ตอนที่ 17 ผสานรอยร้าว (1)

เสียงเรียกชื่อแสนคุ้นเคย... สเวน... ทำให้ฝ่ามือใหญ่กำลังจะจาบจ้วงเข้ายังคอหวังปลิดชีพคนป่วยชะงักลง เขาเอื้อมส่งความรักความละมุนไปยังใบหน้าซีดที่หลับใหลไม่ได้สติแทน พวงแก้มถูกยึดครองด้วยฝ่ามือขนาดใหญ่กว่าใบหน้าและหน้าผากถูกประกาศิตรอยรักอีกครั้ง เขาโน้มลงจูบอีกครั้งและนานเนิ่นนานราวกับพยายามให้มันฝังลึกจนคนไม่รู้ตัวไม่อาจถอดถอนหนีห่างความรักที่เขามอบให้ได้

" ไม่ฆ่า แล้วเหรอ... เสียงเข้มจากมุมประตูห้องดังขึ้น ชายรุ่นพี่คุ้นหน้าคุ้นตายืนพิงประตูไขว้ขาด้วยสีหน้าปรากฏรอยยิ้มปริศนา แถมยังมีเคธี่ยืนแสดงสีหน้าราวกับโกรธเขาจนแทบอยากจะเข้ามาคว้าหมัดใส่สักทีสองที... ฉันก็รอฉากสำคัญอยู่ นายพยายามเอื้อมมือจะไปจบชีวิตเนราแล้วนี่หรือว่าลังเล ถ้ามันลำบากนักงั้นฉัน..." ร่างสูงสวมสุดโค้ทสีดำยาวพุ่งเข้าไปพร้อมมีดพกขนาดสั้นประจำตัว ตรงไปยังผู้ป่วยไร้สติ คมมีดปรารถนาหวังรอชิมเลือดจากช่่วงบริเวณอกทันที ทว่าสเวนกับรีบรนจนใช้ฝ่ามือตนเองออกมารับและโดนทะลวงแทนก่อนจะผลักร่างของชายรุ่นพี่ติดผนังห้องไป พร้อมกับตนตามมาหลังมาประกบ

" อย่า แตะต้องเธอ " เขากัดฟันและเน้นทุกคำที่เอ่ย

" นายจะฆ่าเจ้าสาวตัวเองอยู่แล้ว ฉันเลยช่วยเพราะนายดูลังเล ถ้ามันยาก พี่ชายคนนี้จะช่วยสงเคราะห์ให้ไง "

" อย่าแตะต้องเนรา ต่อให้เป็นนายฉันก็ไม่ลังเลจะฆ่า..."

" อ้อเหรอ... โครว์ผลักตัวสเวนหันกลับมาชนกำแพงเปลี่ยนเขาเป็นผู้ดันแทน... คนที่กำลังจะฆ่าผู้หญิงที่มาเป็นภรรยา มีสิทธิ์จะเอ่ยคำนั้นออกมางั้นเหรอ..." คนสติหลุดไปชั่วขณะนิ่งงันไปกับประโยคแทงใจดำจี้เข้าไปจนทะลุทุกสัดส่วน เขาไม่ปฏิเสธ แต่ในเมื่อเวลานี้เขาตรองเหตุผลอีกครั้ง ใจเย็นลงอีกครั้งและตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตร่วมไปกับเธอ แม้จะต้องเจออุปสรรคขวางกั้นเป็นภูเขาร้อยพันหมื่นชั้นใครหน้าไหนก็อย่าได้คิดจะเข้ามาขวาง

" พอแล้วโครว์... เคธี่พูดขึ้นพลางเข้ามาดูเนราผู้ไม่รับรู้เหตุการณ์... สเวนนายกลับไปซะ... แววตาของเคธี่ออกอาการเกลียดชังทำให้สเวนรู้สึกถึงความไม่พอใจ เขาไม่เคยเห็นแววตาแบบนั้นของเธอ ... นายทำผิดต่อเนรา ยังมีหน้ามาเอ่ยประโยคว่าจะปกป้องเธออีกเหรอ หายไปซะอย่ามายืนหายใจร่วมพื้นที่เดียวกับเด็กมนุษย์บริสุทธิ์คนนี้... " ประโยคสุดท้ายแม้แต่โครว์ผู้เป็นสามีก็ทึ่งและชะงักไปไม่น้อย ดูท่าเคธี่จะโกรธเอามาก เนื่องจากรักและเอ็นดูเนราเหมือนน้องสาวแท้ๆ จนบางทีก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอนั้นเอ็นดูเนราจนเหมือนกับลูกเข้าทุกวัน สเวนถอนหายใจพลางก้มหน้ากำมือชุ่มไปด้วยเลือดหลังจากลับมีดคม ใช้พลังรักษาแผลตนหาย ร่างเปียกชุ่มพอเริ่มชื้นจากการตากแอร์ในโรงพยาบาลกระโดดออกทางหน้าต่างบานเลื่อนทันที มันยังไม่ใช่เวลาของเขา...

" พูดแรงไปหรือเปล่า เคธ... " โครว์เอ่ยขึ้นเบาๆ หลังจากปาดมีดซับเลือดด้วยทิชชู่และเก็บเข้าในที่ที่มันควรอยู่

" นายเองก็เหมือนกัน... น้ำเสียงเชิงดุหันมาพร้อมสายตาคาดโทษ ทำให้โครว์หุบปากลงทันทีทั้งที่อยากจะพูดต่อ ครั้งนี้มันเป็นอำนาจของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยา เป็นดั่งวาจาสิทธิ์ คำบัญชาหากได้เอื้อนเอ่ยสั่งการพวกเขา ก็ราวกับต้องมนต์สะกดให้ทำตามโดยอัตโนมัติ... ถึงจะเพื่อพิสูจน์ความคิดสเวน แต่ถ้าพลาดถูกเนรามันก็ไม่ได้ตลกสักนิดนะ..."

" ขะ ขอโทษ " สำหรับโครว์นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกเคธี่โกรธเอาจริงเอาจังจนพูดไม่เป็นประโยค สองขายาวถอยกรูพาตัวเองออกห่างออร่าทรงพลังของผู้เป็นภรรยาจนต้องลอบกลืนน้ำลาย ต่อให้เป็นไดร์วูลฟ์ที่แข็งกร้าวทรงอำนาจแต่ตอนนี้เขาก็เป็นเพียงพันธุ์เล็กๆ ที่พร้อมจะถูกแรงคำรามนั่นสนองจนร่างสะเทือน

รุ่งเช้าของอีกวัน วันนี้เป็นวันที่แปลกท้องฟ้าช่วงหกโมงกลับเปิดแสงอ่อนๆ แม้อากาศจะยังครึ้มมีเมฆดำ แต่ไม่หนาเช่นวันก่อนๆ ปลายนิ้วกระดิกจากผู้ป่วยบนเตียงพร้อมๆ กับแววตาสีดำที่ยังคงแสดงความเหนื่อยอ่อนลืมขึ้น ทำให้เคธี่รีบไปฉุดกระชากลากถูหมอมาทันที

" อย่าที่เคยแจ้งไปแล้วว่าสภาพร่างกายของเธอฟื้นตัวเร็วจนไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เพียงแค่รอฟื้นขึ้นมาเท่านั้น " เสียงหมอวัย 40 พยายามอธิบายซ้ำต่อว่าเนราเป็นเคสแรกที่โดนยิงถูกจุดสำคัญอาการปางตายจนต้องสวมเครื่องช่วยหายใจซ้ำยังเสียเลือดมากจนคิดว่าน่าจะต้องให้ไปอีกสักพัก ทว่าบาดแผลกับประสานกันได้อย่างน่าอัศจรรย์ทั้งภายในและภายนอก

เคธี่ลูบหัวคนเพิ่งฟื้นเพื่อปลอบขวัญอย่างอ่อนโยนด้วยใบหน้าดีใจจนน้ำตาคลอ สายตาเพิ่งตื่นใหม่กวาดมองไปรอบๆ ห้อง เธอไม่พบเขาคนที่ยังไม่ได้ปรับความเข้าใจ อยากพบและอยากขอบคุณที่ช่วยเธอไว้อีกครั้ง

" พี่เคธ สเวนหละคะ "

" เนหิวไหม นอนไปตั้งหลายวัน..." สาวคนพี่เบี่ยงประเด็นไปเรื่องอื่นทางโครว์ได้แต่เงียบปล่อยให้ภรรยาเป็นผู้ดำเนินการ

" ไม่ค่ะ แต่สเวนไปไหนคะเขา..."

" เขามา..." ไม่ทันที่โครว์จะบอกกล่าวเนื่องจากตนก็เห็นใจชายลูกพี่ลูกน้องไม่่น้อย แต่ต้องเงียบลงเมื่อเคธี่ตวัดสายตากลับ

" เดี๋ยวกลับไปบ้านคงเจอเขาเอง... ประโยคนั้นทำให้เนราตีความไปว่าสเวนไม่ได้อยู่เฝ้ารอเธอฟื้นเลยแม้แต่วันเดียว แต่ความจริงเขาก็เพิ่งเข้ามาเมื่อคืนแถมยังหวังจะมาดับลมหายใจ... โครว์นายไปเอาอาหารผู้ป่วยมาสิ "

" ครับ " ท่าทีเกร็งๆ เกรงๆ ที่มีต่อเคธี่ของโครว์ทำให้เนราเอียงคอสงสัยไม่น้อย

ช่วงบ่ายของวัน มีนา เดินทางมาเยี่ยมเนรายังโรงพยาบาลทั้งกระเช้าผลไม้และดอกไม้โดยมีเพื่อนชายอีกคน ผู้ดูท่าไม่ค่อยอยากมา ร่วมแจมด้วย โครว์และเคธี่ใจกว้างพอให้ทั้งคู่เข้าพบเนราแต่ไม่ให้อยู่ตามลำพัง หลังจากทั้งคู่รู้ว่ามีเพื่อนที่เริ่มสนิทกับเนราแถมยังเป็นเจ้าหน้าที่จากสมาคม Hunter ซ้ำระดับความสามารถอยู่ในระดับพิเศษ เมื่อวิเคราะห์จากสถานการณ์จึงคิดว่ามีนาเข้าหาเนราเพียงเพราะจะใช้เป็นสะพานสืบเรื่องราวของพวกตน ด้านเนราเองเพิ่งฟื้นจากอาการบาดเจ็บแม้ผลทางร่างกายจะเป็นศูนย์ ทว่าเธอเองก็ยังไม่ได้ทำใจกับสถานะของเพื่อนสาวคนสนิทที่เพิ่งรับรู้ จึงได้แต่ยิ้มขอบคุณกับของเยี่ยม...

มีนา แสดงสีหน้าอย่างเห็นได้ชัดว่าเธอเองก็รู้สึกผิดไม่น้อย ต่างจากแวนผู้พลาดยิงเธอ ยังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉยไม่รู้ร้อนรู้หนาว พร้อมฝากข้อความผ่านแผ่นหลังกว้างของเขาก่อนจะกลับไปพร้อมมีน " อย่าได้โง่รับกระสุนแทนปีศาจอีก " จาเว็คและบลัดที่ถูกโครว์ไหว้วานให้ยืนเฝ้าหน้าห้องแทบขู่ในลำคอไม่พอใจกับประโยคไม่สำนึกในความผิดทำให้นายหญิงของพวกตนต้องมานอนรับการรักษาที่โรงพยาบาล

วันที่สอง หลังจากการฟื้นขึ้นของเนราก่อนจะได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ในวันพรุ่ง ผู้มาเยี่ยมเยียนกลุ่มหนึ่ง ทำเอาจาเว็คและบลัดแทบพุ่งตัวจากบริเวณหน้าห้องผู้ป่วยไปยังทางเข้าโรงพยาบาล กลุ่มของคาเรย์มาพร้อมกับลูกน้องอีก 3 คนถ้าไม่ใช่เพราะโครว์รีบปามไว้ก่อนว่าพวกเขามาดี แม้จะได้ยินโครว์และเคธี่เล่าให้ฟังถึงลูกชายของศัครูคนสำคัญของสเวนว่าได้ช่วยชีวิตนายหญิงเนราไว้ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ตนทั้งคู่รู้สึกวางใจและอยากขอบคุณสักนิด...

ผู้มาเยือนใหม่ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเนรา เขาได้รับเกียรติให้เข้าใกล้เนรามากกว่าเพื่อนสาวที่อยู่ๆ กลายเป็น Hunter เสียอีก หญิงสาวเอียงคอมองชายใบหน้างามคมเข้มคิ้วหนาพอมีเครางามลัดเลาะกรามพอดี รูปร่างลักษณะคล้ายกับสเวนจนนึกออกว่าเคยพบที่ไหน...

" คุณที่ช่วยเนไว้วันนั้น... เธอเอ่ยขึ้นด้วยอาการตกใจนิดหน่อย... เออะต้องขอบคุณด้วยนะคะ "

" คนที่บาดเจ็บนั่นมันเธอ "

" แต่ก็ยังดีกว่าถูกพวกหมาป่าเอาตัวไป... " เธอตอบกลับเขาทันทีเพราะถ้าหากถูกศัตรูนำตัวไปก็ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นเช่นไรเธออาจจะเจ็บตัวหนักกว่านี้ก็เป็นได้

" อย่าเข้าใจผิดหละ ผมไม่ได้อยากมาเยี่ยม แต่เพราะว่ามันจำเป็นต้องมา เซส เจส ลามู... เขาเอ่ยชื่อคนติดตาม ด้านโครว์และเคธี่ปล่อยให้เข้ามาได้เพราะเห็นว่าของเยี่ยมล้นเหลือกำลังจะถือเพียงคนเดียว... นี่เป็นของเยี่ยมเล็กๆ น้อยๆ ... หญิงสาวเบิกตาโพลงกับดอกไม้สีม่วงแซมดอกขาวบางจุดตรงหน้า ช่อมันใหญ่มากหากวัดเส้นผ่าศูนย์กลางก็ราวๆ 90 เซนติเมตรสามารถนำไปใส่ในกะละมังขนาดหนึ่งได้ด้วยซ้ำ ไหนจะตะกร้าผลไม้ใหญ่โตมีแต่ผลยักษ์เบิ้มขนาดสองคนแบก... อย่าเข้าใจผิดหละ แค่คิดว่าต้องมีติดไม้ติดมือ... "

" นี่คุณขนมาทั้งสวนเหรอคะ... เธอลอบกลืนน้ำลายลงอึกใหญ่... แต่กลิ่นของเขาหอมมาถึงนี่เลย"

" เปล่า..." เขาปรายตามองลูกน้องเข้าไปส่งช่อดอกไม้ยักษ์ยังมือหญิงสาวโดยตรง แต่ดูท่ามันจะเกทับเธอ นอนลงแทนตัวเธอบนเตียงเสียมากกว่า เคธี่เห็นความลำบากนั้นจึงรีบเข้ามารับไว้แทนโดยด้านเนราหยิบมาไว้กับมือเพียงสองสามดอกเนื่องจากถูกใจในกลิ่นละมุน...

" ขอบคุณสำหรับของเยี่ยมค่ะ ไม่จำเป็นต้องเอามาเยอะแบบนี้ก็ได้ "

" อย่าเข้าใจผิด ทั้งปริมาณและขนาดผมคิดว่ามันควรจะต้องเป็นแบบนั้น " การตอบคำถามของชายตรงหน้าแปลก เธอสะดุดหูไปกับคำคำเดียวที่พูดถึงสามครั้งติดกันอย่าง "อย่าเข้าใจผิดหละ"