บทที่ 4 บ่วงแห่งโชคชะตา

บทที่ 4

บ่วงแห่งโชคชะตา

ความเงียบสงัดในห้องทำงานส่วนตัวของนาวินถูกทำลายด้วยเสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์ที่ทำงานหนัก แสงสีฟ้าจากหน้าจอหลายจออาบไล้ใบหน้าที่ยังคงซีดเซียวจากฤทธิ์ยาตัดวงจรฮีท ร่างกายของเขายังคงสั่นเทาอยู่ลึกๆ ทุกครั้งที่ขยับตัว แต่อาการร้อนรุ่มปานไฟเผานั้นถูกกดทับไว้ใต้ความเย็นยะเยือกของสารเคมีเรียบร้อยแล้ว

นาวินจ้องมองแถบสถานะถอดรหัสในแท็บเล็ตของลีออนที่กำลังวิ่งไปอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวังและความหวาดระแวง ข้อมูลในเครื่องนี้คือกุญแจสำคัญที่จะเปิดโปงความโสมมของตระกูลไวท์

45%... 62%... 88%... 100% Complete.

“มาดูกันว่านายซ่อนอะไรไว้... ลีออน”

นาวินรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลลับที่ถูกเข้ารหัสซ้อนไว้อย่างแน่นหนา ไฟล์นับร้อยปรากฏขึ้น แต่มีโฟลเดอร์หนึ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาที่สุด มันถูกตั้งชื่อว่า K.A. Project ซึ่งนาวินรู้ทันทีว่ามันหมายถึง คามิน อนันต์

เขารีบคลิกเข้าไป สิ่งแรกที่พบคือไฟล์วิดีโอจากกล้องวงจรปิดที่ถูกรวบรวมมาจากหลายสถานที่ นาวินเลือกไฟล์ที่บันทึกไว้เมื่อสองปีก่อนในช่วงสัปดาห์ที่คามินเสียชีวิต ภาพในวิดีโอแสดงให้เห็นว่าคามินกำลังยืนโต้เถียงกับลีออนในสถานที่ที่ดูเหมือนโกดังลับแห่งหนึ่ง ลีออนในตอนนั้นดูเคร่งเครียดและดุดันกว่าที่นาวินเคยเห็น เขากระชากแขนคามินไว้อย่างแรงราวกับจะกักขัง แต่สิ่งที่ทำให้นาวินสะดุดใจคือเสียงในคลิปที่ถูกบันทึกไว้ได้ในบางช่วง

“คามิน! อย่าออกไปคนเดียวเด็ดขาด นายไม่รู้หรือไงว่ามันกำลังตามล่านายอยู่!”

เสียงของลีออนตวาดกร้าว แววตาที่มองพี่ชายของเขามันไม่ใช่แววตาของฆาตกร แต่มันคือแววตาของคนที่กำลังกลัวว่าจะเสียอะไรบางอย่างไป

“ผมไม่อยู่ลีออน! ตระกูลของคุณนั่นแหละที่ทำลายผม! รอยกัดที่คอผมนี่ไง หลักฐานความเลวทรามของพวกคุณ!”

คามินตะโกนกลับพร้อมกระชากคอเสื้อเปิดให้เห็นรอยแผลแดงก่ำที่ต้นคอ

นาวินเบิกตากว้าง มือที่จับเมาส์สั่นระริก รอยกัดขู่แบบเดียวกับเขา? พี่คามินก็โดนกัดขู่เหมือนกันอย่างนั้นหรือ?

และจากคำพูดของคามิน ลีออนอาจไม่ใช่คนทำ แต่คามินเชื่อว่าเป็นฝีมือของคนในตระกูลไวท์

นาวินรีบเปิดไฟล์เอกสาร P*F ที่แนบมาในโฟลเดอร์เดียวกัน มันคือบันทึกการสืบสวนภายในของลีออน ข้อมูลระบุว่าลีออนกำลังแอบสืบหาตัวอัลฟ่าลึกลับที่ลอบเข้ามาทำร้ายโอเมก้าในเขตการปกครองของเขา ลายเซ็นและบันทึกส่วนตัวของลีออนระบุชัดเจนว่าเขาพยายามหาทางลบรอยกัดและตามหาตัวผู้บงการที่ทำเรื่องนี้เพื่อช่วยคามิน

“เป็นไปไม่ได้... แล้วอุบัติเหตุคืนนั้นล่ะ?”

นาวินพึมพำกับตัวเองอย่างสับสน

เขาเลื่อนหาไฟล์บันทึกวันที่คามินเสียชีวิต แต่วินาทีนั้นเอง หน้าจอคอมพิวเตอร์จอที่สามก็กะพริบเป็นสีแดงจ้า แจ้งเตือนความผิดปกติของระบบรักษาความปลอดภัย

WARNING : REMOTE ACCESS DETECTED SOURCE : WHITE TOWER SERVER - LOCATION TRACING...

“บ้าน่า! เขาแกะรอยกลับมาได้ยังไงกัน!”

นาวินสบถดังลั่น เขาเพิ่งรู้ตัวว่าแท็บเล็ตเครื่องนี้ถูกตั้งโปรแกรมให้ส่งสัญญาณจีพีเอสผ่านดาวเทียมทันทีที่มีการเปิดไฟล์ลับระดับ S มันไม่ได้ใช้เครือข่ายอินเทอร์เน็ตทั่วไปที่เขาเตรียมการป้องกันไว้ แต่มันใช้ระบบสื่อสารส่วนตัวของตระกูลไวท์!

นาวินรีบดึงหน่วยความจำออกและกดคำสั่งลบและทำลายร่องรอยการเข้าถึงทันที เขาคว้ากระเป๋าเตรียมหนีออกจากอพาร์ตเมนต์ แต่เสียงสัญญาณเตือนที่ประตูดิจิทัลก็ดังขึ้นเสียก่อน

ติด... ติด... ติด... แกร็ก!

หัวใจของนาวินแทบหยุดเต้น ประตูถูกเปิดออกอย่างง่ายดายด้วยรหัสมาสเตอร์ที่เขาไม่เคยรู้ว่ามี ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มก้าวเข้ามาในห้องที่มืดสลัว แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนเข้ากับดวงตาคมกริบสีฟ้าอ่อนของลีออนที่ดูดุดันปานราชสีห์ที่เจอเหยื่อ

กลิ่นมิ้นต์หนาวเย็นพุ่งเข้าปกคลุมทั่วห้องในพริบตา มันรุนแรงและมีอำนาจครอบงำจนนาวินรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ฤทธิ์ยาที่เพิ่งฉีดไปเริ่มประท้วงอีกครั้งเมื่อคู่แห่งโชคชะตายืนอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว

“นายคิดจริงๆ เหรอ... ว่าจะขโมยของจากฉันแล้วหนีพ้น?”

เสียงทุ้มต่ำของลีออนดังก้องสะท้อนความเย็นชา

นาวินคว้าปืนพกกระบอกเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะขึ้นมาเล็งไปที่ลีออน มือของเขาสั่นเทาด้วยความล้าและความกดดัน

“อย่าเข้ามา! ไม่งั้นผมยิงจริงๆ นะ!”

ลีออนไม่แม้แต่ชะงักฝีเท้า เขาก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง กลิ่นมิ้นต์หนาวเย็นยะเยือกรุนแรงขึ้นทำให้นาวินหายใจติดขัด

“ยิงสิ... ถ้าคิดว่านิ้วของนายเร็วพอกว่าสัญชาตญาณที่สั่งให้ทิ้งตัวลงแทบเท้าฉัน”

ลีออนหยุดยืนตรงหน้ากระบอกปืน สายตาของเขาไม่ได้มองอาวุธ แต่มองลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลของนาวินที่วาววับไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความแค้นและความสับสน แล้วสายตาของอัลฟ่าหนุ่มก็เลื่อนไปหยุดอยู่ที่ลำคอของนาวิน... จุดที่รอยกัดขู่สีช้ำโผล่พ้นปกคอเสื้อนอนออกมา

“รอยนั่น... ใครเป็นคนทำนาย?”

ลีออนพูดด้วยน้ำเสียงเบาลง แต่กลับแฝงไปด้วยความเดือดดาลที่ปิดไม่มิด

“ไม่ใช่เรื่องของนาย!”

นาวินตวาดกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ลีออนขยับเข้าประชิดตัวนาวินจนหน้าอกชนกับปลายกระบอกปืน เขาใช้มือหนาคว้าข้อมือของนาวินแล้วบิดออกอย่างง่ายดายจนปืนร่วงลงกับพื้น ก่อนดันร่างของนาวินให้แผ่นหลังติดกับโต๊ะทำงาน กลิ่นวานิลลาของนาวินพุ่งออกมาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อถูกอัลฟ่ากดดันในระยะประชิด

“มันเป็นเรื่องของฉันแน่... เพราะรอยกัดนั่น มันเป็นรอยเดียวกับที่อยู่บนคอของคามิน”

ลีออนกระซิบข้างใบหูนาวิน ท่าทางของเขาคุกคามแต่กลับมีความโหยหาบางอย่างซ่อนอยู่

“นายแฮ็กข้อมูลไปแล้วนี่ ก็น่าจะรู้นะว่าฉันกำลังตามล่าไอ้คนที่ทำเรื่องนี้อยู่”

นาวินจ้องมองใบหน้าคมหล่อเหลาที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ ความร้อนจากร่างกายของลีออนทำให้อาการฮีทเทียมเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้

“ถ้าอย่างนั้น... นายก็บอกมาสิ! ว่านายฆ่าพี่ชายฉันทำไม!!”

“ฉันไม่เคยฆ่าคามิน... คามินคือคนเดียวที่ฉันอยากปกป้องพอๆ กับที่ฉันอยากขังนายไว้ตอนนี้!”

ลีออนเชยคางนาวินขึ้น สายตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากที่สั่นระริก

“ข้อมูลที่นายเห็นเป็นแค่เศษเสี้ยวเดียว ถ้าอยากรู้ความจริงทั้งหมด นายต้องมากับฉัน”

เสียงไซเรนจากรถรักษาความปลอดภัยของตระกูลไวท์เริ่มดังแว่วมาที่ด้านล่างอาคาร ลีออนมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนหันกลับมามองโอเมก้าในอ้อมแขน

“ตึกนี้ถูกล้อมไว้หมดแล้วนาวิน ถ้าไม่อยากถูกคนที่ฆ่าคามินตามหาเจอ แล้วกลายเป็นคนต่อไป นายต้องไปอยู่ที่คฤหาสน์ของฉันในฐานะคู่หมั้นของลีออน ไวท์”

บ่วงแห่งโชคชะตาถูกโยนลงมาตรงหน้า นาวินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้าวเข้าไปในกับดักหอมกลิ่นมิ้นต์นี้ เพื่อหาคำตอบว่าใครคือคนร้ายตัวจริงที่ทำลายชีวิตเขากับพี่ชาย

+-+-+

ฝากติดตามตอนต่อไป...

+-+-+

และแล้วนาวิน ก็หนีบ่วงแห่งโชคชะตาไม่พ้น! มาเอาใจช่วยนาวินกันค่า แต่ถ้าชอบลีออนก็ไม่ว่ากัน 555

ชอบกดใจ กดติตตามไว้เลย ตอมเมนต์บอกรักพระเอกก็ได้ นักเขียนอยากอ่าน 55