ตอนที่ 16 รอยร้าวแห่งความรู้สึก (จบ 2)

ราตรีที่ 2 สเวนยังคงไม่ปรากฏตัวพอๆ กับเนรา ยังคงไม่มีวี่แววจะฟื้นจากพิษบาดแผล ด้านโครว์อาสาเฝ้าไข้แทนเคธี่เขาปล่อยให้ภรรยากลับไปนอนพักบ้านหากจะมาเยี่ยมก็ให้มาแค่ช่วงเช้าถึงเย็น ระหว่างเขานั่งเฝ้าคนป่วยหมอและพยาบาลคู่หนึ่งกำลังเดินผ่านหน้าไป... ไม่มีกลิ่นของศัตรู เมื่อรู้เช่นนั้นจึงลุกจากเก้าอี้เพื่อเดินออกไปยืดเส้นสายสักพักและไปหาซื้อของมานั่งกินเล่นคลายเหงาปาก หลังจากโครว์เดินลับไปได้ประมาณ 5 นาที ชายร่างสูงในชุดกาวน์อีกคนได้เดินออกจากมุมมืดหนึ่ง ตรงไปเปิดประตูที่หมอและพยาบาลคู่หนึ่งเดินเข้าไปก่อนหน้า

" คุณเป็น..." ไม่ทันจะได้อ้าปากถามผู้มาเยือนแววตาสีแดงกร่ำก็ฉายขึ้นสะกดให้คนทั้งคู่นิ่งงันลงไป

" ชั่งน่าสงสาร... น้ำเสียงเยือกเย็นพูดขึ้นขณะลูบหัวคนนอนเจ็บไปพลาง ก่อนจะมองไปยังเครื่องช่วยหายใจ รวมไปถึงหน้าจอที่แสดงการเต้นของหัวใจและถุงเลือดที่ห้อยอยู่อีกฝั่ง... เลือดนั่นไม่มีค่าพอจะรักษาเธอ... สิ้นประโยคเขาก็ใช้เขี้ยวคมกัดเข้าไปที่บริเวณข้อมือลึกพอเลือดนั่นจะทะลักออกมาป้อนใส่ปากคนนอนป่วยไม่รู้สึกตัวถึงสัมผัสอุ่นค่อยๆ ไหลลงไปช้าอย่างละเมียดละไม ความเร็วของเลือดยามลงสู่คอซึมซาบเข้าไปงรวดเร็วทะลวงกรูกันเข้าไปราวกับว่ามันกำลังเล่น และพบเจอกับลักษณะของสิ่งมีชีวิตเดียวกัน... เลือดนี่จะซ่อมแซมเธอจากภายในเพื่อไม่ให้ฟื้นตัวไวผิดปกติ ได้โปรดจงตื่นขึ้นมา เนรา... ลืมตาที่งดงามนั่นและจงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข " หลังจากประโยคที่เต็มไปด้วยความนุ่มนวลห่วงใยอาทรจบลง ดวงตาสีแดงนั่นได้คลายมนต์สะกด ลบความทรงจำของหมอและพยาบาลก่อนจะเดินออกไปจากห้องทันที แน่นอนว่ากลิ่นของเขาก็จะไม่ตกค้างทิ้งร่องรอยให้เหล่าหมาป่าตามกลิ่นเจอ ทำเหมือนกับว่าเขาไม่เคยมาสถานที่แห่งนี้

บ้านหลังหนึ่งกลางรัฐซิลเวีย ใกล้กับมหาวิทยาลัยประจำรัฐ การประชุมได้เริ่มต้นอย่างจริงจังหลังจาก Hunter หนุ่มในทีมผู้ถูกส่งตัวจากเมืองหลวง พลาดยิงผู้บริสุทธิ์

" 1 เดือนที่นายจะไม่มีสิทธิ์พกปืนของทางสมาคม นี่ถือเป็นการลงโทษเบาที่สุด ที่ฉันไม่ส่งนายให้กับส่วนกลาง... ชายหนุ่มวัย 20 ต้นๆ นิ่งรับฟังคำตักเตือนจากหัวหน้ากลุ่ม Hunter ประจำกลุ่มที่เขารักษาการณ์... โชคดีที่ทางผู้ปกครองของเด็กคนนั้นไม่เอาเรื่อง พวกเราถูกส่งมาสังเกตการณ์ภายในรัฐนี้ไม่ใช่ให้มากวาดล้าง ถึงนายจะมีความแค้นส่วนตัวแต่อย่าให้มาคาบเกี่ยวกับชีวิตผู้บริสุทธิ์ "

" ขอโทษครับคุณลุง จะไม่มีครั้งที่สองอีกแน่นอน "

" มีนา เธอเป็นเพื่อนของเด็กคนนั้นสินะ... ชายวัย 40 ปลายๆ หันหน้าถามหญิงสาวผู้ยืนอยู่ข้างชายหนุ่มที่ตนเพิ่งเทศนาจบไป... รู้เหตุผลหรือยังว่าทำไมมนุษย์ผู้หญิงถึงได้ไปอยู่กับหมาป่าได้ "

" เธอน่าจะเป็นภรรยาของเขาค่ะ "

" ไม่เคยมีปรากฏมนุษย์เป็นภรรยาของพวกนั้น... "

" อย่างที่เราทราบมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับการผูกจิตค่ะเรื่องลี้ลับนั่นกำหนดไม่ได้ ที่เนราต้องไปอยู่กับพวกเขาก็ด้วยสาเหตุนั้น "

" สมุนของใครบางพวกจึงได้ตามล่าเธอเพื่อใช้เป็นเหยื่อให้หมาป่าอีกตัวออกมาสินะ "

" ตามสถานการณ์เป็นเช่นนั้นค่ะ "

" ถึงกลุ่มของสเวนจะเป็นกลุ่มให้ความร่วมมือกับทางสมาคมและหน่วยงานพิทักษ์อุทยาน แต่ก็วางใจไม่ได้ อย่างน้อยรายชื่อของพวกเขาก็ยังอยู่ในแผนของเรา... เขาลุกออกจากเก้าอี้ที่นั่งพลางเดินมาตบไหล่หญิงสาวที่เขาเห็นเป็นหลาน... การที่เธอยังเป็นเพื่อนกับเด็กคนนั้นอาจจะทำให้เราได้ข้อมูลสำคัญๆ มา"

" หึ... มีนหัวเราะในลำคอก่อนจะเปิดเปลือกตาออกให้เห็นความสั่นไหวเล็กๆ เนื่องจากเธอคิดว่าการเป็นเพื่อนกับเนราไม่ใช่แค่ภารกิจอีกต่อไป... คงยากแล้วหละค่ะ ในเมื่อเธอและคนดูแลเธออยู่ รู้ว่าฉันเป็น Hunter การเข้าถึงตัวเนราคงจะไม่ง่าย "

" ไม่เป็นไร แต่ถ้าเด็กผู้หญิงคนนั้นอยากออกมาจากคนพวกนั้นให้พาตัวเธอมาได้เลย เรื่องความเชื่อบ้าบออะไรนั่นฉันไม่ได้ใส่ใจ ยังไงซะสัญชาตญาณสายพันธุ์ที่คละคลุ้งไปด้วยคาวเลือดแบบนั้นก็ไม่อาจวางชีวิตมนุษย์ไว้กับพวกนั้นได้หรอก..."

" ดูเหมือนว่าเธอจะเชื่อใจพวกนั้นมากครับ... แวนลุกขึ้นชี้แจงสิ่งที่เขาได้รับขณะปฏิบัติหน้าที่ในมหาวิทยาลัยทันที พร้อมนึกถึงคำพูดมากมาย ยามเนราปฏิเสธเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย... ผมเคยพูดกับเธออยู่ครั้งหนึ่งแต่ดูท่าจะต่อต้านน่าดู "

" งั้นเหรอ... ชายคราวพ่อหัวเราะออกมาด้วยสีหน้าเปลี่ยนไปจากตอนแรกที่เรียกพวกเขามาว่ากล่าวตักเตือนด้วยทำอะไรไม่ระวัง มือสากรวบผมยาวของตัวเองและทิ้งท้ายประโยคหนึ่งไว้ก่อนจะก้าวเดินออกจากบริเวณห้องรับแขก... ก็รอดูต่อไปว่ามนุษย์ธรรมดาแบบนั้นจะไปอยู่รวมกับสิ่งมีชีวิตแบบสัตว์ป่าได้ตลอดรอดฝั่งหรือเปล่า "

แวนและมีนาถอนหายใจพร้อมกัน เพราะคิดว่าพวกตนจะโดนดุมากกว่านี้ แวนทิ้งตัวลงบนโซฟามองทะลุกระจกออกไปยังท้องฟ้ามืดสนิท ดูท่าคืนนี้คงไม่ปรากฏดาวสว่างไสวให้เห็นอีกคืน หลังจากสาวเจ้าไม่ถูกชะตาเข้าโรงพยาบาล ด้านมีนาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้คว้าขวดน้ำหวานกลืนลงคอรวดเดียว

" พรุ่งนี้ฉันจะไปดูเนรา "

" เหอะ... เสียงอุทานดูท่าจะเยาะเย้ย ทำให้มีนาเหล่ตามองคนที่กำลังยืดขายาวออกมาพาดกันไปมาอย่างสบายใจทันที... ถูกพวกด็อกเตอร์หมาป่ามองด้วยสายตาไม่ไว้ใจแบบนั้น คิดว่าจะเข้าไปถึงตัวเด็กคนนั้นได้เหรอ? "

" ฉันไปเพื่อแสดงน้ำใจ ไม่เหมือนนายทำผิดแล้วยังลอยชายทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น... "

" เพราะฉันรู้ว่าไปแล้วจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง " เขาสวนกลับด้วยแววตาคล้ายกับคนไม่มีวิญญาณทันที

" ทำไมนายถึงไม่ชอบเนราขนาดนั้น "

" ฉันไม่ได้เกลียดเด็กคนนั้น แต่ฉันรำคาญความคิดใสซื่อ ทั้งที่เขี้ยวหมาป่านั่นพร้อมจะอ้างับคอเธออยู่รอมร่อ "

" ฉันเห็นสายตาพวกเขาที่เฝ้ามองเนรา ฉันรู้ว่าพวกเขาคิดยังไง " มีนาเค้นเสียงหนักกว่าเดิม เพื่อย้ำถึงความสัมพันธ์ของครอบครัวที่พวกตนกำลังกล่าวถึง จริงอยู่ตอนแรกเธอลังเล แต่ความกระวนกระวายวันที่เนราถูกยิงของบรรดาหมาป่าที่เธอต้องไปพบเจอหลังจากตามสเวนผู้รีบพาเนราออกไปถึงโรงพยาบาล ความห่วงใยผสมกับแรงแค้น ส่งผ่านดั่งเป็นส่วนหนึ่งของอากาศ ให้เธอได้สูดเข้าไป เพื่อรับรู้ปฏิกริยานั้น ทำให้เธอมั่นใจว่าคนเหล่านี้ไม่มีวันเผลอทำร้ายเนราอย่างแน่นอน

" อย่าพูดให้ขำหน่อยเลย เพราะความไว้ใจไม่ใช่เหรอที่ทำให้ฉันและเธอเสียทั้งพ่อและแม่ไป..." เสียงเข้มปนตวาดเล็กน้อยว่าขึ้นหลังเด้งตัวขึ้นจากโซฟา แววตาสุมไปด้วยไฟโกรธของชายตรงหน้าทำให้เธอไม่อยากจะร่วมสนทนาหรือขอความคิดเห็นต่อไป มีนาตัดสินใจเดินออกจากห้องค่อยๆ ประคองแขนข้างหนึ่งซึ่งอยู่ในระยะการใส่เฝือกไว้ เนื่องจากบาดเจ็บจากการต่อสู้ แวนหันหน้ากลับมาถอนหายใจอย่างแรงก่อนจะหลับตาซัดกำปั้นตัวเองไปยังผนังห้อง ความเงียบงันของบรรยากาศเช่นนี้ไม่เหมือนสภาพจิตใจอัดแน่นไปด้วยความปั่นป่วนจนแทบทะลุออกมา เพียงเพราะแค่เป็นผู้ที่เก็บอารมณ์ได้มากกว่าคนอื่น...

แปะ แปะ เสียงน้ำพร้อมรองเท้าหนักคู่หนึ่งตามทางเดินเงียบในโรงพยาบาลช่วงเวลา 01.00 น. รองเท้าสีดำหุ้มข้อแบบผูกเชือกเปียกจนปรากฏเป็นหยดน้ำระหว่างทาง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าร่างกายนั้นจะชุ่มด้วยหรือไม่ ชายร่างสูงนัยน์ตาสีเขียวอมเทาเดินก้มหน้าผ่านช่วงรอยต่อตึกไปยังอาคาร ที่มีเป้าหมายของตนนอนพักรักษาตัว ใบหน้าซีดขาวจากความเย็นพอๆ กับปากไร้สีระเรื่อแดงทำให้องค์ประกอบบนใบหน้าของเขาดูดุดัน และน่ากลัวกว่าปกติ สองเท้าหยุดลงหน้าห้องผู้ป่วยพิเศษ ที่เช้าของวันนี้ทำให้เคธี่รีบขับรถมาจากบ้านเร็วกว่าปกติ เมื่อข่าวดีของผู้ป่วยนั้นได้ถอดเครื่องช่วยหายใจ เพราะไม่จำเป็นอีกต่อไปทำให้เธอดีใจราวกับโยนความกังวลทิ้งไปหมด... สาวน้อยนอนหลับตาพริ้มเพราดูสภาพดีขึ้นจนผิดตาแม้จะยังไม่ฟื้น แต่เพียงหมอแจ้งว่า ทั้งการให้เลือด แม้แต่เครื่องช่วยหายใจนั้นไม่จำเป็นต่อไป ที่สำคัญยังสามารถย้ายเธอไปยังห้องพักผู้ป่วยพิเศษได้แล้ว ส่วนสภาพจิตใจและร่างกายยังคงต้องการพักอีกระยะหนึ่ง...

...ฝ่ามือยังคงชุ่มน้ำฝนเปิดเข้าไปในห้องหนึ่งตามกลิ่นที่ทำให้เขามา ขายาวสาวเท้าก้าวเข้ามายืนประชิดเตียง ใช้แววตาที่ดูสภาพโรยราไม่ได้นอนมาตลอดสามวันจ้องลงไปยังใบหน้าดูซีดเซียว ยังไม่หายไข้ดีก่อนจะประทับจูบเบาๆ ลงไปบริเวณหน้าผาก ร่างเธอแน่นิ่งเกินไปสำหรับเขา นั่นหมายความว่าเธอยังไม่ฟื้นมาตลอดสามวัน ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้น ค่อยๆ เอื้อมหลังจากถอนจูบ ทั้งที่ใบหน้าของเขายังคงใกล้กลับเธอ มุ่งเข้าไปใกล้ลำคอ

" สเวน... เสียงเรียกสดใสของเธอดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่อยู่ในความทรงจำ... พาเนมาเดินเล่นอีกนะคะ เนชอบน้ำ " ประโยคปนหัวเราะด้วยความดีใจยามเขาพาเธอออกจากบริเวณบ้าน เดินตามสายลำธารข้างบ้านไปเรื่อยๆ

" สเวน... วันนี้เนื้อตุ๋นของโปรดคุณ แต่ว่าคุณต้องกินผักเข้าไปด้วย... อาหารเย็นมื้อหนึ่งที่ทั้งคู่นั่งเพียงสองคน เนราพูดพลางตักบล็อคโคลี่ลวกพอประมาณใส่จานของเขาที่แซมด้วยแครอทสีส้ม... ถึงไม่ชอบก็ต้องมีผักระหว่างมื้อนะ นี่เป็นคำสั่งของเน... " ฝ่ามือของเขาเริ่มสั่นรัวยิ่งกว่าความเร็วของโทรศัพท์เปิดสั่น

" สเวน... เสียงเรียกครั้งนี้หวานไปจดสุดขั้วลึกแก่นจิตวิญญาณจนเขาต้องขบฟันกรอด... สัญญานะคะว่าคุณจะพาเนไปที่ที่คุณพูดถึง สีแดงของมันยามพระอาทิตย์ตกดินทาบผ่านคงจะสวยกว่าปกติแน่เลย "

ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มหันกลับมาพูดกับเขาในยามเย็นของวันหนึ่ง ที่เขาพาเธอเดินเข้าป่าไปจนถึงผาอันสามารถมองเห็นพื้นที่หุบเขากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ผมยาวสีดำสลวยจรดกลางหลังพลิ้วไหวตามแรงลมอ่อนๆ เคล้าพวงแก้มแดงผิดปกติเพราะพระอาทิตย์ตก รอยยิ้มงดงามยิ่งกว่าแสงฉาน ณ เวลานั้น เขาอยากจะให้มันยังคงอยู่ กับต้องการมันมากกว่านี้

" อยากสัมผัส อยากกอด อยากเห็นรอยยิ้มนั้น... " เสียงเรียกร้องภายในใจล้นออกมาเกินกลั้น หากเป็นดั่งไฟคงเข้าเผาผลาญร่างนอนนิ่งไม่โต้ตอบอย่างฉับพลัน หรือหากเป็นน้ำคงเป็นเกลียวคลื่นยักษ์หวังพัดพาเธอให้จมดิ่งหายไปก้นมหาสมุทร... ร่างของเขาสั่นพอๆ กับฝ่ามือค้างในจุดที่กำลังเข้าใกล้คอคนป่วย เพราะคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด... จะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไป