ตอนที่ 9 เข้าเรียนมหาวิทยาลัย (1)

มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในตัวเมืองของรัฐที่มักมีฝนตกชุกและอากาศหนาวปกคลุมไปด้วยหิมะ เป็นเมืองที่ขึ้นชื่อว่าแทบจะไม่ได้พบกับแสงแห่งตะวันนัก สำหรับเธอ เนรา หญิงสาวผู้มาจากทางเอเชียวันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรกสำหรับเธอ ในฐานะนักศึกษาเข้ามาใหม่และกลายเป็นต้องตามองของบรรดาสาวๆ รุ่นพี่และรุ่นเดียวกัน มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ได้รับความสนใจเมื่อเธอลงมาจากรถคันเดียวกับสเวน นักศึกษาสัตวแพทย์ศาสตร์ ปี 3 ขวัญใจสาวๆ ทั้งมนุษย์ธรรมดาและมนุษย์ผู้หญิงพิเศษ แถมยังตามติดมาด้วยโครว์และเคธี่อาจารย์สอนวิชาในแผนกวิทยาศาสตร์ หรือแม้แต่จาเว็คและบลัดผู้เลือกเรียนทางด้านการฝึกสอนกีฬา... เนราที่ดูแตกต่างจากทุกคนทั้งสีผิว ใบหน้า ขนาดตัวไม่สูงบ่งบอกได้ว่าเธอมาจากฝั่งเอเชียรวมถึงสำเนียงภาษาอังกฤษที่ใช้ ทำให้ทุกคนต่างสนใจที่ไปที่มา เพราะแววตาสีเขียวอมเทาคู่นั้น ที่พวกเธอปรารถนาจะให้เชยชมมองสบตากับพวกเธอไม่เคยแม้แต่จะปรายตา แต่กับหญิงสาวข้างตัวเขา ที่อุตส่าห์เดินมาส่งถึงห้องเรียนกลับไม่มีทีท่าจะละสายตาลงได้เลย...

...ห้องเรียน วิชากฎหมายพื้นฐาน การปรากฏตัวขึ้นของเธอทำให้ทุกคนในห้องเงียบสนิท หญิงสาวในชุดเดรสแขนกุดกระโปรงสีขาวยาวพอดีเข่า คลุมด้วยเสื้อไหมพรมหนาสีเทายืนเด่นอยู่หน้าห้อง ผมยาวสยายปลายลอนเป็นธรรมชาติถูกปล่อยลงมัดเพียงครึ่งหัว เธอดูน่ารักแบบเป็นธรรมชาติทั้งยังดูอ่อนกว่าอายุนั่นเป็นเสียงซุบซิบภายในห้อง จนอาจารย์สะกิดไหล่ให้เธอไปนั่งข้างหญิงสาวคนหนึ่งที่พอมีเสี้ยวดูจะมาจากฝั่งเอเชียแบบเธอ

" ฉันมีน ยินดีที่ได้รู้จัก "

" เช่นกันนะ "

" คนเอเชียเหมือนกันสินะ ทำไมถึงมาเรียนไกลถึงรัฐนี้หละ " ฝ่ายผู้อยู่มาก่อนซักขึ้น

" เรื่องมันยาวหนะ " เธอพูดพลางถอนหายใจแรง และรู้สึกเหนื่อยเพราะตั้งแต่พวกสเวนพาเธอมาสมัครเข้าเรียน หลังจากกลับบ้านก่อนที่มาเรียน คือเธอต้องนั่งติวภาษาอังกฤษวันละ 4-5 ชั่วโมงและยังเรียนรู้ภาษาที่นี่อีกแม้พื้นฐานภาษาอังกฤษเธอจะไม่ได้ถือกับแย่ก็ตาม...

เนราหยิบตำราเรียนขึ้นมาวางบนโต๊ะทันทีเพราะอีก 10 นาทีอาจารย์จะเริ่มสอนทว่าสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งมองมาจากมุมหลังห้อง เธอจึงตัดสินใจหันกลับไปมองและนั่นทำให้เธอได้ปะทะกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของชายรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอคงไม่น้อยไม่มากไปกว่าเธอเกิน 2 ปี เขามองมาด้วยแววตาบ่งบอกความต้องการบางอย่าง ขบคิดและผสมความไม่พอใจอย่างไม่สามารถอธิบายได้ ความไม่เป็นมิตรทำให้เธอหันกลับมา เคธี่บอกกับเธอไว้ว่าสถานที่เรียนแห่งนี้มีทั้งคนปกติ หมาป่า และเชื้อสายอื่นๆ อีกมาก หรือแม้แต่แวมไพร์ สิ่งมีชีวิตบนโลกที่เธอเพิ่งรู้จักจากการเล่าของโครว์เมื่อสามวันก่อน นั่นไม่ได้ทำให้เธอกลัวคนเหล่านั้น เพราะความสะพรึงที่ว่าไม่ได้โหดร้ายเหมือนในหนังซะทีเดียวแต่ก็ไม่ได้แตกต่างนัก

" เปิดหนังสือไปหน้า 3..." คำสั่งจากอาจารย์ดังขึ้นทำให้ทั้งเธอและชายปริศนาหลังห้องสวมเสื้อคลุมฮู้ดสีดำ หันกลับมาสนใจวิชาเรียน แต่ใช่ว่าการเรียนจะราบรื่นตลอดชั่วโมงเมื่อเนราต้องนั่งสงบอารมณ์กับการจับจ้องของอีกฝ่าย บ่งบอกว่าหากไม่มีใครอยู่ตรงนี้เขาจะพุ่งและกระชากร่างเธอออกไปวัดกันข้างนอกทันที... เขาอยากลองมือกับเธอหรือ หรือว่าเขาอยากจะชกใบหน้าขี้เหร่ๆ ของเธอ เนราคิดเช่นนั้น... และแล้วเวลาหมดคาบก็มาถึง นั่นหมายความว่าเธอกำลังจะได้ปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างอันเกือบพุ่งเข้าสมอง หญิงสาวตัดสินใจขอตัวจากมีนาไปเข้าห้องน้ำสักครู่ เพราะมีนาชวนเธอไปทานข้าวด้วยกัน สองเท้าก้าวเดินจังหวะปกติวินาทีนี้ เสียงซุบซิบแม้แต่คำอิจฉา นินทาก็ไม่สามารถพอ จะเข้าไปถึงโสตประสาทการรับฟัง เป้าหมายเดียวของเธอคือ ฝีเท้าของคนคนนึงที่กำลังตามมา ไม่รู้เมื่อไรที่เธอรู้สึกว่าตัวเองนั้นมีประสาทการรับฟังที่ดีขึ้นอาจเพราะตราสัญลักษณ์บนนิ้วนางข้างซ้าย เนรายังคงก้าวเดินต่อไปผ่านห้องน้ำและตรงไปอีก เลี้ยวซ้ายและขวาจนคนตามไม่ทัน ได้รู้ตัวว่าถูกเธอล่อพาเดินออกมาในเส้นทางที่ไม่ค่อยมีคน... เสียงฝีเท้าหยุดลงก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับร่างสูง ผู้เดินตามมาอย่างไม่ทันระวังตัว โดยที่เบื้องหลังเป็นมุมกองขยะมัดใส่ถุงดำไว้ หากโดนเหวี่ยงกระเด็นออกไปคงรับร่างเธอได้ดี

" คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ " แววตามุ่งมั่นรอคำตอบของเธอทำให้ชายหนุ่มสะอึกไปนิด ไม่ใช่เพราะเกรงกลัวแต่เพราะรู้ว่าตนหลงติดกับผู้หญิงคนนี้เสียแล้ว เธอรู้ว่าเขาตามเธอออกมาจึงจงใจนำทางให้เขาติดกับ

" ไม่มีกลิ่นของหมาป่าจากเลือดในตัวงั้นเหรอ... เขาพุ่งเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วจนเธอเองไม่สามารถตั้งรับไว้ได้ มือทั้งสองข้างถูกตรึงไว้เหนือหัวทันที แรงบีบข้อมือบ่งบอกให้เธออยู่นิ่งๆ แล้วเขาจะไม่ทำให้รุนแรงกว่านี้... ใกล้ขนาดนี้ก็ยังไม่มีกลิ่น... แววตาคู่สีน้ำตาลอ่อนเลื่อนจากแววตาคนที่อยู่ต่ำกว่าตนมาก มองลงมาบริเวณคอ ส่วนที่ผมยาวๆ ของเธอพอจะปิด และไม่ต้องเอ่ยใดๆ จมูกของเขาก็ตรงเข้าประชิดทันที จนเนราเองต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ ถ้าไม่ใช่เพราะมือใหญ่นั่นเข้าปิดปากเธอไว้คงได้ร้องลั่นไปแล้ว เพราะแม้จะไม่ถูกต้นคอเพราะผมหนาๆ ของเธอบังไว้ แต่ความรู้สึกกลัวไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย ... ไม่มีกลิ่นหมาป่าจริงๆ ... เขาพูดพร้อมปล่อยตัวเธอออก ไม่ใช่เขาไม่รู้ว่าเธอมีกลิ่นมนุษย์ปกติแต่ว่าการที่ลงมาจากรถคันเดียวกันกับกลุ่มหมาป่านั่นทำให้เขารู้สึกแปลกใจอยู่เนืองๆ ... เป็นมนุษย์ที่ไม่มีสายเลือดหมาป่าสักหยดทำไมถึงไปอยู่กับพวกนั้นได้ ถ้าส่งกลิ่นเป็นหมาป่าตั้งแต่แรกคงไม่สงสัยหรอก แต่นี่ไม่ใช่เธอไม่มีกลิ่นของหมาป่าผ่านออร่าในตัว แต่มีกลิ่นของชายคนนั้นรอบๆ " ชายคนนั้นที่ว่าเธอรู้ดีว่าเป็นสเวน

" ถึงจะเป็นการตรวจสอบอะไรก็ชั่ง คุณไม่ควรเสียมารยาทคุกคามแบบนี้ " เธอรีบเดินหลบมาอีกทางเว้นช่วงระยะห่างพอสมควรแม้จะเป็นวิชาการต่อสู้แต่กับเขาคงรับมือได้ยาก

" ผมไม่ได้จับเธอปล้ำ... เสียงเข้มเอ่ยตรงๆ ไม่แฝงเร้นให้ดูเหมือนแหย่คนตรงหน้า... ในฐานะ Hunterแล้วความสงสัยมันมีอยู่ไม่มีวันสิ้นสุด "

" Hunter พวกนักล่าปีศาจ คนพวกนี้มีสองประเภทคือพอใจกับการดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิตที่แปลกกับมนุษย์ส่วนมากและกลุ่มที่ไม่ยอมรับ คนคนนี้บุกเข้ามาอย่างไร้มารยาท คงเป็นกลุ่มที่มีปัญหากับกลุ่มสเวนแน่ๆ ... " เนราพูดขึ้นในใจพลางมองชายตรงหน้าที่ยังจ้องเธอไม่วางอย่างขบคิด จึงตั้งสติและเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นสุภาพก่อนจะเอ่ยลาเมื่อมองดูสถานการณ์ไม่ควรต่อความให้ยาว

" เดี๋ยวก่อน... ประโยคสั่งให้หยุดไล่หลังมาเมื่อเธอก้าวออกไปได้เพียงสองก้าว... ทำไมเธอถึงได้ไปอยู่กับพวกปีศาจนั่น "

" พวกเขาไม่ใช่ปีศาจ " เธอหันกลับมันตอบใส่เขาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจแววตาจ้องคาดโทษของเธอทำให้เขายิ่งสงสัยในการออกรับแทน

" หรือว่าเธอ คลั่งไคล้ในรูปกายของพวกนั้นจนตาบอด... เธอร้องอุทานดัง ฮะ! เมื่อได้ยินประโยคเข้าใจผิดออกมาจากคนที่ยืนตรงหน้า... ขอเตือนไว้อย่าง สัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวพวกมันจะได้ขย้ำเธอเข้าสักวัน "

" เนรา... เสียงคุ้นหูทำให้เธอหันหลังกลับไปหาเจ้าของเสียงทันที ร่างสูงเจ้าของแววตาสีเขียวอมเทายืนตรงตระหง่านอยู่ห่างออกไปประมาณ 20 เมตร... มาทำอะไรที่นี่ " เขาสาวเท้าก้าวเข้ามาหาเธออย่างเร็วทันทีก่อนจะชำเลืองไปหาชายอีกคน ผู้อยู่ตำแหน่งด้านหลังเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจเท่าไร

" คือเน เอ่อ... เธอตะกุกตะกักพลางนึกคำแก้ตัว ทว่าเขากลับใช้ฝ่ามือลูบผมเธอเบาๆ ช่วงบริเวณคอจนจรดปลาย... ผมยุ่งหนะ... เธอยิ้มขอบคุณเขา เมื่อช่วยจัดทรงผมอันเกิดจากคนบางคนให้ โชคดีที่สเวนไม่สามารถสัมผัสสิ่งของและรับรู้อดีตที่ผ่านมาได้ไม่เช่นนั้นคงได้เกิดปัญหาขึ้นตามมา... เนเดินหาห้องน้ำแล้วไม่เจอค่ะ "

" ห้องน้ำ? ... เขาพูดพร้อมทำหน้าแปลกใจเมื่อจุดตรงนี้เลยมาไกลพอควร... เนเดินผ่านมาจนจะสุดทางลงตึกด้านหลังแล้ว ไปเถอะเดี๋ยวผมพาไป " การกระทำแสนอ่อนโยนแม้แต่ดวงตาราวจ้องมองหญิงสาวอย่างถนอม ทำให้ชายหนุ่ม Hunter สะดุดใจและไม่อยากเชื่อสายตาจนเขาพาเธอเดินออกไปจนลับตาก็ยังคงยืนสงสัยเช่นเดิม

" ว่าแต่ คุณรู้ได้ไงคะว่าเนอยู่ที่นั่น "

" ลืมไปแล้วหรอ ว่าจิตผมผูกกับภรรยา " คำตอบของเขาทำให้เธอตะปบหลังคอตัวเองถูไปมาด้วยอาการเขินอายเล็กๆ ก่อนจะกลับมานึกถึงเรื่องเมื่อสักครู่

" แล้วนี่คุณตามหาเนทำไม มีอะไรหรือเปล่า "

" มารับไปกินข้าวเที่ยง "

" คือ... หญิงสาวทำหน้าลำบากใจจนสังเกตได้ชัด ไม่นานเกินรอดูเหมือนว่าคำตอบที่มากับเสียงเรียกชื่อเนราจะทำให้กระจ่างขึ้น... นี่ มีนค่ะ เป็นเพื่อนที่เนเจอในห้อง ระ เรา... เธอพูดช้าลง... เลยว่าจะไปนั่งคุยกันระหว่างกินข้าวเที่ยง " สเวนชะงักไปนิดก่อนจะส่งยิ้มให้เนราเมื่อสบตาเธออีกครั้ง

" เอาสิ งั้นเจอกันตอนเลิกแล้วกันนะ " น้ำเสียงระรื่นหูของเขาทำให้สาวๆ ผู้เดินออกจากบริเวณทางเข้าห้องน้ำถึงกับหูผึ่ง แทบไม่มีใครเคยได้ยินเสียงของเขาหรือ แม้แต่จะเคยสดับฟังแต่กลับไม่ใช่โทนละมุนจนรู้สึกว่ากำลังวิ่งเต้นบนปุยเมฆ รอยยิ้มความเข้าใจของเขานั้นแฝงความรู้สึกน้อยใจเล็กๆ อีกครั้ง เขาตามใจเธอแต่ไม่ใช่เพราะเต็มใจคงต้องเรียกว่ายินยอมเสียมากกว่า แม้จะเป็นห่วงความรู้สึกสเวนแต่ก็มีเวลาอยู่ด้วยกันที่บ้าน ทว่าสำหรับที่มหาวิทยาลัยและตอนนี้เธอต้องรู้ว่าชายคนนั้นเป็นใครจากเพื่อนใหม่ของเธอเสียก่อน...

โต๊ะไม้นั่งพักผ่อนภายในมหาวิทยาลัยบริเวณสวนด้านข้างที่ติดกับพื้นที่ป่า เนราและมีนาซื้ออาหาร ขนม น้ำ ออกมานั่งรีบประทานข้างนอกแทนที่จะนั่งในโรงอาหาร ซึ่งโชคดีที่ทั้งคู่ไม่ชอบอะไรที่เสียงดังและแออัดจึงดูเข้ากันได้

" ฉันนึกว่าเธอจะชอบนั่งในโรงอาหาร แอร์เย็นๆ มากกว่ามาตากอากาศเย็นๆ ข้างนอก "

" เนชอบข้างนอกมากกว่านะ แต่ก่อนตอนเรียนปี 1 ที่บ้านไม่มีป่าเขาแบบนี้หรอก มองไปทางไหนก็เจอแต่ตึกน่าเบื่อจะตายไป "

" ดีเลยงั้นเราก็เข้ากันได้ ฉันเองก็ยังไม่มีเพื่อนด้วย ดูเหมือนว่าคนอื่นจะไม่ค่อยเข้าหาหนะ... มีนานึกถึงสภาพที่เธอต้องไปขอเข้างานกลุ่มคราวที่แล้ว ส่วนใหญ่มักเจอสายตาที่ไม่ค่อยชอบหน้าเธอนัก แต่โชคยังดีมีกลุ่มที่ค่อนข้างเป็นมิตรอยู่... แล้วนี่เนอายุเท่าไร "

" 20 เป๊ะๆ " เธอพูดพลางตักข้าวเข้าปาก

" น้อยกว่าฉันปีนึง... ทั้งที่มาเรียนทีหลัง ตัวเนรากลับอายุน้อยกว่านั่นทำให้เนราแปลกใจมาก ซึ่งพอนึกดูแล้ว อาจไม่ใช่เรื่องน่าตกใจ มหาวิทยาลัยเมืองนอกต่างจากที่บ้านเธอ เด็กบางคนอาจทดลองทำงานใช้ชีวิตก่อนจะมาเรียนเยอะแยะไป แถมชุดยูนิฟอร์มมหาวิทยาลัยก็ไม่จำเป็นต้องมี... แต่ไม่เป็นไรฉันไม่อยากแก่เรียกเป็นเพื่อนปกติแหละนะ "

" มีน ขอถามอะไรสักหน่อยสิ... เนราตัดสินใจเปิดประเด็นแม้มีนาจะเป็นเด็กปีหนึ่งเหมือนกันแต่เธอก็เรียนมาเดือนกว่าน่าจะพอรู้จักนักศึกษาภายในห้อง มีนาพยักหน้ารับทันทีขณะที่ยังเคี้ยวตุ้ยๆ ... ผู้ชายคนนั้น ที่นั่งอยู่แถวสุดท้ายหลังห้องใครหรอ คนที่สวมฮู้ดสีดำ " คำถามนั่นทำให้มีนาพุ่งข้าวออกมาและยังคงไอเพราะติดคอ เนรารีบหยิบน้ำให้ดื่มพลางลูบหลังเบาๆ

" ทำไมหรอ ทำไมต้องถามถึงหมอนั่น..."

" หมอนั่นหรอ มีนรู้จักหรอ? " คำถามนั่นทำให้คนถูกถามหลบตาไปช่วงหนึ่งก่อนจะให้มาสูดลมหายใจตอบ

" หมอนั่นหนะมันเป็นโรคจิต เข้าขั้นระดับต้องเข้าการรักษา ป่าเถื่อน เย็นชา ปากหมา นิยมความรุนแรงนะ... อย่าไปใกล้เชียว " คำตอบที่เร็วรี่พ่นออกมาจากปากคนที่แทบไม่ได้หายใจ ทำให้เธอทำหน้าฉงน เพราะคนเป็น Hunter จะเป็นแบบนั้นได้อย่างไร ไม่มีทางไม่งั้นคงจะเป็นอุปสรรคกับหน้าที่ จากที่โครว์เคยเล่าให้ฟังเรื่องหน้าที่การงานนั้นแค่การรับเข้าสมัครก็ต้องเจอกับการสอบปฏิบัติแสนโหด

" เขาบอกว่าเขาเป็น Hunter หนะ " คำอธิบายของเนราทำให้มีนานิ่งลงก่อนจะหันไปสวาปามขนมจนเต็มปาก

" Hunter อะไร เธอหมายถึงพวกนักเล่นเกมส์มือฉมังหรอ "

" พวก Hunter ล่าปีศาจไง อย่างเช่นหมาป่าที่ทำร้ายมนุษย์ แวมไพร์ หรือ เอ่อ สิ่งมีชีวิตอื่นที่เข้าจู่โจมมนุษย์ทำนองนั้นหนะ " มีนาทุบบริเวณช่วงอกเบาๆ เมื่อรู้สึกสิ่งที่ยัดเข้าไปเริ่มทำให้จุกจนกลืนไม่ลง

" เรื่องพวกนี้ไม่ควรเอามาพูดในที่โล่งแจ้งนะ... คำอธิบายของมีนาทำให้เธอแปลกใจ เพราะเรื่องเหล่านี้มันเป็นเรื่องปกติที่คนทั่วไปก็ทราบดี แต่ทำไมมีนาถึงได้พยายามหลีกเลี่ยงนัก... ฉันเองก็ไม่รู้อะไรมากหรอก และไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ ไม่ว่าจะ Hunter หรือกลุ่มสิ่งมีชีวิตอื่นๆ " คำตอบท้ายสุดทำให้คนฟังนิ่งงันพลางก้มน้ำเขี่ยข้าวในกล่อง และเมื่อมีนาหันมาเห็นท่าทีแบบนั้นหลังจากเผลอพูดด้วยความเย็นชาใส่ไป...

" ขะ ขอโทษนะไม่เกี่ยวกับเนเลย การที่เธออยู่กับพวกสเวนฉันไม่ได้มีปัญหาเลยนะ "

" นั่นสิเป็นไปไม่ได้ที่มีนจะไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นอะไร... เสียงใสยังมีน้ำเสียงเดิมเพียงแต่ฟังดูเศร้าลงไปนิดจนคนฟังรู้สึกแย่ขึ้นมา... เพราะมหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็รวบรวมมนุษย์พิเศษไว้อยู่แล้ว "