สถานะลุ้นรัก

“พริกหวานของคุณแม่ ไปหลบอยู่ตรงไหนนะ” ธารธารา คุณแม่วัยสาวอายุเพียงแค่ยี่สิบสองปี แกล้งมองไม่เห็นร่างเล็กกระจิริดของลูกสาว หลบหลังกองพัสดุรอจัดส่งนับร้อยกล่อง ปกติแล้วธารธาราจะปิดประตูไว้ไม่ให้ลูกสาวเข้ามาวิ่งเล่น ป้องกันอันตรายจากของหล่นทับลูก และป้องกันไม่ให้ถูกพ่อของลูกบ่นแต่วันนี้จับไม่ทันจริงๆ ไวเหลือเกิน แพ็คของเสร็จเหนื่อยๆ เข้าครัวไปเอาอาหารลูกที่แม่บ้านทำไว้มาป้อน หนูพริกหวานวิ่งเข้าห้องเร็วเป็นพายุหมุน ก้นกลมๆ หายลับเข้ามาภายใน ซ่อนตัวมิดชิดไม่ให้แม่จับได้ แต่ซ่อนแบบไหนถึงส่งเสียงหัวเราะตามประสาเด็กมาให้ได้ยินพื้นที่ในห้องรับแขกค่อนข้างกว้าง ถูกบีบอัดให้เล็กลงโดยชั้นวางของขนาดใหญ่ ซึ่งมีเสื้อผ้าแฟชั่นหลากหลายสไตล์วางเรียงเป็นเซต ให้สะดวกต่อการหยิบจับมาแพ็คลงกล่อง เวลาลูกค้าสั่งสินค้า อีกมุมหนึ่งของห้อง ระเกะระกะไปด้วยกล่องพัสดุเปล่าหลายขนาดกองสูง อุปกรณ์แพ็คสินค้าจำพวกปริ้นเตอร์ กระดาษ กรรไกรกองเต็ม รกและสกปรกไปบ้างตามธรรมดาของอาชีพแม่ค้าออนไลน์ธารธาราพรีออเดอร์เสื้อผ้าแฟชั่นจากต่างประเทศมาขาย ไม่มีหน้าร้าน ขายเองง่ายๆ ในช่องทางโซเชียลมีเดีย ตอบเอง แพ็คเองทุกรายการ นางแบ

“บาร์บีก้อน บาร์บีก้อน ไปกินพี่หมูสีชมพู เย่!” ใส่ทำนอง ร้องปลุกใจวัยรุ่นฟันน้ำนมที่ถูกรัดเข็มขัดติดกับคาร์ซีท ภารนัยมีรถใช้แค่คันเดียวมักจะขับไปไหนมาไหนด้วยตัวเอง ยกเว้นออกไปทำงานนอกสถานที่จะใช้รถตู้บริษัทที่มีคนขับประจำ กลับบ้านไปกินข้าวกับมารดาเอาคันนี้กลับ รับเจนจิราไปกินข้าวเมื่อครู่ก็ไปคันนี้คาร์ซีทติดมาตั้งแต่ลูกแรกเกิด ไม่มีใครเอะใจถามเขาสักคน จะว่าปิดบัง 100% ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ ไม่แน่นะ ถ้าคุณนายภาวินีสงสัยถามลูกชายสักนิด ภารนัยอาจจะบอกท่านและพาลูกสาวไปกราบคุณย่า แม่ขี้เหงา อยู่บ้านกับแม่บ้านไม่ค่อยได้ออกไปไหน คงจะดีใจที่มีหลานให้อุ้ม นับจากอุบัติเหตุที่คร่าชีวิตบิดา มารดากลายเป็นผู้พิการ ไม่สามารถเดินได้ ภารนัยเป็นลูกที่แย่ เขาทำงานหนักจนไม่มีเวลาดูแลท่าน นอกจากเวลางานเขามักจะมาอยู่กับลูกแทนที่จะกลับไปบ้านใหญ่ ก็หนูพริกหวานลูกสาวเขาน่ารักขนาดนี้ จะไม่ให้พ่อหลงได้อย่างไร“หมูชมพู” หนูพริกหวานชูมือสูง อารมณ์ดีไปตามคุณพ่อธารธาราแอบแยกเขี้ยวใส่ลูกสาว ก็เพราะใครกันล่ะไม่ยอมกินข้าว ถึงต้องไล่จับจนหกล้มเข่าแตก ทีตอนนี้หน้าระรื่น คุณพ่อพาไปกินอะไรก็ดูอยากกินไปหมด งอนพ่อของลูกเ

‘พ่อของพริกหวานเหรอคะ หล่อจัง เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก’‘พี่ชายค่ะ’แฟนคลับหนูพริกหวานฟังคำตอบ แล้วครางอ๋อ แต่สายตาคู่นั้นไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย เพราะพริกหวานเรียกเขาพ่อ ธารธาราไม่อยากออกไปข้างนอกกับภารนัยก็เพราะแบบนี้ กลัวคนเข้ามาทักทายรู้จักเขา สาวมาถึงไส้ธารธาราว่าเป็นเด็กเลี้ยงของเขา ชีวิตหล่อนค่อนข้างเหงา ดร็อปหนึ่งเทอมมาคลอดลูกทำให้เพื่อนที่เข้าเรียนรุ่นเดียวกันจบไปก่อน ต้องเรียนกับรุ่นน้อง อ่านหนังสือคนเดียว ไปเรียนคนเดียว กลับบ้านมาหาลูก วันๆ ธารธารามีแค่พริกหวานคุยเล่นเป็นเพื่อน ภารนัยงานเยอะ จะมาค้างด้วยเฉพาะวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น วันอื่นๆ เขาไปค้างที่ไหน ธารธาราไม่รู้เลยรายการสั่งซื้อเสื้อผ้าออนไลน์เข้ามาเพิ่มสิบออเดอร์ ธารธาราแพ็คเสร็จเรียบร้อยรอกดเรียกรถเข้ามารับเช้าวันพรุ่งนี้ พร้อมกับอีกกว่าหนึ่งร้อยกล่องที่แพ็คเสร็จไปก่อนหน้า ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงสองพ่อลูกยังไม่ออกจากห้องน้ำ ลากขาข้างที่เจ็บมายืนดูหน้าห้องน้ำคว่ำสายตาแสนงอนใส่ลูกสาวตัวป่วนหลายครั้งในรอบวัน งอนลูก ตอนแม่จับอาบน้ำร้องไห้งอแงบีบน้ำตาไม่ยอมอาบ ติดเล่น อยากจะเล่นซนมากกว่า แต่พอเปลี่ยนเป็นคุณพ่อ หนูน้อยไม่

ธารธาราปล่อยให้ลูกสาวนอนต่ออีกนิด อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ออกมาดูดฝุ่นทำความสะอาดบ้าน เก็บของเล่นหนูพริกหวานใส่กล่องเป็นระเบียบเรียบร้อย กดสั่งอาหารผ่านแกร็บ ไม่ได้ทำเอง ทำทีไรพ่อของลูกไม่เคยกิน มีเรื่องนี้ที่เขาพูดไม่ถนอมน้ำใจว่าธารธาราทำอาหารไม่อร่อย เมนูไข่พอได้ แต่ให้กินทุกวัน เขาบอกว่าเขาไม่ไหว กดสั่งผ่านแกร็บให้แม่ค้ามืออาชีพทำให้กินจึงเป็นทางเลือกที่ดีคุณแม่ยังสาวสอบเสร็จไม่มีหนังสือวิชาการให้อ่าน บนโต๊ะทำงานในห้องรับแขก มีแค่สมุดจดรายรับรายจ่ายสำหรับกิจการขนาดเล็กที่มีพนักงานอยู่ด้วยกันหนึ่งคนถ้วน ทำเองทุกขั้นตอน เขียนออกมาจนเห็นตัวเลขกำไรรวมของสินค้าล็อตล่าสุด ไม่ได้มากมาย แต่ก็ทำให้ธารธารายิ้มได้ ได้กำไรสองสามหมื่นทุกเดือนตลอดไปคงดี“ยอดขายกับกำไรไม่เลวเลยนะ ถ้าลงทุนเอาของมาลงมากขึ้น เพิ่มช่องทางไลฟ์ขายในติ๊กต๊อกน่าจะได้ขายได้มากกว่านี้”ภารนัยยังหัวฟูอยู่เลย อ่านสมุดบัญชีไม่เป็นทางการจบไปหนึ่งรอบจึงอ้าปากหาวนอน ตามองกองกล่องพัสดุสูงเป็นภูเขา“คุณนัยตื่นเร็วจังเลยค่ะ ธารนึกว่าคุณจะตื่นประมาณเที่ยง”“ตื่นมาไม่เจอธาร เลยออกมาดู อยากไปนอนต่ออยู่เหมือนกัน”“ไปนอนสิคะ ธารกดสั่งอาหาร

“นัยถามอาเหรอ อาไม่ซีเรียสเลย ตามแต่ทั้งสองคนจะสะดวก หมั้นหมายกันนานจนจะหาฤกษ์แต่งงานอยู่แล้ว อาไม่หวงลูกสาวหรอก มีแต่จะยกใส่พานให้นัยเนี่ยสิ กลัวขายไม่ออก ยิ่งดื้อๆ อยู่ด้วย”“คุณพ่อ พูดอะไรคะ น้องเจนขายหน้าพี่นัยกับป้าภาแย่เลย” ทุกคนหัวเราะ ยกเว้นภารนัยเช่นเคยที่ใบหน้าไม่มีรอยยิ้ม“ถ้าคุณพ่อไม่หวง ก็ต้องอนุญาตให้น้องเจนไปเที่ยวภูเก็ตกับพี่นัยใช่ไหมคะ เมื่อวานเราคุยกัน แต่พี่นัยรอดูตารางงานก่อน พ่อของแจมทำโรงแรมที่นั่น วิวสวยมากค่ะ น้องเจนอยากไปเที่ยวทะเล”“ถามพี่เขานู่น คนที่จะพาหนูไป ไม่ต้องถามพ่อก็ได้” พ่อสมัยใหม่ ปล่อยชิลล์ ลูกสาวโตจนเรียนจบปริญญาโทจะหวงทำไม“คุณพ่อน้องเจนอนุญาตแล้วค่ะพี่นัย เดือนหน้าเราไปกันนะ”“ตานัย ตอบให้น้องดีใจหน่อยสิลูก” คุณภาวินีกดดันลูกชายภารนัยไม่อยากปล่อยเบลอให้เป็นแบบนี้ต่อไป แต่สถานการณ์น้ำท่วมปากทำให้เขาตอบได้แค่... “ครับ” เอาใจทุกคนบนโต๊ะอาหาร“พี่นัยน่ารักที่สุดเลย น้องเจนจะตั้งหน้าตั้งตารอนะคะ”“ฟังเสียงพูดเข้าสิ น่าเอ็นดูจังเลย มาเป็นสะใภ้ป้าเร็วๆ นะลูก”“ทางผมพร้อมเสมอครับคุณภา เด็กๆ คุยกันว่าวันไหนก็วันนั้น”“คงเร็วๆ นี้แหละค่ะคุณจิรัช ทางดิ