บทที่ 3 ร่างกายที่ทรยศ

บทที่ 3

ร่างกายที่ทรยศ

ทันทีที่เสียงล็อกประตูดิจิทัลห้องพักดังขึ้น ก็เป็นสัญญาณว่าเขาได้กลับเข้าสู่พื้นที่ปลอดภัยของตนเองแล้ว ร่างที่เคยฝืนยืนอย่างมั่นคงต่อหน้าลีออนก็พังทลายลงในพริบตา นาวินทรุดฮวบลงกับพื้นห้องโถงที่เย็นเยียบราวกับสายป่านที่ถูกขึงตึงมาตลอดทั้งคืนได้ขาดสะบั้นลง

“อึก... แฮ่ก...”

เสียงหอบหายใจของนาวินดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องอพาร์ตเมนต์ที่เงียบสงัด หน้าผากเนียนมีเม็ดเหงื่อผุดซึมออกมาจนเปียกชื้น แว่นตากรอบหนาที่ใช้พรางตัวถูกถอดทิ้งอย่างไม่ไยดี ดวงตาสีนิลที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้ฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตาจากความทรมานที่พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน

นี่มันไม่ใช่อาการฮีทตามปกติที่เขาเคยเผชิญ แต่มันคือฮีทเทียม (Induced Heat[1]) ที่เกิดจากการถูกกระตุ้นด้วยฟีโรโมนของอัลฟ่าที่เป็นคู่แห่งโชคชะตาในระยะประชิด

กลิ่นวานิลลาที่นาวินพยายามกักขังไว้ใต้ผิวหนังด้วยยากดกลิ่นโดสสูง บัดนี้มันกำลังดิ้นรนและระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่งจนอบอวลไปทั่วห้อง กลิ่นหอมหวานปานขนมที่อบเสร็จใหม่ๆ อบอวลไปทุกทิศทาง แต่มันกลับเป็นกลิ่นที่นำมาซึ่งความอัปยศสำหรับภารกิจของเขา

นาวินใช้เล็บจิกเข้าที่พรมเช็ดเท้าจนปลายนิ้วขึ้นสีขาวซีด ร่างกายของเขาร้อนรุ่มเหมือนมีไฟลามเลียอยู่ใต้ผิวหนัง และลึกลงไปในสัญชาตญาณ...

เขากำลังโหยหากลิ่นมิ้นต์หนาวเย็นยะเยือกของลีออนอย่างน่าสมเพช

“ไม่... อย่าจำ... อย่าโหยหามัน...”

นาวินพึมพำกับตัวเองเสียงพร่า

ภาพใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาคมกริบ นัยน์ตาสีฟ้าอ่อน ผมสีบลอนด์ทองพลิ้วไสวยามขยับของลีออนลอยเข้ามาในหัวอย่างไม่หยุดหย่อน กลิ่นมิ้นต์ที่เย็นสดชื่นแต่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบและอำนาจครอบงำยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกไม่จางหาย ความทรงจำตอนที่เดินสวนกัน ตอนที่ลีออนหยุดฝีเท้าและจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ ความร้อนแรงจากร่างกายของอัลฟ่าผู้นั้น ยังคงหลอกหลอนจนเขารู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งไขสันหลัง

นาวินพยายามพยุงร่างกายที่อ่อนแรงราวกับขี้ผึ้งลนไฟ ลากสังขารไปยังห้องน้ำที่อยู่ลึกเข้าไป เขาเปิดน้ำในอ่างอาบน้ำทิ้งไว้โดยไม่สนว่าจะเป็นน้ำเย็นหรือน้ำร้อนก่อนก้าวลงไปทั้งชุดสูทสีเทา น้ำเย็นจัดที่สัมผัสผิวช่วยเรียกสติคืนมาได้เพียงชั่วครู่ แต่มันไม่อาจดับไฟแห่งความโหยหาที่ลุกโชนอยู่ในกระแสเลือดได้เลย

เขาก้มลงมองเงาสะท้อนของตัวเองในน้ำ ใบหน้าของโอเมก้าที่แสร้งเป็นเบต้าบัดนี้แดงซ่านด้วยความใคร่ ดวงตาเลื่อนลอยอย่างน่ารังเกียจ

นาวินเกลียดสภาพนี้ของตัวเองที่สุด เขาเกลียดความอ่อนแอของโอเมก้า เกลียดธรรมชาติที่สร้างให้เขาต้องยอมสยบต่ออัลฟ่า และเหนือสิ่งอื่นใด เขาเกลียดลีออนที่เพียงแค่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็สามารถทำลายเกราะกำบังที่เขาสร้างมานับปีให้พังทลายลงได้ในพริบตา

“นายมันน่าสมเพช นาวิน...”

เขาเค้นเสียงด่าตัวเอง พลางวักน้ำเย็นล้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง

แต่ความทรมานยังไม่สิ้นสุด รอยแผลเป็นจางๆ ที่ต้นคอรอยกัดขู่ที่อัลฟ่าสารเลวคนนั้นเคยทิ้งไว้ในอดีต บัดนี้มันกลับมาแดงช้ำและเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง รอยกัดที่ไม่ใช่พันธะแห่งรัก แต่เป็นรอยที่ตีตราว่าเขาคือเหยื่อที่ถูกล่า มันกำลังประท้วงเมื่อได้รับกลิ่นของอัลฟ่าตนใหม่ที่ทรงพลังกว่า รอยนั่นเตือนใจเขาถึงความเจ็บปวดในอดีต และความแค้นที่มีต่อตระกูลไวท์ที่พรากพี่ชายของเขาไป

นาวินกัดริมฝีปากจนได้รสคาวเลือด สติที่เหลือเพียงน้อยนิดบอกให้เขาต้องรีบจัดการก่อนที่จะเสียสติไปมากกว่านี้

เขาตะเกียกตะกายขึ้นจากอ่างน้ำลากร่างเปียกโชกไปที่โต๊ะหัวเตียง มือที่สั่นระริกเอื้อมไปหยิบกล่องยาโลหะที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นหัวเตียง เขาเปิดมันออกและหยิบเข็มฉีดยาฉุกเฉินที่มีตัวยาสีฟ้าเข้มข้นออกมา

นี่คือยากดประสาทและระงับฮีทระดับวิกฤต (Emergency Neutralizer[2]) ผลข้างเคียงของมันรุนแรงจนโอเมก้าทั่วไปไม่กล้าใช้ เพราะมันจะเข้าไปกดทับสัญชาตญาณอย่างโหดร้ายและอาจทำให้หัวใจวายได้ แต่นาวินไม่มีทางเลือกอื่น

ฉึบ!

เขาปักเข็มลงที่ต้นแขนอย่างแรงโดยไม่รอไล่ฟองอากาศ ดันตัวยาเข้มข้นเข้าสู่ร่างกายโดยตรง ความรู้สึกเหมือนถูกน้ำแข็งขั้วโลกฉีดเข้าสู่กระแสเลือดแล่นพล่านไปทั่วร่าง กล้ามเนื้อทุกส่วนกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง นาวินล้มลงไปนอนขดตัวบนพื้นห้อง ฟันกระทบกันเสียงดังกึกๆ จากความหนาวเหน็บที่ขั้วหัวใจ

ความร้อนรุ่มที่เคยแผดเผาหายไปในพริบตา และแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังขาดใจตาย

เขานอนนิ่งอยู่บนพื้นกระเบื้องที่เย็นเฉียบ ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความสมเพชตัวเอง ท่ามกลางความเงียบงันและฤทธิ์ยาที่กำลังกัดกินประสาท กลิ่นวานิลลาที่เคยพลุ่งพล่านเริ่มจืดจางและมอดดับลงในที่สุด

“พี่คามิน...”

นาวินพึมพำเรียกชื่อพี่ชายด้วยเสียงที่แหบพร่า

“ผมไม่ยอม... ผมจะไม่ยอมแพ้โชคชะตาบ้าๆ นี่เด็ดขาด”

เขานอนพักอยู่ครู่ใหญ่เพื่อให้ร่างกายปรับตัวเข้ากับฤทธิ์ยาอันตราย เมื่อความสั่นเทาเริ่มทุเลาลง นาวินก็พยุงตัวขึ้นนั่งพิงขอบเตียง เขาใช้มือที่ไร้เรี่ยวแรงเช็ดน้ำตาและรวบรวมเศษเสี้ยวของจิตวิญญาณกลับคืนมา

ความแค้นที่เคยถูกบดบังด้วยความต้องการทางกาย บัดนี้มันกลับมาคมชัดและเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม เป้าหมายของเขาชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ ลีออน ไวท์ คือศัตรู และไม่ว่าร่างกายจะกรีดร้องโหยหากลิ่นมิ้นต์นั้นเพียงใด เขาก็จะใช้ความเกลียดชังเป็นโล่กำบัง

นาวินหยิบผ้าขนหนูมาซับผมที่เปียกชื้น เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนคอปิดมิดชิดเพื่อซ่อนรอยแผลที่ต้นคอเอาไว้ให้ลึกที่สุด

เขาก้าวไปที่โต๊ะทำงานที่มีคอมพิวเตอร์หลายจอตั้งอยู่ แสงสีฟ้าส่องสะท้อนใบหน้าที่ซีดเผือดและเหนื่อยล้า นาวินหยิบหน่วยความจำสำรองที่ขโมยมาได้ออกมาวางบนโต๊ะ ข้อมูลในนี้คือเหตุผลที่เขาต้องเสี่ยงชีวิตและต้องทนกับความอัปยศเมื่อครู่ เขาเสียบมันเข้ากับเครื่องคอมพิวเตอร์และเริ่มเข้ารหัสผ่านที่ซับซ้อน

วินาทีที่หน้าต่างข้อมูลแรกปรากฏขึ้น แววตาของนาวินก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็ง

“มาดูกัน... ว่าภายใต้หน้ากากอัลฟ่าผู้สูงส่ง นายซ่อนความโสมมอะไรไว้บ้าง ลีออน ไวท์”

ความเงียบสงัดปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงรัวคีย์บอร์ดที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง นาวินจมดิ่งลงไปในโลกแห่งข้อมูล ปล่อยให้ความแค้นนำทาง โดยหารู้ไม่ว่ากลิ่นมิ้นต์ที่เขาพยายามลบออกจากสมองนั้น ไม่ได้หายไปไหน แต่มันกำลังจะกลายเป็นบ่วงที่รัดคอเขาให้แน่นขึ้นกว่าเดิมในเช้าวันพรุ่งนี้

----------------------------------------------------------------

[1] Induced Heat “ฮีทเทียม” หรือ “ฮีทที่ถูกเหนี่ยวนำ” ตามปกติโอเมก้าจะมีรอบฮีทตามธรรมชาติ (เช่น เดือนละครั้ง) แต่ Induced Heat คืออาการฮีทที่เกิดขึ้น “นอกรอบ” หรือเกิดขึ้นทันทีโดยไม่ได้ตั้งตัว

[2] Emergency Neutralizer ตัวทำลายฤทธิ์ฉุกเฉิน นคือ “ยาตัดวงจรฮีทขั้นรุนแรง” ที่ทำหน้าที่เหมือนปุ่ม Shut Down ร่างกายเพื่อหยุดอาการฮีทในทันที

----------------------------------------------------------------

โปรดติดตามตอนต่อไป...

+-+-+

มาตามดูกันว่า นาวินจะต่อสู้กับสัญชาตญาณของตัวเองไปได้สักเท่าไหร่!

ชอบกดติดตาม กดใจ คอมเมนต์ไว้ได้นะคะ นักเขียนจะได้มีกำลังเขียนงานต่อจ้า