ตอนที่6 ดินแดนหมาป่า (4)

" ถ้าเนถูกกิน คุณคงจะโมโหน่าดู " เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงเบาๆ ขณะที่อีกฝ่ายเตรียมกระโจน ทว่าเมื่อสิ้นประโยคของเธอ มีร่างหมาป่าสีขาวสง่าตัวหนึ่งลอยผ่านดงป่าเข้ามาโฉบงับอีกฝ่ายกลิ้งม้วนตลบไปอีกทาง เข่าสองข้างของเธออ่อนลงยวบยุบไปกับพื้นพร้อมกลืนน้ำลายคำใหญ่ๆ เคธี่ที่ตั้งตัวได้และหวาดหวั่นกลัวจะวิ่งมาช่วยคนที่เธอเอ็นดูเหมือนน้องสาวไม่ทันรีบวิ่งเข้ามาสวมกอดเรียกขวัญทันที ขณะเดียวกันหมาป่าสีดำเข้มเดินออกมาจากป่าด้วยท่าทีน่าเกรงขามและมาหยุดอยู่ตรงหน้าเคธี่ แววตาบ่งบอกความไม่พอใจเมื่อเห็นภรรยากุมต้นแขนที่อาบเลือดทำให้เขาคำรามดังลั่นผืนป่า วิ่งฝ่าพวกของตนเข้าไปกัดฝ่ายศัตรูทันทีเพราะไม่ใช่แค่ 4 ตัวดังตอนแรกยังมีพวกที่แอบในป่าอีก

" พี่โครว์เหรอคะ? " เคธี่พยักหน้าก่อนจะถอนอ้อมแขนของตนออกจากเนราไปพยุงเด็กหนุ่มที่บาดเจ็บ สาวเอเชียลุกขึ้นมองหาหมาป่าสีขาวที่เพิ่งเข้ามาช่วยเธอแบบเส้นยาแดงผ่าแปดเมื่อสรุปความได้ว่านั่นคงเป็นสเวนไม่ผิดแน่นอน ในระยะ 70 เมตรนั้นเธอก็ได้เห็นแววตาสีเขียวอมเทาที่ดูเข้มกว่าปกติกำลังขย้ำเหยื่อใต้ร่างอย่างไม่ปรานี จึงรีบวิ่งเข้าไปอย่างเว้นระยะห่างเพื่อตะโกนเรียกเขาให้หยุด การสูญเสียไม่ใช่เรื่องที่น่าพิศมัยเท่าใดนักหากกลายเป็นสงครามที่จะตามมา

" หยุดเดี๋ยวนี้นะสเวน! " หญิงสาวเปลี่ยนโทนเสียงไม่ใช้คำอ้อนวอนแต่เป็นคำบัญชาทำให้เรียกสติสเวนจนเขาหันกลับมามองเธอได้ ปากที่มอมไปด้วยกลิ่นคาวเลือดส่งผลให้เนราเบ้หน้าหนี ด้านโครว์ที่ได้ยินเสียงปล่อยคมเขี้ยวออกจากช่วงขาของอีกฝ่ายและใช้เสียงเรียกภาษาหมาป่าเรียกให้ทุกคนหยุดการต่อสู้เพียงเท่านี้...

...ทุกตัวเดินออกมาจากป่าด้านในที่พากันล้มลุกพัลวันตัวกันเข้าไป จนทรัพยากรธรรมชาติพังไม่เป็น... สเวน ค่อยๆ เดินออกมาหาหญิงสาวที่ทำให้เขาเกือบสติหลุดจนจะฆ่าอีกฝ่ายไม่เช่นนั้นคงได้เกิดปัญหากับพรรคพวกหัวหน้าอีกฝ่ายเป็นแน่ หมาป่ายักษ์สีขาวหมอบลงคลานเข้ามาหาหญิงสาวที่ยืนทำหน้าไม่พอใจที่เขาไม่ฟังคำขอของเธอ แถมยังมีเสียงหงิงๆ เหมือนกับหมาทั่วไปเวลาโดนดุ

" ยังไงก็ยังเป็นสุนัขสินะ " หญิงสาวคิดในใจยามเห็นท่าทีของสเวนเหมือนกับสุนัขที่เธอเลี้ยง อาการเวลาโดนดุแล้วส่งเสียงร้องหงิงๆ หรือตอนเธอยกไม้จะแกล้งลงโทษ ไม่ต่างกันเลย... เธอจึงยื่นมือจะไปจับที่ใบหน้าของเขาทว่าสี่เท้ากลับคลานถอยหลังซ้ำยังเบือนหลบหน้าเธอก่อนจะกลับคืนร่างมนุษย์

" เกิดอะไรขึ้น " เสียงเข้มของสเวนถามเพื่อต้องการคำอธิบายก่อนจะเดินมาบังร่างเนราเพื่อกันเธอออกห่างจากฝ่ายศัตรูที่กลายร่างกลับเป็นมนุษย์พร้อมกับพวกตน

" พวกของท่านมาแย่งอาหารของเราหนะสิ " สเวนมองหันหลังกลับไปมองชายหนุ่มวัย 15 ที่ลูกน้องของคนเข้าไปประคองแทนเคธี่ที่บาดเจ็บ

" จอร์จ นายไปแย่งอาหารพวกนั้นหรือไง " เขาส่งเสียงถามไปด้านหลังอย่างกึกก้องโดยที่แววตายังคงจ้องคาดโทษฝ่ายศัตรู

" ผมไล่กวางตัวนั้นมาก่อน พอกำลังจะกระโจนเข้าพวกนี้ก็ออกมาตัดหน้า "

" พวกนายเป็นพวกอยากได้อะไรต้องได้สินะเป็นผู้ใหญ่กับเด็กอายุเพียง 15 ปีหาเรื่องแบบนี้ ไม่คิดว่าหากคนอื่นรู้จะไม่มองว่าเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็กเหรอไง " อีกฝ่ายกัดฟันกรอดเมื่อไม่สามารถปฏิเสธคำครหาได้ และยิ่งกับสายพันธุ์โบราณอย่างไดร์วูลฟ์แม้พวกตนจะไม่ได้ศรัทธาและนับถือหรือศรัทธา แต่สัญชาตญาณแห่งความเกรงกลัวผู้มีอำนาจเหนือกว่าไม่อาจที่จะหลีกหนีได้ ไม่ว่าจะทางใดพวกตนเข้าข่ายผิดมากกว่าด้วยอีกฝ่ายเป็นเด็ก ซึ่งคนส่วนมากคิดเช่นนั้นไม่ว่าเด็กคนนี้จะแย่งจริงหรือไม่จริงก็ตาม สถานการณ์เงียบอยู่ชั่วขณะหนึ่งจนอีกฝ่ายต้องคำนับให้กับสเวนและโครว์ที่เดินมาเคียงข้างเพื่อนรุ่นน้องคนสนิทเพื่อกดดันอีกฝ่าย ย้ำถึงสถานะที่สูงส่งกว่าเพื่อต้องการให้เรื่องจบเสียที...

23.00 น.

ดวงจันทร์ดูงดงามเฉิดฉายยามจ้องมองจากสถานที่ที่ไร้แสงไฟรบกวนดังในเมือง เนรานั่งขบคิดอยู่บนระเบียงห้องนอนของตนหลังกลับจากหมู่บ้านที่มีงานเลี้ยงต้อนรับเธอยามสองทุ่มถึงสี่ทุ่ม และเมื่อต้องพบเจอเหตุการณ์เกือบเอาชีวิตไม่รอดจึงไม่แปลกที่เธอจะทบทวนความทรงจำวิกฤตนั่นอีกครั้ง แต่ความสุขใจนั้นกลับมีมากกว่าความกลัวในส่วนลึกหากเด็กชายคนนั้นรอดไปได้แม้ตนต้องจบชีวิต สิ่งที่พยายามคิดต่อมาคือสเวนว่าที่สามีของเธอในอนาคตจะเป็นเช่นไร ภาพของกองทัพหมาป่าจากหมู่บ้านของเขาลอยขึ้นมาในหัวยามบุกขย้ำถิ่นฐานของอีกฝ่ายอย่างไร้ความปรานี และภาพตรอมใจจนสิ้นลมดังคำที่เคธี่เคยบอกเธอไว้ แม้จะช่วยอีกชีวิตหนึ่งแต่ก็ยังต้องมีหนึ่งชีวิตมาจบเพราะการจากไปของเธอ แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องน่าปลาบปลื้มใจนัก

ฟึบ! ความเร็วบางสิ่งพุ่งขึ้นมาบนขอบระเบียงทำให้เธอที่นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยถึงกับล้มหงายหลังลงไปพร้อมเก้าอี้ ผู้ต้องหาอันเป็นเหตุส่งผลให้เธอตกใจจนควบคุมการทรงตัวไม่ได้รีบลงจากระเบียงมาประคองเธอขึ้นด้วยความตกใจ

" เน เป็นอะไรหรือเปล่า ผมขอโทษไม่คิดว่าเธอจะตกใจขนาดนี้ " หญิงสาวส่ายหัวไปมาพร้อมจับไปที่ช่วงสะโพกลืมตามองคนที่เริ่มจะคุ้นเคย

" ประตูมีนะคะสเวน " เขาปล่อยมือออกจากหญิงสาวทันทีเมื่อพาเธอนั่งลงกับเก้าอี้ตัวเดิมเสร็จ และล้มเข่าลงข้างหนึ่งก้มหน้าอย่างสำนึกผิด เนราที่กำลังจับช่วงไหล่บีบๆ เมื่อรู้สึกปวดต้องรีบหันหน้าปรามทันที ดูเหมือนว่าประโยคก่อนหน้าอาจจะส่งผลต้อความรู้สึกของอีกฝ่าย

" เนไม่ได้ว่าคุณนะคะ แค่... เอ่อ แค่คิดว่าเดินมาทางประตูอาจจะดีกว่า " เธอยิ้มแห้งๆ หลังจากจบประโยคที่ดูจะไม่ได้ต่างจากตอนแรกเท่าไร

" ผมชินกับการใช้ชีวิตของตัวเอง ต้องขอโทษด้วยต่อไปนี้ผมจะใช้ชีวิตแบบคนปกติ ไม่กระโดด ไม่โหนตัว ไม่วิ่งเร็ว ไม่แปลงกายให้เธอต้องกลัว " ประโยคท้ายสุดเป็นการไขคำตอบของการเงียบมาตลอดทั้งวันของสเวนตั้งแต่เกิดเรื่อง เริ่มต้นจากที่เธอเอื้อมมือไปสัมผัสร่างหมาป่าขาวของเขาและถอยหนีมือเธอแววตาหลุบต่ำ หรือแม้แต่ตอนพาเธอกลับหมู่บ้านแทนที่จะแปลงกายพาเธอกลับมาแต่กลับให้เธออยู่บนหลังของโครว์ส่วนตนเองก็กระโดดตามต้นไม้กลับหมู่บ้าน แม้ตอนงานเลี้ยงแววตาสีเขียวอมเทานั่นก็เอาแต่หลุบลงยามเธอมอง ไร้สิ้นคำถามใดๆ ที่เขามักจะถามความพึงพอใจในทุกสถานการณ์กับเธอเองเสมอ

" คุณคิดว่าเนกลัวเหรอคะ ... เธอถามขึ้นด้วยน้ำเสียงกึ่งไม่พอใจเท่าไรนักที่เขาคิดไปเอง... จริงอยู่ว่าตอนแรกเนตกใจ แต่ไม่ได้กลัว คุณควรใช้ชีวิตแบบที่คุณเคยใช้ ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน... เธอลุกขึ้นเดินไปที่บานประตูเพื่อจะกลับเข้าห้องพลางชำเลืองปรายตามองเขาที่ยังนั่งคุกเข่าราวกับรอคำสั่งเธออย่างหงุดหงิดใจ เพราะเธอไม่ชอบที่จะยืนอยู่เหนือผู้อื่นราวกับเป็นเจ้าชีวิต... คุณหนะเป็นมนุษย์ มนุษย์ที่มีพลังวิเศษจะแปลงกายเป็นหมาป่าได้ อย่ามองว่าตัวเองไม่ใช่คน เนไม่อยากให้คุณทำเหมือนเนเป็นเจ้าชีวิต คุณมีอิสระนะคะสเวน เนจะไม่มีความสุขหากต้องให้คนคนหนึ่งเดินตามทางที่เขาคิดว่าเนชอบ..." น้ำเสียงเรียบนิ่งของเธอทำให้เขานิ่งงันมากกว่า มันทั้งปลอบประโลมและประชดประชันไปในคราวเดียวกัน หญิงสาวเดินเข้ามาขึ้นเตียงนอนหันหลังให้กับเขาที่กำลังจะเดินเข้ามา เสียงประตูบานเลื่อนค่อยๆ ปิดลงทว่ากลับไม่ได้เป็นไปตามความต้องการ เธอไม่ปิดสนิทเพราะคิดว่าเขาคงตามเธอเข้ามานอนในห้อง แต่ที่ไหนได้เขากลับใช้มือปิดประตูเพื่อไม่ให้ยุงเข้าไปในห้องและกลับมานั่งในท่าล้มเข่าข้างหนึ่งเช่นเดิม...

...เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง หญิงสาวพลิกตัวเปลี่ยนท่านอน ขณะเดียวกันก็ลืมตาสะลืมสะลือพบว่าบนเตียงไม่ได้มีเขาอยู่ เพราะจำได้ว่าเขาบอกจะนอนห้องเดียวกัน เธอจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ ห้องและที่โซฟาขนาดใหญ่กึ่งที่นอน สเวนเป็นคนสุภาพและให้เกียรติเธอเขาอาจจะนอนอยู่บนนั้นซึ่งไม่มี และสิ่งที่ไม่อยากคิดพลันเกิดขึ้นในสมองทันที หลังผ้าม่านสีทึบที่เป็นฉากกั้นบานประตูเลื่อนไปสู่ระเบียงเธอตัดสินใจลุกออกจากเตียงเพื่อเปิดบานประตูออกทันที

" ทำไมคุณมาอยู่ตรงนี้คะ? ... คำถามมาพร้อมเสียงตะคอก... คุณอยากไม่สบายเหรอ "

" ผมไม่กล้า "

" หา! ... เธออุทานพร้อมเท้าสะเอวซึ่งทำให้เขาที่ยังนั่งคุกเข่าผงะกับอารมณ์ที่เริ่มหงุดหงิดของเธอไปนิด... ไม่กล้าอะไรค? "

" เน ไม่พอใจผมหลายๆ เรื่อง เธอโกรธอยู่ ผมไม่กล้าเข้าไปในห้องหากไม่ได้รับคำสั่งจากเธอก่อน "

" พระเจ้า... เธออุทานเบาๆ ออกมาอีกครั้งพลางถอนหายใจ สำหรับคนนี้แล้วมันไม่ใช่การพูดเล่นหรือประชดแต่เป็นความจริงแท้ที่ยิ่งความแท้เสียอีก... ถ้าเนไม่ออกมาคุณจะนั่งแบบนี้ไปถึงเมื่อไร "

" จนกว่าเธอจะยกโทษ "

" งั้นถ้าเนไม่ยกโทษให้ คุณไม่ต้องนั่งไปเป็นสิบๆ วันหรอคะ "

" ถ้าเธอต้องการผมก็ต้องทำ... เขาตอบกลับทันทีโดยไม่เว้นช่องไฟ... แต่อาจจะมีแอบหนีไปหาอะไรกินบ้าง ไม่ก็หนีไปอาบน้ำตอนเนเผลอ ผมกลัวว่ากลิ่นตัวอาจจะเล็ดลอดเข้าไปในห้องได้ "

" ฮะ! ... เธอถอนหายใจดังๆ ให้เขารู้ว่ากำลังไม่พอใจแบบสุดขีดก่อนเสยผมยาวๆ ของเธอขึ้นสั่งให้เขากลับเข้าห้อง... เข้าไปนอนในห้องเถอะข้างนอกอากาศเย็นแถมยังมียุงอีก " ชายหนุ่มยังคงทำหน้าแบบเดิมประโยคแค่นี้คงไม่พอให้เขาเคลื่อนตัวได้ ต้องการมากกว่านี้ ปรารถนาที่จะให้เสียงของเจ้าสาวบอกว่ายกโทษให้แต่ทว่า...

" ถ้าคุณไม่ลุก เนจะหอบที่นอนมานอนตรงนี้ด้วยนะ " ร่างสูงเด้งตัวขึ้นทันทีเมื่อได้ยินประโยคเอาจริงของว่าที่เจ้าสาว ผิดคาดกับที่เขาต้องการแต่ไม่สามารถทนให้เนราออกมานอนอยู่ข้างนอกได้... เมื่อเห็นว่าได้ผลเนราจึงเดินกลับเข้าห้องล้มตัวลงนอนบนเตียงพร้อมดึงผ้าห่มคลุมตัวเตรียมจะหลับต่อเพราะเธอยังต้องการเวลาหลับอีกหลายชั่วโมง เสียงบานประตูเลื่อนปิดลงทำให้เธอหันกลับไปมองอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าสเวนเข้ามาในห้องแล้ว แต่การหันกลับไปครั้งนี้เธอไม่รู้ว่าเขากระโดดขึ้นเตียงมานอนตอนไหน รู้แค่ว่าจมูกของเธอแตะกับจมูกโด่งแหลมของเขาจนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดปลายจมูกของกันและกัน

" หอมจัง " น้ำเสียงอ่อนโยนของสเวนเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น แววตาสีเขียวอมเทาจ้องไม่วางคนกำลังเขินอายหลุบใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อลงหลีกหนีดวงตาที่เริ่มฉายความเจ้าเล่ห์

" ปะ ไป นอนที่โซฟาค่ะ " เธอค่อยๆ เอ่ยคำสั่งกับเขาอย่างตะกุกตะกัก

" ผมนอนบนเตียงกับเนไม่ได้เหรอ " คำถามตรงไปตรงมาทำให้เธอแทบรุดหน้าหาผ้าห่มที่กำแน่นดึงขึ้นมาถึงปลายจมูก เขาไม่ได้แกล้งแต่ต้องการจริงๆ เธอรู้ได้จากเสียงและแววตาที่ยังคงจับจ้องไม่หนีราวกับกดดันเค้นคำตอบ

" ไม่ได้! ... เธอลุกพรวดขึ้นมานั่ง พร้อมชี้นิ้วออกไปยังโซฟากึ่งที่นอนขนาดใหญ่... ไปนอนที่โซฟา เดี๋ยวนี้ " เนราเน้นคำสุดท้ายชัดเจนทำให้สเวนเด้งตัวเองออกจากเตียงทันที ความเร็วของเขาที่เหมือนกับลิงโดดข้ามต้นไม้ทำให้เธอเหวอไปชั่วขณะก่อนจะดึงสติกลับมาอีกครั้งหากเธอแสดงความตกใจหรือผวาคืนนี้คงได้นั่งขอโทษขอโพยกันยันเช้า อีกฝ่ายคงได้นั่งทำหน้าหงอรู้สึกผิดแม้จะเป็นเรื่องน้อยนิด หึ... เสียงหัวเราะในลำคอพร้อมรอยยิ้มที่อมยิ้มของหญิงสาวทำให้สเวนถึงกับตาค้างไปชั่วขณะราวกับโลกเป็นสีสดใสขึ้นมาทันตาทั้งๆ ที่ในห้องมีเพียงแสงสลัวๆ เท่านั้น เธอส่ายหน้าพลางกรุ้มกริ่มกับปฏิกิริยาของเขาที่รับคำสั่งและทำตามทันตาเห็นโดยไม่ต้องให้รอ สั่งปุ๊บทำปั๊บเหมือนกดรีโมท

" ฝันดีค่ะ " เธอล้มตัวลงนอนก่อนบกประโยคฝันดีให้เขาได้คลายความกังวล และเพื่อเธอจะได้นอนหลับอย่างสบายใจไร้ความกังวลว่าเขาจะไม่นอนไปด้วย