทำให้พอใจต้องหันซ้ายหันขวามองหารถของเขา และเธอก็สะดุดตากับรถคันสีดำสนิทคันหนึ่งมองป้ายทะเบียนก็คิดว่าน่าจะเป็นรถเขา

ไม่ใช่ป้ายประมูลแต่เป็นเลขเดือนและวันเกิดเขา

“พอใจกลับก่อนนะ มีผู้ชายมารับ เดี๋ยวจะลองอีกสักจูบ ได้เรื่องยังไงจะมาเล่าให้ฟังนะ” เมื่อมีผู้ชายขับรถมารับถึงมหาวิทยาลัย หญิงสาวใจงามอย่างพอใจก็ต้องรีบไปอย่าให้ผู้ชายได้รอนาน

เอาเถอะ อย่างไรเสียพี่นนท์เขาก็ไม่รักไม่ชอบพอใจ ยกพี่นนท์ให้เจ้เพียงก็แล้วกัน พอใจขอเป็นสะใภ้เล็กของลุงคีย์ก็แล้วกัน

โอ๊ะ! ไม่ได้สิ อย่าเพิ่งคิดถึงขั้นนั้น เอาให้เธอกับภวัตคบกันให้ได้ก่อนเถอะ

เขาก็มีใจแหละ ไม่มีใจจะจูบเธอทำไม เห็นพอใจสวยจนอดใจไม่ไหวละสิ พี่ยอช์ตไปเรียนตั้งสามปีไม่ค่อยได้เจอพอใจ พอเจอกันครั้งนี้พอใจเป็นสาวสะพรั่งพี่ยอช์ตจะหวั่นไหวบ้างก็คงไม่ผิด

คิดเรื่องชวนขนลุกไปด้วยก็เดินตรงดิ่งไปยังรถคันสีดำสนิท ด้วยฟิล์มที่มืดสนิทไม่เห็นภายในตัวรถ พอใจรีบกระชากประตูข้างคนขับออก แต่แล้วก็ต้องตกใจตาค้างเมื่อที่นั่งข้างคนขับมีผู้หญิงสาวสวยนั่งอยู่ด้วย

        “ตกใจอะไร ทำหน้าเหมือนเห็นผี”

        “เจ้รัก มาได้ไง”

        “พี่จะไปจันทบุรี อยากนอนรับลมทะเล ก็เลยมาชวนน้องรักไง ยอช์ตก็อยากไปด้วยก็เลยใช้ให้ขับรถให้ ขึ้นสิ” รักคุณสาวสวยที่เวลานี้ยังโสดสนิทแต่มีชายที่หมายปองอยู่ในใจ

        “พอใจยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่” พอใจเอ่ยอ้อมแอ้มขณะเปิดประตูเข้านั่งเบาะหลัง มิน่าเล่าวันนี้ภวัตถึงใช้รถเอสยูวีแทนที่จะเป็นซูเปอร์คาร์

        “เจ้บอกให้แล้ว”

        “พอใจยังไม่ได้ จัดกระเป๋า”

        “เจ้ให้เพียงใจจัดให้แล้ว”

        หมดคำปฏิเสธ มุมปากของน้องชายเจ้รักคุณกระตุกพอใจมองเห็นนะ เขาแอบมองเธอผ่านกระจกมองหลังซึ่งเราสองคนสบตากันผ่านกระจกบานนั้น

        “ไม่ต้องทำหน้ายุ่ง พรุ่งนี้วันหยุดพิเศษ มหาลัยหยุดกี่วันนะ” เจ้รักคุณผู้ซึ่งเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่งพูดขึ้น ปกติมีแต่น้องคนเล็กเอาแต่ใจ แต่บ้านนี้พี่คนโตที่เป็นผู้หญิงหนึ่งเดียวในบรรดาพี่น้องเอาแต่ใจที่สุด

        “หยุดสี่วันค่ะ” พอใจตอบเสียงเบาอย่าบอกนะว่าเจ้รักจะไปทะเลทั้งสี่วันเลย ให้เธอหยุดได้นอนโง่ ๆ อยู่บ้านบ้างเถอะ

        “ดีเลย วันจันทร์พอใจไม่มีเรียนใช่ปะ เจ้จำได้ งั้นเราก็ได้หยุดห้าวันเลยเนอะ”

        ‘แง พอใจไม่น่าบอกตารางเรียนเจ้รักเลย น่ากลัวที่สุด’

        “ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นเดี๋ยวเจ้พาไปกินของอร่อย คาเฟไหนสวย ๆ เจ้ให้ยอช์ตแวะหมด รับรองว่างานนี้ตังค์พอใจอยู่ครบ นี่เจ้เลือกชุดว่ายน้ำคอลเลกชันใหม่มาให้พอใจด้วยนะ รับรองว่าสวยเด็ดเผ็ดแซ่บ”

        เมื่อข้อเสนอเร้าใจเช่นนี้มีหรือพอใจจะไม่รับ ไม่รับก็โง่แล้ว

        “พอใจอยากไปเที่ยวทะเลพอดีเลยค่ะ” ว่ากันว่าจิ้งจก กิ้งก่าเปลี่ยนสีได้มีหรือสัตว์พวกนั้นจะเร็วเท่าพอใจ คอลเลกชันใหม่ที่เจ้รักว่าพอใจคิดว่าคงไม่ต่ำกว่าสี่ห้าชุด

        สายเปย์ที่แท้ทรู!

บทที่ 4 ทะเลหน้าหนาว

        บ้านพักตากอากาศของไพศาลสกุลอยู่ที่แหลมสิงห์ ซึ่งแม่บุญธรรมของป้าม่านฟ้าเมียลุงหวังก็พักอยู่ที่นี่เช่นกัน แต่เพราะพอใจไม่อยากรบกวนคุณยายจึงไม่คิดจะชวนทั้งสองไปแวะหา ไว้ค่อยหาโอกาสมาใหม่ก็แล้วกัน

        ลมทะเลหน้าหนาวไม่เหนียวอย่างเคย รอยยิ้มบนใบหน้าของนักศึกษาจึงยิ้มอย่างพอใจ

        คนงานรีบมาขนกระเป๋าเข้าบ้าน ซึ่งผู้ดูแลก็เป็นคนแถวนี้จะแวะมาดูแลสัปดาห์ละครั้ง ก่อนจะเข้าพักก็โทรแจ้งอีกครั้งเพื่อให้พวกเขาทำความสะอาดอีกรอบ

        “ไม่ได้มานานแล้วเนี่ยคิดถึงตอนที่แกก่อกองทรายตรงนั้นนะยอช์ต” รักคุณชี้ไปทางริมทะเลซึ่งมีหาดทรายเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ถามว่าทะเลที่นี่สวยกว่าที่อื่นไหมตอบได้คำเดียวว่าอาจจะยัง

        แต่ข้อดีของจันทบุรีและแหลมสิงห์คือความสงบ ผู้คนไม่พลุกพล่าน

        “พอใจไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ” ขับรถจากกรุงเทพฯมาจันทบุรีราวสามชั่วโมง เวลานี้ก็ทุ่มกว่าแล้ว สิ่งแรกที่พวกเธอต้องทำคือการกิน กิน กิน อาหารทะเล

        “ชุดสบาย ๆ นะพอใจเราไม่ได้ออกไปไหน เจ้ให้ร้านมาจัดอาหารที่นี่” ซุ้มขนาดใหญ่มุงด้วยจากดูเรียบง่ายแต่สวยงามเพราะผ่านการออกแบบจากนักออกแบบคนดัง

ซุ้มนั้นมีทางเดินเชื่อมกับตัวบ้านและทะเล ทั้งยังสามารถเดินไปยังโซนสระว่ายน้ำ กำแพงสูงที่กั้นโดยรอบตัวบ้านทำให้มีความเป็นส่วนตัว