LOGINShare
บทที่ 9
publish date:
2026-11-06 09:29:03ปัง!!
เสียงเก้าอี้ล้มลงใส่พื้นด้วยความจงใจของใครบางคนจนทำให้คนภายในห้องต่างตกใจและแตกตื่นไปตามๆ กัน ใบหม่อนที่กำลังก้มหน้าจดรายงานถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจ "คนนี้นะเหรอ ซางจาง"ซายูริ หญิงสาวผมบ็อบสั้นสีน้ำตาลอ่อน หน้าตางดงามเหมือนตุ๊กตาซึ่งมันขัดกับนิสัยของเธอเป็นอย่างมาก "ใช่ คนนี้แหละที่พี่ชินอิจิคุงแอบชอบอยู่"ซางจางเพื่อนสาวที่มาด้วยเอ่ย "หน้าตาก็ขี้ริ้วขี้เหร่ พี่ชินคุงมาชอบมันได้ยังไงกัน เธอให้ท่าเขาใช่ไหม!"ซายูริจ้องมองใบหม่อนด้วยแววตาเป็นประกายด้วยความโกรธเกรี้ยว "หมายถึง.. ฉันเหรอคะ?"หญิงสาวชี้นิ้วมาที่ตัวเองอย่างงงๆ จะไม่ให้คิดว่าเป็นเธอได้อย่างไร ก็อีกฝ่ายจ้องอย่างโกรธกันมาสักสิบชาติ "เธอเป็นบ้าอะไรซายูริ!.. มาหาเรื่องเพื่อนฉันทำไม ม่อนซังไปทำอะไรให้"คารูโตะเดินเข้ามาเกาะไหล่เพื่อนสาวอย่างระวังตัว แม้อีกฝ่ายจะมีถึงสามคนแต่เธอก็ไม่กลัวหรอกนะ หากมาหาเรื่องเพื่อนเธอก็เหมือนหาเรื่องเธอด้วย "ไม่ใช่เรื่องของแก! หลีกไป"ซายูริมองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว หากเธอไม่ถอยได้เจ็บตัวเป็นแน่ ใบหม่อนพยักหน้าเป็นนัยว่าเธอขอเคลียร์เอง "ฉันไปทำอะไรให้เธอเหรอ บอกหน่อยได้ไหม"ไม่ใช่การดีที่จู่ๆ คนที่ไม่รู้จักจะมาหาเรื่องเธอถึงห้องเรียน เพื่อนๆ ในห้องต่างมุงดูกันและซุบซิบนินทาอย่างออกรสออกชาติ บ้างก็ถ่ายคลิป ใบหม่อนก้มหน้าหลบด้วยความอาย เพี๊ยะ!! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่น ใบหน้าซีกซ้ายชาไปทั้งหน้าก่อนจะเกิดเป็นริ้วรอยนิ้วทั้งห้าอย่างชัดเจน ผู้คนต่างตกตะลึงในความบ้าบิ่นของซายูริ แต่ก็ไม่มีใครกล้าห้าม เพราะเธอคือบุตรสาวของผู้มีอิทธิพล "ยังกล้ามาถามอีกเหรอ!! แกไปอ่อยพี่ชินคุงของฉันจนเขารักแก หลงแก! ทั้งๆ ที่ฉันรักเขามาตั้งนาน!" ซายูริจิกเล็บลงบนมืออย่างโกรธแค้น เมื่อคู่หมั้นของเธอมาแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่งจนมีท่าทีเปลี่ยนไป ไม่สนใจเธอแถมยังจะถอนหมั้นกับเธออีก เป็นใครบ้างจะไม่โกรธ "เดี๋ยวๆ ชินคุง?.. ฉันไม่รู้จัก"ใบหม่อนเอ่ยบอกด้วยความสัตย์จริง คารูโตะสะกิดแขนเพื่อนรัก ก่อนจะกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู "ก็คนที่ตามจีบเธอทุกวันไง ซื้อของมาให้ทุกเช้าอะ" ใบหม่อนนึกถึงใบหน้ารุ่นพี่ผู้ชายคนนึงที่เที่ยวไล้เทียวขื่ออยู่เป็นประจำ แม้ว่าเธอจะไม่เคยตอบรับเขาเลยก็ตาม "ฉันไม่เชื่อ!! ใครๆ ก็เห็นว่าพี่ชินคุงไปหาแกบ่อยๆ แกคงไม่รู้สินะว่าฉันเป็นคู่หมั้นของเขา!!"ดวงตาของเธอเบิกโตด้วยความตกใจ ผู้ชายคนนั้นมีคู่หมั้นแล้วงั้นหรือ แล้วเขามาจีบเธอทำไมกัน "ไม่ใช่แบบนั้นนะ เธอกำลังเข้าใจผิด ฉันกับ...." เพี๊ยะ!! พูดไม่ทันจบฝ่ามือก็ฟาดลงมาอีกครา มันซ้ำกับรอยเดิมทำให้แก้มซ้ายเธอเจ็บระบมไปหมด ใบหม่อนไม่ส่งเสียงร้องใดใดออกมา แค่นี้เธอก็รู้สึกอายมากพอแล้ว "แกระวังตัวไว้ให้ดีก็แล้วกันนะ! เพราะฉันไม่ปล่อยแกไปง่ายๆ แน่ ใครที่มันยุ่งกับของของฉัน ไม่ตาย..ก็เลี้ยงไม่โต" ประโยคหลังเธอก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของใบหม่อนให้ได้ยินเพียงสองคน เล็บแหลมจิกเข้าที่ต้นแขนของใบหม่อนจนเลือดซิบ "ยัยนี่มันบ้าชัดๆ เลย ทำไมไม่ล่ามคนของตัวเองไว้ล่ะ ปล่อยให้มายุ่งกับคนอื่นอยู่ได้" คารูโตะทำหน้าไม่พอใจหลังจากที่พวกนั้นกลับไปแล้ว เธอเดินเข้ามาดูเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง "เขาไม่ใช่หมานะ คิกๆ "ใบหม่อนพูดติดตลก ก่อนจะซี๊ดปากด้วยความเจ็บที่แก้ม "โอ้ย ทำไมรุนแรงกันแบบนี้ ถ้าไม่มีบารมีพ่อนะ อย่าหวังว่าฉันจะยอมเลย" คารูโตะบ่นไปลูบแก้มเพื่อนรักไปด้วย มันแดงเถือกจนเธอรู้สึกเจ็บแทน "เขาเป็นใครเหรอ" "ซายูรินะเหรอ เป็นแค่ลูกผู้มีอิทธิพลคนนึงน่ะ ลุคคุณหนูไรงี้ อยากได้อะไรก็ต้องได้ พ่อนางถือหุ้นในมหา'ลัย นี้ด้วยนะ ถึงไม่มีใครกล้าหือกับนางไง" ใบหม่อนพยักหน้าเข้าใจ "ฉันไม่น่ายุ่งกับพี่คนนั้นเลย เฮ้อ~ เจ็บตัวฟรีอีก" "เธอไม่ได้ยุ่งกับเขาซะหน่อย เขามายุ่งกับเธอเองต่างหาก ฉันรู้ว่านางมีคู่หมั้นนะ แต่ไม่รู้ว่าเป็นพี่คนนี้" "อื้อ ขอบใจนะ ซี๊ด"ใบหม่อนซูดปากเมื่อโดนน้ำแข็งประคบที่ข้างแก้ม "ทนๆ หน่อย พรุ่งนี้ต้องช้ำแน่ๆ เลย" "ฉันไม่มาได้ไหมเนี่ย อายชะมัด" ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอรู้สึกอายขนาดนี้มาก่อน เรื่องวันนี้คงได้พูดกันไปทั่วทั้งมหา'ลัยแน่ๆ แก้วน้ำถูกปาใส่ผนังอย่างแรงจนแตกละเอียดด้วยฝีมือของคุณหนูของบ้าน แม่บ้านวิ่งเข้ามาอย่างตกใจก่อนจะถูกตวาดไล่ให้พ้นหน้า "ออกไป!!! อย่าเข้ามาให้ฉันเห็นหน้า!!"ซายูริแผดเสียงร้องอย่างนึกรำคาญใจ เจ็บใจที่วันนี้ไม่สั่งสอนยัยนั่นให้สาสม ใบหน้าหวานเหมือนตุ๊กตาบัดนี้กลับบูดบึ้งไม่รับแขก "เป็นอะไรยูริ ใครทำให้โกรธอีกล่ะ"เหว่อถังเดินเข้ามาในห้องของบุตรสาวหลังจากได้ยินเสียงโวยวายดังไปถึงข้างนอก "หนูเกลียดนังใบหม่อนค่ะปะป๊า ปะป๊าต้องจัดการให้หนูนะคะ มันจะแย่งพี่ชินคุงไปจากยูริ"ซายูริฟ้องบิดายกใหญ่ เหว่อถังถอนหายใจเบาๆ เขาผิดเองที่เลี้ยงลูกตามใจจนเคยตัว แต่ทำยังไงได้ เขามีลูกสาวคนเดียวนี่นา "ได้ๆ ป๊าจะจัดการให้" "ปะป๊าก็พูดแบบนี้ทุกที หนูไม่เห็นว่าป๊าจะจัดการอะไรให้หนูสักอย่าง" ซายูริสะบัดหน้างอน ด้วยรู้ว่าบิดาแค่พูดส่งๆ ไปเท่านั้น ไม่ได้จะจัดการให้เธอจริงๆ "ยูริ หนูโตแล้วนะ เรื่องความรักของหนู หนูควรจะจัดการเอง ป๊าตามช่วยหนูทุกเรื่องไม่ได้ตลอดหรอกนะ" "ก็ได้ค่ะ! งั้นยูริจะจัดการด้วยวิธีของยูริเอง" จากความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเมื่อนึกอะไรดีๆ ออก ในเมื่อป๊าไม่ช่วยเธอ เธอคงต้องลงมือเอง ช่วยไม่ได้ แกอยากมายุ่งกับคนของฉันก่อน!
Latest chapter
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 16
ภายในห้องวีไอพีขนาดใหญ่ถูกจับจองด้วยชายหนุ่มสามคนข้างกายขนาบไปด้วยบรรดาสาวๆ ประจำร้านหกคน เรียกได้ว่าประกบซ้ายขวาเลยก็ว่าได้ เสียงกระหึ่มของเพลงดังกึกก้องไปทั่วอาคาร ขนมขบเคี้ยวถูกป้อนเข้าริมฝีปากหนาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตามด้วยน้ำสีเข้มที่บ่งบอกถึงปริมาตรของแอลกอฮอล์"ทานนี่หน่อยสิคะเฮียขา" 'กานรวี' หยิบเฟรนไฟล์มาป้อนที่ปากอย่างเอาใจ มืออีกข้างถือแก้วเหล้าสีเข้มไว้รอ ปากอวบอิ่มสีแดงเลือดนกยกยิ้มอย่างพึงพอใจ เมื่อชายหนุ่มอ้าปากงับเอาเฟรนไฟล์ในมือพร้อมกับตวัดลิ้นเลียที่ปลายนิ้วของเธอ ร่างบางบดเบียดอกนุ่มเข้ากับท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างจงใจยั่วยวนรั้งเอามือหนาตะปบลงที่ต้นขาเธออย่างรู้สึกเสียวซ่าน "น้องเป็นเด็กใหม่เหรอคะ ทำไมเฮียไม่เคยเห็นหน้าน้องเลย" ธามไทเอ่ยถามหญิงสาวข้างกายพร้อมกับจับปลายผมเธอขึ้นมาสูดดมให้ชื่นใจ"ค่ะเฮีย พอดีกานเพิ่งมาทำงานวันแรกน่ะค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ" กานรวีประนมมือไหว้แล้วกราบลงที่อกแกร่งอย่างเอาใจอย่างที่เธอถูกสอนมา ปากอิ่มยิ้มแย้มหากแต่ในใจหาได้รู้สึกอย่างนั้นไม่ มือหนารั้งเอวบางเข้าหาพลางก้มลงหอมที่ซอกคอหญิงสาวอย่างไม่ทันตั้งตัว กานรวีร้องอย่างตกใจก่อนจะปรับสี
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 15
เมื่อตะวันใกล้จะตกดินเป็นเวลาเดียวกับที่ฝนกำลังตั้งเค้ามา เมฆดำทะมึนจนดูน่ากลัวหญิงสาวรีบก้าวขาฉับๆ เพื่อไปให้ถึงหอพักเร็วที่สุด ซ่าา~~ไม่ทันจะถึงที่หมายฝนห่าใหญ่ก็เทลงมาไม่ขาดสายราวกับกลั่นแกล้ง ใบหม่อนยกกระเป๋าขึ้นบังสายน้ำที่เทกระหน่ำลงมาพลางวิ่งไปยังป้ายรถเมย์ที่อยู่ห่างไปเพียงร้อยเมตร เสื้อผ้าบางเฉียบเปียกลู่ไปกับลำตัวเผยผิวขาวเนียนที่ซ่อนอยู่ภายใน โชคดีที่มีผู้หญิงเพียงแค่สามคนก่อนหน้า ไม่งั้นเธอคงได้อายแทบแทรกแผ่นดินหนีเป็นแน่"อ่า ฝนมาตกอะไรตอนนี้นะ" ปากกระจับสีชมพูระเรื่อพึมพำเบาๆ บัดนี้เริ่มซีดเผือดเมื่อความหนาวเย็นเข้าครอบงำ มือสองข้างยกขึ้นกอดอกเพื่อเพิ่มไออุ่นให้แก่ตนเอง ดวงตากลมโตมองสายฝนที่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตกง่ายๆ ปากบางเริ่มสั่นระริกเนื่องจากลมเย็นมาปะทะผิวกาย รถคันหรูสีดำขลับแล่นเข้ามาจอดที่หน้าป้ายรถเมย์ก่อนที่กระจกด้านหลังจะลดลงเผยให้เห็นคนที่คุ้นตาอยู่ด้านใน"ขึ้นมาสิ" น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยบอกหญิงสาว ใบหม่อนทำหน้าหล่อเหลาด้วยคิดว่าเธอควรจะไปกับเขาดีไหม ครั้นจะยืนอยู่ตรงนี้ก็ไม่รู้ว่าฝนจะหยุดตกเมื่อไหร่"เร็วๆ สิ จะยืนให้เป็นปวดบวมตายหรือไง" เขาเร่งรัดเมื่อเห
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 14
หลังจากที่เธียเตอร์ขับรถออกไปแล้วจึงเหลือเพียงเด็กสาวที่ยืนยิ้มอยู่หน้าหอพัก นิ้วเรียวยกขึ้นแตะที่ริมฝีปากบางหวนให้นึกถึงรสจูบที่เร้าร้อนของเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะก่อนที่เจ้าตัวจะสะบัดหัวราวกับต้องการให้เรื่องนี้หลุดออกจากหัวไป "ทำไมใจเต้นแรงขนาดนี้เนี่ย" ใบหม่อนเดินกลับเข้าไปในหอพัก แสงสว่างในภัตตาคารช่วยลดความน่ากลัวและวังเวงให้แก่เด็กสาว คีย์การ์ดของเธอแตะเข้ากับประตูก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าไปข้างใน และเธอก็ต้องแปลกใจเมื่อภายในห้องนั้นเงียบสนิทแถมยังปิดไฟมืดราวกับว่าไม่มีคนอยู่ มือบางยื่นไปแตะสวิตซ์ไฟก่อนที่ไฟทั้งดวงจะสว่างจ้าขึ้นมา"คารูโตะซัง.. คารูโตะซังอยู่หรือเปล่า" ใบหม่อนเรียกหาเพื่อนรักพลางเดินสำรวจไปทั่วทั้งห้องแต่ก็ไร้วี่แววของเพื่อนสาว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะต่อสายหาคารูโตะทันที ด้วยกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนหล่อน"ฮัลโหล คารูโตะเธออยู่ที่ไหน เป็นอะไรหรือเปล่า" ทันทีที่เพื่อนรับสายเธอก็พ่นคำถามอย่างนึกเป็นห่วงทันที"ใจเย็นๆ ฉันไม่เป็นไร ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ พอดีว่าปะป๊าฉันเข้าโรงพยาบาลน่ะ เลยรีบมากะทันหัน ม่อนซังอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม" คารูโตะ
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 13
เสียงใบไม้กรอบแกรบดังเอื่อยๆ เมื่อลมเย็นพัดผ่านย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิตามกาลเวลา ต้นสนถูกปลูกเป็นแนวยาวตามเส้นทางฟุตบาท เสียงย่ำเท้าของนักศึกษากำลังเดินเข้าเรียนกันอย่างเนืองแน่น รวมถึงใบหม่อนด้วย มือเรียวหยิบมือถือขึ้นมาปิดเพลงพลางถอดสายสมอลทอร์คออกจากหูก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋าสะพาย "ม่อนซัง วันนี้ไปกินต็อกโบกีกันไหม"คารูโตะเอ่ยถามใบหม่อนพร้อมกับหยิบกระจกใบเล็กขึ้นมาสำรวจใบหน้าให้เรียบร้อย"อื้ม เอาสิ" ใบหม่อนหันไปยิ้มให้บางๆ เธอไม่ได้เล่าอะไรให้กับเพื่อนรักฟังจึงได้แต่เก็บไว้ในใจคนเดียวเมื่อเดินมาถึงหน้าลิฟท์ที่จะขึ้นไปยังห้องเรียน ก็พบว่าซายูริและพรรคพวกของเธอกำลังยืนพูดคุยกันอยู่สนุกสนาน ก่อนที่เสียงจะเงียบไปเมื่อเห็นเธอและคารูโตะเดินมา ซายูริเดินเข้ามาหาเธอใกล้ๆ พร้อมกับยืนกอดอกอย่างวางท่า "อุ๊ยตาย! มาเรียนได้ด้วยเหรอจ้ะใบหม่อน ได้ข่าวว่าเมื่อวาน 'โดน' หนักหนิ" ซายูริตั้งใจเน้นคำสื่อความหมาย เหมือนเธอรู้ว่าใบหม่อนไปเจออะไรมา แววตาตื่นตระหนกมองเธออย่างตกใจ ซายูริจะรู้ได้อย่างไรกัน"พูดอะไรของเธอซายูริ" คารูโตะเอ่ยปากถามอย่างไม่ค่อยพอใจเพื่อนต่างคณะเท่าไหร่นัก"ก็....""ค..คารูโต
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 12
ตะวันคล้อยจนลับตามีความมืดมาแทนที่ ในเวลาสองทุ่มกว่าๆ เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่ในกระเป๋านักเรียนอยู่หลายต่อหลายครั้งบ่งบอกถึงความร้อนใจของคนปลายสายได้เป็นอย่างดี มือหนาเอื้อมไปเปิดสวิตช์ไฟที่หัวเตียงอย่างนึกรำคาญใจ ก่อนจะมองผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆ ด้วยลมหายใจที่สม่ำเสมอ ก็เขาเล่นเธอไม่ได้หยุดพักตั้งแต่ช่วงเย็น เธอห่อไหล่ด้วยความหนาวเมื่อผิวกายปะทะกับแอร์ปรับอากาศ"นี่เธอ ตื่นได้แล้ว ไม่กลับบ้านหรือไง"เธียเตอร์เอ่ยก่อนจะลุกเดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป "อื้อ"เด็กสาวยกมือขึ้นบิดขี้เกียจอย่างลืมตัว ก่อนจะค่อยๆ ลืมตา เธอลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นห้องที่ไม่คุ้นตา ใบหม่อนค่อยๆ ลำดับเหตุการณ์ช้าๆ ก่อนที่แก้มขาวๆ จะขึ้นเลือดฝาดอย่างนึกอาย บ้าจริง! ทำไมใจง่ายจังเด็กสาวบ่นกับตัวเองพร้อมกับตบหัวให้กับความโง่เง่าของเธอ แต่เธอกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วนี่ ใบหม่อนลุกจากที่นอนก่อนจะรู้สึกเจ็บแปลบที่ตรงหว่างขา "ตื่นแล้วเหรอ" เป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำ อีกแล้ว เขาทำให้เธอใจแตกอีกแล้ว"ค่ะ" เธอกำผ้าห่มไว้แน่นพร้อมกับก้มหน้างุดๆ ด้วยความอาย ไม่กล้าสบตาเขาเลยจริงๆ "
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 11
"เธอเรียกหาใคร?""เฮือก!" ใบหม่อนสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจ เมื่อเสียงทุ้มเหมือนผู้ชายดังอยู่ด้านหลัง เมื่อหันกลับไปก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้จนใบหน้าเธอห่างกับแผงอกเขาไม่ถึงคืบ เธอเบิกตากว้างเมื่อสายตาปะทะกับผิวขาวๆ ที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ แสดงว่าเขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จมัดกล้ามที่เต่งตึงบ่งบอกถึงความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ เด็กสาวช้อนสายตาขึ้นมองสบตากับผู้ชายตัวโตที่ความสูงเธอเพียงแค่ระดับอกเขาเท่านั้น หยดน้ำที่เกาะพราวตามไรผมขลับให้เขาดูเซ็กซี่และมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก"ว่าไง" เธียเตอร์เอ่ยถามอีกครั้งเมื่อหญิงสาวเอาแต่นิ่งเงียบ ยิ่งมองหน้าเธอใกล้ๆ ยิ่งรู้สึกคุ้นตาราวกับเคยพบเจอที่ไหนมาก่อน ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความตื่นตกใจเหมือนกวางตัวน้อย ริมฝีปากเผลออ้าออกอย่างลืมตัว เขาอยากฉกชิมความหวานนั้นเสียจริง"อึก" ใบหม่อนได้แต่นิ่งค้างตะลึงงัน เมื่อได้พบกับชายคนนี้อีกครั้ง คนที่เธอเคยเก็บเอาไปเพ้อฝัน ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่เบื้องหน้าคือความฝันหรือความจริงกันหน๋อ เขาขยับเข้ามาใกล้ชิดกว่าเดิม ต้อนจนเธอต้องถอยหลังอย่างลืมตัว กลิ่นสบู่อ่อนๆ โชยเข้ามาเตะจมูก ให้ความรู้สึกชดชื่น..และอยากสัมผัส
You May Also Like
ซีรีส์ มืดมน (ถ่อย+ปิ๊งรักสาวอ้วน+ทางผ่านจอมเถื่อน)
ณิการ์88.9K viewsแผนรัก มังกรร้าย
dragonred2415.4K viewsมาเฟีย บ้ารัก (แซ่บ)
เด็กหญิงพุงกลม44.3K viewsเล่ห์ร้าย(นาย)คนเลว | นายน์xฟ้าใส
พิชา - Phicha16.1K viewsLUV My Devil รักหมดหัวใจของนายปีศาจ
Phat_sara697 viewsเก็บมาเฟียได้หนึ่งคน
รัตน์ธาดา / Ziren26892 viewsมาเฟีย คลั่งรัก (แซ่บ)
เด็กหญิงพุงกลม17.1K viewsพรนับพัน | IMPOSSIBLE LOVE
Melyssa573 views
