For Love หวงรัก ต้องห้าม!

For Love หวงรัก ต้องห้าม!

last updateLast Updated : 2026-02-09
By:  PeachyOngoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 rating. 1 review
69Chapters
283views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"ฟ้า..." "ตบฉันที" "ห๊ะ?" "ฉันฝันหรือเปล่านะยุ นายมาอยู่ตรงนี้กับฉันจริงๆเหรอ..." "ให้ตบใช่มั้ย" ฉันพยักหน้า วายุเลื่อนมืออีกข้างที่โอบฉันขึ้นมารั้งต้นคอฉันไว้ส่วนอีกข้างที่จับข้อมือฉันอยู่เขาก็ปล่อยให้มันเป็นอิสระ ก่อนจะเลื่อนมันขึ้นมาประคอบใบหน้าฉันให้เงยหน้าขึ้น "อะ อื้อ" เขากดจูบลงมาบนปากฉัน บดขยี้ค่อนข้างแรงจนฉันส่งเสียงออกมาเพราะรู้สึกว่าปากแตก "ตบด้วยปาก" พอถอนจูบออกวายุก็พูดขึ้น ฉันยังคงมองหน้าเขา ฉันเจ็บที่ปากแตก ฉันเจ็บและรับรู้ถึงรสสัมผัสริมฝีปากของเขา เรื่องจริง ฉันไม่ได้ฝันไปจริงๆ... ฉันโผเข้ากอดวายุ ใบหน้าฉันแนบกับแผ่นอกเปลือยเปล่าของเขา หูของฉันได้ยินเสียงหัวใจของเขา "ฟ้า..."

View More

Chapter 1

บทนำ

Di ruang kerja, Johan Scott menatap foto Shenina Hansel dengan penuh kasih dan penyesalan.

"Melihat Shenina sekarang hidup bahagia, aku sudah merasa puas."

Sekretaris di sampingnya bertanya dengan nada tidak berdaya.

"Pak Johan, Anda nggak takut Nyonya mengetahui bahwa Anda yang menyuruh orang membuat kecelakaan mobil itu?"

"Lagi pula, saat itu kaki Nyonya sebenarnya nggak apa-apa. Demi membuat Nona Shenina bisa meraih medali emas tari, Anda menyuntikkan obat ke Nyonya hingga kakinya menjadi pincang."

Johan tertegun sejenak, lalu tersenyum pahit.

"Semua itu sudah berlalu. Aku akan menggunakan sisa hidupku untuk merawat Lina."

Sang sekretaris kembali bertanya dengan rasa heran.

"Anda sendiri yang menyerahkan Nona Shen kepada orang lain, bahkan memikul dosa atas kematian seorang sopir. Apakah itu sepadan?"

"Lagi pula, beberapa hari ini adalah hari peringatan kematian ibu Nyonya. Apakah Anda nggak mau..."

"Cukup! Jangan bicara lagi!"

Johan memotongnya dengan marah.

Tubuhku bergetar tanpa bisa kucegah. Cangkir kopi di tanganku terlepas dan pecah berkeping-keping di lantai dengan bunyi keras.

Mendengar suara itu, Johan segera menghentikan percakapannya dengan sang sekretaris dan cepat-cepat membuka pintu.

Melihat aku berdiri di sana, raut wajahnya langsung berubah. Dia membungkuk untuk menolongku.

"Lina, kenapa kamu di sini? Kamu nggak terluka, 'kan?"

Dengan wajah panik, Johan mengambil pecahan gelas dari tanganku, khawatir aku akan terluka.

Melihat ekspresinya yang begitu khawatir, sulit bagiku untuk percaya bahwa dialah yang baru saja mengucapkan kata-kata itu.

Johan kemudian membentak pelayan di samping.

"Bagaimana kalian merawat nyonya! Secangkir kopi saja harus dia yang mengantarkan. Apa gunanya kalian di sini? Kalau sampai dia terluka, kalian akan menanggung akibatnya!"

Para pelayan segera meminta maaf berkali-kali dan buru-buru membersihkan pecahan di lantai.

Semua orang tahu betapa Johan memanjakanku. Apa pun yang kuminta selalu dia penuhi, bahkan ketika aku sekadar bercanda.

Ketika aku mengatakan ingin memiliki bintang di langit, Johan benar-benar membelikan sebuah asteroid dan menamainya sesuai tanggal lahirku.

Johan juga mendirikan yayasan amal untuk difabel atas namaku, serta mendaftarkan banyak properti atas namaku.

Aku melambaikan tangan, memberi isyarat bahwa aku baik-baik saja. Johan dengan hati-hati membantuku duduk.

"Cepat panggilkan dokter keluarga!"

Aku menunduk menatap kedua kakiku yang pincang, air mataku tanpa sadar mengalir keluar.

Medali emas tari itu seharusnya menjadi milikku. Selama ini, aku selalu mengira kecelakaan mobil yang membuatku cacat.

Tidak disangka, orang yang telah kucintai dan hidup bersamaku selama ini, justru menjadi penyebab kakiku cacat.

Memikirkan itu membuat dadaku sesak. Aku terus memukul kakiku sendiri dengan marah, membenci diriku karena tidak menyadarinya lebih awal.

Itu adalah karier tari yang kucintai sepenuh hati dan kuperjuangkan dengan segenap tenaga.

Melihat air mataku, Johan mengira aku terluka oleh pecahan kaca.

Dengan hati-hati dia memelukku erat, menepuk-nepuk punggungku seperti menenangkan anak kecil.

Saat aku baru sadar dari kecelakaan, aku sering bermimpi buruk. Johan selalu setia menemaniku siang dan malam di samping tempat tidur.

Setiap kali aku terjaga karena ketakutan, dia selalu menenangkanku dengan lembut.

Saat itu, aku merasa dialah sandaran paling hangat dalam hidupku.

Namun, sekarang, aku hanya merasa merinding ketakutan.

Ternyata, sejak awal, semua ini hanyalah sebuah konspirasi, sementara aku seperti orang bodoh yang terus terperangkap dalam kebohongan cinta yang dia rajut untukku.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Peachy
Peachy
SET ‘Bad Girls’ For Love For Love แผนร้ายรัก For Love หวงรัก ต้องห้าม! For Love รักเธอเข้าแล้วยัยตัวร้าย For Love ฉบับรักร้ายของยัยปีศาจ 🩷 เซตแบดเกิร์ล 4 สาว ฝากด้วยนะคะ 🩷
2026-02-10 20:16:01
1
0
69 Chapters
บทนำ
2 ปีที่แล้ว... 'เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...' ติ้ด~ 'เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถ...' ติ้ด~ ฉันกดตัดสายโทรศัพท์อีกครั้งเมื่อกดโทรออกไปตั้งไม่รู้กี่ครั้งแล้วก็ได้ยินเสียงเดิมๆตอบกลับมาทุกที ฉันถอนหายใจอย่างหงุดหงิดที่ติดต่อใครก็ไม่ได้เลยพลางโยนโทรศัพท์สุดหรูราคาแพงเครื่องเดียวที่เป็นสมบัติมีค่าชิ้นสุดท้ายที่ติดตัวฉันมาลงกับเบาะฟูกที่ฉันนั่งอยู่ด้วยอารมณ์ที่หลากหลาก "ทำไม ทำไมติดต่อไม่ได้" ฉันพึมพำพลางกำมือแน่นน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาทันที ฉันกำลังโทรติดต่อกับเพื่อนสนิทของฉันที่อยู่ที่ประเทศไทยเธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่าทำไมฉันถึงมาโผล่อยู่ที่นี่แบบกระทันหันและฉันต้องการให้เธอติดต่อกับใครบางคนให้ฉันเพราะตอนนี้ฉันติดต่อเขาไม่ได้แล้วและฉันต้องการจะพูดทุกอย่างกับเขา...แต่ตอนนี้มันทำไม่ได้ ฉันติดต่อใครไม่เลย! "คิดถึง...ฮึก" ฉันพึมพำก้มหน้าลงมองฝ่ามือของตัวเองพลันน้ำตาก็ไหลออกมา ก่อนหน้านี้เราเคยจับมือกันทุกวันเวลาที่เราจับมือกันมันรู้สึกดีและอบอุ่นมากไม่จำเป็นต้องพูดอะไรแค่จับมือแล้วกระชับไว้แน่นๆแค่นั้นก็พอ ฉันต้องการจะจับมือกับเขาแต่มันทำไม่ได้... ครืด~
Read more
บทที่ 1/1 อย่ามายุ่งกับฉัน
ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่หน้ากระจกผมกำลังใส่เสื้อและจะติดกระดุมแต่ผมก็ชะงักเมื่อสายตาผมทอดมองเงาตัวเองในกระจก บนร่างกายของผมมีสิ่งหนึ่งที่มำให้ผมชะงักทุกครั้งเมื่อมองเห็นมัน รอยสักภาษาอังกฤษแบบนี้... ผมอ่านรอยสักเล็กๆที่เขียนพาดกับเหนืออกด้านซ้ายของผมทุกครั้งที่เห็นมัน มันเป็นประโยคสั้นๆประโยคหนึ่งเหมือนจะเป็นคำที่มีความหมาย ผมไม่รู้ว่ามันมาอยู่บนตัวผมได้ยังไงรู้แค่ว่าวันหนึ่งที่ผมตื่นขึ้นมาผมก็เห็นมันแล้ว... ฟลุ่บ~ จู่ๆก็มีคนกอดผมจากทางด้านหลังทำให้ผมหลุดจากภวังค์นั้นมาได้ ผมมองใบหน้าของคนด้านหลังที่เอียงใบหน้ามามองผมผ่านจากกระจกบานนั้นเช่นกัน เธอยิ้มให้ผมก่อนจะเลื่อนฝ่ามือด้านซ้ายขึ้นมาวางไว้ที่แผ่นอกตรงตำแหน่งที่มีรอยสักนั่นและบิดบังมันจนหมด "ฉันแต่งตัวเสร็จแล้วนะ...วายุ^^" 'วายุ'คือชื่อของผม ส่วนผู้หญิงที่กอดผมอยู่เธอชื่อ'นีน่า'เป็นแฟนของผมเอง ผมยิ้มบางๆให้เธอ นีน่าเลื่อนมือมาติดกระดุมเสื้อของผมให้จนหมดก่อนจะจับแขนผมหมุนตัวให้หันกลับไปหาเธอ "สวยมั้ย" เธอถามผมเมื่อหันไปหาจนเรายืนประจันหน้ากันพร้อมกับถามผมถึงการแต่งตัวของเธอ ผมเลื่อนสายตามองสำรวจเธอก่อนจะตอบออกไป "อื้ม ส
Read more
บทที่ 1/2 อย่ามายุ่งกับฉัน
ผมเดินมาที่สถานที่แห่งหนึ่งซึ่งมันน่าจะเป็นสวนหย่อมด้านข้างโรงเรียนและมันดูสงบกว่าในงานมาก จริงๆแล้วผมไม่ได้จะเข้าห้องน้ำหรอกผมแค่ปวดหัวนิดๆก็เลยขอตัวออกมาอยากจะอยู่เงียบๆสักหน่อยเผื่อจะดีขึ้น ฟลุ่บ~ ผมทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งใกล้ๆแปลงดอกไม้ก่อนจะเอนหลังพิงพนักของมันแล้วหลับตาลงสูดอากาศบริสุทธิ์และกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ในแปลง "อย่ามายุ่งกับฉัน!" แต่ผมก็ต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงแว่วมา เสียงนั้นเงียบไปเมื่อผมเริ่มมองหาจนผมเกือบคิดว่าหูแว่วไปเองถ้ามันไม่ดังแว่วมาอีก "บอกว่าอย่าไง!" "แหม หยิ่งจังนะทีตอนนั้นไม่เห็นหยิ่งเลย" "ปล่อย!" ฟลุ่บ~ ผมผลุดลุกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด มันเป็นเสียงเหมือนผู้หญิงกับผู้ชายกำลังเถียงหรือทะเลาะกันซึ่งดังมาจากมุมอาคารมืดๆไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่ เสียงผู้หญิงนั่น มันคุ้น...คุ้นจนผมต้องก้าวขายาวๆไปตามเสียงทันที "หรือต้องให้ทิปเหรอถึงจะแตะตัวได้" "บอกให้ปล่อย!" "ไม่ปล่อย อยากไปก็ดิ้นให้หลุดเองดิ" "ได้..." ปึ้ก~ "อะ โอ้ยยย!" พลั่ก~ "ว้าย" ในหูของผมยังคงได้ยินเสียงโต้เถียงกันอยู่ตลอดเวลาขณะที่ผ
Read more
บทที่ 1/3 อย่ามายุ่งกับฉัน
"วา...อ๊ะ" น้ำตาฉันระรื้นขึ้นมาเมื่อคิดว่าต้องเป็นเขาแน่ๆ ฉันพึมพำชื่อเขาออกมาแต่ก็ต้องเซไปอีกครั้งเมื่อถูกไอ้รุ่นพี่ที่นั่งกองกับพื้นลุกขึ้นมากระชากแขนฉันไว้ แต่ฉันก็เซไปแค่ก้าวเดียวเพราะว่าผู้ชายตรงหน้าของฉันตวัดเรียวแขนแข็งแกร่งโอบรอบเอวเพื่อยื้อฉันไว้ "เห้ย ปล่อย!" รุ่นพี่คนนั้นพูดพร้อมกับกระชากแขนฉัน "รังแกผู้หญิงแบบนี้..." แต่ก็เท่านั้นเมื่อตัวของฉันไม่ได้เซไปไหนเลยเพราะเขาก็รวบเอวฉันไว้แน่นเหมือนกันเขาดึงฉันเข้าไปหาตัวจนกลายเป็นเหมือนกอด หัวใจฉันเต้นกระตุกเมื่อใบหน้าซบลงกับแผ่นอกกว้างที่คุ้นเคย "ไม่แมน" เสียงของเขาพูดพร้อมกับกระชากมือที่จับแขนฉันไว้ออกไปอย่างง่ายดาย มันเหมือนเขาทำไม่แรงแต่จริงๆแล้วมันแรงมากนะ ผู้ชายคนนี้แรงเยอะจะตายไปทำไมฉันจะไม่รู้ "มึง!" ฉันหันหน้าไปมองรุ่นพี่คนนั้นที่ถูกผลักออกไปเขากุมข้อมือข้างนั้นแล้วชี้หน้าเรา "ไม่อยากมีเรื่องนะ...แต่อย่ายุ่งกับเธอจะดีกว่า" ผู้ชายที่กอดฉันพูดขึ้นพร้อมกับกระชับอ้อมแขนเหมือนเขากำลังแสดงความเป็นเจ้าของฉันอยู่ จนรุ่นพี่คนนั้นมองเราสองคนสลับกันแล้วเขาก็กัดฟันกรอด "เออได้ ฝากไว้ก่อนเถอะ!" เขาโวยออกมาอ
Read more
บทที่ 2/1 ผู้หญิงคนนั้น
'วายุ...นายจำฉันได้มั้ย?' '...' 'จำฉันได้ใช่มั้ย' '...' 'ฉันไงปลายฟ้า' '...' 'วายุ' 'ฉัน ฉันไม่เคยรู้จักเธอ' 'คิดดีๆสิวายุ นายลองคิดดีๆ' 'เธอทำให้ฉันปวดหัว ออกไปห่างๆอย่ามายุ่งกับฉัน!' 'ไม่ นายต้องคิดนะ นายต้องไม่ลืมฉันสิ' 'ไม่ บอกว่าไม่...โอ้ย' 'วา...' 'ฉันไม่อยากคิด ฉันไม่อยากจำเธอได้ ไม่อยากรู้จักเธอ ได้ยินมั้ยห๊ะ!' พรึ่บ~ ฉันสะดุ้งตื่นพลางดีดตัวขึ้นนั่งทั้งน้ำตา ภาพเมื่อกี้คือความฝันมันเป็นฝันร้ายสำหรับฉัน ดวงตาของวายุที่มองฉันถึงแม้จะเป็นในความฝันแต่ฉันกลับจำได้ติดตา ฉันไม่อยากให้เขามองฉันอย่างนั้นเลย... "ทำไมนายถึงเป็นแบบนี้ล่ะวายุ" ฉันกำผ้าห่มแน่นในหัวสมองมีแต่คำถาม ตลอดสองปีที่ฉันหายไปมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง ทำไมเขาถึงความจำเสื่อมแล้วทำไมฉันถึงไม่ได้อยู่ในความทรงจำที่หลงเหลือของเขาบ้างเลยทั้งๆที่เราก็เคยคบกันมาตั้งหลายปีก่อนที่ฉันจะหายไป โอเค...ฉันยอมรับว่าที่ฉันหายไปแบบนั้นฉันผิดเอง ผิดที่ไม่ได้บอกเขาทั้งๆที่เรื่องของเรากำลังไปได้ดีเรากำลังรักกันมากเรากำลังมีความสุขแต่แล้ววันนึงฉันก็หายไปแบบนั้นแต่อย่าว่าแต่ฉันไม่ได้บอกเขาเลยตัวฉันเองก็ยั
Read more
บทที่ 2/2 ผู้หญิงคนนั้น
*Paradise Pub "สวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้ทักทายผู้ชายคนหนึ่งที่มีอายุประมาณสี่สิบต้นๆพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานๆที่ฉันฝืนจนสุดพลังไปให้เขาแล้วทิ้งก้นลงนั่งบนโซฟาข้างๆเขาเพื่อทำตามหน้าที่ ในผับนี้หน้าที่ของฉันคือเป็นเด็กนั่งดริ๊งให้กับแขกวีไอพีระดับเฟิร์สคลาสบนชั้นนี้ ที่นี่เป็นชั้นบนสุดของผับจะเป็นระดับของแขกวีไอพีซึ่งบนชั้นนี้ก็ยังแบ่งไว้อีกโซนคือโซนของวีไอพีเฟิร์สคลาสเป็นโซนของลูกค้าที่กระเป๋าหนักจริงๆและค่อนข้างเป็นส่วนตัวเพราะมีโต๊ะสำหรับลูกค้าแค่เพียงเจ็ดชุดเท่านั้น พื้นของชั้นนี้จะถูกยกระดับให้สูงขึ้นอีกและจะถูกล้อมรอบด้วยกระจกสีชาอีกชั้นพร้อมกับการแสดงและเด็กนั่งดริ๊งระดับท็อปของผับที่จะคอยบริการลูกค้าโดยหนึ่งในนั้นคือฉันด้วย การที่ชีวิตฉันดิ่งลงเหวทำให้ฉันเจอคนอยู่หลายประเภทยิ่งตอนที่ฉันได้มาทำงานในสถานที่แบบนี้ฉันก็ยิ่งเข้าใจ เมื่อก่อนตอนที่ฉันมีทุกอย่าง เงินทอง ลาภยศ ทรัพย์สมบัติ ชื่อเสียง ฉันเคยไม่ชอบผู้หญิงที่ทำงานกลางคืนแบบนี้ในสายตาฉันพวกผู้หญิงพวกนั้นอยู่ในฝั่งไม่ดีและฉันไม่เคยคิดจะลดตัวลงไปยุ่งเกี่ยวด้วย เมื่อก่อนฉันนิสัยไม่ดี ฉันหยิ่ง ฉันดูถูกคน และมันก็เหมือนเวรกรรมตา
Read more
บทที่ 3/1 เอาคืน
นีน่าบอกผมแบบนั้นและเป็นผมเองที่รู้สึกไหววูบแปลกๆ มันเหมือนกับว่าผู้หญิงคนนี้ทำร้ายผมเลย "ใคร..." ผมถามซ้ำ ถึงอย่างนั้นผมก็ยังอยากรู้ว่าเธอเป็นใครอยู่ดี "ปลายฟ้า..." ในที่สุดนีน่าก็ตอบออกมา เธอลูบผมของผมแผ่วเบาแล้วพูดต่อ "ผู้หญิงคนนี้เป็นคนทำร้ายนาย" "..." "นายเจ็บเพราะเธอ นายเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอ นายจำความรู้สึกนั้นได้มั้ย" นีน่ายิ้มให้ผมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ถ้าถามว่าผมจำความรู้สึกได้มั้ย แน่นอนว่ามันเลือนลางแต่ผมก็รู้สึก แค่อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนั้นเพียงแค่ไม่กี่วินาทีผมก็รู้สึกแล้ว มันเจ็บปวดและ... "ปลายฟ้า...เกลียดนาย เกลียดฉัน ผู้หญิงคนนั้นร้ายมากนะ" "..." "ต่อไปนี้ถ้านายเจอเธอห้ามเข้าใกล้เธอนะ วายุ" ผมมองหน้าเธอนิ่ง ตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมา ตลอดระยะเวลาที่หัวของผมว่างเปล่าถึงมันจะมีเรื่องราวผ่านเข้ามาเรื่อยๆ ทั้งความทรงจำครั้งเก่าที่กลับมาบ้างและเรื่องราวใหม่ๆ สิ่งหนึ่งที่ผมรู้และพบเจออยู่ทุกวันก็คือนีน่ากับสิ่งดีๆที่เธอทำให้ผมและสมองผมสั่งให้เชื่อเธอ แต่ถึงอย่างนั้น... ผมเลื่อนมืออีกข้างมาวางไว้บนหน้าอกตรงตำแหน่งที่มีรอยสักผ่านเสื้อยืดสีขาวของตัวเอง รอยสักบนแ
Read more
บทที่ 3/2 เอาคืน
หลังจากที่เราเดินออกมาจากตรงนั้นจนตอนนี้มาถึงที่ลานจอดรถของมหาวิทยาลัย วายุก็ดึงแขนออกจากฉันทันที "เธอไปได้แล้ว" เขาพูดโดยไม่มองหน้าฉันแต่ควักเอากุญแจขึ้นมาปลดล็อกรถของตัวเองแทน "แต่ฉัน..." "อย่ามายุ่งกับฉันเลย" เขาพูดสวนกลับมาจนฉันสะอึก เขายกแขนข้างหนึ่งเท้ากับหลังคารถและฉันเห็นว่าเขากำมือแน่นมาก "ไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นเธอกับฉันรู้จักกันแบบไหน..." เขาพูดพลางก้มหน้าแล้วหลับตาลง "แต่ตอนนี้...ฉันไม่อยากรู้จักเธอ" "วะ วายุ" "..." "นายให้โอกาสฉันไม่ได้เหรอ นิดเดียวก็ได้" "ให้เธอกลับมาทำร้ายฉันเหรอไง" เสียงของเขาเข้มขึ้นตอนพูดประโยคนี้ เขากระชากประตูรถเปิดออกทันที "แค่ตอนนี้ที่ฉันเห็นหน้าเธอ แค่ยังไม่ทันรู้จัก...เธอก็ทำร้ายฉันแล้ว" ปึ้ง! วายุทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะรถแล้วปิดประตูรถทันที ฉันเบิกตาโตมองกิริยาของเขาที่ยกมือขึ้นนวดหัวตัวเองก่อนที่จะซบหน้าผากลงกับพวกมาลัยรถ ขะ เขา ปวดหัวอีกแล้วเหรอ! "วายุ..." ฉันเรียกชื่อเขาแผ่วเบาอยู่นอกรถ เขาไม่ได้ยินเสียงฉันหรอกเพราะเสียงของฉันตอนนี้มันเบามาก ฉันแทบพูดอะไรไม่ออกเลยเมื่อเห็นเขาเป็นแบบนั้น "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำ
Read more
บทที่ 4/1 ห้ามไม่ได้
หลังจากที่ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วฉันก็จำใจต้องไปทำงานต่อ ฉันเดินโดยไม่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่ จนกระทั่ง... "ว้าย!" ฉันอุทานออกมาพลางเซถลาไปตามแรงกระชากของใครบางคนที่ยื่นมือมาคว้าแขนฉันจากตรงทางเดินพร้อมกับลากฉันไปอีกทางซึ่งเป็นทางออกไปที่บันไดหนีไฟและด้วยความที่ตรงนี้ไม่ได้มีความสว่างมากฉันถึงได้ยื้อตัวเองสุดแรง "ใครน่ะ ปล่อยฉันนะ!" ฉันสะบัดแขนให้หลุดพ้นจากเขา ผู้ชายแน่ๆแหละที่รู้ "ฟ้า" แต่เพียงแต่เขาเรียกชื่อฉันออกมาสั้นๆมันก็ทำให้ฉันหยุดดิ้นและเดินตามเขาไปได้ง่ายๆ ปัง~ ประตูทางบันไดหนีไฟถูกปิดลงหลังจากที่ฉันและผู้ชายคนนั้นพาตัวเองมาอยู่ตรงนี้แล้ว ที่ตรงนี้มีแสงสว่างจากหลอดไฟนีออนและฉันเงยหน้ามองผู้ชายคนนั้นทันที "พี่คราม" ฉันจำคนไม่ผิดจริงๆด้วย พี่ครามหลุบตาลงมองฉันก่อนจะถอนหายใจออกมา "ฟ้า...มาทำอะไรที่นี่?" เขาถามพลางมองชุดที่ฉันใส่อยู่อย่างไม่ค่อยชอบใจ พี่ครามเองก็มาที่นี่พร้อมกับวายุและกลุ่มเพื่อนของเขาเหมือนกัน ก็ไม่แปลกที่เขาจะเห็นฉัน "ถ้าฟ้าบอกว่า มาทำงาน...พี่จะเชื่อมั้ย" "ทำงาน?" พี่ครามขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจก่อนจะส่ายหัว "ไม่ตลกเลยฟ้า" ก็อ
Read more
บทที่ 4/2 ห้ามไม่ได้
*อพาร์ตเมนท์ "หลังจากที่ฟ้าหายไปประมาณอาทิตย์กว่าๆมันกก็ขับรถชน หมอบอกว่าหัวของมันได้รับความกระทบกระเทือนเลยทำให้ความจำเสื่อมชั่วคราวและความทรงจำช่วงหนึ่งอาจหายไป..." ฉันกัดปากตัวเองอยู่อย่างนั้น ในหัวยังคงมีคำพูดของพี่ครามวนไปมาซ้ำๆถึงเรื่องที่วายุความจำเสื่อม ความทรงจำที่หายไปคือตั้งแต่ช่วงเวลาสามสี่ปีก่อนที่เขาจะเริ่มรู้จักและคบกับฉัน นั่นหมายถึงในความทรงจำที่เหลืออยู่ของเขา...ไม่มีฉัน! "แล้วเรื่องของเขากับนีน่าล่ะคะ?" ฉันถามออกมามือของฉันกำแน่นเตรียมรับฟังคำตอบจากปากพี่คราม พี่ครามถอนหายใจหนักกว่าเก่าก่อนจะพูดขึ้น "ตั้งแต่ที่มันเข้าโรงพยาบาล นีน่าเป็นคนดูแลมันทุกอย่าง พี่ไม่รู้ว่านีน่าพูดอะไรกับมันบ้างแต่มันดูเชื่อใจแล้วมันกับนีน่าก็บอกว่าคบกัน ทางบ้านของมันก็ดูสนับสนุนเพราะเห็นที่นีน่าดูแลช่วยเหลือมันดีมาตลอด" "แต่พวกพี่ก็รู้ว่าวายุไม่ได้รักนีน่า แต่ทำไม..." "พี่ก็รู้ แต่นั่นมันก่อนที่ไอ้ยุจะความจำเสื่อม แล้วอีกอย่าง..." พี่ครามหยุดคำพูดไว้แล้วเหลือบมองหน้าฉัน "พูดเถอะค่ะ" "พวกพี่เห็นมันมีความสุข พวกพี่เห็นรอยยิ้มของมันทั้งๆที่ก่อนหน้านี้มันแทบเป็นบ้าให้ได้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status