Novels by มุกรัญจวน

คณิณกลับถึงคฤหาสน์เมธาวินเกือบเที่ยงวัน รถแท็กซี่จอดส่งเขาหน้าประตูใหญ่แทนรถประจำที่ใช้ทุกวัน เสื้อเชิ้ตตัวเดิมจากเมื่อคืนถูกสวมกลับอย่างลวก ๆ รอยยับตามแขนกับคอเสื้อบอกชัดว่าเจ้าตัวไม่ได้กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ไหน สีหน้าเขาดูอ่อนล้า แต่ต่างจากหลายวันที่ผ่านมาอย่างประหลาด ความหม่นหมองซึ่งเคยเกาะอยู่ในดวงตาเหมือนจางลงบางส่วน เหลือเพียงความเคร่งขรึมของคนที่เพิ่งตัดสินใจอะไรบางอย่างกับชีวิตตัวเองได้แล้วเขาเพิ่งก้าวพ้นประตูโถงเข้าไปไม่ถึงสามก้าว เสียงหนึ่งก็ดังมาจากชั้นล่าง“เมื่อคืนนายหายไปไหนมา”คณิณหยุดมาร์คยืนอยู่ตรงปลายบันได เสื้อเชิ้ตสีขาวยังพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเหมือนคนที่ไม่มีสมาธิพอจะเปลี่ยนชุดออกไปทำงาน โทรศัพท์อยู่ในมือ สีหน้าที่มองมาไม่ได้มีเพียงความโกรธ แต่มีความวิตกซึ่งสะสมมาตลอดคืนจนเกือบปิดไม่มิด“ฉันโทรไปกี่ครั้งรู้ไหม”คณิณมองหน้าคนที่เขาเคยใช้เป็นศูนย์กลางของชีวิตมานาน ก่อนตอบอย่างสงบ “โทรศัพท์ผมแบตหมด”“ฉันรู้แล้วว่าแบตหมด” มาร์คก้าวเข้ามาหา “ฉันถามว่านายหายไปไหน”น้ำเสียงแข็งขึ้นในตอนท้าย คณิณกลับไม่หลบสายตาเหมือนที่ผ่านมา“ไปดื่มมา”“แล้วหลังจากนั้น?”“ผมไม่อยากกลับบ

“ผมไม่ได้จะบังคับให้คุณบอกทุกอย่าง” เขาพูดต่อ “แต่ถ้าคุณกลับมาเพราะเหตุผลเดียวกับผม คุณไม่ควรทำมันคนเดียว เราควรจะร่วมมือกัน” มีเรียหลุบตามองกาแฟ ก่อนถอนหายใจ “พ่อแม่ฉันก็ตายคืนเดียวกับแม่ของนาย เป้าหมายของมันคือพ่อแม่ของฉันเอง แต่พ่อแม่นายกลับโชคร้ายเพราะเหตุการณ์นี้ด้วย ฉันเสียใจ” คณิณนิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดถึงเรื่องนั้นกับเขาตรง ๆ หลังจากความจริงเมื่อคืนถูกเปิดออก “ฉันโตมากับคำถามเดียวกัน ว่าไฟไหม้เกิดขึ้นเพราะอะไร ใครได้ประโยชน์มากที่สุดจากการตายของพ่อแม่ฉัน แล้วทำไมหลังจากนั้น เอกสาร หุ้น และทรัพย์สินหลายอย่างถึงเปลี่ยนไป ทำไมฉันไม่มีตัวตน ฉันเองก็เกือบตาย หรือตายแล้วด้วยซ้ำ” คณิณขมวดคิ้ว “คุณสงสัยคนในบ้าน” “ฉันสงสัยทุกคนที่ต้องการสิ่งที่เป็นของพ่อฉัน” “รวมถึงปรเมศ?” มีเรียไม่ได้ตอบทันที เพียงเท่านั้นก็เพียงพอให้คณิณเข้าใจ เขาลุกขึ้นเดินไปหาเธอ “ถ้าเกี่ยวกับเขาจริง…ผม..” สำหรับคณิณ เรื่องนี้ซับซ้อนเกินกว่าคำว่าเกลียด เพราะปรเมศคือพ่อบุญธรรมของคนที่เขารักที่สุด เป็นหนึ่งในคนที่อยู่ในบ้านซึ่งเลี้ยงเขามา และเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่เขาใช้ชีวิตด้วยมาหลายสิบปี แต่หา

แสงเช้าส่องผ่านม่านบางเข้ามาในห้องนั่งเล่นของคอนโด คณิณตื่นก่อนมีเรียเพียงเล็กน้อย เขานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาอยู่นานกว่าจะเรียบเรียงได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง ตั้งแต่ทำเรื่องโง่เง่าบนสะพาน ได้รู้ความจริงเรื่องเด็กหญิงที่ดึงมือเขาออกจากกองไฟ จนถึงความรู้สึกเมื่อคืนที่ทั้งคู่ไม่ควรปล่อยให้ก้าวข้ามเส้น แต่กลับไม่มีใครหยุดมันได้ทันสิ่งหนึ่งที่ชัดเจนที่สุดกลับไม่ใช่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมีเรีย แต่เป็นอดีต อดีตที่เขาเคยคิดว่าถูกฝังไปพร้อมกับพ่อแม่ และเพื่อนสาววัยเด็ก กลับเปิดออกอีกครั้งในคืนเดียวคณิณยืนอยู่ริมกระจก มองแม่น้ำเบื้องล่างขณะมีเรียเดินออกมาจากห้องด้านใน เธอสวมเสื้อเชิ้ตตัวหลวมกับกางเกงขายาว ผมยังไม่ได้จัดเรียบร้อยนัก สีหน้าบ่งบอกว่าเมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเช่นกัน“ตื่นนานแล้วหรือคะ” มีเรียเอ่ยถามขึ้น“สักพักแล้วครับ”คำลงท้ายสุภาพกลับมาอีกครั้ง แต่บางอย่างระหว่างพวกเขาไม่เหมือนเดิม มีเรียรับรู้ได้จากสายตาที่เขามองมา มันไม่มีความระแวง ไม่มีการตั้งกำแพงเหมือนวันแรก ๆ อีกแล้วเธอเดินไปเทกาแฟสองแก้ว ก่อนส่งให้เขา “วันนี้รู้สึกดีขึ้นบ้างไหมคะ”คณิณรับมา แต่ไม่ได้ดื่ม เขามองของเหลวสีเ

รินรดาจึงยิ้ม “คงไม่ได้เรียกฉันกลับมาเพียงเพราะต้องการเลขาเก่ง ๆ หรอกจริงไหม”ความทะเยอทะยานในดวงตาลูกสาวทำให้เขาพอใจอยู่ลึก ๆ นี่ต่างหากคือสิ่งที่เขาต้องการ หากมาร์คคือหมากที่ต้องวางไว้หน้ากระดาน รินรดาก็คือหมากที่เขาซ่อนไว้ไม่ให้ใครรู้ว่ามีอยู่“การแต่งงานครั้งนั้นมีประโยชน์ในช่วงหนึ่ง” ปรเมศกล่าว “แต่ถ้ามีเรียเริ่มกลายเป็นอุปสรรค ก็ไม่มีเหตุผลต้องรักษามันไว้ตลอดไป”“พ่อจะให้พวกเขาหย่าหรือเปล่า?”“ถ้าถึงเวลาก็อาจจะเป็นเช่นนั้น”รินรดายกมุมปาก “แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ”สายตาของพ่อลูกสบกัน ไม่มีใครจำเป็นต้องพูดให้ชัดในทันที แต่รินรดาเข้าใจอยู่แล้ว“พ่ออยากให้ฉันแต่งกับมาร์ค” ปรเมศหยิบถ้วยชาขึ้นมาอย่างสงบ “มาร์คเหมาะกับการอยู่ในตำแหน่งเดิม เขามีชื่อ มีความสามารถ และคนในบริษัทเชื่อถือ ถ้าเปลี่ยนตัวกะทันหัน ทุกอย่างจะวุ่นวายโดยไม่จำเป็น”“แต่ถ้าคนที่อยู่ข้างเขาเป็นฉัน…”“สิ่งที่มาร์คมี สุดท้ายก็จะกลับมาอยู่ในมือคนที่มีเลือดของพ่อจริง ๆ”ความเงียบปกคลุมห้องไปชั่วขณะ รินรดาไม่ได้ตกใจ กลับกัน ความคิดนั้นดูถูกใจเธอมากกว่าที่ควรเธอเคยเห็นมาร์คจากภาพข่าวมาตลอดหลายปี ชายหนุ่มซึ่งได้ชีวิตที่เธอคิ

“ของเรางั้นเหรอคะ?” รินรดาทวน “หรือของพ่อกันแน่คะ”ปรเมศเดินไปหยุดหน้ากระจกสูง มองเมืองด้านล่างเหมือนบทสนทนานั้นไม่ได้ทำให้สะเทือนใจแม้แต่น้อย“ถ้าวันนั้นพ่อประกาศว่ามีลูกกับผู้หญิงที่ไม่ได้แต่งงานด้วย เธอคิดว่าคุณหญิงอรุณีจะยอมให้พ่อถืออำนาจในบ้านต่อหรือ ลูกสาวที่ไม่มีสถานะจะถูกผลักขึ้นมาแทนสายของธีรัชได้ง่ายขนาดนั้นหรือไง”รินรดาไม่ตอบ“มาร์คจึงจำเป็น” ชายสูงวัยพูดประโยคนั้นอย่างง่ายดายเสียจนหากมาร์คได้ยิน คงไม่มีทางเชื่อว่าคนที่เรียกว่าพ่อมาตลอดชีวิตสามารถอธิบายการรับเขาเข้ามาในครอบครัวด้วยคำเพียงคำเดียว “จำเป็น”“พ่อไม่มีลูกชายที่เปิดเผยได้ บ้านใหญ่ต้องมีทายาทฝั่งพ่อ มาร์คมีพื้นฐานดี ฉลาด เรียนรู้เร็ว และที่สำคัญ…” ปรเมศหันกลับมา “เขาไม่มีสายเลือดเมธาวิน”รินรดาเลิกคิ้ว “นั่นไม่ใช่ข้อเสียหรือคะ”“ตรงกันข้าม” รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าปรเมศ“คนไม่มีสายเลือด ไม่มีสิทธิ์โดยกำเนิด เขาจะได้ทุกอย่างก็เพราะมีคนมอบให้ และของที่มอบให้ได้ วันหนึ่งก็เอาคืนได้เหมือนกัน”รินรดาจ้องบิดาอยู่พักหนึ่ง นี่อาจเป็นครั้งแรกที่เธอเข้าใจอย่างชัดเจนว่า มาร์คไม่ได้เป็นลูกชายคนโปรดของปรเมศอย่างที่เธอเคยริษยาม

หญิงชราวางรูปไว้บนโต๊ะ แล้วเปิดลิ้นชักล่างสุด ด้านในมีซองเอกสารเก่าสองสามซอง สมุดปกหนัง และกล่องกำมะหยี่สีกรมใบเล็ก คุณหญิงอรุณีหยิบกล่องนั้นออกมา เมื่อฝาเปิดขึ้น สิ่งที่อยู่ข้างในสะท้อนแสงจากหน้าต่างเป็นประกายสั้น ๆ สร้อยเส้นหนึ่ง ตรงกลางเป็นล็อกเก็ตรูปวงรีขนาดเล็ก มีลายสลักดอกไม้รอบขอบมาร์คจำมันได้ หรืออย่างน้อย เขาคิดว่าตัวเองเพิ่งเห็นของที่คล้ายกันไม่นานมานี้มีเรียเคยมีสร้อยเส้นหนึ่งซ่อนอยู่ใต้เสื้อ คืนแรกที่เธอเข้ามาในคฤหาสน์ เขาเห็นเธอแตะบางอย่างตรงหน้าอกก่อนเดินผ่านประตูบ้าน และหลายครั้งหลังจากนั้น เวลาเธอเผลอเครียด นิ้วก็จะยกขึ้นแตะตำแหน่งเดิมโดยไม่รู้ตัวรูปทรงเดียวกันหรือไม่ เขายังตอบไม่ได้ แต่ความบังเอิญเริ่มมากเกินไป“ถ้าหลานยังอยู่…” คุณหญิงอรุณีพูดกับตัวเอง เสียงขาดหายอยู่ในลำคอ “…วันนี้คงโตพอ ๆ กับมีเรียแล้วสินะ”มาร์คตัวแข็ง ชื่อภรรยาของเขาปรากฏขึ้นในห้องที่เก็บของของคนตายโดยไม่มีเหตุผลหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ จากด้านใน คุณหญิงอรุณีเปิดสมุดปกหนัง ลูบหน้ากระดาษที่เหลืองตามอายุ แล้วหยิบแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งซึ่งถูกพับเก็บอยู่ด้านใน มาร์คมองไม่เห็นข้อความทั้งหมด

โฮมสเตย์หลังเล็กตั้งอยู่บนเนินดินริมลำธาร ห่างจากถนนใหญ่เข้าไปไม่ถึงสองกิโลเมตร ตัวบ้านสร้างด้วยไม้สักผสมอิฐฉาบปูน หลังคาทรงจั่วลาดต่ำ มีระเบียงกว้างยื่นออกไปทางสวนผลไม้ ด้านหลังเป็นแนวป่าไผ่ซึ่งกำลังไหวเอนตามแรงลมจิรภพขับรถมาถึงในเวลาที่ฝนเริ่มตกหนักจนแทบมองไม่เห็นถนนเจ้าของโฮมสเตย์เป็นหญิงวัยกลางคน เดินกางร่มออกมาต้อนรับพร้อมไฟฉายดวงเล็ก“คุณจิรภพใช่ไหมเจ้า”“ครับ”“ห้องเตรียมไว้แล้วเจ้า รีบเข้ามาก่อน ฝนแรงขนาดนี้เดี๋ยวจะเปียกหมด”ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณ ก่อนหยิบกระเป๋าเดินทางจากเบาะหลังแล้วเดินตามเจ้าของบ้านขึ้นบันไดไม้ภายในห้องพักตกแต่งอย่างเรียบง่าย เตียงไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ผ้าปูสีขาวสะอาด มีโคมไฟแสงสีอุ่นบนโต๊ะข้างเตียง หน้าต่างบานหนึ่งเปิดออกสู่ระเบียงซึ่งมองเห็นแนวไผ่และลำธารด้านล่าง“คืนนี้ถ้าฝนหนักมากอาจมีไฟดับนะเจ้า ป้าเตรียมตะเกียงไฟฟ้าไว้ให้แล้ว”“ขอบคุณครับ”“แล้วกินข้าวมาหรือยัง”“ยังครับ”“ป้าทำกับข้าวไว้ มีแกงฮังเล น้ำพริกหนุ่ม แล้วก็ผักลวก ถ้ากินได้เดี๋ยวป้าจัดให้”จิรภพยิ้มบาง“ได้ครับ รบกวนด้วย”“บ่รบกวนเจ้า”เมื่อเจ้าของบ้านเดินออกไป ชายหนุ่มจึงวางกระเป๋าลง

สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้งในเวลาที่แสงสุดท้ายของวันกำลังเลือนหายไปหลังแนวเทือกเขา เมฆสีดำทะมึนเคลื่อนตัวต่ำลงเหนือยอดไม้ ลมเย็นพัดผ่านถนนสายเล็กที่ทอดตัวเข้าสู่หมู่บ้าน ก่อนจะทวีความรุนแรงขึ้นจนกิ่งลำไยสองข้างทางเอนลู่ เสียงฟ้าร้องดังครืนมาจากหุบเขาไกล ๆ ราวกับเป็นสัญญาณเตือนว่าค่ำคืนนี้พายุฝนคงไม่ยอมสงบลงง่ายนักมุนินทร์ธิตานั่งเงียบอยู่บนเบาะข้างคนขับ สายตามองผ่านกระจกรถซึ่งมีหยดน้ำเกาะพราวออกไปยังทิวทัศน์ภายนอก แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ในความคิดกลับไม่ใช่ภูเขาหรือถนนเปียกฝน หากเป็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งที่เธอเพิ่งแยกจากมาได้ไม่ถึงชั่วโมงริมฝีปากของเธอยังรู้สึกถึงสัมผัสนั้น สัมผัสจากจูบแรกที่ไม่ควรเกิดขึ้น เธอยกปลายนิ้วแตะริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนรีบลดมือลงเมื่อได้ยินเสียงธีรทัตขยับตัวอยู่หลังพวงมาลัย“หนาวหรือครับมุน”“หืม...คะ?”“พี่เห็นมุนนั่งกอดอกตั้งแต่ขึ้นรถแล้ว แอร์เย็นไปหรือเปล่า”มุนินทร์ธิตาส่ายหน้า ก่อนฝืนยิ้มให้คนถาม “ไม่ค่ะพี่ธีร์ มุนแค่รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย วันนี้เดินดูงานทั้งวัน”ธีรทัตเหลือบมองเธอเพียงครู่เดียวแล้วหันกลับไปสนใจถนน เขาไม่ได้ซักไซ้ ทั้งที่สังเกตเห็

จิรภพเดินมาถึงหน้าสำนักงานพอดีเขาตั้งใจจะเข้ามาขอข้อมูลที่พักใกล้โครงการจากเจ้าหน้าที่ แต่เมื่อมองผ่านกระจกหน้าต่างกลับเห็นมุนินทร์ธิตานั่งอยู่กับธีรทัตชายหนุ่มหยุดเดินโดยไม่รู้ตัวเขาเห็นธีรทัตเลื่อนแก้วน้ำให้เธอ เห็นหญิงสาวยิ้มและหัวเราะอย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาเพิ่งพยายามทำให้เธอมีเมื่อครู่ แต่กลับต้องแลกมาด้วยคำตักเตือนและกำแพงที่เธอยกขึ้นขวางความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านกลางอก ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความไม่พอใจอย่างชัดเจน แต่เป็นความอึดอัดที่ทำให้เขาไม่อยากยืนมองภาพนั้นต่อจิรภพจึงเบือนหน้าหนี ก่อนเดินไปยังอีกด้านของอาคาร เขาไม่รู้เลยว่าอาการแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นในใจขณะนั้นคืออะไรรู้เพียงว่าเขาไม่ชอบเห็นมุนินทร์ธิตายิ้มให้ผู้ชายคนอื่นด้วยสายตาเช่นนั้น ทั้งที่ตนเองเพิ่งถูกเธอเตือนว่าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเดินทางมาหาเหนือหลังคาสำนักงานชั่วคราว เมฆฝนเคลื่อนต่ำลงอีกครั้ง ลมเย็นพัดแรงจนบานหน้าต่างสั่นเบา ๆจิรภพหยุดอยู่ใต้ชายคา ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า บนหน้าจอมีสายที่ไม่ได้รับจากรสิกา เขามองชื่อของคู่หมั้นอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกผิดค่อย ๆ แทรกเข้ามาแทนความขุ่นมั

เสียงฟ้าร้องครืนต่ำดังมาจากด้านหลังแนวเขา ทั้งสองเงยหน้ามองท้องฟ้าแทบพร้อมกัน เมฆดำเริ่มรวมตัวหนาแน่นขึ้น ลมเย็นที่พัดผ่านเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นกระแสลมแรงจนใบไม้ตามข้างทางพลิกด้านสีอ่อนให้เห็นเป็นระลอกมุนินทร์ธิตายกมือขึ้นรวบปอยผมที่ปลิวระใบหน้า ก่อนก้มมองนาฬิกาข้อมือ“ฉันต้องกลับไปทำงานแล้วค่ะ”“ครับ”เธอทำท่าจะเดินจากไป แต่เสียงของจิรภพทำให้ต้องหยุด“มุนครับ”หญิงสาวหันกลับมาเขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ผมจะไม่ใช้เรื่องอดีตชาติหรือคำพูดของหลวงตามาเป็นข้ออ้างให้ตัวเองครับ”มุนินทร์ธิตานิ่งฟัง“ผมยังไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นทั้งหมดหมายความว่าอย่างไร แต่ผมจะหาคำตอบด้วยตัวเอง และจะไม่ผลักภาระนั้นมาให้คุณ”เธอมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณาถ้อยคำของเขาไม่ได้ทำให้ความยุ่งยากระหว่างคนทั้งสองหายไป แต่กลับทำให้เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยเขาก็เริ่มมองเห็นสิ่งเดียวกับที่เธอกังวล“ถ้าอย่างนั้นฉันหวังว่าคุณจะทำได้อย่างที่พูดนะคะ”จิรภพพยักหน้า“ครับ”มุนินทร์ธิตาจึงเดินกลับไปยังสำนักงานชั่วคราว โดยมีสายตาของชายหนุ่มทอดมองตามจนร่างบางลับหายเข้าไปหลังประตูเขายืนอยู่ตรงนั้นอี

“เพราะคุณมีคู่หมั้นแล้วค่ะ”ถ้อยคำของมุนินทร์ธิตาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าจิรภพจางหายไปอย่างช้า ๆ เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางสายลมเย็นที่พัดผ่านลานดินกว้างของโครงการ ขณะที่หญิงสาวยังคงสบตาเขาโดยไม่มีท่าทีจะหลบเลี่ยง ราวกับต้องการให้แน่ใจว่าผู้ชายตรงหน้าเข้าใจความหมายของสิ่งที่เธอพูดทุกคำเหนือแนวเขาทางทิศตะวันตก เมฆสีเทาเริ่มเคลื่อนตัวเข้าปกคลุมแสงแดดในยามบ่าย เงาของต้นไม้ทอดยาวบนพื้นดินชื้น เสียงเครื่องจักรจากพื้นที่ก่อสร้างดังแว่วมาเป็นระยะ แต่ไม่มีเสียงใดทำให้ความเงียบระหว่างคนทั้งสองคลายลงได้“ผมทราบครับ” จิรภพตอบในที่สุด น้ำเสียงของเขาไม่ได้แข็งกร้าว หากก็ไม่มีความมั่นใจอย่างที่เคยเป็น“ถ้าทราบ คุณก็น่าจะเข้าใจว่าการเดินทางมาหาฉันถึงที่นี่ไม่ใช่เรื่องเหมาะสม โดยเฉพาะเมื่อเราไม่ได้มีธุระสำคัญต่อกันถึงขนาดนั้น”คำว่า ไม่ได้มีธุระสำคัญต่อกัน ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บแปลบอย่างประหลาด ทั้งที่เขาไม่มีสิทธิ์เรียกร้องให้เธอพูดอย่างอื่น“คุณไม่จำเป็นต้องพูดเหมือนเราเป็นคนไม่รู้จักกันก็ได้ครับ”“แล้วคุณอยากให้ฉันพูดอย่างไรคะ”มุนินทร์ธิตาถามกลับด้วยสีหน้าสงบ แต่ปลายนิ้วที่กำสันแฟ้มเอกสารแน่นขึ

ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไมมุนินทร์ธิตาเดินมาตามทางดินเล็ก ๆ ด้านข้างไซต์งาน เธอไม่ได้โกรธธีรทัตจริงจัง เพียงแต่ไม่อยากยอมรับว่าคำพูดนั้นแทงถูกตรงจุดเสียจนเถียงไม่ออก ตั้งแต่กลับมาถึงเหนือ เธอพยายามเอางานเข้ากลบความคิดทุกอย่าง แต่ยิ่งพยายามไม่คิด กลับยิ่งคิด บางครั้งขณะอ่านเอกสารก็เผลอนึกถึงสายตาคู่นั้น บางครั้งเมื่อโทรศัพท์ดัง หัวใจก็เผลอกระตุกเพราะคิดว่าอาจเป็นเขา แล้วพอเห็นว่าไม่ใช่... กลับรู้สึกผิดหวังอย่างน่าหงุดหงิด “บ้าจริง...” หญิงสาวพึมพำพลางใช้ปลายรองเท้าเขี่ยก้อนกรวดเล็ก ๆ บนทาง“จะคิดถึงเขาทำไม” คำถามนั้นลอยหายไปกับสายลมโดยไม่มีคำตอบลมจากแนวเขาพัดแรงขึ้นจนปอยผมที่หลุดจากมวยต่ำปลิวระแก้ม มุนินทร์ธิตายกมือขึ้นทัดผมหลังใบหู ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า เมื่อเช้ายังมีแสงแดดอยู่บ้าง แต่เวลานี้เมฆสีเทากลับรวมตัวหนาแน่นเหนือยอดเขาแล้ว สีของท้องฟ้าค่อย ๆ หม่นลง ลมเย็นมีกลิ่นฝนติดมาด้วยจาง ๆเธอกำลังจะหันกลับ เสียงเครื่องยนต์จากถนนด้านหน้าไซต์ก็ดังแทรกเข้ามา ตอนแรกหญิงสาวไม่ได้สนใจ จนกระทั่งรถสีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นผ่า