For Love หวงรัก ต้องห้าม!

For Love หวงรัก ต้องห้าม!

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-09
Oleh:  PeachyOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
69Bab
375Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"ฟ้า..." "ตบฉันที" "ห๊ะ?" "ฉันฝันหรือเปล่านะยุ นายมาอยู่ตรงนี้กับฉันจริงๆเหรอ..." "ให้ตบใช่มั้ย" ฉันพยักหน้า วายุเลื่อนมืออีกข้างที่โอบฉันขึ้นมารั้งต้นคอฉันไว้ส่วนอีกข้างที่จับข้อมือฉันอยู่เขาก็ปล่อยให้มันเป็นอิสระ ก่อนจะเลื่อนมันขึ้นมาประคอบใบหน้าฉันให้เงยหน้าขึ้น "อะ อื้อ" เขากดจูบลงมาบนปากฉัน บดขยี้ค่อนข้างแรงจนฉันส่งเสียงออกมาเพราะรู้สึกว่าปากแตก "ตบด้วยปาก" พอถอนจูบออกวายุก็พูดขึ้น ฉันยังคงมองหน้าเขา ฉันเจ็บที่ปากแตก ฉันเจ็บและรับรู้ถึงรสสัมผัสริมฝีปากของเขา เรื่องจริง ฉันไม่ได้ฝันไปจริงๆ... ฉันโผเข้ากอดวายุ ใบหน้าฉันแนบกับแผ่นอกเปลือยเปล่าของเขา หูของฉันได้ยินเสียงหัวใจของเขา "ฟ้า..."

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

「申し訳ありません。娘さんは二月十五日、午前一時十三分に蘇生処置の甲斐なく、お亡くなりになりました」

寺原真衣(てらばら まい)はウサギのぬいぐるみを握りしめたまま、無表情で手術室をじっと見つめていた。

彼女は娘の最後の旅立ちを見送るため、静かに歩み寄った。

手術台の上、真衣は娘の枯れ枝のように細く乾いた小さな手をそっと握った。

その手は冷たく、すでにぬくもりは失われていた。

彼女は静かに娘の髪を整えた。

脳裏には、娘がまだ救急室へ運ばれる前、かすかに漏らした弱々しい声がよみがえる。

「ママ……おじさんは、まだ来ないの?」

娘が「おじさん」と呼んでいたのは、実の父親である高瀬礼央(たかせ れお)だった。彼は娘に「パパ」と呼ぶことを許さず、そのくせ忘れられない初恋相手の息子には「パパ」と呼ばせていた。

高瀬千咲(ちさき)のいちばんの誕生日の願いは、パパと一緒に過ごすこと、そして一度だけでも「パパ」と呼ばせてもらうことだった。

千咲は体が弱く、去年の冬、冷たい風の中で礼央が帰ってくるのを待ち続けたせいでインフルエンザにかかり、肺炎を患った。今年に入ってからは病状が急激に悪化し、ずっと入院していた。

今日もまた、寒い冬の日だった。千咲はこっそりと家の門の外で、礼央の帰りを待ち続けていた。

倒れていたところを真衣が見つけ、すぐに病院へと運ばれた。

医師からは、危篤状態だと宣告された。

真衣は礼央に、娘の誕生日くらいは一緒にいてほしいと、必死に懇願した。

彼はそれを承諾した。

だが、またしても約束は裏切られた。

彼女は枯れ枝のように痩せ細った娘の小さな体をそっと抱きしめ、優しくささやいた。「いい子ね……もう、つらいことは終わりよ」

もう、病の苦しみに耐える必要はない。

もう、毎日父親に嫌われ、決して届かない父の愛を求めて泣くこともない。

「ママ、どうしておじさんは私にパパって呼ばせてくれないの? でもお兄ちゃんはいいのに……

ママ、萌寧さんがお兄ちゃんのこと好きだから、パパもお兄ちゃんのこと好きなんだよね……」

娘の無邪気な問いかけが、今もなお彼女の耳元で何度も何度も響いているようだった。

幼い彼女には、なぜパパが自分を好きになってくれないのか、なぜ自分だけ「パパ」と呼べないのか、その理由がどうしてもわからなかった。ただ、きっと自分がお兄ちゃんよりも劣っているから、だからパパに嫌われているのだと、そう思い込んでいた……

六年前、彼女は礼央とふとしたことで関係を持ち、千咲を身ごもった。いわゆる授かり婚だった。

千咲を産んだ時、彼女は難産の末、大量出血したが、彼は一度も顔を見せることはなかった。

その頃、礼央は憧れの女性・外山萌寧(とやま もえ)の出産に付き添っていたのだ。どちらが大事か、それは一目でわかることだった。

萌寧は男の子を産んだ後、その子を礼央に預けて出国し、そのまま消息を絶った。

一方、真衣は長年、礼央を一途に想い続けてきた。彼の心を少しでも引き寄せたくて、萌寧が産んだ子供を受け入れ、我が子同然に心を込めて育て上げた。

彼は千咲に「パパ」と呼ばせることを決して許さなかった。だが、萌寧の息子にはまるで宝物のように接した。これが、決定的な違いだった。

難産の時、彼女は本当は気づくべきだったのだ。あの男の心は氷のように冷たく、どれほど手を尽くしても、決して温めることはできないということに。

本当は千咲のほうが午前中に先に生まれていた。それなのに、彼は萌寧の息子を「兄」にして、高瀬家の長男としての地位を与えた。

その結果――

誰もが、その子こそ礼央の本当の息子だと信じて疑わなかった。

そして、千咲はただの私生児だと蔑まれたのだ。

医師は彼女の震える背中を重苦しい面持ちで見つめながら、そっと声をかけた。「お父様は……まだお見えになっていないのですか?」

この子・高瀬千咲が入院してからというもの、父親の姿は一度たりとも見かけることはなかった。

真衣の瞳は冷たく光り、皮肉げにかすかに笑った。「父親なら、私生児を連れてその実の母親に会いに行き、誕生日パーティーを開いていますよ」

毎年、同じことの繰り返しだった。

それでも彼女は、馬鹿みたいに四年間も他人の子を育て続けてきた。

同じ誕生日の子供なのに、千咲には冷たい仕打ちしか与えられなかった。

医師は呆然とし、目の前の哀れな女性に、どんな言葉をかければいいのか分からずにいた。

-

千咲が亡くなって初日、真衣は全ての手続きを済ませた。

北城の火葬手続き確認書には、父母双方の署名が必要だった。

真衣は港湾の別荘へ戻り、千咲の遺品を静かに整理した。

その時、階下から車の音が聞こえてきた。

「パパ!いつママを捨てて萌寧さんと結婚するの?萌寧さんにママになってほしい!」

礼央はコートを腕にかけ、身をかがめて子供である高瀬翔太(たかせ しょうた)の頬を優しくつねった。「翔太、萌寧さんをママって呼んでいいんだよ」

真衣は階上で、その会話の一部始終をはっきりと耳にした。

胸の奥がきゅっと締めつけられる。彼女はそっと目を閉じ、深く息を吸い込んだ。

「ママにお風呂に入れてもらって、着替えたら萌寧さんを迎えに行きなさい」

翔太は嬉しそうに跳びはねた。「やった!」

けれど次の瞬間、翔太の小さな顔は曇り、しょんぼりとつぶやいた。「でも……ママが知ったら、行かせてくれないかも。ママ大嫌い、いつも外のもの食べさせてくれないんだもん」

礼央は翔太の頭を撫で、やさしく背中を押すように言った。「パパがいるから、ママは何も言えないよ」

礼央はふと目を上げ、ちょうど階段を下りてくる真衣と視線がぶつかった。

だが彼の顔は淡々としていて、何の感情も浮かばず、視線を逸らして見なかったことにした。

翔太は駆け寄り、真衣の手を握って言った。「ママ、お風呂入れて。あとでお出かけするんだ!」

真衣はその手を静かに振りほどき、顔を上げて礼央を真っすぐに見つめた。「何か……忘れてない?」

礼央は淡々と真衣を一瞥した。「何を?」

何年経っても、礼央はずっと冷たかった。彼女に対しても、千咲に対しても、冷たさは変わらなかった。

真衣は自嘲するように微笑んだ。

そうね。礼央が千咲と翔太の誕生日が同じ日だなんて、覚えているはずがない。

翔太の誕生日は毎年、萌寧と一緒に盛大に祝われる。

その一方で、千咲は毎年、毎年、冷たい冬の風の中で、決して帰ってこない父を待ち続けていたのだ。

「話がある」

礼央は嘲笑うように鼻で笑った。「今日は忙しい」

「長くはかからないわ。サインして」

真衣は静かに言い、手にしたファイルを開いて、署名する場所を指し示した。

礼央はひどく不機嫌そうで、まるで彼女と一秒でも一緒にいること自体が鬱陶しいとでも言いたげだった。

彼は眉をひそめ、勢いよく署名すると、書類を真衣に突き返した。

「今夜は翔太と外で泊まるから帰らない。明日の朝、学校の先生に翔太が半日休みをもらうことを伝えておけ」

真衣は奥歯を噛みしめ、書類を握る指先が真っ白になるほど力を込めた。

もし彼がほんの少しでも真剣に目を通していれば。

すぐに気づいたはずだ。文書の一枚は離婚届、もう一枚は千咲の火葬手続きの書類だということに。

それなのに、彼はどちらの書類にも無造作に、心を込めることなくサインしたのだった。

「それと、千咲に電話してくるなと伝えろ」

真衣は冷たく笑った。

千咲はもう電話なんてかけてこない。

なぜなら、彼女はもう、この世にはいないから。

礼央は、普段とは明らかに違う真衣の態度にも、まるで気にする様子はなかった。

時間が迫る中、萌寧の方から電話が入り、彼らがいつ到着するのか尋ねてきた。

翔太はお風呂にも入らず、着替えもしないまま、礼央のあとについて外へ出た。「今夜は新しいママにお風呂に入れてもらう~」

礼央は甘やかすようにその言葉に応えた。

「いいよ」

真衣はその場に立ち尽くし、彼らの去っていく背中を、ただ呆然と見つめ続けた。

彼女は家の中にある、自分と千咲に関係するすべてのものを整理し、燃やした。

そしてその足で火葬場へ向かい、千咲の遺体を火葬した。

遺骨を受け取った時――

真衣の涙は、こらえきれずに頬をつたって落ちた。

「千咲……ママを待ってて。すぐに会いに行くから……」

-

一方その頃。

礼央は翔太を連れ、萌寧の帰国歓迎パーティーに出席していた。

三人は和やかに語らい、まるで本当の家族のように親密だった。周囲の人々も皆、彼らの家庭の幸せを称賛し、真衣がいつまでも高瀬夫人の座に居座り、彼らの幸せを壊しているのだと噂していた。

その時、誰かが人混みをかき分けて礼央の前に駆け寄ってきた。

「高瀬社長、奥様とお嬢様が本日火葬されました。どうか葬儀場へ、遺骨を受け取りにいらしてください」

礼央は眉一つ動かさず、冷えきった声で言った。「いい歳して、そんな嫉妬じみた茶番をいつまで続けるつもりだ?」

「ですが……火葬許可書にはご自身で署名されましたし、離婚届にも……」

その言葉に、礼央の心臓は一瞬、脈打つのを忘れた。「……何だと?」

礼央はほとんどスピード違反のまま火葬場に辿り着き、妻と娘が火葬炉に送り込まれる光景を目の当たりにした。

それだけの光景で、彼の胸は何かに引き裂かれるような痛みに貫かれた。

火葬場の職員が聞いたのは、彼が「ドサッ」と倒れる音だけだった……

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Peachy
Peachy
SET ‘Bad Girls’ For Love For Love แผนร้ายรัก For Love หวงรัก ต้องห้าม! For Love รักเธอเข้าแล้วยัยตัวร้าย For Love ฉบับรักร้ายของยัยปีศาจ 🩷 เซตแบดเกิร์ล 4 สาว ฝากด้วยนะคะ 🩷
2026-02-10 20:16:01
1
0
69 Bab
บทนำ
2 ปีที่แล้ว... 'เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...' ติ้ด~ 'เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถ...' ติ้ด~ ฉันกดตัดสายโทรศัพท์อีกครั้งเมื่อกดโทรออกไปตั้งไม่รู้กี่ครั้งแล้วก็ได้ยินเสียงเดิมๆตอบกลับมาทุกที ฉันถอนหายใจอย่างหงุดหงิดที่ติดต่อใครก็ไม่ได้เลยพลางโยนโทรศัพท์สุดหรูราคาแพงเครื่องเดียวที่เป็นสมบัติมีค่าชิ้นสุดท้ายที่ติดตัวฉันมาลงกับเบาะฟูกที่ฉันนั่งอยู่ด้วยอารมณ์ที่หลากหลาก "ทำไม ทำไมติดต่อไม่ได้" ฉันพึมพำพลางกำมือแน่นน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาทันที ฉันกำลังโทรติดต่อกับเพื่อนสนิทของฉันที่อยู่ที่ประเทศไทยเธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่าทำไมฉันถึงมาโผล่อยู่ที่นี่แบบกระทันหันและฉันต้องการให้เธอติดต่อกับใครบางคนให้ฉันเพราะตอนนี้ฉันติดต่อเขาไม่ได้แล้วและฉันต้องการจะพูดทุกอย่างกับเขา...แต่ตอนนี้มันทำไม่ได้ ฉันติดต่อใครไม่เลย! "คิดถึง...ฮึก" ฉันพึมพำก้มหน้าลงมองฝ่ามือของตัวเองพลันน้ำตาก็ไหลออกมา ก่อนหน้านี้เราเคยจับมือกันทุกวันเวลาที่เราจับมือกันมันรู้สึกดีและอบอุ่นมากไม่จำเป็นต้องพูดอะไรแค่จับมือแล้วกระชับไว้แน่นๆแค่นั้นก็พอ ฉันต้องการจะจับมือกับเขาแต่มันทำไม่ได้... ครืด~
Baca selengkapnya
บทที่ 1/1 อย่ามายุ่งกับฉัน
ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่หน้ากระจกผมกำลังใส่เสื้อและจะติดกระดุมแต่ผมก็ชะงักเมื่อสายตาผมทอดมองเงาตัวเองในกระจก บนร่างกายของผมมีสิ่งหนึ่งที่มำให้ผมชะงักทุกครั้งเมื่อมองเห็นมัน รอยสักภาษาอังกฤษแบบนี้... ผมอ่านรอยสักเล็กๆที่เขียนพาดกับเหนืออกด้านซ้ายของผมทุกครั้งที่เห็นมัน มันเป็นประโยคสั้นๆประโยคหนึ่งเหมือนจะเป็นคำที่มีความหมาย ผมไม่รู้ว่ามันมาอยู่บนตัวผมได้ยังไงรู้แค่ว่าวันหนึ่งที่ผมตื่นขึ้นมาผมก็เห็นมันแล้ว... ฟลุ่บ~ จู่ๆก็มีคนกอดผมจากทางด้านหลังทำให้ผมหลุดจากภวังค์นั้นมาได้ ผมมองใบหน้าของคนด้านหลังที่เอียงใบหน้ามามองผมผ่านจากกระจกบานนั้นเช่นกัน เธอยิ้มให้ผมก่อนจะเลื่อนฝ่ามือด้านซ้ายขึ้นมาวางไว้ที่แผ่นอกตรงตำแหน่งที่มีรอยสักนั่นและบิดบังมันจนหมด "ฉันแต่งตัวเสร็จแล้วนะ...วายุ^^" 'วายุ'คือชื่อของผม ส่วนผู้หญิงที่กอดผมอยู่เธอชื่อ'นีน่า'เป็นแฟนของผมเอง ผมยิ้มบางๆให้เธอ นีน่าเลื่อนมือมาติดกระดุมเสื้อของผมให้จนหมดก่อนจะจับแขนผมหมุนตัวให้หันกลับไปหาเธอ "สวยมั้ย" เธอถามผมเมื่อหันไปหาจนเรายืนประจันหน้ากันพร้อมกับถามผมถึงการแต่งตัวของเธอ ผมเลื่อนสายตามองสำรวจเธอก่อนจะตอบออกไป "อื้ม ส
Baca selengkapnya
บทที่ 1/2 อย่ามายุ่งกับฉัน
ผมเดินมาที่สถานที่แห่งหนึ่งซึ่งมันน่าจะเป็นสวนหย่อมด้านข้างโรงเรียนและมันดูสงบกว่าในงานมาก จริงๆแล้วผมไม่ได้จะเข้าห้องน้ำหรอกผมแค่ปวดหัวนิดๆก็เลยขอตัวออกมาอยากจะอยู่เงียบๆสักหน่อยเผื่อจะดีขึ้น ฟลุ่บ~ ผมทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งใกล้ๆแปลงดอกไม้ก่อนจะเอนหลังพิงพนักของมันแล้วหลับตาลงสูดอากาศบริสุทธิ์และกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ในแปลง "อย่ามายุ่งกับฉัน!" แต่ผมก็ต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงแว่วมา เสียงนั้นเงียบไปเมื่อผมเริ่มมองหาจนผมเกือบคิดว่าหูแว่วไปเองถ้ามันไม่ดังแว่วมาอีก "บอกว่าอย่าไง!" "แหม หยิ่งจังนะทีตอนนั้นไม่เห็นหยิ่งเลย" "ปล่อย!" ฟลุ่บ~ ผมผลุดลุกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด มันเป็นเสียงเหมือนผู้หญิงกับผู้ชายกำลังเถียงหรือทะเลาะกันซึ่งดังมาจากมุมอาคารมืดๆไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่ เสียงผู้หญิงนั่น มันคุ้น...คุ้นจนผมต้องก้าวขายาวๆไปตามเสียงทันที "หรือต้องให้ทิปเหรอถึงจะแตะตัวได้" "บอกให้ปล่อย!" "ไม่ปล่อย อยากไปก็ดิ้นให้หลุดเองดิ" "ได้..." ปึ้ก~ "อะ โอ้ยยย!" พลั่ก~ "ว้าย" ในหูของผมยังคงได้ยินเสียงโต้เถียงกันอยู่ตลอดเวลาขณะที่ผ
Baca selengkapnya
บทที่ 1/3 อย่ามายุ่งกับฉัน
"วา...อ๊ะ" น้ำตาฉันระรื้นขึ้นมาเมื่อคิดว่าต้องเป็นเขาแน่ๆ ฉันพึมพำชื่อเขาออกมาแต่ก็ต้องเซไปอีกครั้งเมื่อถูกไอ้รุ่นพี่ที่นั่งกองกับพื้นลุกขึ้นมากระชากแขนฉันไว้ แต่ฉันก็เซไปแค่ก้าวเดียวเพราะว่าผู้ชายตรงหน้าของฉันตวัดเรียวแขนแข็งแกร่งโอบรอบเอวเพื่อยื้อฉันไว้ "เห้ย ปล่อย!" รุ่นพี่คนนั้นพูดพร้อมกับกระชากแขนฉัน "รังแกผู้หญิงแบบนี้..." แต่ก็เท่านั้นเมื่อตัวของฉันไม่ได้เซไปไหนเลยเพราะเขาก็รวบเอวฉันไว้แน่นเหมือนกันเขาดึงฉันเข้าไปหาตัวจนกลายเป็นเหมือนกอด หัวใจฉันเต้นกระตุกเมื่อใบหน้าซบลงกับแผ่นอกกว้างที่คุ้นเคย "ไม่แมน" เสียงของเขาพูดพร้อมกับกระชากมือที่จับแขนฉันไว้ออกไปอย่างง่ายดาย มันเหมือนเขาทำไม่แรงแต่จริงๆแล้วมันแรงมากนะ ผู้ชายคนนี้แรงเยอะจะตายไปทำไมฉันจะไม่รู้ "มึง!" ฉันหันหน้าไปมองรุ่นพี่คนนั้นที่ถูกผลักออกไปเขากุมข้อมือข้างนั้นแล้วชี้หน้าเรา "ไม่อยากมีเรื่องนะ...แต่อย่ายุ่งกับเธอจะดีกว่า" ผู้ชายที่กอดฉันพูดขึ้นพร้อมกับกระชับอ้อมแขนเหมือนเขากำลังแสดงความเป็นเจ้าของฉันอยู่ จนรุ่นพี่คนนั้นมองเราสองคนสลับกันแล้วเขาก็กัดฟันกรอด "เออได้ ฝากไว้ก่อนเถอะ!" เขาโวยออกมาอ
Baca selengkapnya
บทที่ 2/1 ผู้หญิงคนนั้น
'วายุ...นายจำฉันได้มั้ย?' '...' 'จำฉันได้ใช่มั้ย' '...' 'ฉันไงปลายฟ้า' '...' 'วายุ' 'ฉัน ฉันไม่เคยรู้จักเธอ' 'คิดดีๆสิวายุ นายลองคิดดีๆ' 'เธอทำให้ฉันปวดหัว ออกไปห่างๆอย่ามายุ่งกับฉัน!' 'ไม่ นายต้องคิดนะ นายต้องไม่ลืมฉันสิ' 'ไม่ บอกว่าไม่...โอ้ย' 'วา...' 'ฉันไม่อยากคิด ฉันไม่อยากจำเธอได้ ไม่อยากรู้จักเธอ ได้ยินมั้ยห๊ะ!' พรึ่บ~ ฉันสะดุ้งตื่นพลางดีดตัวขึ้นนั่งทั้งน้ำตา ภาพเมื่อกี้คือความฝันมันเป็นฝันร้ายสำหรับฉัน ดวงตาของวายุที่มองฉันถึงแม้จะเป็นในความฝันแต่ฉันกลับจำได้ติดตา ฉันไม่อยากให้เขามองฉันอย่างนั้นเลย... "ทำไมนายถึงเป็นแบบนี้ล่ะวายุ" ฉันกำผ้าห่มแน่นในหัวสมองมีแต่คำถาม ตลอดสองปีที่ฉันหายไปมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง ทำไมเขาถึงความจำเสื่อมแล้วทำไมฉันถึงไม่ได้อยู่ในความทรงจำที่หลงเหลือของเขาบ้างเลยทั้งๆที่เราก็เคยคบกันมาตั้งหลายปีก่อนที่ฉันจะหายไป โอเค...ฉันยอมรับว่าที่ฉันหายไปแบบนั้นฉันผิดเอง ผิดที่ไม่ได้บอกเขาทั้งๆที่เรื่องของเรากำลังไปได้ดีเรากำลังรักกันมากเรากำลังมีความสุขแต่แล้ววันนึงฉันก็หายไปแบบนั้นแต่อย่าว่าแต่ฉันไม่ได้บอกเขาเลยตัวฉันเองก็ยั
Baca selengkapnya
บทที่ 2/2 ผู้หญิงคนนั้น
*Paradise Pub "สวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้ทักทายผู้ชายคนหนึ่งที่มีอายุประมาณสี่สิบต้นๆพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานๆที่ฉันฝืนจนสุดพลังไปให้เขาแล้วทิ้งก้นลงนั่งบนโซฟาข้างๆเขาเพื่อทำตามหน้าที่ ในผับนี้หน้าที่ของฉันคือเป็นเด็กนั่งดริ๊งให้กับแขกวีไอพีระดับเฟิร์สคลาสบนชั้นนี้ ที่นี่เป็นชั้นบนสุดของผับจะเป็นระดับของแขกวีไอพีซึ่งบนชั้นนี้ก็ยังแบ่งไว้อีกโซนคือโซนของวีไอพีเฟิร์สคลาสเป็นโซนของลูกค้าที่กระเป๋าหนักจริงๆและค่อนข้างเป็นส่วนตัวเพราะมีโต๊ะสำหรับลูกค้าแค่เพียงเจ็ดชุดเท่านั้น พื้นของชั้นนี้จะถูกยกระดับให้สูงขึ้นอีกและจะถูกล้อมรอบด้วยกระจกสีชาอีกชั้นพร้อมกับการแสดงและเด็กนั่งดริ๊งระดับท็อปของผับที่จะคอยบริการลูกค้าโดยหนึ่งในนั้นคือฉันด้วย การที่ชีวิตฉันดิ่งลงเหวทำให้ฉันเจอคนอยู่หลายประเภทยิ่งตอนที่ฉันได้มาทำงานในสถานที่แบบนี้ฉันก็ยิ่งเข้าใจ เมื่อก่อนตอนที่ฉันมีทุกอย่าง เงินทอง ลาภยศ ทรัพย์สมบัติ ชื่อเสียง ฉันเคยไม่ชอบผู้หญิงที่ทำงานกลางคืนแบบนี้ในสายตาฉันพวกผู้หญิงพวกนั้นอยู่ในฝั่งไม่ดีและฉันไม่เคยคิดจะลดตัวลงไปยุ่งเกี่ยวด้วย เมื่อก่อนฉันนิสัยไม่ดี ฉันหยิ่ง ฉันดูถูกคน และมันก็เหมือนเวรกรรมตา
Baca selengkapnya
บทที่ 3/1 เอาคืน
นีน่าบอกผมแบบนั้นและเป็นผมเองที่รู้สึกไหววูบแปลกๆ มันเหมือนกับว่าผู้หญิงคนนี้ทำร้ายผมเลย "ใคร..." ผมถามซ้ำ ถึงอย่างนั้นผมก็ยังอยากรู้ว่าเธอเป็นใครอยู่ดี "ปลายฟ้า..." ในที่สุดนีน่าก็ตอบออกมา เธอลูบผมของผมแผ่วเบาแล้วพูดต่อ "ผู้หญิงคนนี้เป็นคนทำร้ายนาย" "..." "นายเจ็บเพราะเธอ นายเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอ นายจำความรู้สึกนั้นได้มั้ย" นีน่ายิ้มให้ผมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ถ้าถามว่าผมจำความรู้สึกได้มั้ย แน่นอนว่ามันเลือนลางแต่ผมก็รู้สึก แค่อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนั้นเพียงแค่ไม่กี่วินาทีผมก็รู้สึกแล้ว มันเจ็บปวดและ... "ปลายฟ้า...เกลียดนาย เกลียดฉัน ผู้หญิงคนนั้นร้ายมากนะ" "..." "ต่อไปนี้ถ้านายเจอเธอห้ามเข้าใกล้เธอนะ วายุ" ผมมองหน้าเธอนิ่ง ตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมา ตลอดระยะเวลาที่หัวของผมว่างเปล่าถึงมันจะมีเรื่องราวผ่านเข้ามาเรื่อยๆ ทั้งความทรงจำครั้งเก่าที่กลับมาบ้างและเรื่องราวใหม่ๆ สิ่งหนึ่งที่ผมรู้และพบเจออยู่ทุกวันก็คือนีน่ากับสิ่งดีๆที่เธอทำให้ผมและสมองผมสั่งให้เชื่อเธอ แต่ถึงอย่างนั้น... ผมเลื่อนมืออีกข้างมาวางไว้บนหน้าอกตรงตำแหน่งที่มีรอยสักผ่านเสื้อยืดสีขาวของตัวเอง รอยสักบนแ
Baca selengkapnya
บทที่ 3/2 เอาคืน
หลังจากที่เราเดินออกมาจากตรงนั้นจนตอนนี้มาถึงที่ลานจอดรถของมหาวิทยาลัย วายุก็ดึงแขนออกจากฉันทันที "เธอไปได้แล้ว" เขาพูดโดยไม่มองหน้าฉันแต่ควักเอากุญแจขึ้นมาปลดล็อกรถของตัวเองแทน "แต่ฉัน..." "อย่ามายุ่งกับฉันเลย" เขาพูดสวนกลับมาจนฉันสะอึก เขายกแขนข้างหนึ่งเท้ากับหลังคารถและฉันเห็นว่าเขากำมือแน่นมาก "ไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นเธอกับฉันรู้จักกันแบบไหน..." เขาพูดพลางก้มหน้าแล้วหลับตาลง "แต่ตอนนี้...ฉันไม่อยากรู้จักเธอ" "วะ วายุ" "..." "นายให้โอกาสฉันไม่ได้เหรอ นิดเดียวก็ได้" "ให้เธอกลับมาทำร้ายฉันเหรอไง" เสียงของเขาเข้มขึ้นตอนพูดประโยคนี้ เขากระชากประตูรถเปิดออกทันที "แค่ตอนนี้ที่ฉันเห็นหน้าเธอ แค่ยังไม่ทันรู้จัก...เธอก็ทำร้ายฉันแล้ว" ปึ้ง! วายุทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะรถแล้วปิดประตูรถทันที ฉันเบิกตาโตมองกิริยาของเขาที่ยกมือขึ้นนวดหัวตัวเองก่อนที่จะซบหน้าผากลงกับพวกมาลัยรถ ขะ เขา ปวดหัวอีกแล้วเหรอ! "วายุ..." ฉันเรียกชื่อเขาแผ่วเบาอยู่นอกรถ เขาไม่ได้ยินเสียงฉันหรอกเพราะเสียงของฉันตอนนี้มันเบามาก ฉันแทบพูดอะไรไม่ออกเลยเมื่อเห็นเขาเป็นแบบนั้น "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำ
Baca selengkapnya
บทที่ 4/1 ห้ามไม่ได้
หลังจากที่ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วฉันก็จำใจต้องไปทำงานต่อ ฉันเดินโดยไม่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่ จนกระทั่ง... "ว้าย!" ฉันอุทานออกมาพลางเซถลาไปตามแรงกระชากของใครบางคนที่ยื่นมือมาคว้าแขนฉันจากตรงทางเดินพร้อมกับลากฉันไปอีกทางซึ่งเป็นทางออกไปที่บันไดหนีไฟและด้วยความที่ตรงนี้ไม่ได้มีความสว่างมากฉันถึงได้ยื้อตัวเองสุดแรง "ใครน่ะ ปล่อยฉันนะ!" ฉันสะบัดแขนให้หลุดพ้นจากเขา ผู้ชายแน่ๆแหละที่รู้ "ฟ้า" แต่เพียงแต่เขาเรียกชื่อฉันออกมาสั้นๆมันก็ทำให้ฉันหยุดดิ้นและเดินตามเขาไปได้ง่ายๆ ปัง~ ประตูทางบันไดหนีไฟถูกปิดลงหลังจากที่ฉันและผู้ชายคนนั้นพาตัวเองมาอยู่ตรงนี้แล้ว ที่ตรงนี้มีแสงสว่างจากหลอดไฟนีออนและฉันเงยหน้ามองผู้ชายคนนั้นทันที "พี่คราม" ฉันจำคนไม่ผิดจริงๆด้วย พี่ครามหลุบตาลงมองฉันก่อนจะถอนหายใจออกมา "ฟ้า...มาทำอะไรที่นี่?" เขาถามพลางมองชุดที่ฉันใส่อยู่อย่างไม่ค่อยชอบใจ พี่ครามเองก็มาที่นี่พร้อมกับวายุและกลุ่มเพื่อนของเขาเหมือนกัน ก็ไม่แปลกที่เขาจะเห็นฉัน "ถ้าฟ้าบอกว่า มาทำงาน...พี่จะเชื่อมั้ย" "ทำงาน?" พี่ครามขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจก่อนจะส่ายหัว "ไม่ตลกเลยฟ้า" ก็อ
Baca selengkapnya
บทที่ 4/2 ห้ามไม่ได้
*อพาร์ตเมนท์ "หลังจากที่ฟ้าหายไปประมาณอาทิตย์กว่าๆมันกก็ขับรถชน หมอบอกว่าหัวของมันได้รับความกระทบกระเทือนเลยทำให้ความจำเสื่อมชั่วคราวและความทรงจำช่วงหนึ่งอาจหายไป..." ฉันกัดปากตัวเองอยู่อย่างนั้น ในหัวยังคงมีคำพูดของพี่ครามวนไปมาซ้ำๆถึงเรื่องที่วายุความจำเสื่อม ความทรงจำที่หายไปคือตั้งแต่ช่วงเวลาสามสี่ปีก่อนที่เขาจะเริ่มรู้จักและคบกับฉัน นั่นหมายถึงในความทรงจำที่เหลืออยู่ของเขา...ไม่มีฉัน! "แล้วเรื่องของเขากับนีน่าล่ะคะ?" ฉันถามออกมามือของฉันกำแน่นเตรียมรับฟังคำตอบจากปากพี่คราม พี่ครามถอนหายใจหนักกว่าเก่าก่อนจะพูดขึ้น "ตั้งแต่ที่มันเข้าโรงพยาบาล นีน่าเป็นคนดูแลมันทุกอย่าง พี่ไม่รู้ว่านีน่าพูดอะไรกับมันบ้างแต่มันดูเชื่อใจแล้วมันกับนีน่าก็บอกว่าคบกัน ทางบ้านของมันก็ดูสนับสนุนเพราะเห็นที่นีน่าดูแลช่วยเหลือมันดีมาตลอด" "แต่พวกพี่ก็รู้ว่าวายุไม่ได้รักนีน่า แต่ทำไม..." "พี่ก็รู้ แต่นั่นมันก่อนที่ไอ้ยุจะความจำเสื่อม แล้วอีกอย่าง..." พี่ครามหยุดคำพูดไว้แล้วเหลือบมองหน้าฉัน "พูดเถอะค่ะ" "พวกพี่เห็นมันมีความสุข พวกพี่เห็นรอยยิ้มของมันทั้งๆที่ก่อนหน้านี้มันแทบเป็นบ้าให้ได้
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status