Novels by มุกรัญจวน

เวลาเดียวกันนั้น มุนินทร์ธิตากำลังดิ้นกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงภายในคุ้มเก่า เสียงฝนกระทบหลังคากระเบื้องดังต่อเนื่อง แต่ในความฝันของเธอกลับมีเสียงตะเกียงแกว่งไกวเบา ๆ และกลิ่นดอกมะลิหอมอบอวลอยู่รอบตัว เธอยืนอยู่บนชานเรือนไทยสวมผ้าซิ่นไหมสีม่วงหม่น มีสไบสีงาช้างพาดอยู่บนบ่า เบื้องหน้าคือชายหนุ่มร่างสูงในชุดโบราณ เขากำลังมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “พี่คิดถึงเจ้า” หัวใจของเธอสั่นไหวทั้งที่รู้ว่าตนเองกำลังฝัน แต่ความรู้สึกกลับสมจริงอย่างน่าประหลาด “ก็เพิ่งพบกันเมื่อยามหัวค่ำเองมิใช่หรือเจ้าคะ”เสียงที่หลุดออกจากปากไม่ใช่ถ้อยคำที่เธอตั้งใจพูดราวกับมีใครอีกคนกำลังใช้ร่างของเธอ ชายหนุ่มยิ้ม ก่อนเลื่อนมือขึ้นประคองแก้ม “ต่อให้พบกันทุกวัน พี่ก็คงยังคิดถึง”มุนินทร์ธิตารู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองกำลังละลาย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วภาพใบหน้าของชายหนุ่มก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นใต้แสงตะเกียง จิรภพ เป็นเขา แต่เสื้อผ้า ทรงผม และบรรยากาศรอบตัวกลับไม่ใช่ยุคสมัยที่เธอรู้จัก ก่อนจะทันตั้งคำถาม ริมฝีปากของเขาก็โน้มลงมาสัมผัสเธอ ความอบอุ่นนั้นแล่นผ่านหัวใจอย่างรุนแรง ลึกซึ้ง คุ้นเคย และเจ็บปวดอย่างไม่มีเหตุผลเธอจ

เขาพยายามนับเวลาจากเสียงฝน พยายามคิดถึงงานที่ต้องจัดการเมื่อกลับกรุงเทพฯ แต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนเรื่องคิดอย่างไร ความทรงจำจากจูบแรกก็ยังย้อนกลับมาอยู่ดี จิรภพยกแขนขึ้นพาดหน้าผาก เขาไม่เคยรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้จะทำให้เขาว้าวุ่นได้ถึงเพียงนี้ และไม่ได้เปลี่ยนสถานะระหว่างเขากับมุนินทร์ธิตาเลยแม้แต่น้อยภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในความคิดอย่างรวดเร็ว แสงไฟสีส้มกลิ่นดอกไม้ เสียงฝนตกบนหลังคาไม้ และผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาเปียกชื้น ตอนนั้นเขาคิดว่าเป็นเพียงภาพจากความฝันเก่าที่เคยเห็น แต่เวลานี้กลับเริ่มไม่แน่ใจจิรภพค่อย ๆ หลับตาลง เสียงฝนด้านนอกกลายเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและความคิดที่วนเวียนมาตลอดวันทำให้สติของเขาค่อย ๆ เลือนรางจนกระทั่งความมืดรอบตัวเปลี่ยนเป็นแสงสีทองอ่อนจากเปลวตะเกียงเขากำลังยืนอยู่บนชานเรือนไทยหลังหนึ่ง พื้นไม้ใต้เท้าเย็นชื้นจากละอองฝน กลิ่นดอกมะลิลอยมากับสายลมยามค่ำคืน เบื้องหน้าเป็นสวนกว้างซึ่งมีต้นไม้ใหญ่ทอดเงาดำอยู่ใต้แสงจันทร์ที่ถูกเมฆบดบังจิรภพก้มมองตัวเองเสื้อเชิ้ตและกางเกงขายาวที่สวมอยู่เมื่อครู่หายไปแล้ว แทนที่ด้วยเสื้อผ้าฝ้าย

คุ้มเก่าของครอบครัวมุนินทร์ธิตาตั้งอยู่บนพื้นที่กว้างริมหมู่บ้าน กำแพงอิฐเก่าสีหม่นทอดยาวไปตามแนวต้นไม้ใหญ่ ประตูไม้สักบานสูงเปิดเข้าสู่ลานหินซึ่งมีเรือนไทยล้านนาหลายหลังเชื่อมถึงกันด้วยชานไม้และทางเดินยกพื้นตัวเรือนประธานตั้งอยู่ด้านในสุด หลังคากระเบื้องดินเผาซ้อนลดหลั่นตามรูปแบบสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น หน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายดอกไม้และเถาวัลย์อย่างประณีต บางส่วนได้รับการบูรณะแล้ว ขณะที่เรือนด้านหลังยังคงรักษาสภาพเดิมไว้เกือบทั้งหมดฝนตกหนักจนทางเดินหินเปียกชุ่ม มุนินทร์ธิตารีบลงจากรถแล้ววิ่งขึ้นบันไดเรือน โดยมีหญิงสูงวัยซึ่งดูแลคุ้มเดินถือผ้าขนหนูออกมารับ“คุณมุน เปียกหมดแล้วเจ้า”“นิดหน่อยค่ะป้าคำ ฝนตกแรงมากเลย”“ป้าเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้วเจ้า ไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวจะไม่สบาย”“ขอบคุณค่ะ”มุนินทร์ธิตารับผ้าขนหนูมาซับเส้นผม ก่อนหันไปบอกธีรทัตที่เดินตามขึ้นมา“พี่ธีร์กลับดี ๆ นะคะ”“ครับ พรุ่งนี้พี่มารับตามเวลาเดิม”“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ มุนขับรถเองได้”“พรุ่งนี้ค่อยว่ากันครับ คืนนี้พักผ่อนก่อน”เธอพยักหน้า ก่อนมองตามชายหนุ่มที่เดินกลับลงบันไดไปท่ามกลางสายฝนเมื่อรถของธีรทัตเคลื่อนออกจากลานคุ้ม ม

โฮมสเตย์หลังเล็กตั้งอยู่บนเนินดินริมลำธาร ห่างจากถนนใหญ่เข้าไปไม่ถึงสองกิโลเมตร ตัวบ้านสร้างด้วยไม้สักผสมอิฐฉาบปูน หลังคาทรงจั่วลาดต่ำ มีระเบียงกว้างยื่นออกไปทางสวนผลไม้ ด้านหลังเป็นแนวป่าไผ่ซึ่งกำลังไหวเอนตามแรงลมจิรภพขับรถมาถึงในเวลาที่ฝนเริ่มตกหนักจนแทบมองไม่เห็นถนนเจ้าของโฮมสเตย์เป็นหญิงวัยกลางคน เดินกางร่มออกมาต้อนรับพร้อมไฟฉายดวงเล็ก“คุณจิรภพใช่ไหมเจ้า”“ครับ”“ห้องเตรียมไว้แล้วเจ้า รีบเข้ามาก่อน ฝนแรงขนาดนี้เดี๋ยวจะเปียกหมด”ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณ ก่อนหยิบกระเป๋าเดินทางจากเบาะหลังแล้วเดินตามเจ้าของบ้านขึ้นบันไดไม้ภายในห้องพักตกแต่งอย่างเรียบง่าย เตียงไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ผ้าปูสีขาวสะอาด มีโคมไฟแสงสีอุ่นบนโต๊ะข้างเตียง หน้าต่างบานหนึ่งเปิดออกสู่ระเบียงซึ่งมองเห็นแนวไผ่และลำธารด้านล่าง“คืนนี้ถ้าฝนหนักมากอาจมีไฟดับนะเจ้า ป้าเตรียมตะเกียงไฟฟ้าไว้ให้แล้ว”“ขอบคุณครับ”“แล้วกินข้าวมาหรือยัง”“ยังครับ”“ป้าทำกับข้าวไว้ มีแกงฮังเล น้ำพริกหนุ่ม แล้วก็ผักลวก ถ้ากินได้เดี๋ยวป้าจัดให้”จิรภพยิ้มบาง“ได้ครับ รบกวนด้วย”“บ่รบกวนเจ้า”เมื่อเจ้าของบ้านเดินออกไป ชายหนุ่มจึงวางกระเป๋าลง

สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้งในเวลาที่แสงสุดท้ายของวันกำลังเลือนหายไปหลังแนวเทือกเขา เมฆสีดำทะมึนเคลื่อนตัวต่ำลงเหนือยอดไม้ ลมเย็นพัดผ่านถนนสายเล็กที่ทอดตัวเข้าสู่หมู่บ้าน ก่อนจะทวีความรุนแรงขึ้นจนกิ่งลำไยสองข้างทางเอนลู่ เสียงฟ้าร้องดังครืนมาจากหุบเขาไกล ๆ ราวกับเป็นสัญญาณเตือนว่าค่ำคืนนี้พายุฝนคงไม่ยอมสงบลงง่ายนักมุนินทร์ธิตานั่งเงียบอยู่บนเบาะข้างคนขับ สายตามองผ่านกระจกรถซึ่งมีหยดน้ำเกาะพราวออกไปยังทิวทัศน์ภายนอก แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ในความคิดกลับไม่ใช่ภูเขาหรือถนนเปียกฝน หากเป็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งที่เธอเพิ่งแยกจากมาได้ไม่ถึงชั่วโมงริมฝีปากของเธอยังรู้สึกถึงสัมผัสนั้น สัมผัสจากจูบแรกที่ไม่ควรเกิดขึ้น เธอยกปลายนิ้วแตะริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนรีบลดมือลงเมื่อได้ยินเสียงธีรทัตขยับตัวอยู่หลังพวงมาลัย“หนาวหรือครับมุน”“หืม...คะ?”“พี่เห็นมุนนั่งกอดอกตั้งแต่ขึ้นรถแล้ว แอร์เย็นไปหรือเปล่า”มุนินทร์ธิตาส่ายหน้า ก่อนฝืนยิ้มให้คนถาม “ไม่ค่ะพี่ธีร์ มุนแค่รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย วันนี้เดินดูงานทั้งวัน”ธีรทัตเหลือบมองเธอเพียงครู่เดียวแล้วหันกลับไปสนใจถนน เขาไม่ได้ซักไซ้ ทั้งที่สังเกตเห็

จิรภพเดินมาถึงหน้าสำนักงานพอดีเขาตั้งใจจะเข้ามาขอข้อมูลที่พักใกล้โครงการจากเจ้าหน้าที่ แต่เมื่อมองผ่านกระจกหน้าต่างกลับเห็นมุนินทร์ธิตานั่งอยู่กับธีรทัตชายหนุ่มหยุดเดินโดยไม่รู้ตัวเขาเห็นธีรทัตเลื่อนแก้วน้ำให้เธอ เห็นหญิงสาวยิ้มและหัวเราะอย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาเพิ่งพยายามทำให้เธอมีเมื่อครู่ แต่กลับต้องแลกมาด้วยคำตักเตือนและกำแพงที่เธอยกขึ้นขวางความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านกลางอก ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความไม่พอใจอย่างชัดเจน แต่เป็นความอึดอัดที่ทำให้เขาไม่อยากยืนมองภาพนั้นต่อจิรภพจึงเบือนหน้าหนี ก่อนเดินไปยังอีกด้านของอาคาร เขาไม่รู้เลยว่าอาการแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นในใจขณะนั้นคืออะไรรู้เพียงว่าเขาไม่ชอบเห็นมุนินทร์ธิตายิ้มให้ผู้ชายคนอื่นด้วยสายตาเช่นนั้น ทั้งที่ตนเองเพิ่งถูกเธอเตือนว่าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเดินทางมาหาเหนือหลังคาสำนักงานชั่วคราว เมฆฝนเคลื่อนต่ำลงอีกครั้ง ลมเย็นพัดแรงจนบานหน้าต่างสั่นเบา ๆจิรภพหยุดอยู่ใต้ชายคา ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า บนหน้าจอมีสายที่ไม่ได้รับจากรสิกา เขามองชื่อของคู่หมั้นอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกผิดค่อย ๆ แทรกเข้ามาแทนความขุ่นมั

คณิณกลับถึงคฤหาสน์เมธาวินเกือบเที่ยงวัน รถแท็กซี่จอดส่งเขาหน้าประตูใหญ่แทนรถประจำที่ใช้ทุกวัน เสื้อเชิ้ตตัวเดิมจากเมื่อคืนถูกสวมกลับอย่างลวก ๆ รอยยับตามแขนกับคอเสื้อบอกชัดว่าเจ้าตัวไม่ได้กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ไหน สีหน้าเขาดูอ่อนล้า แต่ต่างจากหลายวันที่ผ่านมาอย่างประหลาด ความหม่นหมองซึ่งเคยเกาะอยู่ในดวงตาเหมือนจางลงบางส่วน เหลือเพียงความเคร่งขรึมของคนที่เพิ่งตัดสินใจอะไรบางอย่างกับชีวิตตัวเองได้แล้วเขาเพิ่งก้าวพ้นประตูโถงเข้าไปไม่ถึงสามก้าว เสียงหนึ่งก็ดังมาจากชั้นล่าง“เมื่อคืนนายหายไปไหนมา”คณิณหยุดมาร์คยืนอยู่ตรงปลายบันได เสื้อเชิ้ตสีขาวยังพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเหมือนคนที่ไม่มีสมาธิพอจะเปลี่ยนชุดออกไปทำงาน โทรศัพท์อยู่ในมือ สีหน้าที่มองมาไม่ได้มีเพียงความโกรธ แต่มีความวิตกซึ่งสะสมมาตลอดคืนจนเกือบปิดไม่มิด“ฉันโทรไปกี่ครั้งรู้ไหม”คณิณมองหน้าคนที่เขาเคยใช้เป็นศูนย์กลางของชีวิตมานาน ก่อนตอบอย่างสงบ “โทรศัพท์ผมแบตหมด”“ฉันรู้แล้วว่าแบตหมด” มาร์คก้าวเข้ามาหา “ฉันถามว่านายหายไปไหน”น้ำเสียงแข็งขึ้นในตอนท้าย คณิณกลับไม่หลบสายตาเหมือนที่ผ่านมา“ไปดื่มมา”“แล้วหลังจากนั้น?”“ผมไม่อยากกลับบ

“ผมไม่ได้จะบังคับให้คุณบอกทุกอย่าง” เขาพูดต่อ “แต่ถ้าคุณกลับมาเพราะเหตุผลเดียวกับผม คุณไม่ควรทำมันคนเดียว เราควรจะร่วมมือกัน” มีเรียหลุบตามองกาแฟ ก่อนถอนหายใจ “พ่อแม่ฉันก็ตายคืนเดียวกับแม่ของนาย เป้าหมายของมันคือพ่อแม่ของฉันเอง แต่พ่อแม่นายกลับโชคร้ายเพราะเหตุการณ์นี้ด้วย ฉันเสียใจ” คณิณนิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดถึงเรื่องนั้นกับเขาตรง ๆ หลังจากความจริงเมื่อคืนถูกเปิดออก “ฉันโตมากับคำถามเดียวกัน ว่าไฟไหม้เกิดขึ้นเพราะอะไร ใครได้ประโยชน์มากที่สุดจากการตายของพ่อแม่ฉัน แล้วทำไมหลังจากนั้น เอกสาร หุ้น และทรัพย์สินหลายอย่างถึงเปลี่ยนไป ทำไมฉันไม่มีตัวตน ฉันเองก็เกือบตาย หรือตายแล้วด้วยซ้ำ” คณิณขมวดคิ้ว “คุณสงสัยคนในบ้าน” “ฉันสงสัยทุกคนที่ต้องการสิ่งที่เป็นของพ่อฉัน” “รวมถึงปรเมศ?” มีเรียไม่ได้ตอบทันที เพียงเท่านั้นก็เพียงพอให้คณิณเข้าใจ เขาลุกขึ้นเดินไปหาเธอ “ถ้าเกี่ยวกับเขาจริง…ผม..” สำหรับคณิณ เรื่องนี้ซับซ้อนเกินกว่าคำว่าเกลียด เพราะปรเมศคือพ่อบุญธรรมของคนที่เขารักที่สุด เป็นหนึ่งในคนที่อยู่ในบ้านซึ่งเลี้ยงเขามา และเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่เขาใช้ชีวิตด้วยมาหลายสิบปี แต่หา

แสงเช้าส่องผ่านม่านบางเข้ามาในห้องนั่งเล่นของคอนโด คณิณตื่นก่อนมีเรียเพียงเล็กน้อย เขานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาอยู่นานกว่าจะเรียบเรียงได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง ตั้งแต่ทำเรื่องโง่เง่าบนสะพาน ได้รู้ความจริงเรื่องเด็กหญิงที่ดึงมือเขาออกจากกองไฟ จนถึงความรู้สึกเมื่อคืนที่ทั้งคู่ไม่ควรปล่อยให้ก้าวข้ามเส้น แต่กลับไม่มีใครหยุดมันได้ทันสิ่งหนึ่งที่ชัดเจนที่สุดกลับไม่ใช่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมีเรีย แต่เป็นอดีต อดีตที่เขาเคยคิดว่าถูกฝังไปพร้อมกับพ่อแม่ และเพื่อนสาววัยเด็ก กลับเปิดออกอีกครั้งในคืนเดียวคณิณยืนอยู่ริมกระจก มองแม่น้ำเบื้องล่างขณะมีเรียเดินออกมาจากห้องด้านใน เธอสวมเสื้อเชิ้ตตัวหลวมกับกางเกงขายาว ผมยังไม่ได้จัดเรียบร้อยนัก สีหน้าบ่งบอกว่าเมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเช่นกัน“ตื่นนานแล้วหรือคะ” มีเรียเอ่ยถามขึ้น“สักพักแล้วครับ”คำลงท้ายสุภาพกลับมาอีกครั้ง แต่บางอย่างระหว่างพวกเขาไม่เหมือนเดิม มีเรียรับรู้ได้จากสายตาที่เขามองมา มันไม่มีความระแวง ไม่มีการตั้งกำแพงเหมือนวันแรก ๆ อีกแล้วเธอเดินไปเทกาแฟสองแก้ว ก่อนส่งให้เขา “วันนี้รู้สึกดีขึ้นบ้างไหมคะ”คณิณรับมา แต่ไม่ได้ดื่ม เขามองของเหลวสีเ

รินรดาจึงยิ้ม “คงไม่ได้เรียกฉันกลับมาเพียงเพราะต้องการเลขาเก่ง ๆ หรอกจริงไหม”ความทะเยอทะยานในดวงตาลูกสาวทำให้เขาพอใจอยู่ลึก ๆ นี่ต่างหากคือสิ่งที่เขาต้องการ หากมาร์คคือหมากที่ต้องวางไว้หน้ากระดาน รินรดาก็คือหมากที่เขาซ่อนไว้ไม่ให้ใครรู้ว่ามีอยู่“การแต่งงานครั้งนั้นมีประโยชน์ในช่วงหนึ่ง” ปรเมศกล่าว “แต่ถ้ามีเรียเริ่มกลายเป็นอุปสรรค ก็ไม่มีเหตุผลต้องรักษามันไว้ตลอดไป”“พ่อจะให้พวกเขาหย่าหรือเปล่า?”“ถ้าถึงเวลาก็อาจจะเป็นเช่นนั้น”รินรดายกมุมปาก “แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ”สายตาของพ่อลูกสบกัน ไม่มีใครจำเป็นต้องพูดให้ชัดในทันที แต่รินรดาเข้าใจอยู่แล้ว“พ่ออยากให้ฉันแต่งกับมาร์ค” ปรเมศหยิบถ้วยชาขึ้นมาอย่างสงบ “มาร์คเหมาะกับการอยู่ในตำแหน่งเดิม เขามีชื่อ มีความสามารถ และคนในบริษัทเชื่อถือ ถ้าเปลี่ยนตัวกะทันหัน ทุกอย่างจะวุ่นวายโดยไม่จำเป็น”“แต่ถ้าคนที่อยู่ข้างเขาเป็นฉัน…”“สิ่งที่มาร์คมี สุดท้ายก็จะกลับมาอยู่ในมือคนที่มีเลือดของพ่อจริง ๆ”ความเงียบปกคลุมห้องไปชั่วขณะ รินรดาไม่ได้ตกใจ กลับกัน ความคิดนั้นดูถูกใจเธอมากกว่าที่ควรเธอเคยเห็นมาร์คจากภาพข่าวมาตลอดหลายปี ชายหนุ่มซึ่งได้ชีวิตที่เธอคิ

“ของเรางั้นเหรอคะ?” รินรดาทวน “หรือของพ่อกันแน่คะ”ปรเมศเดินไปหยุดหน้ากระจกสูง มองเมืองด้านล่างเหมือนบทสนทนานั้นไม่ได้ทำให้สะเทือนใจแม้แต่น้อย“ถ้าวันนั้นพ่อประกาศว่ามีลูกกับผู้หญิงที่ไม่ได้แต่งงานด้วย เธอคิดว่าคุณหญิงอรุณีจะยอมให้พ่อถืออำนาจในบ้านต่อหรือ ลูกสาวที่ไม่มีสถานะจะถูกผลักขึ้นมาแทนสายของธีรัชได้ง่ายขนาดนั้นหรือไง”รินรดาไม่ตอบ“มาร์คจึงจำเป็น” ชายสูงวัยพูดประโยคนั้นอย่างง่ายดายเสียจนหากมาร์คได้ยิน คงไม่มีทางเชื่อว่าคนที่เรียกว่าพ่อมาตลอดชีวิตสามารถอธิบายการรับเขาเข้ามาในครอบครัวด้วยคำเพียงคำเดียว “จำเป็น”“พ่อไม่มีลูกชายที่เปิดเผยได้ บ้านใหญ่ต้องมีทายาทฝั่งพ่อ มาร์คมีพื้นฐานดี ฉลาด เรียนรู้เร็ว และที่สำคัญ…” ปรเมศหันกลับมา “เขาไม่มีสายเลือดเมธาวิน”รินรดาเลิกคิ้ว “นั่นไม่ใช่ข้อเสียหรือคะ”“ตรงกันข้าม” รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าปรเมศ“คนไม่มีสายเลือด ไม่มีสิทธิ์โดยกำเนิด เขาจะได้ทุกอย่างก็เพราะมีคนมอบให้ และของที่มอบให้ได้ วันหนึ่งก็เอาคืนได้เหมือนกัน”รินรดาจ้องบิดาอยู่พักหนึ่ง นี่อาจเป็นครั้งแรกที่เธอเข้าใจอย่างชัดเจนว่า มาร์คไม่ได้เป็นลูกชายคนโปรดของปรเมศอย่างที่เธอเคยริษยาม

หญิงชราวางรูปไว้บนโต๊ะ แล้วเปิดลิ้นชักล่างสุด ด้านในมีซองเอกสารเก่าสองสามซอง สมุดปกหนัง และกล่องกำมะหยี่สีกรมใบเล็ก คุณหญิงอรุณีหยิบกล่องนั้นออกมา เมื่อฝาเปิดขึ้น สิ่งที่อยู่ข้างในสะท้อนแสงจากหน้าต่างเป็นประกายสั้น ๆ สร้อยเส้นหนึ่ง ตรงกลางเป็นล็อกเก็ตรูปวงรีขนาดเล็ก มีลายสลักดอกไม้รอบขอบมาร์คจำมันได้ หรืออย่างน้อย เขาคิดว่าตัวเองเพิ่งเห็นของที่คล้ายกันไม่นานมานี้มีเรียเคยมีสร้อยเส้นหนึ่งซ่อนอยู่ใต้เสื้อ คืนแรกที่เธอเข้ามาในคฤหาสน์ เขาเห็นเธอแตะบางอย่างตรงหน้าอกก่อนเดินผ่านประตูบ้าน และหลายครั้งหลังจากนั้น เวลาเธอเผลอเครียด นิ้วก็จะยกขึ้นแตะตำแหน่งเดิมโดยไม่รู้ตัวรูปทรงเดียวกันหรือไม่ เขายังตอบไม่ได้ แต่ความบังเอิญเริ่มมากเกินไป“ถ้าหลานยังอยู่…” คุณหญิงอรุณีพูดกับตัวเอง เสียงขาดหายอยู่ในลำคอ “…วันนี้คงโตพอ ๆ กับมีเรียแล้วสินะ”มาร์คตัวแข็ง ชื่อภรรยาของเขาปรากฏขึ้นในห้องที่เก็บของของคนตายโดยไม่มีเหตุผลหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ จากด้านใน คุณหญิงอรุณีเปิดสมุดปกหนัง ลูบหน้ากระดาษที่เหลืองตามอายุ แล้วหยิบแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งซึ่งถูกพับเก็บอยู่ด้านใน มาร์คมองไม่เห็นข้อความทั้งหมด