บทที่2 มาทำไมดึกป่านนี้

เฮียผา... ชายหนุ่มใหญ่วัยสามสิบกว่า เจ้าของอู่ซ่อมรถที่พ่อเลี้ยงเธอพยายามยัดเยียดให้เพื่อล้างหนี้พนัน

“มาทำไมดึกป่านนี้” น้ำเสียงทุ้มพร่าติดจะหงุดหงิดเอ่ยถาม เขายกขวดน้ำพลาสติกขึ้นกระดกจนหยดน้ำไหลลู่ลงมาตามลำคอแกร่ง ผ่านลูกกระเดือก และหายเข้าไปในร่องอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างเย้ายวนสายตา

ดารินทร์สูดลมหายใจลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ก้าวเท้าเข้าไปหาเขา ร่างกายที่เปียกปอนทำให้เสื้อนักศึกษาแนบลู่ไปกับสัดส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน แต่แววตาของเธอไม่มีความขลาดกลัวหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่สว่างวาบท่ามกลางความมืด

“หนี้ที่พ่อเลี้ยงรินทร์ติดเฮียไว้... เฮียพูดจริงใช่มั้ย เรื่องข้อเสนอนั่น”

ผาเลิกคิ้วหนาขึ้นเล็กน้อย เขากวาดสายตามองเด็กสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาคมกริบสะดุดกับทรวดทรงที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเปียกน้ำนั่นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะฉายความพึงพอใจลึกๆ ที่ถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิด แต่ใบหน้ายังคงเรียบตึงไม่บ่งบอกอารมณ์

“ทำไม เปลี่ยนใจหรือไง” เฮียผาย้อนถามพลางโยนผ้าขี้ริ้วลงตะกร้าเสียงดัง “เมื่อเช้ายังเห็นด่าพ่อเลี้ยงปาวๆ ว่าจะไม่มีวันยอมเอาตัวเข้าแลกกับไอ้ช่างกระจอกเปื้อนน้ำมันอย่างฉัน”

“รินทร์เปลี่ยนใจแล้ว” เสียงหวานเอ่ยหนักแน่น “แต่งงานกับรินทร์ จดทะเบียนสมรสให้มันถูกต้อง แล้วหนี้ทั้งหมดถือเป็นอันโมฆะ”

ร่างสูงที่ได้ยินอย่างนั้นก็ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสืบเท้าเข้ามาใกล้จนดารินทร์ต้องแหงนหน้ามอง กลิ่นบุหรี่ผสมกลิ่นน้ำมันดิบๆ ลอยมาแตะจมูกของเธอ มันเป็นกลิ่นที่ไม่ได้หอมหวานเหมือนน้ำหอมราคาแพงของแฟนเก่า แต่มันกลับให้ความรู้สึกอันตรายและทรงพลังอย่างประหลาด ผายื่นมือที่ยังคงมีคราบน้ำมันจางๆ มาเชยคางมนขึ้น นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านเกลี่ยหยาดน้ำฝนบนแก้มเนียนอย่างอ้อยอิ่ง แต่แววตาของเขากลับเยียบเย็นแตกต่างจากการกระทำ

“รู้ใช่มั้ยว่าฉันเป็นแค่ช่างซ่อมรถจนๆ หาเช้ากินค่ำ แต่งกับฉัน เธออาจจะต้องมากินข้าวคลุกน้ำปลา จะทนความลำบากไหวเหรอ คุณหนูนักศึกษา” เฮียผาจงใจพูดลองใจด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยนิดๆ

“รินทร์ไม่สน” ดารินทร์ตอบกลับเสียงแข็งพร้อมกับปัดมือใหญ่ออกเบาๆ “รินทร์แค่ต้องการใครสักคน... ที่จะทำให้คนพวกนั้นรู้ว่ารินทร์ไม่ได้ไร้ค่า และไม่ได้ต้องการเศษความรักจอมปลอมจากพวกมัน ไม่ว่าเฮียจะเป็นแค่ช่างซ่อมรถหรือจะเป็นขอทาน รินทร์ก็ไม่แคร์ แค่เฮียตกลง รินทร์ก็พร้อมจะเป็นเมียเฮีย”

คำว่า ‘เมีย’ ที่หลุดออกจากปากเด็กสาวทำเอามุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้ม เขาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นฟังดูน่าขนลุก

ชายหนุ่มกำลังเบื่อหน่ายที่ถูกพวกผู้อาวุโสเบื้องหลังตระกูลเร่งรัดให้หาผู้หญิงมาแต่งงานบังหน้าเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจพอดี การที่มีเด็กสาวใจกล้ามาเสนอตัวถึงที่ แถมยังดูพยศไม่เบา มันก็น่าสนุกดีไม่หยอก เขาอยากจะรู้นักว่าแววตาหยิ่งทะนงนี้ จะทนความป่าเถื่อนของเขาได้นานแค่ไหน

“แน่ใจนะว่ารับสภาพฉันได้” ผาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ดารินทร์จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผะผ่าวรินรดพวงแก้มใส “แต่งกับฉัน ไม่ใช่แค่จดกระดาษแผ่นเดียวแล้วจบนะสาวน้อย หน้าที่เมีย... บนเตียง เธอก็ต้องทำ ฉันไม่ใช่คนอ่อนโยน และฉันไม่ชอบนอนกอดเมียเฉยๆ ซะด้วยสิ”

คำขู่ที่ตรงไปตรงมาบวกกับสายตาโลมเลียอย่างเปิดเผยทำเอาดารินทร์หน้าร้อนผ่าว แม้จะหวั่นใจกับรังสีอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แต่ความแค้นที่สุมอกมันมีมากกว่า เธอเชิดหน้าขึ้น สบตากับดวงตาคมกริบอย่างไม่ลดละ

“ก็ลองดูสิคะ ว่าเฮียจะมีปัญญาทำให้รินทร์ร้องขอชีวิตได้หรือเปล่า”

คำตอบของสาวน้อยทำให้เฮียผาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างถูกใจ แววตาที่เคยมองเธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่ดำมืดและลึกล้ำ แขนแกร่งตวัดรัดเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนร่างของดารินทร์ปะทะเข้ากับแผงอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ความร้อนจากร่างกายเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าที่เปียกชื้นของเธอ

“ตกลง” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงพร่า กระซิบชิดริมฝีปากบาง “แต่จำไว้ว่าข้อเสนอนี้... เธอเป็นคนเริ่มเองนะรินทร์ และถ้าก้าวเข้ามาในโลกของฉันแล้ว... อย่าหวังว่าจะเดินออกไปได้ง่ายๆ”

วินาทีที่ขาดคำ ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากนุ่มของหญิงสาวอย่างจาบจ้วงและดุดัน ดารินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สองมือเล็กยกขึ้นผลักแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณ แต่เขากลับรวบข้อมือเธอไว้ด้วยมือเดียว รสจูบของเขาหยาบกระด้าง รุนแรง และเต็มไปด้วยการกวาดต้อนครอบครอง ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหอมหวานอย่างเอาแต่ใจ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่ดิบเถื่อนทำให้สมองของเธอขาวโพลน

มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวานทะนุถนอมเหมือนที่ดารินทร์เคยวาดฝัน แต่มันเป็นการประทับตราจองที่จุดไฟปรารถนาให้ลุกโชน ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปถึงกระดูก เผลอหอบหายใจรับสัมผัสรุ่มร้อนที่ชายหนุ่มมอบให้อย่างลืมตัว มือที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นขยุ้มเส้นผมชื้นเหงื่อตรงท้ายทอยของเขาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว

ผาครางต่ำในลำคออย่างพอใจ เขาผละริมฝีปากออกช้าๆ มองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเจ่อด้วยฝีมือตัวเอง แววตาของมัจจุราชในคราบช่างซ่อมรถก็ทอประกายอันตรายขึ้นมาทันท่

“คืนนี้ค้างที่นี่ พรุ่งนี้เช้าฉันจะพาไปจดทะเบียนสมรส... เตรียมตัวทำหน้าที่เมียให้พร้อมล่ะคุณผู้หญิง”

ดารินทร์หอบหายใจสะท้าน หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก เธอไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจประชดรักด้วยการแต่งงานกับช่างซ่อมรถในคืนนี้ จะกลายเป็นการพาตัวเองเดินเข้าสู่กรงเล็บของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกมืด... พันธนาการรักที่ทั้งดิบเถื่อน เร่าร้อน และไม่มีวันหวนกลับ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว