ตอนที่ 15 รอยร้าวแห่งความรู้สึก (1)

ท่ามกลางอากาศปั่นป่วนพอๆ กับอารมณ์หมาป่าหนุ่มผู้ย่างกรายเข้ามาในสถานที่ที่เขาไม่คาดคิดว่าจะมาเหยียบ แต่เมื่อหยามหน้ากัน ถึงขั้นบุกทำร้ายผู้ที่เป็นยอดดวงใจ เขาจึงจำเป็นต้องบุกเดี่ยวลุยผ่านดงป่าชื้นทึบ อันมีเสียงกรีดร้องของบรรดาเหล่าสายฟ้าเกี้ยวกราดทุกย่างขุมยามเท้าทั้งสี่ควบด้วยความเร็ว สายฝนโปรยปรายนับพันคงเป็นตัวแทนความรู้สึกที่มากเกินนับคณา ใช่เขาโกรธ แน่นอนว่าเขาแค้นจนเขี้ยวที่ขบกันมีเลือดออก

" เพราะเรา ใช่มันเป็นเพราะเรา... เขาย้อนนึกถึงวันที่ตนวิ่งหนีออกจากบ้านสู่ป่าด้วยความรู้สึกไม่พอใจเนืองๆ ที่รู้ว่าเนราจะกลับบ้าน ถูกต้องมันเป็นเช่นนั้นเขาอยากได้ยินเธอบอกว่าเขาสำคัญที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้... ทั้งหมดเป็นเพราะเราคนเดียว ทำให้เนราต้องนอนอยู่ในห้องคนเดียวลำพังตลอด 3 วัน... ภาพสลับกลับไปมายังตัวเขาหนีเข้าไปนอนบนยอดเขาที่ไหนสักแห่ง... ประชดผู้เป็นภรรยา... เขานึกภาพวันที่เนราสั่งให้เขานอนอยู่นอกบ้าน แทนที่ปกติตัวเขาควรจะมาง้อเธอ หรือสร้างสิ่งทำให้ดวงใจดวงน้อยนั้นกลับมาร่าเริง ที่สำคัญเขาควรขอโทษเธอเป็นอันดับแรกอย่างที่เขากระทำมาตลอด จนเมื่อถึงเหตุการณ์เรื่องจดหมาย... ทำให้เนราต้องเผชิญความโหดร้าย... เสียงร้องราวกับแก้วค่อยๆ ร้าวกรีดกรายในใจเขาตลอดทาง เมื่อยอมรับว่าสิ่งที่ตนทำคือการประชดดีดีนี่เอง เขาออกไปนอนข้างนอกตามคำสั่งเนราเขาใช้รถไปมหาวิทยาลัยส่วนตัว ไม่ลงมาทานอาหารเช้าและเย็นทั้งที่ปกติรีบตื่นตั้งแต่ไก่โห่ตลอด ไม่มองพบสบตา ไม่เอื้อนเอ่ยใดๆ กับเนราตลอดสามวัน... ถ้าผมอยู่ตรงนั้น ถ้าผมอยู่กับเธอเรื่องร้ายๆ ก็คงไม่เกิดขึ้น... สเวนโทษตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีหรือปกติเขาจะไม่ทราบว่าเธอไปไหนมาไหนจากการสอบถามโครว์และเคธี่ที่ดูท่าจะกลายเป็นผู้ปกครองเนราไปจริงๆ ยามที่ต้องการสิ่งใด เนรามักจะขออนุญาตทั้งคู่เป็นอันดับแรก แต่สามวันมานี่เขาวางเฉย ... ผมทำหน้าที่บกพร่อง..."

คอยาวสง่าล้อมไปด้วยแผงขนขาวคล้ายสิงโตโก่งหอนลั่นไปทั่วลำเนาไพร ความหมายครั้งนี้ไม่ใช่การเรียกพรรคพวกหรือรวมพล แต่เขากำลังท้าทายผู้ทอยู่ในคฤหาสน์หินสีเทาทรงโบราณคล้ายปราสาทหลังใหญ่เบื้องหน้า ศัตรูที่เขายังสะสางไม่เสร็จหลังจากต้องรีบพาเนราไปโรงพยาบาล ขณะที่เขายืนป้วนเปี้ยนเด่นตระหง่านหน้าคฤหาสน์ ความเร็วของร่างหมาป่าสีเทาตัวหนึ่งลอยเข้ามาจากด้านข้างหวังจะตะครุบสายพันธ์ุอย่างเขาที่ทรงพลังกว่า ด้วยสัมผัสว่องไวทำให้ร่างใหญ่สีขาวของเขาหมอบลงปล่อยหมาป่าปริศนาลอยข้ามไปและจึงหันคมเขี้ยวกัดกระชากช่วงหลังทันที การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นกับร่างตัวเล็กกว่า ถึงอย่างนั้นเขาก็กัดไม่ยั้ง หากจะเทียบกับช่วงกรามหรือฟันทรงพลังกว่า จะเสียบเข้าคอหอยทีเดียวของอีกฝ่ายยังได้ แต่นั่นไม่ใช่วิถีนักล่าแบบพวกเขาหากศัตรูยอมจำนนแล้ว การปะทะจะหยุดลงทันที... เสียงร้องของอีกฝ่ายยามถูกเขี้ยวฝังบริเวณหลังยังคงร้องเมื่อสเวนไม่ถอนคม...

" พอได้แล้ว... เสียงเข้มหนึ่งดังขึ้นจากประตูบานใหญ่ ปรากฏร่างชายหนุ่มที่เขารู้จักดี... เด็กคนนั้นเพิ่งอายุ 18 เองนะ ไดร์วูลฟ์ผู้ทรงอำนาจอย่างนายคงไม่ได้หวังจะได้เนื้อไปกินหรอกใช่ไหม... หมาป่าสีขาวปากยังเกรอะไปด้วยคราบเลือดปล่อยส่วนขาที่กำลังงับลงทันที แววตาสีเขียวอมเทาราวจะสะกดผู้จ้องมอง ค่อยๆ คลืบคลานออกมาจากป่าที่ไปปลุกปล้ำฟัดกันอย่างหมาบ้าเลือด พร้อมเสียงขู่ในลำคอ ขณะเดียวกันชายหนุ่มสามคนผู้ตามออกมาด้วยรีบเข้ามาขวางกันหน้าของผู้เสมือนเป็นนายทางจิตวิญญาณและตำแหน่งทางสังคมไว้ด้วยเชื้อสายพันธุ์ที่แตกต่าง... นายควรจะคืนร่างนะ ถ้าแบบนี้ฉันคุยกับนายไม่ได้ สเวน..."

" หยุดซะ! "... เสียงเข้มอันเป็นคำสั่งลั่นขึ้น พลันปรากฏร่างของชายผู้หนึ่ง บุคคลครอบครองสายเลือดไดร์วูลฟ์ด้านหลังของเขาสะพายปืนลูกซองมาด้วย... สเวน คาเรย์ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ " เขาตะโกนบอกเพื่อนชายรุ่นน้องที่ปากยังส่งกลิ่นคาวเลือดหลังจากเพิ่งสงบศึก... โครว์แอบตามรอยสเวนมาหลังจากได้ข่าวสายสุดท้าย ที่สเวนส่งเนราให้เคธี่ดูแลต่อพร้อมทั้งคำให้การของ Hunter สาวรุ่นน้องอย่างมีนาเพื่อนเนรา ว่าคาเรย์เป็นคนเข้ามาช่วยเนราไว้...

" ต้องขอโทษด้วยที่เขามาอาละวาดทำให้ลูกน้องนายบาดเจ็บ... โครว์เอ่ยอย่างสุภาพเมื่อเดินมาบังอยู่เบื้องหน้าของสเวนเพื่อไม่ให้เขาทำร้ายใครโดยคิดไปเองจากอารมณ์ชั่ววูบ... กลับร่างซะ... เสียงเข้มหันกลับไปบอกชายรุ่นน้องที่ก้าวถอยหลังออกไปอย่างดื้อดึง... คาเรย์ช่วยเนราไว้จากสมุนของอาเรย์ นายควรเปิดใจเรื่องนี้บ้างสเวน " น้ำเสียงไม่พอใจของโครว์ยามชายรุ่นน้องส่งผลให้สเวนยิ่ง ดื้อดึงแววตางุ่นง่าน พลันเห่าลั่นออกมาพร้อมกับสี่ขา วนกระทืบกับพื้นแสดงความไม่พอใจบ่งบอกว่าเขาไม่รับฟังเหตุผล และท้ายที่สุดร่างหมาป่าขาวก็ได้วิ่งหายวับเข้าไปในป่าทันที

" เด็กคนนั้นเป็นยังไงบ้าง " คาเรย์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่สื่ออารมณ์ใดเพียงเพราะต้องถามก็แค่นั้น ทางด้านลูกน้องที่เป็นดั่งสหายของเขาทั้งสามพากันมองหน้าด้วยอารมณ์ตั้งคำถาม เนื่องจากเขาไม่เคยถามเกี่ยวกับเรื่องใครโดยเฉพาะความเป็นความตาย

" เสียเลือดมาก เธออยู่ในสภาวะร่างกายช็อคก่อนมาถึงโรงพยาบาล ตอนนี้ทีมแพทย์พยายามจะยื้อเรื่องการเต้นของหัวใจที่อ่อนแรง "

" ทำไมเด็กมนุษย์คนนั้นถึงได้..."

" ไว้เนราฟื้นก็ไปถามเธอเอาเอง... เขาขัดขึ้นก่อนอีกฝ่ายจะถามถึงเหตุผล... เพราะเหตุผลที่ฉันจะให้คงไม่ใช่ประโยคธรรมดาที่ฟังดูลึกซึ้งอย่างที่เด็กคนนั้นพูด... ถ้าเด็กคนนั้นรอดนะ " โครว์หมุนตัวกลับทันทีเพราะเขาเองก็ไม่อยากจะอยู่ในเขตดินแดนของหมาป่ากลุ่มอื่นที่ไม่ใช่เขตของตนนาน ถ้าไม่ใช่เพราะการมาตามตัวสเวนกลับไป

คาเรย์ปรากฏสีหน้าแสดงความหวั่นเล็กๆ ขึ้นจนคนข้างตัวสังเกตได้ นายของเขาไปทำอะไร ถึงทำให้ไดร์วูลฟ์สองคนมาปรากฏยังเขตแดนได้ แล้วยังจะชื่อเนราบุคคลที่นายตนช่วยเหลือไว้ แต่มากกว่านั้นจนแทบเสียวสันหลังคือนาม อาเรย์ ชื่อที่พวกเขาทั้งสามไม่อยากจะได้ยินกันมากที่สุดเพราะเพียงแค่ชื่อก็ทำให้พวกเขาสะท้านไปถึงกระดูก

" ฉันจะพักผ่อนพวกนายจะไปทำอะไรก็ตามสบายเถอะ " ผู้เป็นหัวหน้าสูงสุดพูดขึ้น ก่อนจะก้มใบหน้าลงเดินเข้าบ้านไปด้วยอารมณ์แปลกๆ เหมือนกำลังกังวลใจบางอย่าง แต่ที่น่ากังวลที่สุดตอนนี้คือน้องสุดของกลุ่มวัย 18 ผู้หวงอาณาเขตและกลัวผู้อื่นจะเข้ามาทำร้ายจนกล้าบ้าบิ่นเข้าปะทะกับสายเลือดไดร์วูลฟ์ที่ไม่มีวันล้มได้อย่างสเวน...

รุ่งเช้า 7.00 น.

" หา! ที่นายหายไปทั้งคืนเพราะกลับไปนอนที่บ้านงั้นเหรอ? " เคธี่เอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์ไม่พอใจนิดๆ เพราะเธอคิดว่าสามีของตนนั้นหลังจากไปห้ามสเวนที่กำลังจะไปอาละวาดคงอาจจะนั่งปรึกษาหรือปรับทุกข์กันยันเช้าตรู่ ด้วยรู้ว่าสเวนกับเนรานั้นมีปัญหาอยู่ การที่เนราได้รับบาดเจ็บจนตอนนี้ยังต้องสวมเครื่องให้ออกซิเจนสเวนอาจคิดว่าเป็นความผิดตนจนไม่กล้ามาที่โรงพยาบาล

" ครับ ครับ คุณภรรยา... เขาพูดพลางใช้มือแคะหูเมื่อมีอาการหูอื้อชั่วขณะ... เนราเป็นยังไงบ้าง "

" อย่างที่เห็น... เคธี่พูดพลางมองข้ามกระจกไปยังห้องปลอดเชื้อตรงหน้า... เนราเสียเลือดมากเพราะกระสุนตัดผ่านส่วนสำคัญ ชั่งเป็นเด็กที่บ้าบิ่นจังนะ แล้วสเวนหละ..."

โครว์นึกถึงเหตุการณ์ที่เขาวิ่งตามสเวนไปยังป่าลึกสุด บริเวณผาน้ำตกสูง สเวนกู่ร้องดังสนั่นแข่งกับสายฟ้าเปรี้ยงปร้างอย่างไม่มีใครยอมใครไม่ว่าจะธรรมชาติหรือตัวเขา ในเมื่อพูดตะล่อมให้กลับไปดีดีไม่ได้โครว์จึงต้องใช้กำลังกับหมาป่าหนุ่มเลือดร้อนกว่าเขา เพราะดูท่าสเวนเองคงต้องการหาที่ปลดปล่อยอารมณ์บ้าคลั่งจนถึงขีดสุด หมาป่าสีดำทมิฬเฉกเช่นยามราตรีในคืนเดือนดับไม่ลังเลง้างคมเขี้ยวเข้างับหมาป่าหนุ่มสีขาวสง่าท่ามกลางความมืดมิด มันไม่ใช่การต่อสู้แต่เป็นการคุยกันในแบบพวกเขา ทั้งเปียกจากฝนและล่วงสู่น้ำตก ทั้งบอบช้ำเต็มไปด้วยร่องรอยและกลิ่นคาวเลือด การสนทนาทรงพลังเช่นนี้ทำให้เหล่าสัตว์ป่าน้อยใหญ่แทบจะหลับกันไม่ลงหา รีบหลบภัยกับสถานการณ์คล้ายสงคราม นานนับหลายชั่วโมงก่อนจะพากันฟุบลงเลนดินชื้นแฉะไปทั้งคู่ด้วยฝีมือที่เทียบเคียงกัน โครว์คืนกลับร่างเป็นมนุษย์หลังจากประเมินสถานกาณ์เมื่อพากันยุติ ที่สำคัญบาดแผลหลังจากกลายเป็นมนุษย์แล้วจะไม่รุนแรงเท่ากับตอนที่ยังอยู่ในร่างของหมาป่า

" ถ้ารู้สึกผิดนัก ก็กลับไปหาเธอที่นอนปางตาย นายหนีมาแบบนี้แล้วจะได้อะไรขึ้นมา " ด้านสเวนเองก็คืนร่างไม่ต่างกันพลางพยุงตัวเองขึ้นจนหลังชิดต้นไม้

" หึ ฉันอาจจะฆ่ามนุษย์ผู้หญิงนั่นทิ้งซะ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมารู้สึกกับความทรมานแบบนี้" ข้อความสุดท้าย สเวนทิ้งไว้ท่ามกลางสายฝนโหมกระหน่ำก่อนจะเดินหายวับไปกับความมืดมิดซึ่งเป็นตัวแทนจิตใจของเขาไปแล้วในตอนนี้

" เขาหายหนีหลังจากที่ฉันไปเจอ... โครว์สลับเหตุการณ์ไม่อยากให้ภรรยาของตนไม่สบายใจ... เล่นลูกน้องคาเรย์ซะอ่วมเลย ถ้าฉันไปไม่ทันคงได้เห็นเห็นศึกระหว่างสเวนกับคาเรย์แน่ ถึงสเวนจะเกลียดอาเรย์พ่อของคาเรย์แต่ว่านั่นมันคนละส่วนกัน อย่างน้อยหมอนั่นก็เข้ามาช่วยเนราไว้จากสมุนของอาเรย์ ไม่จำเป็น ฉันไม่อยากให้มีเรื่องกันระหว่างกลุ่ม "

" ทำไมถึงเข้ามาช่วยเนรากันนะ "

" หึ นั่นสินะบางทีอาจจะเห็นใจหรือทนต่อความไม่ถูกต้องไม่ได้... หละมั้ง " โครว์หรี่สายตาลงยามพูดนั่นเป็นอาการผิดปกติสุดสำหรับเคธี่ เพราะไม่มีแม้สักครั้งที่แววตาองอาจ เคร่งขรึม สื่อถึงความเยือกเย็นและมีสติตลอดเวลาแบบนั้น จะดูเป็นกังวล

" เหตุการณ์รอบที่แล้วเพราะสเวนกกเนราไว้ขณะบาดเจ็บเลยทำให้การฟื้นตัวไว แต่นี่เขายังไม่มาหาเธอเลยอาการของเนรายังน่าเป็นห่วงนะ สวมเครื่องช่วยหายใจอยู่แบบนี้..."

" หมอนั่นอาจจะอยากเปลี่ยนวิธีการช่วยเนราไม่ให้ต้องบาดเจ็บไปตลอดชีวิตก็ได้นะ " เขาพูดพร้อมกับเดินสวนเคธี่ออกมา

" ยังไง "

" หิวกาแฟหนะ..." ชายหนุ่มพูดพร้อมกับโบกมือไปมาโดยไม่ได้สนใจคำถาม

" หา! ก็กลับไปนอนบ้านมาไม่ใช่เหรอยะ แล้วทำไมถึงง่วงหละ " เคธี่เท้าสะเอวบ่นตามหลังสามีตนที่ดูท่าจะไม่สนใจแถมยังโบกไม้โบกมือกวนอารมณ์