บทที่ 1 เดิมพันราคาถูก และ ข้อเสนอสีเทา

เสียงเบสหนักหน่วงจากลำโพงชั้นดีดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วคลับหรูใจกลางเอกมัย แสงไฟเลเซอร์สีฉูดฉาดสาดส่องตัดกับความมืดมิด กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงลอยปะปนกับกลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมของผู้คนนับร้อยที่กำลังวาดลวดลายบนฟลอร์เต้นรำ ดารินทร์กระชับสายกระเป๋าผ้าใบเก่าของตัวเองแน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า มือเรียวเล็กที่เย็นเฉียบกำกล่องของขวัญขนาดกะทัดรัดเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

วันนี้คือวันครบรอบสามเดือนที่เธอคบกับ ‘กวินทร์’ แฟนหนุ่มสุดฮอตดีกรีทายาทบริษัทอสังหาริมทรัพย์ เธออดหลับอดนอนตั้งใจถักไหมพรมเป็นผ้าพันคอสีเทาเข้มให้เขา แม้มันจะดูไร้ราคาเมื่อเทียบกับของหรูหราที่เขาใช้ตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่เธอก็อยากมอบให้ด้วยใจจริง หญิงสาวในชุดนักศึกษาพอดีตัวเดินเบียดเสียดผู้คนมุ่งหน้าไปยังโซนวีไอพีชั้นสอง ซึ่งเป็นที่ประจำของกลุ่มกวินทร์และเพื่อนไฮโซของเขา

พนักงานเสิร์ฟเดินถือถาดแก้วคริสตัลสวนออกมาจากห้องวีไอพีหมายเลขศูนย์หนึ่ง ประตูไม้บานหนาปิดไม่สนิทดีนัก ทิ้งช่องว่างไว้กว้างพอให้เสียงสนทนาดังลอดออกมา ดารินทร์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้หมายจะผลักประตูเข้าไปเซอร์ไพรส์คนรัก แต่ประโยคที่ดังทะลุกำแพงออกมากลับตรึงสองเท้าของเธอไว้กับพื้นราวกับถูกตอกด้วยตะปู

“เฮ้ย วิน มึงทนคบกับยัยเด็กทุนนั่นมาครบสามเดือนได้ไงวะ โคตรเก่งเลยว่ะ กูยอมใจ” เสียงของธนภพ เพื่อนสนิทในกลุ่มของกวินทร์ดังขึ้น ตามด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครง

“ระดับกูแล้วปะวะ” น้ำเสียงยียวนคุ้นหูของกวินทร์ตอบกลับ รินทร์ใจเต้นผิดจังหวะ มือที่กำลังจะผลักประตูชะงักค้าง “แรกๆ ก็มองว่าซื่อดีหรอก หน้าตาก็สวยใช้ได้ แต่ไปๆ มาๆ โคตรน่าเบื่อเลยว่ะ จับนิดจับหน่อยก็ทำสะดุ้ง ทำหวงตัวไปได้ ทั้งที่พ่อเลี้ยงแม่งก็ติดพนันจนจะขายบ้านกินอยู่แล้ว ทำตัวสูงส่งไปงั้นแหละ”

“งั้นมึงก็ชนะพนันพวกกูแล้วดิ เอ้า โอนเว้ยโอน คนละแสนตามสัญญานะเว้ย” เสียงจิรดา หญิงสาวลูกคุณหนูที่มักจะมองเหยียดดารินทร์เสมอแทรกขึ้นพร้อมเสียงปรบมือสะใจ “ฉันล่ะหมั่นไส้ยัยนั่นมานานแล้ว ทำตัวใสซื่อเรียกร้องความสนใจ พอรู้ว่าเป็นแค่หมากในเกมพนันของพวกเรา คงอกแตกตาย”

“แน่นอน พรุ่งนี้กูว่าจะหาเรื่องเลิกละ รำคาญ” กวินทร์พ่นควันบุหรี่ออกมาก่อนจะหัวเราะในลำคอ “กูจะได้เอาเวลาไปคั่วเด็กนิเทศที่เพิ่งเข้าใหม่ดีกว่า อวบอั๋นถึงใจกว่าตั้งเยอะ ขืนคบยัยรินทร์ต่อ กูคงเฉาตาย”

คำพูดเหล่านั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางความรู้สึกของดารินทร์ ร่างกายของเธอชาหนึบตั้งแต่หัวจรดเท้า หูอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงเพลงบีตหนักๆ อีกต่อไป มีเพียงประโยคเหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่ดังก้องซ้ำไปซ้ำมา หยาดน้ำตาที่ไม่ได้มาจากความเสียใจ แต่มาจากความสมเพชตัวเองร่วงเผาะลงบนหลังมือ กล่องของขวัญในมือร่วงหล่นลงพื้นพรมอย่างไร้เสียง

ที่แท้ความรักและความไว้ใจที่เธอมอบให้ผู้ชายคนนั้น มันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย มันถูกเหยียบย่ำไม่มีชิ้นดีตั้งแต่แรก มันเป็นแค่เกมพนันร้อยเก้าสิบวันของพวกคนรวยที่เห็นความรู้สึกคนอื่นเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อเท่านั้น

ดารินทร์ถอยหลังออกมาทีละก้าวราวกับคนไร้สติ ก่อนจะหมุนตัววิ่งหนีออกมาจากสถานที่จอมปลอมแห่งนั้น ทันทีที่สองเท้าก้าวพ้นประตูคลับ หยาดฝนเม็ดใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ร่างบางเปียกปอนไปทั้งตัวแต่เธอกลับไม่รู้สึกหนาวเท่ากับความปวดหนึบในใจ เธอเดินย่ำไปตามฟุตบาทที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำขังอย่างไร้จุดหมาย

ภาพความทรงจำเลวร้ายตีตื้นขึ้นมาในหัว สมองนึกย้อนไปถึงคำพูดของ ‘ศักดิ์ชัย’ พ่อเลี้ยงผีพนันที่ตะคอกใส่หน้าเธอเมื่อเช้า ‘แกลองไปคุยกับเฮียผาที่อู่ท้ายซอยดูสิวะ! เขาบอกว่าถ้าแกยอมแต่งงานด้วย จะยกหนี้สินทั้งหมดที่ฉันติดไว้ให้ แถมยังมีเงินก้อนให้อีก แกจะปล่อยให้พ่อตายหรือไงรินทร์!’

ตอนนั้นดารินทร์ปฏิเสธหัวชนฝา เธอยังมีความหวังโง่ๆ ว่ากวินทร์จะเป็นที่พึ่งสุดท้าย เป็นแสงสว่างที่จะดึงเธอออกจากขุมนรกนี้ได้ แต่สุดท้ายความจริงก็สอนให้รู้ว่า บนโลกนี้ไม่มีใครใจดีกับเธอทั้งนั้น ทุกคนล้วนเห็นเธอเป็นตัวตลก เป็นหมากโง่ๆ ให้หลอกใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววสดใสบัดนี้แดงก่ำและแข็งกร้าว เธอกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด รสชาติฝาดเฝื่อนของเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก ในเมื่อทุกคนเห็นความรักของเธอเป็นเรื่องตลก เธอก็จะตอกหน้าทุกคนให้เจ็บแสบที่สุด คอยดูเถอะ... กวินทร์ ธนภพ จิรดา เธอจะทำให้ทั้งสามคนได้รู้ว่าการประเมินคนอย่างเธอไว้ต่ำเกินไป มันจะต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง

สองเท้าเล็กก้าวลัดเลาะเข้าไปในซอยเปลี่ยวลึก บรรยากาศรอบด้านมืดสลัว มีเพียงแสงไฟกะพริบติดๆ ดับๆ จากป้าย ‘อู่ช่างผา’ กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กและไอดินหลังฝนตกโชยมาแตะจมูก ดารินทร์หยุดยืนอยู่หน้าอู่ซอมซ่อ สายตาจับจ้องไปยังร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่กำลังมุดอยู่ใต้ซากรถกระบะเก่าๆ ยกสูง

แกร๊ก แกร๊ก

เสียงประแจเหล็กกระทบกันดังเป็นจังหวะ ชายคนนั้นใช้เท้าถีบพื้น ไถลตัวออกมาจากใต้ท้องรถด้วยกระดานล้อเลื่อน ร่างกายกำยำท่อนบนเปลือยเปล่า อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเนื้อแน่นที่ถูกเคลือบด้วยเหงื่อและคราบน้ำมันเครื่องสีดำ กางเกงยีนส์สีซีดตัวเก่าเปื้อนฝุ่นเกาะเอวสอบไว้อย่างหมิ่นเหม่ เผยให้เห็นขอบกางเกงชั้นในสีเข้มและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงามราวกับนายแบบ

เขาดึงเศษผ้าขี้ริ้วมาเช็ดมือลวกๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยความประหลาดใจ

แต่สักพักก็เปลี่ยนเป็นดวงตาคมกริบดุดันราวกับสัตว์ป่าจ้องเขม็งไปที่หญิงสาวตรงหน้า ใบหน้าคร้ามแดดมีหนวดเคราขึ้นเขียวครึ้มขับให้เขาดูเถื่อนและอันตราย รอยแผลเป็นจางๆ ตรงหางคิ้วซ้ายยิ่งตอกย้ำว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่จะมาล้อเล่นด้วยได้ง่ายๆ