Novels by มุกรัญจวน

ตอนที่ 10 วันที่ Lady M กลับเมืองไทยเครื่องบินส่วนตัวสีขาวแตะรันเวย์ของสนามบินในกรุงเทพมหานครอย่างนุ่มนวล ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่สาดผ่านกระจกเข้ามาภายในห้องโดยสาร หญิงสาวที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างไม่ได้ขยับตัวในทันที ดวงตาคู่งามทอดมองออกไปยังเมืองเบื้องหน้าอย่างเงียบงันประเทศไทย...สถานที่ซึ่งเธอจากไปเมื่อตอนอายุเพียงเจ็ดขวบสถานที่ซึ่งพรากพ่อ แม่ บ้าน และชื่อเดิมของเธอไปในคืนเดียวนิ้วเรียวยกขึ้นแตะล็อกเก็ตที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อโดยไม่รู้ตัว สิ่งของชิ้นเล็กที่ติดตัวเธอมาตลอดหลายปี เป็นเพียงไม่กี่อย่างที่ยังยืนยันว่า ก่อนจะเป็น มีเรีย เคน ก่อนจะเป็นนักธุรกิจหญิงที่คนในวงการเรียกขานว่า Lady Mเธอเคยมีอีกชื่อหนึ่ง มีเรีย เมธาวิน ชื่อของเด็กหญิงที่คนทั้งประเทศเชื่อว่าตายไปแล้วในกองเพลิง“คุณมีเรียคะ ถึงแล้วค่ะ”เสียงของผู้ช่วยทำให้หญิงสาวหลุดจากภวังค์มีเรียละมือออกจากล็อกเก็ต ก่อนหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวม สีหน้าที่เมื่อครู่ยังมีร่องรอยของความรู้สึกกลับเปลี่ยนเป็นสุขุมเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว“รถพร้อมหรือยัง”“พร้อมแล้วค่ะ”“นักข่าวล่ะ”“มีอยู่ด้านหน้าเล็กน้อยค่ะ ข่าวการเดินทางกลับประเทศไทยของ Lad

ตอนที่ 9 ความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อน 18++++++มือของมาร์คไม่ได้ว่าง นิ้วหนึ่งค่อย ๆ คลึงไปที่ช่องแคบที่ยังไม่เคยถูกเปิด ใช้ความชุ่มชื้นที่ไหลออกมาทาให้ลื่น แล้วค่อย ๆ ดันนิ้วเข้าไปทีละข้อ คณิณเกร็งทันที กล้ามเนื้อรัดนิ้วของมาร์คแน่น“เจ็บ…”“หายใจ” มาร์คพูดเสียงทุ้ม ขณะที่ยังคงใช้ปากทำงานต่อไป “ผ่อนคลายให้ฉัน”คณิณพยายามทำตาม หายใจเข้าลึก ๆ ทีละน้อย นิ้วที่สองถูกเพิ่มเข้าไป ขยับช้า ๆ หาจุดที่ทำให้ร่างของเขาสั่นสะท้าน เมื่อนิ้วของมาร์คโค้งเข้าด้านใน และกดถูกที่ คณิณส่งเสียงร้องออกมาโดยไม่สามารถกลั้นได้ หลังโก่งสูงขึ้นจากโซฟา มาร์คถอนปากออก สายบาง ๆ เชื่อมต่อระหว่างริมฝีปากกับความร้อนของคณิณ เขายกขาของคณิณขึ้นพาดบ่าตัวเอง ก้มลงจุมพิตต้นขาด้านใน แล้วจัดท่าให้ปลายยอดของตนเองแตะที่ทางเข้าที่กำลังบีบรัด“มองฉัน” มาร์คสั่งเสียงเบา คณิณลืมตาขึ้นมา มองตรงเข้าไปในดวงตาของคนที่อยู่กับเขามาตั้งแต่เด็กมาร์คค่อย ๆ ผสานเข้าไปทีละส่วน ความตึงและความร้อนทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดหายใจ เหงื่อผสมกับไอน้ำฝนเกาะตามผิวหนัง คณิณกำผ้าคลุมโซฟาจนข้อนิ้วขาวโพลน ขาทั้งสองข้างสั่นเทาเมื่อมาร์คเข้าถึงส่วนลึกที่สุดแล้ว

ตอนที่ 8 เด็กชายสองคนแห่งตระกูลเมธาวิน มี 18+++คืนหนึ่ง...ฝนตกหนักจนเสียงหยดน้ำกระทบหน้าต่างดังไปทั่วห้อง คณิณนั่งอยู่บนโซฟา เงียบกว่าปกติ มาร์คเดินออกมาจากห้อง ก่อนหยุดมอง“เป็นอะไร” มาร์คถาม“ไม่มีอะไร” คณินตอบ“นายพูดแบบนี้ทุกครั้งที่มีอะไร” มาร์คพูดเสียงดุคณิณยิ้มบาง “นายรู้จักฉันดีเกินไปแล้ว”มาร์คนั่งลงข้างเขา “ก็เพราะนายเป็นคนสำคัญของฉัน”คำพูดธรรมดา แต่กลับทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง คณิณมองใบหน้าของคนตรงหน้า คนที่อยู่กับเขาในวันที่ไม่มีใคร คนที่ยื่นมือมาให้เขาในวันที่เขาไม่เหลืออะไรคืนนั้นฝนยังไม่ยอมหยุด เสียงหยดน้ำกระทบกระจกดังเป็นจังหวะช้า ๆ ราวกับกำลังเคาะเรียกบางสิ่งที่ทั้งคู่เก็บงำมานานเกินควรมาร์คนั่งลงข้างคณิณบนโซฟา ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจ อากาศในห้องอบอวลด้วยความชื้นและกลิ่นฝนที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดค้างไว้เล็กน้อย แสงโคมอ่อนสาดลงบนใบหน้าทั้งสอง ทำให้เงาของพวกเขากลายเป็นหนึ่งเดียวบนผนังคณิณไม่ได้หันหนี เขามองมาร์คตรง ๆ ดวงตาที่เคยซ่อนทุกอย่างไว้ลึก ๆ ตอนนี้กลับเปิดเผยจนน่าหวั่นไหว “นายพูดแบบนั้น…” คณิณกระซิบเสียงแผ่ว “แล้วจะทำยังไงต่อ”มาร์คไม่ตอบด้วยคำพูด

ตอนที่ 7 คืนหนึ่ง ความเขินกลายเป็นคำถามที่ไม่มีใครกล้าเอ่ย จนกระทั่งคืนหนึ่ง ความเขินกลายเป็นคำถามที่ไม่มีใครกล้าเอ่ย จากนั้น การอาบน้ำด้วยกันหลังลงสระก็ไม่ได้นิ่งสงบเหมือนก่อน ประตูห้องน้ำถูกล็อก ไอน้ำอบอวล ผ้าเช็ดตัวหล่นลงพื้นโดยไม่มีใครรีบเก็บ มาร์คมักยืนอยู่ด้านหลัง คณิณหันหน้าเข้าฝักบัว หยดน้ำร้อนไหลลงตามแผ่นหลัง มือของมาร์คเริ่มจากวางบนเอว แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปลูบชายโครง ลงไปคลำตามหน้าท้องที่กระตุกวูบเมื่อถูกแต่ คณิณไม่ได้ปัดออก เขาก้มหน้า ปล่อยให้หลังชนอกของมาร์ค รู้สึกถึงความแข็งขืนที่แอบดันมาทางสะโพก ลมหายใจทั้งคู่กระชั้นท่ามกลางเสียงน้ำ การกอดเริ่มจากเรื่องล้อเล่น การจุมพิตเริ่มจากเดิมพันงี่เง่าหลังดึก แล้วการลูบคลำก็กลายเป็นสิ่งที่ทั้งคู่แสวงหาโดยไม่ต้องพูด บางคืนบนเตียงในห้องของมาร์ค แสงโคมตั้งพื้นสลัว พวกเขาหันเข้าหากัน มือของอีกฝ่ายโอบรอบความร้อนที่ตื่นขึ้นแล้วของกันและกัน ขยับขึ้นลงช้า ๆ ตามจังหวะที่เรียนรู้จากจอ แต่ร้อนและจริงกว่าภาพใด ๆ ริมฝีปากแตะกันแบบไม่เต็มที่ แล้วค่อย ๆ ลึกขึ้น เสียงครางถูกกลืนไว้ในคอเพราะกลัวคนในบ้านจะได้ยิน คณิณชอบที่มาร์คจ้องเ

ตอนที่ 6 เด็กชายสองคนแห่งตระกูลเมธาวิน หลายปีหลังคืนแห่งเปลวไฟ... ชื่อของ มีเรีย เมธาวิน ค่อย ๆ เลือนหายไปจากความทรงจำของผู้คน สำหรับโลกภายนอก เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบคนนั้นได้จากไปพร้อมกับครอบครัวในคืนที่คฤหาสน์เมธาวินถูกไฟไหม้ ไม่มีใครรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ไม่มีใครรู้ว่าเธอเติบโตขึ้นมาในอีกชื่อหนึ่ง และไม่มีใครรู้ว่า ในคืนเดียวกันนั้น ยังมีเด็กชายอีกคนหนึ่งที่ถูกพรากทุกอย่างไปเช่นกัน คณิณ... เด็กชายวัยแปดขวบที่สูญเสียมารดาในกองเพลิง เด็กชายที่ไม่มีใครตามหา เด็กชายที่ถูกทิ้งไว้กับคำถามมากมายว่า เหตุใดชีวิตของเขาถึงต้องเปลี่ยนไปเพราะเหตุการณ์ในคืนนั้น หลายเดือนหลังจากนั้น...สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง เสียงเด็กหลายคนกำลังเล่นกันอยู่ในสนามดังขึ้นท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย แต่เด็กชายคนหนึ่งกลับนั่งอยู่เพียงลำพังใต้ต้นไม้ใหญ่ หนังสือในมือถูกเปิดค้างไว้ แต่สายตาของเขาไม่ได้มองตัวหนังสือแม้แต่น้อย คณิณยังคงจำภาพในคืนนั้นได้ มือของแม่ที่ผลักเขาออกจากเปลวไฟ เสียงร้องบอกให้เขาวิ่ง และเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งที่จับมือเขาเอาไว้ “อย่ากลัวนะ” “ฉันจะช่วยนาย” คำพูดนั้นยังคงอยู่ในความทรงจำ แ

ตอนที่ 5 ฉันจะรับเธอเป็นลูก คืนนั้น ภายในห้องทำงานของตระกูลเคน ผู้ใหญ่สามคนนั่งเผชิญหน้ากันโดยมีเอกสารจำนวนหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ “ฉันจะรับเธอเป็นลูก” แคทเธอรีนกล่าวอย่างหนักแน่น สามีของเธอซึ่งนั่งอยู่ข้างกันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ผมเห็นด้วย” ธนาเงยหน้าขึ้น “คุณเข้าใจใช่ไหมว่านี่หมายถึงอะไร” “เข้าใจ” ชายเจ้าของบ้านตอบ “จากวันที่เธอเข้ามาอยู่ที่นี่ เธอจะเป็นลูกสาวของเรา ไม่มีใครแตะต้องเธอได้” แคทเธอรีนมองรูปถ่ายลูกสาวแท้ ๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะ ความเจ็บปวดแล่นผ่านดวงตาอย่างชัดเจน “ลูกของฉันจากไปแล้ว...” เธอพูดเบา ๆ “ฉันไม่คิดจะให้มีเรียมาแทนที่เธอ เพราะไม่มีใครแทนใครได้” เธอหยุด ก่อนมองธนาอย่างจริงจัง “แต่ฉันสามารถมอบชีวิตที่ลูกสาวฉันไม่มีโอกาสได้ใช้ต่อ ให้เด็กคนนี้ได้” ธนาไม่พูดอะไร แคทเธอรีนหยิบเอกสารขึ้นมา “การตายของลูกฉันยังไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะ มีคนภายนอกไม่กี่คนที่เคยพบเธอ เราสามารถจัดการเรื่องเอกสาร และประวัติทั้งหมดได้ มีเรียจะกลายเป็นบุตรสาวของตระกูลเคนอย่างถูกต้อง” “แล้วชื่อเดิมของ...?” “เก็บไว้ในที่ที่ไม่มีใครเข้าถึงมันอีกต่อไป” ธนา

รักหลงระเริงไฟตอนที่ 05 ชายที่กลับมาโดยจำฉันไม่ได้นามปากกา มุกรัญจวนเก้าโมงห้าสิบห้านาที รถสีดำคันหนึ่งแล่นผ่านประตูเรือนอินทรเทพ พิมพ์พิชชาลงจากรถก่อน “มุน!” เพื่อนสาววิ่งขึ้นบันไดมากอด “คิดถึงจะตาย”“ก็มาให้บ่อยสิ”“งานจะทับหัวอยู่แล้ว”พิมพ์ผละออกแล้วหันไปทางรถ “พี่ภพ ลงมาสิคะ จะนั่งเป็นเจ้านายอยู่ในรถอีกนานไหม”ประตูอีกด้านเปิด รองเท้าหนังสีดำแตะพื้น จากนั้นชายคนหนึ่งก้าวลงมามุนินทร์ธิตาลืมหายใจ เสียงรอบตัวเหมือนถูกดึงห่าง ทุกอย่างช้าลง เขาสูง ไหล่กว้าง ทรงผมและเสื้อผ้าเป็นของยุคนี้ทั้งหมด แต่ใบหน้า ดวงตา แนวคิ้ว........เหมือนเดิมดวงตาคู่นั้นเธอเคยมองใต้แสงตะเกียง เคยมองผ่านม่านฝน เคยมองในวันที่เขายิ้ม และเคยมองตอนแสงในดวงตานั้นค่อย ๆ ดับลงภาพหนึ่งแล่นเข้ามา ชายคนหนึ่งในเสื้อสีขาวเปื้อนเลือด นอนอยู่บนตักของเธอ“มุน........”“อย่าพูด อย่าหลับ มองข้าสิ”ริมฝีปากซีดพยายามยิ้ม “คราวหน้า........”ภาพตัดวูบ“มุน?” เสียงพิมพ์พิชชาดึงเธอกลับสู่ปัจจุบันจิรภพเดินขึ้นบันไดมาแล้ว เขาหยุดตรงหน้า ระยะใกล้ทำให้เธอยิ่งแน่ใจเป็นเขา ผู้ชายที่เธอเคยรัก และเคยเสียไปจิรภพเองก็ชะงัก ความรู้สึ

รักหลงระเริงไฟตอนที่ 04 ผู้หญิงที่กำลังรอเขานามปากกา มุกรัญจวน“ธุรกิจไม่พูดราคาแล้วพูดอะไร”“พูดเรื่องคุณค่าบ้างก็ได้ค่ะ”เขามองเธอ “เธอคิดว่าผมสร้างโรงแรมโดยไม่รู้จักคำว่าคุณค่า?”พิมพ์พิชชาหยุดยิ้มเล็กน้อย “งั้นก็ไปพิสูจน์เองค่ะ”เธอกดส่งข้อความ ไม่นานหน้าจอก็สว่างขึ้นถ้ามาเจรจาเรื่องซื้อผืนเก่า ไม่ต้องพามาจิรภพอ่านแล้วเลิกคิ้ว “ตอบไปว่าผมไม่ได้ไปซื้อ”“แล้วไปทำไม”“ไปดูของจริงก่อน”“แล้วถ้าเห็นแล้วอยากได้?”“ก็ค่อยว่ากัน”พิมพ์พิชชาส่ายหน้า “นี่แหละที่มุนไม่ชอบ”สุดท้ายเธอก็ได้นัดวันเสาร์สิบโมงหลังพิมพ์ออกจากห้อง จิรภพกลับไปทำงานต่อ กระทั่งเกือบหนึ่งทุ่มโทรศัพท์จึงสั่นรสิกา“ครับ”“ยังไม่กลับอีกเหรอคะ คืนนี้คุณพ่อให้มาทานข้าวที่บ้าน ภพลืมหรือเปล่า”จิรภพหลับตาชั่วครู่ เขาลืมจริง “ประมาณสองทุ่มผมไป”ก่อนวางสาย รสิกากลับถาม “ได้ยินว่าภพกำลังตามหาผ้าไหมอยู่ ใช่ของอินทรเทพหรือเปล่า”“คุณรู้จัก?”“ใครจะไม่รู้จัก โดยเฉพาะไหมทับทิม”“เคยเห็นของจริง?”“ไม่เคยค่ะ แต่เคยขอซื้อ”“แล้ว?”“เขาไม่ขาย”ประโยคเดิมอีกครั้ง“คุณเสนอเท่าไร”“เยอะพอให้คนทั่วไปขาย”“แต่เขาไม่ขาย”“ค่ะ บ้านนั้นห

รักหลงระเริงไฟตอนที่ 03 ของที่เงินซื้อไม่ได้นามปากกา มุกรัญจวน“เพิ่มข้อเสนออีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์”เสียงทุ้มเรียบดังขึ้นกลางห้องประชุมชั้นสามสิบแปดของสำนักงานใหญ่กลุ่มวรเวชเมธาผู้บริหารฝ่ายจัดซื้อเงยหน้าจากเอกสารทันที “คุณภพครับ ตัวเลขนี้สูงกว่าราคาตลาดเกือบ สามเท่าแล้วนะครับ”จิรภพ วรเวชเมธา ปิดแฟ้มตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน “ผมไม่ได้ถามว่าราคาตลาดเท่าไร ผมถามว่า ถ้าเพิ่มอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ อินทรเทพจะขายหรือเปล่า”“จากคำตอบล่าสุด........ไม่น่าครับ เขายืนยันว่าไหมทับทิมผืนต้นแบบเป็นสมบัติของตระกูล ไม่มีนโยบายจำหน่าย”“เหตุผล?”“แจ้งเพียงว่าเป็นมรดกของครอบครัวครับ”จิรภพเอนหลังพิงเก้าอี้ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง “แล้วผ้าอื่น”“ยินดีร่วมงานทั้งหมด เขาส่งตัวอย่างเบื้องต้นมาสิบสองแบบ ทีมออกแบบชอบมากครับ”“แต่ไม่ใช่ผืนที่เราอยากใช้เป็นชิ้นหลัก”“ครับ”ชายหนุ่มทอดสายตามองกรุงเทพฯ นอกกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน โครงการใหม่ของวรเวชเมธา ตั้งอยู่ห่างไปไม่กี่กิโลเมตร ห้าปีตั้งแต่ซื้อที่ ออกแบบ แก้แบบ เจรจากับผู้ร่วมทุน และผ่านปัญหาก่อสร้าง นับไม่ถ้วน มันกำลังเข้าสู่ช่วงสุดท้ายก่อนเปิดตัวเ

รักหลงระเริงไฟตอนที่ 02 กรรมเก่าตามมาถึงแล้วนามปากกา มุกรัญจวนเมื่อกลับถึงเรือนทอในช่วงบ่าย เลขานุการก็นำซองเอกสารสีน้ำตาลมาวางตรงหน้า“คุณมุนคะ มีข้อเสนอจากกรุงเทพฯ ค่ะ”หญิงสาวพลิกดูชื่อบริษัทที่พิมพ์อยู่บนหัวกระดาษWORAWETMETHA HOSPITALITY & DEVELOPMENT“วรเวชเมธา?”ชื่อคุ้นหูในวงการธุรกิจ เจ้าของโรงแรม อสังหาริมทรัพย์ และโครงการเชิงพาณิชย์หลายแห่ง ใจกลางกรุงเทพฯมุนินทร์ธิตาเปิดอ่านข้อเสนออย่างละเอียด บริษัทต้องการผ้าไหมไทยพิเศษไปใช้ตกแต่ง โรงแรมและคอมมูนิตี้แห่งใหม่ โดยเสนอค่าตอบแทนสูงกว่าราคางานทั่วไปมากจนสายตาเธอหยุดอยู่ที่ย่อหน้าสุดท้าย“โดยเฉพาะไหมทับทิมสีเลือด ซึ่งทางบริษัทได้รับข้อมูลว่าเป็นผ้าไหมเก่าแก่และมีเอกลักษณ์ เฉพาะของตระกูลอินทรเทพ”รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป“ใครเป็นคนบอกเขาเรื่องผืนนี้”เลขานุการส่ายหน้า “ไม่ทราบค่ะ เขาติดต่อผ่านฝ่ายการตลาด”มุนินทร์ธิตาอ่านเอกสารซ้ำอีกครั้ง ก่อนพับเก็บ“ตอบไปว่าเรายินดีนำเสนอผ้าสำหรับโครงการทั้งหมด ยกเว้นไหมทับทิมผืนต้นแบบ”“ค่ะ”“แล้วเขียนให้ชัดนะคะ ว่าไม่ว่าจะเสนอราคาเท่าไรก็ไม่ขาย”หลังเลขานุการลงจากเรือนไป นางอุ่นจึงถามขึ้น “

รักหลงระเริงไฟตอนที่ 01 ไหมทับทิมสีเลือดนามปากกา มุกรัญจวนเสียงกระทบของฟืมดังเป็นจังหวะสม่ำเสมออยู่ภายในเรือนทอผ้าเก่าแก่ของตระกูลอินทรเทพกึก........กักกึก........กักเส้นไหมสีแดงเข้มถูกสอดผ่านเส้นยืนทีละเส้น ก่อนฟืมไม้จะกระแทกให้เส้นไหมแนบสนิทเข้าหากัน ภายใต้แสงแดดยามสายที่ลอดผ่านช่องไม้ระแนง สีแดงบนผืนผ้าไม่ได้สดจัดเหมือนผ้าย้อมทั่วไป หากมีประกายลึกและซับซ้อน บางมุมแดงดั่งเม็ดทับทิมสุก บางมุมกลับเข้มจนเกือบดำคล้ายเลือด ที่แห้งเกาะบนปลายมีดมุนินทร์ธิตา อินทรเทพ หยุดมือ ปลายนิ้วเรียวลูบผ่านเนื้อไหมอย่างเบามือ ก่อนยกผ้าช่วงที่เพิ่ง ทอขึ้นรับแสง“รอบนี้ติดม่วงไปหน่อยค่ะป้าอุ่น”นางอุ่นซึ่งนั่งกรอไหมอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้น ก่อนหยิบแว่นสายตาที่ห้อยคอขึ้นสวม “ป้าว่าสวย กำลังดีนะคะคุณมุน”“ในร่มสวยค่ะ แต่พอออกแดดแล้วมันไม่ใช่สีของเรา”หญิงสาวลุกขึ้น เดินไปยังหน้าต่างแล้วพลิกผ้ารับแสงอีกครั้ง เพียงขยับมุมไม่กี่องศา เฉดแดง ที่ดูงดงามเมื่อครู่ก็เผยประกายม่วงออกมาจริงอย่างที่เธอว่านางอุ่นถอนใจอย่างยอมแพ้ “ตาคุณมุนนี่เหมือนคุณทวดมณีไม่มีผิด สีคลาดไปแค่นี้ คนอื่นดู ไม่ออกหรอกค่ะ”“แต่เราดูอ

รักหลงระเริงไฟนามปากกา: มุกรัญจวนแนว: Erotic Dark Romance / โรแมนติกดราม่า / อดีตชาติ / มนต์เสน่ห์ / ธุรกิจครอบครัว / ความรักต้องห้าม / รักสามเส้า / ริษยา / การครอบครองคู่หลัก: มุนินทร์ธิตา อินทรเทพ × จิรภพ วรเวชเมธาคู่รองของเรื่องคือ ธีรทัต × พิมพ์พิชชาเรต: 20+คำเตือนเนื้อหานิยายเรื่องนี้เป็นนิยายสำหรับผู้ใหญ่ มีเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางกาย ความรักและความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน การนอกใจ ความรุนแรง การฆาตกรรม ไสยศาสตร์ ความเชื่อเรื่องอดีตชาติ รวมถึงความขัดแย้งภายในครอบครัว ตัวละคร เหตุการณ์ สถานที่ พิธีกรรม และเรื่องราวทั้งหมดในนิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมุติที่สร้างขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน เพื่อความบันเทิงเท่านั้น มิได้มีเจตนาพาดพิง ส่งเสริม หรือสนับสนุนการกระทำที่ผิดกฎหมาย ความรุนแรง หรือพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมในชีวิตจริงโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน และไม่ลอกเลียนแบบพฤติกรรมหรือการกระทำที่ไม่เหมาะสมซึ่งปรากฏภายในเรื่องขอให้ทุกท่านอ่านนิยายอย่างมีความสุข 🌹🔥คำโปรยเธอจำได้ว่าเขาเคยรักเธอ จำได้ด้วยว่าเขาตายจากเธอไปทุกชาติ ชาตินี้มุนินทร์ธิตาจึงคิดเพียงอย่างเดียวว่า หากได้พบก