บทที่ 11 หนุ่มคนสนิท

2 เดือนผ่านไป

ชาลิสาเดินทางมาที่สนามบินสุวรรณภูมิ เธอมารับไบรอัน หนุ่มคนสนิทที่เดินทางกลับจากทำงานที่ประเทศอังกฤษ ระหว่างรออยู่ในร้านกาแฟ เธอสั่งอเมริกาโนเย็นไม่ใส่น้ำตาลอย่างที่เคยชอบดื่มเป็นประจำ แต่พอเธอยกขึ้นดื่ม เธอก็อาเจียนพุ่งพรวดออกมาทันที เธอวิ่งไปที่ถังขยะ และอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุง คนที่เดินผ่านไปผ่านมามองด้วยความสงสัย จนหญิงสาวที่อยู่ในร้านกาแฟต้องมาช่วยดูอาการ

“ไหวไหมคะ” หล่อนเดินเข้ามาลูบหลังให้อย่างไม่รังเกียจ

“ไหว... ไหวค่ะ ขอบคุณมากนะคะ เดี๋ยวฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน” ชาลิสาเดินออกไปทันทีด้วยความอับอาย เธอไม่เคยอ้วกในที่สาธารณะแบบนี้มาก่อน พอเข้าห้องน้ำได้ เธอก็อ้วกอีกรอบจนเหนื่อยหอบ นี่เธอเป็นอะไรกัน... ช่วงหลังมานี้กินไม่ได้ อะไรที่เคยชอบกินก็เหม็นไปหมด ระหว่างที่เธอกำลังบ้วนปาก เสียงโทรศัพท์เธอดังขึ้น

“เบบี๋ อยู่ไหน ไอมาถึงแล้ว” ไบรอันส่งเสียงหวานๆ มาหาหญิงสาว ชาลิสาอมยิ้ม แม้จะเวียนหัวไม่น้อยก็ตาม

“อยู่ในห้องน้ำ ยูอยู่ตรงไหน”

“หน้าประตูทางออกที่ 10 ไอรอยูอยู่ตรงนี้นะคนดี”

“โอเคค่ะที่รัก แล้วเจอกัน” เธอกดวางสายโทรศัพท์และหันมาจัดการกับตัวเองต่อ เธอหยิบทิชชูซับน้ำที่ปาก ก่อนจะเติมแป้ง เติมลิปสติกที่ใบหน้าให้ดูสดใสขึ้น

ชาลิสาเดินไปที่ประตู 10 เธอเห็นไบรอันกำลังนั่งรออยู่ก็รีบเดินเข้าไปหา เธอไม่เจอหน้าเขามา 3 เดือน คิดถึงจะแย่ พอเดินไปใกล้ ไบรอันลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามากอดแนบแน่น ชาลิสาอึ้งไปนิดหน่อย เพราะเธอยังไม่ได้ตกลงปลงใจที่จะเป็นแฟนกับเขา แต่พอได้รับอ้อมกอดนี้เธอก็รู้สึกดีไม่น้อย มันช่างอบอุ่นเหลือเกิน

“คิดถึงยูจัง”

“ไอก็คิดถึงเหมือนกัน คิดถึงม๊ากมาก” ชาลิสาลากเสียงยาว เธอทำหน้าตาออดอ้อนอย่างน่ารัก

“หิวจังเลย ไปหาอะไรกินกันเถอะ”

“ได้สิ ยูอยากกินอะไร วันนี้ไอจะเลี้ยงยูเอง ต้อนรับการกลับเมืองไทยอีกครั้ง”

“อาหารญี่ปุ่น อยากกินแซลมอน” ไบรอันเดินกอดเธอไปตลอดทาง ชาลิสายิ้มกว้าง

“ได้สิ แต่ยูขับรถนะ วันนี้ไอเวียนหัว เมื่อกี๊ก็อ้วก” ชาลิสาบอก ไบรอันหยุดฝีเท้าและหันมามองเธออย่างตกใจ

“เป็นอะไรมากหรือเปล่า ไหวไหม ไอว่ายูไปหาหมอก่อนดีกว่า”

“ไหวค่ะ ไม่ได้เป็นอะไรมาก สงสัยช่วงนี้คงงานเยอะไปหน่อย ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

“ไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไง ยูเป็นคนที่ไอแคร์มากที่สุดนะ” ไบรอันเอามือขึ้นอังหน้าผาก ชาลิสายิ้มหวาน เพราะนิสัยน่ารัก อบอุ่น เอาใจใส่แบบนี้นี่ไง ถึงทำให้เธอตกหลุมรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น

“ขอบคุณนะ แต่ไอไม่เป็นไรจริงๆ ไปเถอะ หิวแล้ว” ชาลิสาจูงมือเขาไปที่ลานจอดรถ ไบรอันมองตามอย่างเป็นห่วง

ช่วงที่ไปกินอาหารญี่ปุ่น ชาลิสาก็มีอาการเวียนหัวอีกรอบ แต่เธอพยายามฝืน โชคดีที่ยังไม่เหม็นอาหารญี่ปุ่นพวกนี้ เธอจึงกินได้มากเป็นพิเศษ ไบรอันกลับมาคราวนี้ เขาดูแลเอาใจเธอกว่าเดิม อาจเป็นเพราะความคิดถึงก็ได้

“พรุ่งนี้หยุดงานไหม” เขาถาม

“หยุดสิ”

“ถ้าหยุด... ไอจะชวนยูไปเที่ยวพัทยา อยากไปพักผ่อนใกล้ๆ” เขาชวน สายตาของเขาสื่อความหมายได้เป็นอย่างดี

“ค้างคืนไหม”

“ค้างสิ เราไปนอนที่นั่นสักคืน ยูโอเคไหม” เขาถามความรู้สึกของเธอก่อน ชาลิสามองเขาอย่างยิ้มๆ ผู้ชายชวนผู้หญิงไปเที่ยวต่างจังหวัดแบบนี้คงมีอยู่เรื่องเดียว จะว่าไปเธอกับเขาคุยกันมานานเกือบปีแล้ว มันคงถึงเวลาที่เหมาะสมแล้วล่ะ

“โอเค” เธอตอบสั้นๆ และก้มหน้าหลบสายตาอย่างเอียงอาย ไบรอันมองหญิงสาวที่ทำท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูอย่างรักใคร่ เขาเป็นคนเปิดเผยเช่นเดียวกับเธอ ทำให้ความสัมพันธ์ครั้งนี้เป็นไปอย่างเรียบง่าย ราบรื่น และแฮปปี้กันทั้งสองคน