รักเถื่อนเถื่อนของนายซาตาน

ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน...

“อื้อ... จ๊วบ~ นี่เหรอม้าขย่มที่นายบอก ฉันว่ามันไม่ใช่แล้วนะ”

เสียงหวานเอ่ยถามชายหนุ่มที่กำลังป้อนจูบให้อย่างต่อเนื่อง น้ำเสียงแหบพร่าฉายความใสซื่อและขี้สงสัยตามประสาคนอยากรู้อยากเห็น ที่นึกอยากลองในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยสัมผัสมาก่อน

“นี่มันแค่ขั้นตอนแรก เธออย่าใจร้อนสิ... อื้อ”

วายุสอดลิ้นร้อนเข้าไปในช่องปากนุ่ม ละเลียดตวัดเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กอย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ ดูดดึงริมฝีปากอมชมพูเข้ามา กวาดไล่ชิมความหวานสลับตวัดลึกอย่างไม่รู้จักอิ่ม จากสัมผัสละมุนละไมในตอนแรกเริ่มปรับจังหวะหนักแน่น ดุดัน และเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ

“อื้ม... นายจูบเก่งจัง”

คนใต้ร่างพึมพำชิดริมฝีปาก อารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงทำให้น้ำเสียงที่เอ่ยออกมากระเซ้าเย้ายวนโดยไม่รู้ตัว และนั่นยิ่งจุดชนวนความเกเรของคนฟังให้โหมกระหน่ำ

“ปากเธอหวาน... หวานจนฉันอยากกินเธอไปทั้งตัว”

เสียงทุ้มพร่ากระซิบตอบสลับกับจูบเค้นหนักๆ ยิ่งอารมณ์บดเบียดแรงขึ้น เรียวปากบางก็ยิ่งถูกดูดดึงจนแดงช้ำ ริมฝีปากหวานฉ่ำตอบรับจังหวะรุกรานอย่างงกๆ เงิ่นๆ ก่อนที่ร่างบางจะเริ่มประท้วงเมื่อจูบของเขาเริ่มจริงจังจนเจ็บระบมไปหมด

“อื้อ... แรงไปแล้วนะ” ใบหน้าหวานเบือนหลบเล็กน้อย ทักท้วงคนที่กำลังรุกหนักจนริมฝีปากของเธอเริ่มเจ็บนิดๆ

“อย่างอื่นก็แรง... เธออยากลองเปลี่ยนดูไหมล่ะ”

วายุแสยะยิ้มร้ายตรงมุมปาก ทว่าเรียวปากหนายังคงตามไปคลอเคลียกดจูบไม่ห่าง มือหนาจัดการสอดเข้าใต้เสื้อตัวบาง ปลดบราเซียร์ออกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะใช้นิ้วสะกิดหยอกเย้ากับยอดอกสวย บดวนเบาๆ อย่างมีชั้นเชิง ยิ่งริมฝีปากยังคงป้อนจูบไม่หยุด ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของหญิงสาวจนสติเริ่มหลุดลอย

“อื้ม... ว... วายุ เอามือออกไป อื้อ! มันเสียวตรงนั้น”

“งั้นเหรอ... ใช่ตรงนี้หรือเปล่า”

มือหนาเลื่อนต่ำลงสัมผัสจุดอ่อนไหวกลางกายสาวที่ตอนนี้เปียกชื้นไปด้วยน้ำหวานใส นิ้วเรียวบดลูบลงบนร่องเนื้อฉ่ำเยิ้มอย่างหยอกเย้า ก่อนจะค่อยๆ แทรกนิ้วยาวเข้าไปข้างในช่องทางรักที่แคบและชื้นแฉะ

“ว... วายุ อื้ม!” ร่างบางสะดุ้งเฮือก แผ่นหลังเกร็งตึงด้วยความตกใจกับความรู้สึกแน่นอัดที่ไม่คุ้นเคย

“บอกฉันสิ... ใช่ตรงนี้ไหมที่เธอเสียว” วายุเอ่ยเสียงเบากระซิบชิดข้างหู ขณะที่มือหนาเริ่มขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ สะกิดเน้นย้ำตรงจุดอ่อนไหวข้างในอย่างรู้จังหวะ

“อื้ม... ช... ใช่ ซี้ด!”

สติของเธอเคลิบเคลิ้มไปกับจังหวะนิ้วที่ค่อยๆ เพิ่มความเร็วและหนักแน่นขึ้น ความรู้สึกแปลกใหม่กระแทกซ้ำๆ ตรงจุดไวสัมผัสจนตัวสั่นระริก ร่างบางปล่อยตัวปล่อยใจไปตามการนำพาของคนบนร่าง แอ่นกายรับการสอดใส่จากนิ้วเรียวที่เร่งจังหวะงัดเสยถี่รวดเร็ว น้ำหวานไหลซึมออกมาตามโคนนิ้วหนาจนเกิดเสียงชื้นแฉะเบาๆ ในความมืด

“บอกฉันสิ... ว่าเธอต้องการฉัน”

น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู ราวกับคำสั่งมนตร์สะกดที่ทำให้เธอต้องพยักหน้ารับและตอบออกไปทันที ซึ่งนั่นก็คือหนึ่งในความสามารถพิเศษเฉพาะตัวของเขา

“ฉันต้องการนาย... วายุ”

เสียงหวานตอบรับ ช้อนสายตามองพลางคลี่ยิ้มและกัดริมฝีปากอ้อนอย่างเย้ายวน วายุบดนิ้วเข้าสุดร่องอีกสองสามครั้งรวดเดียว ร่างบางเกร็งกระตุกเบาๆ ปล่อยน้ำหวานออกมาจนเต็มมือหนา สติหลุดลอยเคลิ้มสุขไปกับความรู้สึกที่เพิ่งปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่

เมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น วายุไม่รอช้าที่จะเปลื้องเสื้อผ้าออกจากเรือนกาย เตรียมพร้อมจะมอบสัมผัสที่ลึกซึ้งและจริงจังยิ่งกว่าให้กับหญิงสาวตรงหน้า... ทว่าจังหวะกำลังได้ข้ามคืนกลับต้องหยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน!

เมื่อเด็กสาวที่นอนอยู่อีกเตียงหนึ่งเกิดตื่นขึ้นมาขัดจังหวะพอดี

“งื้อ... มืดจัง คุณอาขา~ คุณอาอยู่ไหน ออมสินหิวน้ำ... คุณอา~” เด็กสาวทำตาปรือเรียกหาผู้เป็นอา พลางมองซ้ายมองขวาผ่านความมืดมิดภายในห้อง

“...”

วายุที่กำลังกุมขมับอยู่ตรงหว่างขาของหญิงสาวถึงกับถอนหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความรู้สึกเซ็งจัด

เขาจำต้องดันตัวลุกขึ้นแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนจะดีดนิ้วเรียกสติหญิงสาวใต้ร่างให้กลับคืนมา จากนั้นจึงเดินไปเปิดไฟและหยิบขวดน้ำส่งให้หลานสาวสุดที่รักด้วยท่าทางเซ็งสุดขีด

สายตากลมโตของร่างบางมองตามแผ่นหลังหนาด้วยความงัวเงียและมึนงง แม้สมองจะยังเบลอๆ แต่เธอก็พอจำเหตุการณ์เมื่อครู่ได้บ้าง... อย่างน้อยก็ช่วงแรกๆ ที่เธอจูบกับเขา และความรู้สึกวาบหวามที่ยังค้างคาอยู่กลางกายเพียงแค่นึกถึง ใบหน้าหวานก็ร้อนผ่าวจนแดงฉานไปถึงหู

วายุหันกลับมามองคนบนเตียง สายตาคมกริบมองมาอย่างเสียดายจัดแบบไม่คิดจะซ่อน ก่อนจะเอ่ยฝากไว้ด้วยน้ำเสียงคาดโทษ

“วันนี้รอดไป... วันหลังเธอได้ยับคาเตียงแน่”

“...”