บทที่ 7

บทที่ 3

ร่างสูงโปร่งเดินกลับเข้ามาในห้องอย่างคุ้นเคยทันทีที่กลับมาถึงบ้าน มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองสามเม็ดเพื่อคลายความอึดอัดเผยให้เห็นกล้ามเนื้อขาวจนเกือบซีดด้านใน แผงอกล่ำสันบ่งบอกถึงความออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ

เดิมทีตระกูล 'คุซามิยะ' ที่สืบทอดมาตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นทวดเคยเป็นมาเฟียมาก่อนดูได้จากนิสัยไม่ยอมคนของมินาเสะมารดาของเขาเอง มินาเสะได้รับการเลี้ยงดูแบบมาเฟียมาตั้งแต่เด็ก แต่ด้วยความที่บิดาเขาไม่ยอมสืบทอดเชื้อสายการเป็นมาเฟียต่อทำให้ไม่มีคนสืบทอดกิจการครอบครัว บิดาของเขายอมหนีกลับไปอยู่ไทยพร้อมกับลูกคนโตซึ่งก็คือเธียเตอร์ ยอมสร้างทุกอย่างเองใหม่ทั้งหมดเป็นเวลาหลายปี

ในเวลานั้นมินาเสะยังสองจิตสองใจว่าจะเลือกฝั่งไหน แต่ก็พ่ายแพ้ให้กับความรักและความคิดถึงลูกกับสามีจนได้ เธอกลับไปตามสามีที่ไทยและอยู่กินกันที่นั่น แรกๆ ปู่และย่าโกรธมาก แต่ก็ยอมอ่อนลงเมื่อเห็นหน้าหลานอีกสองคน ธีระใช้เวลาพิสูจน์ตัวเองนานหลายสิบปีกว่าจะตั้งตัวมั่นคงได้ ปู่และย่าจึงยอมรับในตัวเขาและยอมทิ้งเชื้อสายที่สืบทอดกันมาให้จบที่รุ่นปู่และย่า

ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังอยู่ภายใต้อิทธิพลของมาเฟียอยู่ดี ธุรกิจมืดบางอย่างมารดาของเขาก็ไม่อาจละทิ้งได้จึงต้องสานต่อ เธียเตอร์ถูกฝึกฝนอย่างหนักไม่ต่างอะไรกับการเป็นมาเฟีย ต้องโหดร้ายและอำมหิตกับศัตรูเสมอ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยปลิดชีวิตใครเลยสักครั้ง เพียงแต่สั่งสอนให้หลาบจำก็เท่านั้น เขาถูกสอนให้เป็นคนสู้คนและไม่อ่อนแอโดยเฉพาะกับศัตรู แม้ในใจเขาจะไม่ได้เป็นอย่างนั้นก็ตาม

แสงสว่างหน้าจอโทรศัพท์โชว์เบอร์มือถือที่เขาคุ้นเคยมันอย่างดี เธียเตอร์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะกดรับสาย

"มีอะไร หมิงหมิง" เสียงทักทายจากเขาสร้างความไม่พอใจให้กับปลายสายเล็กน้อย หากไม่มีธุระโทร.หาเขาไม่ได้หรืออย่างไรกัน

"ฉันแค่คิดถึงคุณค่ะ คุณกลับมาจากไทยแล้วเหรอคะ" หมิงหมิง เพื่อนสาวที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่มาหา'ลัย เขารู้ว่าเธอคิดยังไงกับเขาเพียงแต่เขาคิดกับเธอแค่เพื่อนเท่านั้น

"กลับมาแล้ว มีอะไรอีกไหมผมจะไปอาบน้ำ"เธียเตอร์ตัดบทอย่างนึกรำคาญใจ ครั้นจะเอ่ยว่าแรงๆ อีกฝ่ายก็เป็นผู้หญิง

"เดี๋ยวสิ มีของฝากมาให้ฉันไหม"

"ไม่มี"หมิงหมิงเศร้าลงเล็กน้อย เธอแค่อยากให้เขาสนใจและนึกถึงเธอบ้าง

"พรุ่งนี้ฉันไปหาได้ไหม อยากเห็นหน้า" เธอยังคงตื้อเขาต่อไป เธอชินกับความเย็นชาของเขาแล้วล่ะ แต่จะทำอย่างไร ในเมื่อเธอมอบหัวใจให้เขาไปหมดทั้งดวงเสียแล้ว

"ตามใจ"

เธียเตอร์จบการสนทนาโดยเร็ว ไม่อยากจะให้ความหวังอีกฝ่ายเขาเพียงแต่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนกันนานจึงไม่อยากถือสามากนัก มีคนรักดีกว่ามีคนเกลียดไม่ใช่หรือ

แสงแดดจ้าในตอนกลางวันส่งผลให้หญิงวัยกลางคนที่กำลังรถน้ำต้นไม้ต้องยกมือบังหน้า มือเหี่ยวย่นเริ่มอ่อนแรงก่อนที่สายยางจะหลุดออกจากมือ บ้านหลายหลังฉายชัดในโสตประสาทและหมุนรอบทิศทาง

"ใบบัว! ใบบัว! เป็นอะไร"ป้าแววข้างบ้านร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นใบบัวล้มลงไปกับพื้น ภาพสุดท้ายที่เห็นคือป้าแวววิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาก่อนที่ภาพจะดับไปในที่สุด

โรงพยาบาล

ในเวลาถัดมาใบบัวได้รับการดูแลจากหมอและพยาบาลเธอถูกย้ายไปที่ห้องพักคนไข้ปกติ ใบบัวลืมตาขึ้นมาก่อนจะกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อให้ชินกับพื้นที่ ชุดที่เธอสวมบ่งบอกว่าเธออยู่ที่โรงพยาบาล

"ใบบัว ตื่นแล้วเหรอ" ป้าแววที่เฝ้าไข้ลุกไปถามไถ่อย่างเป็นห่วงเป็นใย

"ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไงพี่แวว"

"พี่เห็นเธอเป็นลมน่ะก็เลยพามาโรงพยาบาล พยายามติดต่อใบหม่อนก็ติดต่อไม่ได้"

"ย..อย่า! เอ่อ..ใบหม่อนไปเรียนที่ญี่ปุ่นจ้ะเลยติดต่อไม่ได้" ใบบัวเอ่ยอย่างลืมตัว เธอไม่ต้องการให้ลูกมาเป็นห่วงและกังวลกับเธอ "แล้วหมอว่าไงบ้างพี่"

"หมอยังไม่มาเลย อะนั่นไงมาพอดี" ป้าแววเอ่ยเมื่อเห็นหมอและพยาบาลเปิดประตูเข้ามาพอดี ใบบัวหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกกลัวกับคำตอบขึ้นมาเสียดื้อๆ

"หมอคะ ใบบัวเป็นยังไงบ้าง"

"เอ่อ พี่แววจ้ะ ฉันขอคุยกับหมอส่วนตัวได้ไหมจ้ะ" ใบบัวเอ่ยร้องขอ เธอไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเธอ ป้าแววพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินออกจากห้องไปเหลือเพียงแค่หมอพยาบาลและใบบัว

"คุณใบบัว สกุลรัตน์นะครับ...ตอนนี้หมอได้ตรวจดูอาการของคุณใบบัวเบื้องต้น แล้วพบความผิดปกติบางอย่างหมอกำลังสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นมะเร็งปอดถ้าพบในระยะแรก การรักษาหลักคือการผ่าตัดเอาก้อนมะเร็งและต่อมน้ำเหลืองออก บางรายอาจให้การรักษาร่วมกับการให้ยาเคมีบำบัดหรือใช้รังสีรักษาอาการแสดงเบื้องต้นของคนที่มีความเสี่ยงเป็นโรคมะเร็งปอด ยังไงเดี๋ยวหมอขอเช็คให้ละเอียดอีกทีแล้วค่อยมาคุยกันว่าจะรักษายังไงนะครับ"

ใบบัวหูดับไปชั่วขณะ เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนเธอกำลังเป็นโรคร้ายหรอกหรือ อันที่จริงเธอก็สงสัยมาสักพักแล้วว่าเธอต้องเป็นอะไรสักอย่าง ทั้งหน้ามืดและไอเป็นเลือดบ่อยๆ ถึงอย่างไรเธอก็จะให้ลูกรู้ไม่ได้เด็ดขาด

"หมอคะ เรื่องนี้อย่าบอกใครเด็ดขาดนะคะหมอ ฉันขอร้อง"

"ครับ หมอจะปิดเป็นความลับให้ แต่ยังไงหมอก็อยากให้ญาติคุณใบบัวรับรู้นะครับ เผื่อมีอะไรจะได้รักษาทัน"

"ค่ะ ไว้ฉันจะบอกเขาเอง"