LOGINShare
บทที่ 8
publish date:
2026-11-06 09:28:34ใบไม้ปลิวพริ้วไปกับสายลมใบแล้วใบเล่า เมื่อฤดูกาลเริ่มเปลี่ยนต้นไม้หลายต้นผลัดใบจนหมดต้นแล้วก็มี บางต้นก็ยังคงผลิดอกออกผลจนเต็มต้น เพราะเป็นช่วงที่ประเทศญี่ปุ่น เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ บรรยากาศอบอุ่นขึ้น บรรดาดอกไม้ต่างๆ แข่งกันออกดอกบานสะพรั่งไปทั่วทั้งบริเวณ
ร่างบอบบางของหญิงสาวเดินไปตามทางฟุตบาทกลางถนนเพื่อไปยังมหา'ลัยที่อยู่ไม่ไกลจากหอพัก ใบหม่อนได้ย้ายเข้ามาอยู่ในหอพักของมหาวิทยาลัยเมื่อสองเดือนที่แล้วหลังจากได้เรียนภาษาเป็นระยะเวลานานถึงสามเดือน เธอโทรคุยกับแม่อยู่บ่อยครั้งจนไม่รู้สึกเคว้งคว้างเหมือนอยู่คนเดียว เธอได้รูมเมทเป็นหญิงสาวน่าตาน่ารักคนนึง และนิสัยของเธอทั้งคู่ก็ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดี "ม่อนซัง วันนี้เลิกเรียนแล้วไปกินราเมงกันไหม ฉันได้ยินมาว่ามีร้านเปิดใหม่อยู่หลังมหา'ลัยนี่เอง" 'คารูโตะ' เพื่อนสนิทคนใหม่ของหญิงสาวเอ่ยชักชวน เธอสนิทกันได้อย่างรวดเร็วด้วยเพราะนิสัยคล้ายๆ กัน คารูโตะเรียกใบหม่อนด้วยชื่อที่เธอตั้งให้เอง คิดว่าคงคล้ายๆ โดเรม่อนการ์ตูนที่เธอชื่นชอบ หากดูจากหน้าตาคารูโตะสวยกว่าใบหม่อนเล็กน้อยด้วยผิวที่ขาวดั่งหยวกกล้วยตานิดจจมูกหน่อย จิ้มลิ้มไม่แพ้กับใบหม่อนเลยสักนิด "อือ เอาสิ แต่ขอแวะไปห้องสมุดก่อนนะ" "จะขยันไปไหนเนี่ย" คารูโตะบ่นอุบอิบ แม้จะเห็นความขยันของเพื่อนสาวตลอดสองเดือนที่ผ่านมาแล้ว แต่เธอก็อยากให้ใบหม่อนผ่อนคลายและไม่ตึงเครียดกับเรื่องเรียนจนเกินไปจนดูเหมือนว่าเธอไม่มีความสุขกับวัยที่กำลังแตกสาวของเธอเลย "อย่าบ่นน่า เดี๋ยววันนี้เลี้ยงราเมงเอง"ใบหม่อนกอดคอคารูโตะอย่างเอาใจ "จริงนะ คิกๆ " เมื่อเวลาบ่ายคล้อยจวบจนตะวันจะตกดินใบหม่อนและคารูโตะก็เดินกลับหอพักดั่งเช่นทุกวัน มือบางลูบท้องป้อยๆ เมื่อกินราเมงเจ้าใหม่จนหนังท้องตึง สาวเจ้าเผลออ้าปากเรออย่างลืมตัวก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากแล้วหัวเราะคิกคัก ก็แหงละ มีคนเลี้ยงนี่นา.. "น่าเกลียด" ใบหม่อนต่อว่าเพื่อนสาวอย่างไม่จริงจังนักก่อนจะออกแรงผลักไปให้ห่างตัวเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นปิดจมูก "ฮ่าๆ ๆ โกเมนนาไซม่อนซัง คิกๆ " แม้ปากจะเอ่ยขอโทษแต่คารูโตะก็อดที่จะหัวเราะให้กับความลืมตัวของตัวเองไม่ได้ เพราะการที่เธออยู่กับใบหม่อนทำให้เธอเป็นตัวของตัวเอง ไม่รู้สึกกดดันหรืออึดอัดเลยสักนิด "ไม่ต้องเลย เหม็นจะตาย"ใบหม่อนแสร้งปิดจมูกและวิ่งหนีเพื่อนสาวอย่างหยอกเอิน คารูโตะจึงวิ่งตามไปเพื่อกลั่นแกล้งต่อ เธออ้าปากพลางพ่นลมที่ติดกลิ่นกระเทียมใส่เพื่อนสาวอย่างสนุกสนาน "โอ้ย เธอกินอะไรมาเนี่ยคารูโตะ เหม็นอย่างกับศพเน่า แค่กๆ " "ฮ่าๆ ๆ ฉันจะพ่นลมใส่เธอจนกว่าเธอจะยอม" "อ้ายย~ คารูโตะ ฮ่าๆ ๆ ยัยคนบ้า" ปี๊บๆ ๆ !!! "กรี๊ดดด!!!" "ม่อนซัง!!!" เสียงกรีดร้องดังขึ้นเมื่อรถคันหรูวิ่งมาด้วยความเร็ว ใบหม่อนที่หยอกล้อกับเพื่อนจนไม่ได้ดูทางต้องยกมือขึ้นบังหน้าเมื่อเจอแสงไฟสาดส่อง เธอคิดว่าเธอต้องตายแน่ๆ หากแต่ร่างกายเธอกลับไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย ใบหม่อนลดมือลงก่อนจะมองไปยังเบื้องหน้าที่รถจอดแน่นิ่งสนิท "โกเมนนาไซ! โกเมนนาไซ! คุณเป็นอะไรไหมครับ"บุรุษร่างสูงใหญ่ลงมาจากรถก่อนจะถามไถ่เธอด้วยความรู้สึกตกใจ "ม..ไม่ค่ะ"หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ยังรู้สึกตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หากเขาเบรคไม่ทันเธอจะเป็นอย่างไรหนอ "เป็นอะไรไหม ขอโทษที่คนของฉันไม่ทันได้ดูทาง" ชายหนุ่มเดินลงมาจากรถ พลางมองสำรวจเด็กสาวตรงหน้าว่าบาดเจ็บตรงไหนไหม แต่เมื่อเห็นเธอไม่เป็นอะไรก็รู้สึกโล่งใจที่คนของเขาไม่ได้ชนคนตาย "........"ใบหม่อนได้แต่ยืนอึ้งเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษตรงหน้า หล่อจนเธอลืมความตกใจไปหมดสิ้นราวกับโลกนี้มีแค่เธอกับเขาที่ยืนอยู่ ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ได้แต่มองเธออย่างแปลกใจเมื่อหญิงสาวเอาแต่ยืนอมยิ้มอยู่คนเดียวในโลกมโนของเธอ "ม่อนซัง! เป็นอะไรไหม" คารูโตะเข้ามาเขย่าแขนเพื่อนสาวให้ได้สติ เพราะคิดว่าใบหม่อนคงกำลังตกใจอยู่ "อ่อ ม..ไม่เป็นไร" "นี่นามบัตรผม หากคุณมีอาการเจ็บปวดหรือต้องรักษาอะไรให้ติดต่อผมได้ทันที..เซี่ยวถังไป"นามบัตรถูกยัดเข้ามือเธออย่างรวดเร็ว เขาหันไปบอกลูกน้องคนสนิท ก่อนจะขึ้นรถเขาหันหน้ามามองเธอเพียงแวบนึงก่อนจะจากไป เมื่อเหตุการณ์กลับมาเป็นปกติแล้วใบหม่อนและคารูโตะจึงเดินกลับหอพักตามเดิม เพิ่มเติมคือเพื่อนสาวที่เดินไปยิ้มไปอยู่คนเดียว แม้คารูโตะจะคุยด้วยแต่ก็ไม่ได้รับการตอบรับกลับมา "ม่อนซังงงง!!" "หา!! โอ้ย ตะโกนทำไมเนี่ย แก้วหูจะแตกแล้ว"ใบหม่อนทำหน้ายู่เมื่อคารูโตะตะโกนเสียงดังลั่นใส่หูเธอ ขี้หูสะดุ้งหมดแล้ว "ฉันคุยกับเธอตั้งนานเธอก็ไม่คุยกับฉันนี่ เอาแต่ยืนยิ้มอยู่ได้ คิดอะไรอยู่"คารูโตะแสร้งซักไซ้เพื่อนสาว เกี่ยวแขนโอบคอกันเธอเดินหนี "ม..ไม่คิดอะไร จะคิดอะไรเล่า มีอะไรก็ว่ามา"น้ำเสียงตะกุกตะกักไม่ได้ทำให้ความสงสัยของคารูโตะลดน้อยลงเลย คงมีเพียงเรื่องเดียวที่ทำให้เพื่อนเธอยิ้มคือเรื่องเมื่อครู่นี้ "ฉันบอกว่า ขอโทษนะที่ทำให้เธอเกือบโดนรถชนน่ะ ถ้าเธอเป็นอะไรไป..."นิ้วเรียวยกขึ้นแตะปากเพื่อนสาวให้หยุดพูด "อย่าคิดบ้าๆ สิ ฉันก็ไม่เป็นไรแล้วนี่ไง ฉันไม่โกรธ..ฉันซุ่มซ่ามเองที่เดินไม่ดูรถให้ดี" "อือ ยังไงฉันก็รู้สึกผิดอยู่ดี"คารูโตะหน้าสลดลงอย่างรู้สึกผิด "ไม่เอาน่าที่รัก อย่าคิดมาก"ใบหม่อนยื่นหน้าไปจุ๊บแก้มเพื่อนสาวอย่างเอาใจ ความออดอ้อนของเธอทำให้คารูโตะใจชื้นขึ้นมา เธอจะหาเพื่อนที่น่ารักแบบนี้ได้อีกที่ไหนกัน..
Latest chapter
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 16
ภายในห้องวีไอพีขนาดใหญ่ถูกจับจองด้วยชายหนุ่มสามคนข้างกายขนาบไปด้วยบรรดาสาวๆ ประจำร้านหกคน เรียกได้ว่าประกบซ้ายขวาเลยก็ว่าได้ เสียงกระหึ่มของเพลงดังกึกก้องไปทั่วอาคาร ขนมขบเคี้ยวถูกป้อนเข้าริมฝีปากหนาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตามด้วยน้ำสีเข้มที่บ่งบอกถึงปริมาตรของแอลกอฮอล์"ทานนี่หน่อยสิคะเฮียขา" 'กานรวี' หยิบเฟรนไฟล์มาป้อนที่ปากอย่างเอาใจ มืออีกข้างถือแก้วเหล้าสีเข้มไว้รอ ปากอวบอิ่มสีแดงเลือดนกยกยิ้มอย่างพึงพอใจ เมื่อชายหนุ่มอ้าปากงับเอาเฟรนไฟล์ในมือพร้อมกับตวัดลิ้นเลียที่ปลายนิ้วของเธอ ร่างบางบดเบียดอกนุ่มเข้ากับท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างจงใจยั่วยวนรั้งเอามือหนาตะปบลงที่ต้นขาเธออย่างรู้สึกเสียวซ่าน "น้องเป็นเด็กใหม่เหรอคะ ทำไมเฮียไม่เคยเห็นหน้าน้องเลย" ธามไทเอ่ยถามหญิงสาวข้างกายพร้อมกับจับปลายผมเธอขึ้นมาสูดดมให้ชื่นใจ"ค่ะเฮีย พอดีกานเพิ่งมาทำงานวันแรกน่ะค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ" กานรวีประนมมือไหว้แล้วกราบลงที่อกแกร่งอย่างเอาใจอย่างที่เธอถูกสอนมา ปากอิ่มยิ้มแย้มหากแต่ในใจหาได้รู้สึกอย่างนั้นไม่ มือหนารั้งเอวบางเข้าหาพลางก้มลงหอมที่ซอกคอหญิงสาวอย่างไม่ทันตั้งตัว กานรวีร้องอย่างตกใจก่อนจะปรับสี
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 15
เมื่อตะวันใกล้จะตกดินเป็นเวลาเดียวกับที่ฝนกำลังตั้งเค้ามา เมฆดำทะมึนจนดูน่ากลัวหญิงสาวรีบก้าวขาฉับๆ เพื่อไปให้ถึงหอพักเร็วที่สุด ซ่าา~~ไม่ทันจะถึงที่หมายฝนห่าใหญ่ก็เทลงมาไม่ขาดสายราวกับกลั่นแกล้ง ใบหม่อนยกกระเป๋าขึ้นบังสายน้ำที่เทกระหน่ำลงมาพลางวิ่งไปยังป้ายรถเมย์ที่อยู่ห่างไปเพียงร้อยเมตร เสื้อผ้าบางเฉียบเปียกลู่ไปกับลำตัวเผยผิวขาวเนียนที่ซ่อนอยู่ภายใน โชคดีที่มีผู้หญิงเพียงแค่สามคนก่อนหน้า ไม่งั้นเธอคงได้อายแทบแทรกแผ่นดินหนีเป็นแน่"อ่า ฝนมาตกอะไรตอนนี้นะ" ปากกระจับสีชมพูระเรื่อพึมพำเบาๆ บัดนี้เริ่มซีดเผือดเมื่อความหนาวเย็นเข้าครอบงำ มือสองข้างยกขึ้นกอดอกเพื่อเพิ่มไออุ่นให้แก่ตนเอง ดวงตากลมโตมองสายฝนที่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตกง่ายๆ ปากบางเริ่มสั่นระริกเนื่องจากลมเย็นมาปะทะผิวกาย รถคันหรูสีดำขลับแล่นเข้ามาจอดที่หน้าป้ายรถเมย์ก่อนที่กระจกด้านหลังจะลดลงเผยให้เห็นคนที่คุ้นตาอยู่ด้านใน"ขึ้นมาสิ" น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยบอกหญิงสาว ใบหม่อนทำหน้าหล่อเหลาด้วยคิดว่าเธอควรจะไปกับเขาดีไหม ครั้นจะยืนอยู่ตรงนี้ก็ไม่รู้ว่าฝนจะหยุดตกเมื่อไหร่"เร็วๆ สิ จะยืนให้เป็นปวดบวมตายหรือไง" เขาเร่งรัดเมื่อเห
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 14
หลังจากที่เธียเตอร์ขับรถออกไปแล้วจึงเหลือเพียงเด็กสาวที่ยืนยิ้มอยู่หน้าหอพัก นิ้วเรียวยกขึ้นแตะที่ริมฝีปากบางหวนให้นึกถึงรสจูบที่เร้าร้อนของเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะก่อนที่เจ้าตัวจะสะบัดหัวราวกับต้องการให้เรื่องนี้หลุดออกจากหัวไป "ทำไมใจเต้นแรงขนาดนี้เนี่ย" ใบหม่อนเดินกลับเข้าไปในหอพัก แสงสว่างในภัตตาคารช่วยลดความน่ากลัวและวังเวงให้แก่เด็กสาว คีย์การ์ดของเธอแตะเข้ากับประตูก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าไปข้างใน และเธอก็ต้องแปลกใจเมื่อภายในห้องนั้นเงียบสนิทแถมยังปิดไฟมืดราวกับว่าไม่มีคนอยู่ มือบางยื่นไปแตะสวิตซ์ไฟก่อนที่ไฟทั้งดวงจะสว่างจ้าขึ้นมา"คารูโตะซัง.. คารูโตะซังอยู่หรือเปล่า" ใบหม่อนเรียกหาเพื่อนรักพลางเดินสำรวจไปทั่วทั้งห้องแต่ก็ไร้วี่แววของเพื่อนสาว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะต่อสายหาคารูโตะทันที ด้วยกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนหล่อน"ฮัลโหล คารูโตะเธออยู่ที่ไหน เป็นอะไรหรือเปล่า" ทันทีที่เพื่อนรับสายเธอก็พ่นคำถามอย่างนึกเป็นห่วงทันที"ใจเย็นๆ ฉันไม่เป็นไร ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ พอดีว่าปะป๊าฉันเข้าโรงพยาบาลน่ะ เลยรีบมากะทันหัน ม่อนซังอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม" คารูโตะ
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 13
เสียงใบไม้กรอบแกรบดังเอื่อยๆ เมื่อลมเย็นพัดผ่านย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิตามกาลเวลา ต้นสนถูกปลูกเป็นแนวยาวตามเส้นทางฟุตบาท เสียงย่ำเท้าของนักศึกษากำลังเดินเข้าเรียนกันอย่างเนืองแน่น รวมถึงใบหม่อนด้วย มือเรียวหยิบมือถือขึ้นมาปิดเพลงพลางถอดสายสมอลทอร์คออกจากหูก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋าสะพาย "ม่อนซัง วันนี้ไปกินต็อกโบกีกันไหม"คารูโตะเอ่ยถามใบหม่อนพร้อมกับหยิบกระจกใบเล็กขึ้นมาสำรวจใบหน้าให้เรียบร้อย"อื้ม เอาสิ" ใบหม่อนหันไปยิ้มให้บางๆ เธอไม่ได้เล่าอะไรให้กับเพื่อนรักฟังจึงได้แต่เก็บไว้ในใจคนเดียวเมื่อเดินมาถึงหน้าลิฟท์ที่จะขึ้นไปยังห้องเรียน ก็พบว่าซายูริและพรรคพวกของเธอกำลังยืนพูดคุยกันอยู่สนุกสนาน ก่อนที่เสียงจะเงียบไปเมื่อเห็นเธอและคารูโตะเดินมา ซายูริเดินเข้ามาหาเธอใกล้ๆ พร้อมกับยืนกอดอกอย่างวางท่า "อุ๊ยตาย! มาเรียนได้ด้วยเหรอจ้ะใบหม่อน ได้ข่าวว่าเมื่อวาน 'โดน' หนักหนิ" ซายูริตั้งใจเน้นคำสื่อความหมาย เหมือนเธอรู้ว่าใบหม่อนไปเจออะไรมา แววตาตื่นตระหนกมองเธออย่างตกใจ ซายูริจะรู้ได้อย่างไรกัน"พูดอะไรของเธอซายูริ" คารูโตะเอ่ยปากถามอย่างไม่ค่อยพอใจเพื่อนต่างคณะเท่าไหร่นัก"ก็....""ค..คารูโต
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 12
ตะวันคล้อยจนลับตามีความมืดมาแทนที่ ในเวลาสองทุ่มกว่าๆ เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่ในกระเป๋านักเรียนอยู่หลายต่อหลายครั้งบ่งบอกถึงความร้อนใจของคนปลายสายได้เป็นอย่างดี มือหนาเอื้อมไปเปิดสวิตช์ไฟที่หัวเตียงอย่างนึกรำคาญใจ ก่อนจะมองผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆ ด้วยลมหายใจที่สม่ำเสมอ ก็เขาเล่นเธอไม่ได้หยุดพักตั้งแต่ช่วงเย็น เธอห่อไหล่ด้วยความหนาวเมื่อผิวกายปะทะกับแอร์ปรับอากาศ"นี่เธอ ตื่นได้แล้ว ไม่กลับบ้านหรือไง"เธียเตอร์เอ่ยก่อนจะลุกเดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป "อื้อ"เด็กสาวยกมือขึ้นบิดขี้เกียจอย่างลืมตัว ก่อนจะค่อยๆ ลืมตา เธอลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นห้องที่ไม่คุ้นตา ใบหม่อนค่อยๆ ลำดับเหตุการณ์ช้าๆ ก่อนที่แก้มขาวๆ จะขึ้นเลือดฝาดอย่างนึกอาย บ้าจริง! ทำไมใจง่ายจังเด็กสาวบ่นกับตัวเองพร้อมกับตบหัวให้กับความโง่เง่าของเธอ แต่เธอกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วนี่ ใบหม่อนลุกจากที่นอนก่อนจะรู้สึกเจ็บแปลบที่ตรงหว่างขา "ตื่นแล้วเหรอ" เป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำ อีกแล้ว เขาทำให้เธอใจแตกอีกแล้ว"ค่ะ" เธอกำผ้าห่มไว้แน่นพร้อมกับก้มหน้างุดๆ ด้วยความอาย ไม่กล้าสบตาเขาเลยจริงๆ "
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 11
"เธอเรียกหาใคร?""เฮือก!" ใบหม่อนสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจ เมื่อเสียงทุ้มเหมือนผู้ชายดังอยู่ด้านหลัง เมื่อหันกลับไปก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้จนใบหน้าเธอห่างกับแผงอกเขาไม่ถึงคืบ เธอเบิกตากว้างเมื่อสายตาปะทะกับผิวขาวๆ ที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ แสดงว่าเขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จมัดกล้ามที่เต่งตึงบ่งบอกถึงความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ เด็กสาวช้อนสายตาขึ้นมองสบตากับผู้ชายตัวโตที่ความสูงเธอเพียงแค่ระดับอกเขาเท่านั้น หยดน้ำที่เกาะพราวตามไรผมขลับให้เขาดูเซ็กซี่และมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก"ว่าไง" เธียเตอร์เอ่ยถามอีกครั้งเมื่อหญิงสาวเอาแต่นิ่งเงียบ ยิ่งมองหน้าเธอใกล้ๆ ยิ่งรู้สึกคุ้นตาราวกับเคยพบเจอที่ไหนมาก่อน ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความตื่นตกใจเหมือนกวางตัวน้อย ริมฝีปากเผลออ้าออกอย่างลืมตัว เขาอยากฉกชิมความหวานนั้นเสียจริง"อึก" ใบหม่อนได้แต่นิ่งค้างตะลึงงัน เมื่อได้พบกับชายคนนี้อีกครั้ง คนที่เธอเคยเก็บเอาไปเพ้อฝัน ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่เบื้องหน้าคือความฝันหรือความจริงกันหน๋อ เขาขยับเข้ามาใกล้ชิดกว่าเดิม ต้อนจนเธอต้องถอยหลังอย่างลืมตัว กลิ่นสบู่อ่อนๆ โชยเข้ามาเตะจมูก ให้ความรู้สึกชดชื่น..และอยากสัมผัส
You May Also Like
Bad Mafia เด็กเจ้าพ่อ
มดตัวจี๊ด39.0K viewsเสพติดหัวใจมาเฟีย
มดตัวจี๊ด12.4K viewsบ่วงรักสัมพันธ์ร้าย (25+)
เนตรกวี / Natekavees28.6K viewsสัญญารักมาเฟียร้าย
โซลสตาร์ seoulstar28.9K viewsปรปักษ์คลั่งรัก
ซากิระ1.3K viewsอย่าให้รัก
GINOICHI200 viewsรักเถื่อนเถื่อนของนายซาตาน
หนูแดงอินดี้376 viewsMafia Game ร้ายปกครองรัก
นัวร์เนีย338 views
