LOGINมาร์คมองเธออย่างรู้ทันว่าเนกไทของตัวเองไม่ได้เบี้ยวแล้วแม้แต่น้อย
มีเรียไม่สนใจ เธอดึงรินรดานิ่งมีเรียยิ้มหวานขึ้น “ผิดหวังหรือเปล่าคะ”“ฉันก็แค่เตือนด้วยความหวังดี”“ความหวังดีของเลขา จำเป็นต้องตามภรรยาเจ้านายมาถามเรื่องชีวิตคู่ด้วยหรือคะ บริษัทนี้ให้สวัสดิการตำแหน่งเลขากว้างดีจัง”สีหน้ารินรดาเริ่มเปลี่ยน “อย่างน้อยฉันก็คิดว่า คุณควรรู้ไว้นะคะว่าทะเบียนสมรสไม่ได้ช่วยให้ผู้ชายรักคุณ”มีเรียถอนหายใจเบา ๆ “คุณนี่ชอบพูดเรื่องหัวใจเขาจังเลย”เธอกวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบัง ก่อนกลับมาสบตา“เอาไว้วันไหนคุณได้ขึ้นไปอยู่บนเตียงเขาก่อน แล้วค่อยมายืนตรงหน้าฉันเพื่ออวดว่ารู้ใจสามีฉันดีแค่ไหนนะคะ”รินรดาหน้าเปลี่ยนทันที “คุณ!”“อะไรคะ” มีเรียยังยิ้ม “ตอนนี้สถานะคุณยังเป็นแค่เลขาของเขาอยู่เลย อย่าเพิ่งรีบเล่นบทเมียน้อยทั้งที่ยังไม่มีใครเชิญขึ้นเวทีสิ ฉันอายแทน”“คุณพูดแรงเกินไปแล้วนะคะ”“แรงอะไร?” มีเรียเลิกคิ้ว “ฉันยืนของฉันอยู่ดี ๆ คุณเป็นคนตามมากัดฉันถึงตรงนี้เ
มาร์คมองเธออย่างรู้ทันว่าเนกไทของตัวเองไม่ได้เบี้ยวแล้วแม้แต่น้อยมีเรียไม่สนใจ เธอดึงปมขึ้นอีกนิด จัดปกเสื้อเขาให้เข้าที่ ก่อนใช้ปลายนิ้วลูบชายเนกไทลงอย่างใจเย็น เป็นท่าทางธรรมดาที่ภรรยาทำให้สามีได้โดยไม่มีใครหาเหตุผลมาตำหนิแล้วจึงหันไปหารินรดา“เรื่องบางอย่าง ปล่อยให้ภรรยาทำก็น่าจะเหมาะกว่าค่ะ”บรรยากาศตรงหน้าห้องเงียบลงทันที มาร์คมองเสี้ยวหน้าภรรยาอย่างประหลาดใจมีเรียยังยิ้ม แต่ในใจกลับคิดต่างออกไปโดยสิ้นเชิงอยากได้สามีฉันหรือเปล่า ฉันยังไม่รู้ แต่ถ้าคิดจะเข้ามาเล่นเกมในบ้านเมธาวิน อย่าคิดว่าฉันจะมองไม่ออกง่าย ๆรินรดาเองก็ไม่ยอมหลบสายตา รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้าเหมือนผู้หญิงทั้งสองเพียงกำลังทักทายกันตามมารยาททว่าดวงตากลับกำลังประเมินอีกฝ่ายอย่างเงียบงันมีเรียรู้ตัวดีว่าเธอกำลังหึงอยู่ส่วนหนึ่ง เธอไม่ได้ใจกว้างถึงขั้นเห็นผู้หญิงอื่นแตะสามีแล้วไม่รู้สึกอะไร แต่ความหึงไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอระวังรินรดามากที่สุด สิ่งที่อันตรายกว่าคือสัญชาตญาณกำลังเตือนว่า การปรากฏตัวของผู้หญิงคนนี้อาจมีเหตุผลมากกว่าเรื่องผู้ชาย และหากเ
“จริงสิ ดิฉันเห็นข่าวคุณมีเรียหลายครั้ง เธอสวยมากเลยนะคะ”คำชมฟังดูจริงใจ มาร์คตอบเพียง “ครับ”“คุณมาร์คโชคดีมากค่ะ”คราวนี้เขาเลิกคิ้วรินรดาหัวเราะเบา ๆ “ดิฉันไม่ได้หมายความอย่างอื่นนะคะ เพียงแต่ผู้หญิงที่ทั้งสวย ทั้งเก่ง และมีฐานะของตัวเองแบบนั้น คงมีคนสนใจเยอะมาก ถ้าเป็นสามีคงต้องเหนื่อยหน่อย”มาร์คปิดแฟ้มลง “เหนื่อยเรื่องอะไรครับ”“ก็ต้องคอยกันคนอื่นไงคะ”เธอพูดเหมือนเรื่องขำธรรมดาทว่าในหัวมาร์คกลับมีภาพคณิณกับมีเรียเมื่อคืนผุดขึ้นมาอย่างไม่ต้องเชิญรินรดาเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปเพียงนิดเดียวก็รู้ว่าตัวเองแตะถูกจุด เธอไม่พูดต่อ การยุแยงที่ดีไม่ควรชัดจนคนฟังรู้ว่ากำลังถูกยุเย็นวันนั้น มีเรียมาถึงเมธาวินกรุ๊ปโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า เธอตั้งใจมาหาคณิณเรื่องเอกสารบางอย่างที่เพิ่งได้รับจากธนา แต่เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก สิ่งแรกที่เห็นกลับทำให้ฝีเท้าหยุดลงโดยไม่ตั้งใจหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้ามาร์คใกล้เกินไป มือเรียวของผู้หญิงคนนั้นจับอยู่ตรงปมเนกไทของสามีเธอ ปลายนิ้วค่อย ๆ จัดแนวผ้าให้ตรง ขณะที่ร่างกายยืนห่างกันเพียงช่วงแขน หากมองเผิน ๆ มันอาจเป็นเพียงภาพเลขาช่วยจัดความเรีย
แต่เมื่อประตูห้องทำงานปิดลง รอยยิ้มนั้นกลับไม่จางตามไปด้วย เธอรู้ว่ามาร์คกินอะไร ดื่มอะไร ไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมแบบไหน ใช้ปากกายี่ห้ออะไร และมักคลายกระดุมข้อมือข้างขวาก่อนข้างซ้ายเวลาทำงานจนดึก ไม่ใช่เพราะฝ่ายบุคคลมีข้อมูลละเอียดเช่นนั้น แต่เพราะปรเมศส่งข้อมูลเกี่ยวกับมาร์คให้เธอศึกษามาหลายสัปดาห์ก่อนกลับประเทศไทยเธอไม่ได้ถูกส่งมาเพื่อเป็นเลขา เธอถูกส่งมาเพื่อเข้าไปอยู่ในชีวิตของเขาให้เนียนที่สุด รินรดาเดินกลับโต๊ะทำงานด้านนอก วางแฟ้มลงแล้วเปิดโทรศัพท์ ข้อความจากปรเมศมีเพียงประโยคเดียว วันนี้เป็นอย่างไร เธอพิมพ์ตอบสั้น ๆง่ายกว่าที่คิดค่ะ แต่ยังไม่ทันกดส่ง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเหนือไหล่“อะไรที่ง่ายกว่าที่คิดหรือครับ” รินรดาชะงัก ก่อนดับหน้าจอแล้วหันกลับมาคณิณยืนอยู่ไม่ห่าง เสื้อสูทถูกพาดไว้บนแขน สีหน้าไม่บอกอารมณ์“งานค่ะ” เธอตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “ตอนแรกคิดว่าจะต้องใช้เวลาปรับตัวกับระบบบริษัทมากกว่านี้ แต่ทุกอย่างจัดไว้อย่างดีค่ะ”“อย่างนั้นก็ดีครับ”คณิณปรายตามองโทรศัพท์ในมือเธอเพียงครู่เดียว ก่อนหันไปยังประตูห้องมาร์ค“เขาว่างไหมครับ”“อีกสิบนาทีมีประชุมค่ะ แต่ถ้าคุณคณิณมีเรื่องด่วน ดิฉ
“คุณลลิตากำลังจะย้ายไปดูโครงการฝั่งตะวันออก พ่อเลยให้ฝ่ายบุคคลหาคนมารับช่วง”หญิงสาวก้าวเข้ามาเล็กน้อย “สวัสดีค่ะ ดิฉันรินรดา วัฒนกุลค่ะ”มาร์ครับไหว้ตามมารยาท ส่วนคณิณเพียงพยักหน้าปรเมศเลื่อนแฟ้มประวัติมาทางลูกชาย “จบด้านบริหารจากต่างประเทศ เคยทำงานกับบริษัทลงทุนและพูดได้สามภาษา ประสบการณ์เหมาะกับงานของแกที่สุด”มาร์คเปิดดูเพียงสองหน้า “ผมไม่ได้ขอเลขาคนใหม่”“แต่แกต้องมี”“ฝ่ายผมเลือกคนเองได้ครับ” น้ำเสียงสุภาพ แต่ชัดว่าต่อต้านปรเมศมองลูกชาย “พ่อเลือกมาแล้ว และเธอเริ่มงานวันนี้”บรรยากาศในห้องแข็งขึ้นทันทีรินรดากลับยืนสงบนิ่งเหมือนไม่รู้สึกถึงความไม่พอใจของเจ้านายใหม่แม้แต่น้อย“ถ้าคุณมาร์คกังวลเรื่องรูปแบบการทำงาน ดิฉันปรับตัวได้ค่ะ ลองให้เวลาสักระยะก่อน ถ้าเห็นว่าไม่เหมาะจริง ๆ ค่อยพิจารณาอีกครั้งก็ได้ค่ะ”คำตอบฉลาดพอจะไม่ทำให้มาร์คปฏิเสธต่อหน้าทุกคนได้ง่าย ๆเขาจึงปิดแฟ้มลง “ตกลง ลองงานก่อน”รินรดายิ้ม “ขอบคุณค่ะ”คณิณซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้สนใจบทสนทนามากนัก จนสังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง ทันทีที่มาร์คก้มอ่านเอกสาร รินรดาหันไปมองปรเมศ เพียงเสี้ยววินาที สายตาของคนสองคนสบกันด้วยความคุ้น
หลังจูบจบลง มีเรียเป็นฝ่ายถอยออกมาก่อน แม้มือของมาร์คยังคงประคองเอวเธอไว้เหมือนไม่คิดจะปล่อยง่าย ๆ ความเงียบระหว่างทั้งคู่ไม่ได้อึดอัด แต่กลับเต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่มีใครกล้าถามตรง ๆ โดยเฉพาะเรื่องคณิณ“ปล่อยได้แล้วค่ะ ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”“เมื่อกี้ยังจับเสื้อผมอยู่เลย”“เมื่อกี้ก็คือเมื่อกี้ค่ะ”มาร์คมองสีหน้าที่พยายามกลับมาเรียบเฉยของภรรยาแล้วอดยิ้มไม่ได้ “เปลี่ยนอารมณ์เร็วดีนะ”“ถ้าคุณยังปากมาก ฉันเปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วกว่านี้อีก”มีเรียดึงมือเขาออกจากเอวแล้วเดินเข้าห้องแต่งตัว ทิ้งให้มาร์คยืนมองตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชายหนุ่มจะยกมือแตะริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัวในเวลาใกล้เคียงกัน อีกห้องหนึ่งบนชั้นเดียวกัน คณิณยืนอยู่ใต้ฝักบัว ปล่อยให้น้ำเย็นไหลผ่านศีรษะและร่างกาย หวังชะทั้งกลิ่นเหล้า ความอ่อนล้า และความทรงจำจากเมื่อคืนออกไปบ้าง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้ามยิ่งหลับตา ภาพของมีเรียยิ่งชัด เสียงของเธอบนสะพาน อ้อมแขนที่กอดเขาไว้ คำสัญญาที่ทั้งสองให้กันรวมถึงความรู้สึกซึ่งก้าวล้ำเส้นไปไกลเกินกว่าจะย้อนกลับมาทำเป็นไม่เคยเกิดขึ้นได้อีกคณิณลืมตาขึ้นแล้วปิดน้ำ เขาไม่ได้เสียใจ นั่นต่างหา



![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



