INICIAR SESIÓN“วันเดียวกันนั้น โรงเรียนของรินรดาจัดงานวันพ่อ”
เธอนิ่ง คณิณเปิดอีกไฟล์ เป็นสมุด“วันเดียวกันนั้น โรงเรียนของรินรดาจัดงานวันพ่อ”เธอนิ่ง คณิณเปิดอีกไฟล์ เป็นสมุดบันทึกกิจกรรมเก่าของโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง รายชื่อนักเรียนกับผู้ปกครองถูกบันทึกไว้เป็นระเบียบ ตรงชื่อรินรดา ช่องผู้ปกครองว่างเปล่าด้านข้างมีหมายเหตุสั้น ๆ ผู้ปกครองแจ้งยกเลิกการเข้าร่วมในวันงาน มีเรียมองประโยคนั้นอยู่นาน“นายไปหามาจากไหน”“เพื่อนเก่าสมัยเรียนของเธอ”คณิณตอบ “เธอจำได้ว่ารินรดารอพ่ออยู่จนงานเลิก วันนั้นไม่มีใครมารับเธอบนเวที”มีเรียไม่ได้พูดอะไร แต่ภาพหนึ่งเกิดขึ้นในหัวโดยไม่ยากเด็กหญิงคนหนึ่งนั่งรออยู่ในโรงเรียน มือถือของขวัญวันพ่อไว้แน่น ขณะที่ผู้ชายที่เธอเฝ้ารอ กำลังยืนให้สื่อถ่ายรูปกับเด็กชายอีกคน และที่เจ็บยิ่งกว่านั้น เด็กชายคนนั้นไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเขาด้วยซ้ำ คณิณพูดต่อ“หลังจากวันนั้น มีคนบอกว่ารินรดาเปลี่ยนไป จากเด็กที่ค่อนข้างเงียบ กลายเป็นคนแข่งขันทุกอย่าง ต้องได้ที่หนึ่ง ต้องได้ของที่ดีที่สุด และแพ้ใครไม่ได้”มีเรียทอดสายตามองภาพข่าวของมาร์ค“ถ้าปรเมศเป็นพ่อเธอจร
“ถ้ามีอะไรก็พูดมาครับ”“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” เธอเงียบเหมือนลังเล ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “แค่คิดว่า ถ้าเป็นคู่แต่งงานใหม่ ดิฉันคงอยากใช้เวลาด้วยกันมากกว่านี้”มาร์คไม่ได้ตอบ แต่ภาพคณิณกับมีเรียซึ่งกำลังอยู่ด้วยกันตอนนี้ทำให้กรามเขากระชับขึ้นโดยไม่รู้ตัวรินรดามองเห็นทุกอย่าง และเลือกหยุดตรงนั้นเธอรู้ดีว่าเมล็ดพันธุ์แห่งความระแวงไม่ต้องรดน้ำมากเกินไปในวันเดียว “ดิฉันเอาเอกสารไปเก็บก่อนนะคะ”เธอกำลังจะเดินออกไป แต่มาร์คเรียกไว้“คุณรินรดา”รินรดาหันกลับด้วยความหวังบางอย่างในใจ“คะ?”“ครั้งหน้า เรื่องส่วนตัวของผมกับภรรยา ไม่ต้องแสดงความคิดเห็นอีกนะ”รอยยิ้มบนใบหน้าเธอแข็งไปเพียงชั่ววินาที“ค่ะ ขอโทษค่ะ”มาร์คก้มกลับไปมองเอกสารโดยไม่สนใจต่อเมื่อประตูปิดลง รินรดากัดฟันแน่น ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงปกป้องมีเรียแม้กระทั่งตอนกำลังไม่พอใจเธอ ยิ่งถูกกันออก เธอยิ่งอยากแทรกเข้าไปให้ได้ ส่วนมาร์คซึ่งอยู่ด้านในกลับไม่ได้อ่านเอกสารแม้แต่บรรทัดเดียว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เปิดห้องแชตของมีเรียพิมพ์ข้อความ อยู่ไหน แล้วลบ พิมพ์ใหม่กลับกี่โมง ลบอีก สุดท้ายเหลือเพียงประโยคสั้น ๆกลับมาแล้วบอกผมด้วย เขากดส่ง ก
หลังออกจากบริษัท มีเรียไม่ได้กลับคฤหาสน์เมธาวินทันที รถของเธอเลี้ยวเข้าโรงแรมแห่งหนึ่งกลางเมือง ก่อนหญิงสาวจะเลือกโต๊ะมุมในสุดของเลานจ์ซึ่งมีฉากไม้กั้นสายตาจากผู้คนภายนอก ไม่ถึงยี่สิบนาที คณิณก็มาถึง เขาถอดสูทพาดพนักเก้าอี้ ก่อนนั่งลงตรงข้ามโดยไม่เสียเวลาถามเรื่องอื่น“เธอพูดอะไรกับคุณบ้างครับ”มีเรียยกกาแฟขึ้นจิบ “เยอะค่ะ ถ้าสรุปสั้น ๆ ก็คือ ฉันเป็นภรรยาแค่ในนาม ไม่ได้หัวใจมาร์ค และมีทะเบียนสมรสไม่ได้แปลว่าเขารักฉัน นี่คือสิ่งที่นางพูดค่ะ”คณิณขมวดคิ้ว “เพิ่งเริ่มงานวันแรกงั้นหรอ แต่กล้าพูดแบบนี้เลย?”“ใช่ค่ะ”“แล้วรู้เรื่องผมกับมาร์คด้วยเหรอ?”คำถามนั้นทำให้มีเรียวางถ้วยลง“นั่นแหละค่ะ..ที่ฉันติดใจมาก”คณิณเอนตัวพิงเก้าอี้ สีหน้าเคร่งขึ้น “คนในบริษัทอาจรู้ข่าวลือได้ แต่เรื่องของฉันกับมาร์คไม่เคยเปิดเผย มีคนเดาบ้างก็จริง แต่ผู้หญิงที่เพิ่งเข้ามาวันแรกไม่ควรพูดเหมือนรู้ข้อเท็จจริงเรื่องนี้อยู่แล้วนะ”“ฉันก็คิดแบบนั้น”“แล้วเธอยังพูดเรื่องการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ด้วยหรอ?”“นางพูดตรง ๆ เลยค่ะ”คณิณเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดไฟล์ที่เพิ่งได้รับ“ผมให้คนเช็กประวัติเธอเบื้อง
รินรดานิ่งมีเรียยิ้มหวานขึ้น “ผิดหวังหรือเปล่าคะ”“ฉันก็แค่เตือนด้วยความหวังดี”“ความหวังดีของเลขา จำเป็นต้องตามภรรยาเจ้านายมาถามเรื่องชีวิตคู่ด้วยหรือคะ บริษัทนี้ให้สวัสดิการตำแหน่งเลขากว้างดีจัง”สีหน้ารินรดาเริ่มเปลี่ยน “อย่างน้อยฉันก็คิดว่า คุณควรรู้ไว้นะคะว่าทะเบียนสมรสไม่ได้ช่วยให้ผู้ชายรักคุณ”มีเรียถอนหายใจเบา ๆ “คุณนี่ชอบพูดเรื่องหัวใจเขาจังเลย”เธอกวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบัง ก่อนกลับมาสบตา“เอาไว้วันไหนคุณได้ขึ้นไปอยู่บนเตียงเขาก่อน แล้วค่อยมายืนตรงหน้าฉันเพื่ออวดว่ารู้ใจสามีฉันดีแค่ไหนนะคะ”รินรดาหน้าเปลี่ยนทันที “คุณ!”“อะไรคะ” มีเรียยังยิ้ม “ตอนนี้สถานะคุณยังเป็นแค่เลขาของเขาอยู่เลย อย่าเพิ่งรีบเล่นบทเมียน้อยทั้งที่ยังไม่มีใครเชิญขึ้นเวทีสิ ฉันอายแทน”“คุณพูดแรงเกินไปแล้วนะคะ”“แรงอะไร?” มีเรียเลิกคิ้ว “ฉันยืนของฉันอยู่ดี ๆ คุณเป็นคนตามมากัดฉันถึงตรงนี้เ
มาร์คมองเธออย่างรู้ทันว่าเนกไทของตัวเองไม่ได้เบี้ยวแล้วแม้แต่น้อยมีเรียไม่สนใจ เธอดึงปมขึ้นอีกนิด จัดปกเสื้อเขาให้เข้าที่ ก่อนใช้ปลายนิ้วลูบชายเนกไทลงอย่างใจเย็น เป็นท่าทางธรรมดาที่ภรรยาทำให้สามีได้โดยไม่มีใครหาเหตุผลมาตำหนิแล้วจึงหันไปหารินรดา“เรื่องบางอย่าง ปล่อยให้ภรรยาทำก็น่าจะเหมาะกว่าค่ะ”บรรยากาศตรงหน้าห้องเงียบลงทันที มาร์คมองเสี้ยวหน้าภรรยาอย่างประหลาดใจมีเรียยังยิ้ม แต่ในใจกลับคิดต่างออกไปโดยสิ้นเชิงอยากได้สามีฉันหรือเปล่า ฉันยังไม่รู้ แต่ถ้าคิดจะเข้ามาเล่นเกมในบ้านเมธาวิน อย่าคิดว่าฉันจะมองไม่ออกง่าย ๆรินรดาเองก็ไม่ยอมหลบสายตา รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้าเหมือนผู้หญิงทั้งสองเพียงกำลังทักทายกันตามมารยาททว่าดวงตากลับกำลังประเมินอีกฝ่ายอย่างเงียบงันมีเรียรู้ตัวดีว่าเธอกำลังหึงอยู่ส่วนหนึ่ง เธอไม่ได้ใจกว้างถึงขั้นเห็นผู้หญิงอื่นแตะสามีแล้วไม่รู้สึกอะไร แต่ความหึงไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอระวังรินรดามากที่สุด สิ่งที่อันตรายกว่าคือสัญชาตญาณกำลังเตือนว่า การปรากฏตัวของผู้หญิงคนนี้อาจมีเหตุผลมากกว่าเรื่องผู้ชาย และหากเ
“จริงสิ ดิฉันเห็นข่าวคุณมีเรียหลายครั้ง เธอสวยมากเลยนะคะ”คำชมฟังดูจริงใจ มาร์คตอบเพียง “ครับ”“คุณมาร์คโชคดีมากค่ะ”คราวนี้เขาเลิกคิ้วรินรดาหัวเราะเบา ๆ “ดิฉันไม่ได้หมายความอย่างอื่นนะคะ เพียงแต่ผู้หญิงที่ทั้งสวย ทั้งเก่ง และมีฐานะของตัวเองแบบนั้น คงมีคนสนใจเยอะมาก ถ้าเป็นสามีคงต้องเหนื่อยหน่อย”มาร์คปิดแฟ้มลง “เหนื่อยเรื่องอะไรครับ”“ก็ต้องคอยกันคนอื่นไงคะ”เธอพูดเหมือนเรื่องขำธรรมดาทว่าในหัวมาร์คกลับมีภาพคณิณกับมีเรียเมื่อคืนผุดขึ้นมาอย่างไม่ต้องเชิญรินรดาเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปเพียงนิดเดียวก็รู้ว่าตัวเองแตะถูกจุด เธอไม่พูดต่อ การยุแยงที่ดีไม่ควรชัดจนคนฟังรู้ว่ากำลังถูกยุเย็นวันนั้น มีเรียมาถึงเมธาวินกรุ๊ปโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า เธอตั้งใจมาหาคณิณเรื่องเอกสารบางอย่างที่เพิ่งได้รับจากธนา แต่เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก สิ่งแรกที่เห็นกลับทำให้ฝีเท้าหยุดลงโดยไม่ตั้งใจหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้ามาร์คใกล้เกินไป มือเรียวของผู้หญิงคนนั้นจับอยู่ตรงปมเนกไทของสามีเธอ ปลายนิ้วค่อย ๆ จัดแนวผ้าให้ตรง ขณะที่ร่างกายยืนห่างกันเพียงช่วงแขน หากมองเผิน ๆ มันอาจเป็นเพียงภาพเลขาช่วยจัดความเรีย







