พันธะต้องห้าม : Fated to Bind [Omegaverse]

พันธะต้องห้าม : Fated to Bind [Omegaverse]

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-01
Oleh:  CARAMELOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
Belum ada penilaian
13Bab
247Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เขาเข้ามาเพื่อทำลาย... แต่กลับผูกมัดหัวใจตัวเองไว้กับความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันถอนตัว ยิ่งเข้าใกล้ความจริง พันธะกลับยิ่งรัดแน่นกว่าโซ่ตรวน ยิ่งอยากแก้แค้น หัวใจยิ่งไม่อาจปฏิเสธคนตรงหน้า...

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 กลิ่นแห่งโชคชะตา

Chapter 1

FREYA'S POV

Today was the day.

I checked my reflection one last time, smoothing the soft blue fabric of my gown. Three years. Three years of waiting, of proving myself, of loving Rowan with everything I had. And today, at his coronation ceremony, he would finally choose me as his Luna.

As the only female heiress born to one of the four royal families in over a century, I had chosen to hide my identity to pursuit my true love.

My mother didn't believe Rowan would love me. She always believed he was nothing good.

Well... she never liked any of the men I brought.

But I believed Rowan was different, and I wanted to prove it to her so badly.

So I made a bet with her. If he chose me as his luna, I would stay here with him and build our future together, otherwise I would have to return to face a political marriage.

But I knew that say would never come. Rowan loved me more than life itself... or so I thought.

I took a deep breath, my heart racing with anticipation. Any moment now, Rowan would come to my room to escort me to the ceremony. I'd planned every detail myself over the past month, pouring love into every arrangement, every decoration. Everything was perfect.

A roar of cheering suddenly erupted outside.

My stomach dropped. The ceremony had started? But Rowan hadn't come for me yet.

I rushed to the door and flung it open, my heels clicking against the stone floor as I ran toward the grand hall. The massive doors stood open, golden light spilling out, and I could hear Rowan's voice echoing inside.

No. No, this couldn't be happening.

I reached the entrance and froze.

Rowan stood on the raised platform, magnificent in his ceremonial robes, the alpha crown gleaming on his head. But he wasn't alone. A woman in a stunning red dress stood beside him, her hand clasped in his, her face glowing with triumph.

Selene Ravenshade.

"I present to you my chosen Luna!" Rowan's voice rang out across the packed hall. He pulled Selene closer, his eyes warm as he gazed at her. "Selene Raveshade, daughter of the Raveshade bloodline, a true female alpha heiress. Our union will bring unprecedented strength to this pack!"

The Alpha heiress?

That was impossible!

I was the only Female Alpha heiress!

But just as I was about to shout it over, the crowd erupted in deafening cheers.

I felt my legs trembled as it nearly gave out. This couldn't be real. This had to be some nightmare I'd wake up from.

"Rowan!" My voice came out as a desperate cry, but it was swallowed by the celebration.

I pushed through the crowd, people barely noticing me as I stumbled forward. "Rowan, wait! I need to tell you something! I'm the—"

His eyes found mine across the hall. Cold. Dismissive. And then he made a subtle gesture with his hand.

Two guards appeared on either side of me, their hands gripping my arms firmly.

"Let me go!" I struggled against them. "Rowan, please! It's me, your Freya! I'm—"

But Rowan had already turned away, his attention back on Selene. He descended from the platform with her on his arm, gazing at her with such tenderness, such affection. The same look I'd dreamed of seeing in his eyes when he looked at me.

He passed right by me without a single glance.

The truth crashed over me like ice water.

He'd used me.

Three years of managing his pack affairs, of smoothing over disputes, of helping him climb to power, all while I believed he was falling in love with me.

I'd been nothing but a tool. And now that he had what he wanted, I was disposable.

"Isn't that the omega who's been following Alpha Rowan around?"

"Poor thing. Did she actually think she had a chance?"

"A wolf less omega dreaming of being Luna. How pathetic."

The whispers cut through me like knives. The guards released me, and I stood there alone in the crowd, everyone's eyes on me with pity and cruel amusement.

I had to prove them wrong. I had to show them who I really was.

I closed my eyes and reached for my wolf, calling to something— anything that could prove I was no ordinary Omega. But something was wrong — it felt smothered, pressed down beneath by an invisible weight. The harder I strained, the more it resisted, and a white-hot agony ripped through my chest as though my own body was working against me.

I gasped, doubling over as pain radiated through every organ, every bone. My vision blurred. I couldn't shift. I couldn't prove anything.

"Oh my."

Selene's voice cut through my haze of pain. I looked up to find her standing before me, Rowan at her side, her expression perfectly crafted sympathy.

"You must be Freya," she said gently, her hand resting on Rowan's arm. "I've heard so much about you. During the years Rowan and I were separated, you must have worked so hard taking care of him."

The crowd quieted, eager to witness this confrontation.

"Se— separated?" I managed to choke out.

"Yes, we had a quarrel years ago and I left in anger." Selene's smile was soft, understanding. "I never expected Rowan would find someone to fill my place. You must have been such a comfort to him."

Fill her place.

A substitute. That's all I'd ever been to him.

Oh Moon Goddess. What sins had I committed to deserve this?

"But now that I'm back," Selene continued, her voice still gentle but her eyes sharp, "I'm sure you understand that things will return to how they should be. You've done well, for someone in your position. An omega without a wolf must be grateful for any kindness shown."

Rowan's gaze finally landed on me. For just a brief, barely-there second, I saw something pass across his face as he took in my carefully chosen dress, the way I'd styled my hair, the hope I'd dressed myself in.

Then his expression went cold.

"Selene is right," he said, his voice flat. "Now that she's returned, there's no reason for you to remain in this pack, Freya."

My heart slammed in my chest.

After everything — how could he discard me so easily?

"Oh, Rowan, don't be so harsh." Selene placed a delicate hand on his chest, an innocent smile stretched across her face. "I'm sure Freya has nowhere else to go. Perhaps…" She tilted her head and looked me up and down like I was just another charity case she had to attend to.

"She could stay on as my personal maid? I'd hate for her to end up a rogue."

A group of people threw their heads back in laughter. If only they knew how the humiliation burned through my chest like a hot knife.

How could these people treat me this way? This pack that I had slaved for, that I had watched flourish through my own sacrifice?

My heart broke into a million tiny pieces. It hurt. It hurt so badly.

"You're too kind, Selene," Rowan said, his tone warming as he looked at her. "But I can't tolerate another woman in this pack now that you've returned." He turned back to me, his eyes empty. "If you leave quietly, Freya, I'll give you one million as compensation for your... service."

"You want to pay me? For everything I sacrificed for you?" I let out a short, bitter laugh, and something inside me finally shattered.

My hand moved before I could think, cracking across Rowan's face with all the force I could muster from a battered body and a broken heart.

The hall fell dead silent.

Rowan's head had snapped to the side, his hand flying to his reddening cheek. When he turned back to me, his eyes were wide with shock.

I'd never raised my voice to him in three years, let alone my hand.

"Keep your money," I said, my voice shaking with rage. "I don't need it."

"You—" His shock twisted into contempt. "Don't try to act proud here, Freya. You're a helpless omega with nothing to your name. Everyone here knows you'll never see this much money again in your lifetime!" he growled. "So just take it and take care of your shame."

I met his eyes, and I saw him clearly for the first time.

This was not the man I'd loved. This was a selfish, calculating man who had never cared about me at all.

"One million might be a lot to you, Rowan," I said coldly. "But to me, it's just the price of a lesson."

I turned and walked toward the exit, my head high despite the trembling in my legs. Despite the whispers erupting all around me.

I didn't look back. Not at Rowan, not at Selene, and not at the pack I'd poured three years of my life into.

"You'll regret this," Rowan called after me. "No pack will take you now. No one will want a wolfless omega who can't know her place."

I ignored him and kept walking.

This was the end of us.

*****

Outside, I pulled out my phone with shaking hands and typed three words:

"Come get me."

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
13 Bab
บทที่ 1 กลิ่นแห่งโชคชะตา
บทที่ 1กลิ่นแห่งโชคชะตานาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือของนาวินส่งเสียงเตือนเบาๆ ในเวลา 07.00 น. นาวินไม่จำเป็นต้องมองดูมันก็รู้ว่าเวลานั้นมาถึงแล้ว เวลาที่ ‘โอเมก้า’ อย่างเขาต้องต่อสู้กับสัญชาตญาณตัวเองมากที่สุดในอพาร์ตเมนต์ขนาดกะทัดรัดใจกลางเมือง ซึ่งเต็มไปด้วยเทคโนโลยีป้องกันภัยชั้นสูง นาวินยืนอยู่หน้ากระจกเงา ใบหน้าเรียวภายใต้แว่นตากรอบหนาดูจืดชืด แม้พยายามแต่งเติมใบหน้าและแต่งตัวให้ดูเหมือนเบต้าทั่วไปมากที่สุด แต่ใบหน้าและดวงตาสีนิลของเขายังคงเห็นเค้าความงดงาม แม้มีความสั่นไหวจากความเหนื่อยล้าทางจิตใจกับเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตที่ผ่านมาก็ตามเขาหยิบขวดแก้วบรรจุของเหลวสีฟ้าขุ่นออกมาจากตู้เซฟที่ซ่อนไว้หลังชั้นหนังสือ นี่ไม่ใช่แค่ยา... แต่มันคือชีวิตปลอมๆ ของเขา“วันนี้ก็ต้องอดทนอีกวันสินะ... วานิลลา”เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางจ้องมองกลิ่นฟีโรโมนของตัวเองที่ถูกปิดผนึกไว้ใต้ผิวหนัง ด้วยกลิ่นที่ทุกคนเชื่อว่าเป็นกลิ่นของเบต้าจืดชืดไร้เอกลักษณ์ ความจริงแล้วกลิ่นฟีโรโมนของเขาคือ กลิ่นวานิลลาบริสุทธิ์ ที่หอมหวานจนน่ากลัว กลิ่นที่หากหลุดออกมาแม้แต่นิดเดียวก็จะทำลายแผนการทั้งหมด และสถานะที
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-08
Baca selengkapnya
บทที่ 2 กลิ่นแห่งโชคชะตา
บทที่ 2กลิ่นแห่งโชคชะตาแผนการเจาะระบบทางไซเบอร์ที่นาวินเคยมั่นใจกลับต้องหยุดชะงักลงอย่างสมบูรณ์ หน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้าแสดงรหัสความผิดพลาดสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ ราวกับจะเยาะเย้ยความพยายามของเขา ‘ไวท์วอลล์’ ผนังป้องกันชั้นสุดท้ายที่ลีออนสร้างขึ้นมาด้วยตัวเองนั้น ซับซ้อนและไร้ช่องโหว่เกินกว่าจะเจาะผ่านจากระยะไกล นาวินกัดริมฝีปากจนห้อเลือด เขารู้ดีว่าหากดึงดันจะโจมตีระบบต่อไป อัลฟ่ายีนเด่นระดับลีออนย่อมสามารถแกะรอยตามล่าเขามาถึงที่นี่ได้ภายในไม่กี่นาที“ต้องเสี่ยง...”นาวินพึมพำเสียงแผ่วในความมืดที่มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจออาบไล้ใบหน้า เขาปิดระบบคอมพิวเตอร์ทั้งหมดลงอย่างรวดเร็ว ก่อนเปิดแอปพลิเคชันลับที่เขาใช้เวลาซุ่มพัฒนามานานปี มันคือเครื่องมือสร้างตัวตนปลอมขั้นสูงที่สามารถปลอมแปลงประวัติพนักงานและรหัสผ่านเข้าออกอาคารได้ทุกแห่งในเครือไวท์นาวินก้าวไปที่กระจกบานใหญ่ สำรวจตัวเองในชุดสูทสีเทาเข้มเข้าทรงมาตรฐานที่จงใจเลือกให้เวลาใส่ดูหลวมกว่าตัวเล็กน้อยเพื่ออำพรางสรีระโปร่งเพรียวของเขา แล้วขยับแว่นตากรอบหนาให้เข้าที่ ปรับเปลี่ยนบุคลิกจากนักจารกรรมข้อมูลที่ปราดเปรื่องให้กลายเป็นเบต้าพนักงาน
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-08
Baca selengkapnya
บทที่ 3 ร่างกายที่ทรยศ
บทที่ 3ร่างกายที่ทรยศทันทีที่เสียงล็อกประตูดิจิทัลห้องพักดังขึ้น ก็เป็นสัญญาณว่าเขาได้กลับเข้าสู่พื้นที่ปลอดภัยของตนเองแล้ว ร่างที่เคยฝืนยืนอย่างมั่นคงต่อหน้าลีออนก็พังทลายลงในพริบตา นาวินทรุดฮวบลงกับพื้นห้องโถงที่เย็นเยียบราวกับสายป่านที่ถูกขึงตึงมาตลอดทั้งคืนได้ขาดสะบั้นลง“อึก... แฮ่ก...”เสียงหอบหายใจของนาวินดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องอพาร์ตเมนต์ที่เงียบสงัด หน้าผากเนียนมีเม็ดเหงื่อผุดซึมออกมาจนเปียกชื้น แว่นตากรอบหนาที่ใช้พรางตัวถูกถอดทิ้งอย่างไม่ไยดี ดวงตาสีนิลที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้ฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตาจากความทรมานที่พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลันนี่มันไม่ใช่อาการฮีทตามปกติที่เขาเคยเผชิญ แต่มันคือฮีทเทียม (Induced Heat[1]) ที่เกิดจากการถูกกระตุ้นด้วยฟีโรโมนของอัลฟ่าที่เป็นคู่แห่งโชคชะตาในระยะประชิดกลิ่นวานิลลาที่นาวินพยายามกักขังไว้ใต้ผิวหนังด้วยยากดกลิ่นโดสสูง บัดนี้มันกำลังดิ้นรนและระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่งจนอบอวลไปทั่วห้อง กลิ่นหอมหวานปานขนมที่อบเสร็จใหม่ๆ อบอวลไปทุกทิศทาง แต่มันกลับเป็นกลิ่นที่นำมาซึ่งความอัปยศสำหรับภารกิจของเขานาวินใช้เล็บจิกเข้าที่พรมเช็ดเท้าจนปลายนิ้วขึ้นสีขาวซีด
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-08
Baca selengkapnya
บทที่ 4 บ่วงแห่งโชคชะตา
บทที่ 4บ่วงแห่งโชคชะตาความเงียบสงัดในห้องทำงานส่วนตัวของนาวินถูกทำลายด้วยเสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์ที่ทำงานหนัก แสงสีฟ้าจากหน้าจอหลายจออาบไล้ใบหน้าที่ยังคงซีดเซียวจากฤทธิ์ยาตัดวงจรฮีท ร่างกายของเขายังคงสั่นเทาอยู่ลึกๆ ทุกครั้งที่ขยับตัว แต่อาการร้อนรุ่มปานไฟเผานั้นถูกกดทับไว้ใต้ความเย็นยะเยือกของสารเคมีเรียบร้อยแล้วนาวินจ้องมองแถบสถานะถอดรหัสในแท็บเล็ตของลีออนที่กำลังวิ่งไปอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวังและความหวาดระแวง ข้อมูลในเครื่องนี้คือกุญแจสำคัญที่จะเปิดโปงความโสมมของตระกูลไวท์45%... 62%... 88%... 100% Complete.“มาดูกันว่านายซ่อนอะไรไว้... ลีออน”นาวินรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลลับที่ถูกเข้ารหัสซ้อนไว้อย่างแน่นหนา ไฟล์นับร้อยปรากฏขึ้น แต่มีโฟลเดอร์หนึ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาที่สุด มันถูกตั้งชื่อว่า K.A. Project ซึ่งนาวินรู้ทันทีว่ามันหมายถึง คามิน อนันต์เขารีบคลิกเข้าไป สิ่งแรกที่พบคือไฟล์วิดีโอจากกล้องวงจรปิดที่ถูกรวบรวมมาจากหลายสถานที่ นาวินเลือกไฟล์ที่บันทึกไว้เมื่อสองปีก่อนในช่วงสัปดาห์ที่คามินเสียชีวิต ภาพในวิดีโอแสดงให้เห็นว่าคามินกำลังยืน
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-08
Baca selengkapnya
บทที่ 5 กรงทอง
บทที่ 5กรงทองขบวนรถลีมูซีนสีดำสนิทเคลื่อนตัวผ่านประตูเหล็กดัดลวดลายวิจิตรของคฤหาสน์ตระกูลไวท์อย่างเงียบเชียบ แสงไฟจากโคมไฟในสวนสไตล์ยุโรปสาดกระทบใบหน้าที่ยังคงซีดเซียวของนาวินที่นั่งอยู่เบาะหลัง เขามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกเหมือนนักโทษที่กำลังถูกส่งตัวเข้าสู่กรงขังที่หรูหราที่สุดในโลกข้างกายของเขาคือลีออน ไวท์ ผู้ที่เพิ่งบังคับให้เขายอมจำนนด้วยเงื่อนไขที่ปฏิเสธไม่ได้ กลิ่นมิ้นต์หนาวเย็นยังคงอบอวลอยู่ภายในรถที่ปิดมิดชิด แม้ลีออนไม่ได้สัมผัสตัวเขาเลยนับตั้งแต่ขึ้นรถมา แต่มวลอากาศที่หนักอึ้งด้วยฟีโรโมนของอัลฟ่ายีนเด่นก็ทำให้นาวินรู้สึกหายใจลำบาก“ที่นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของฉัน ตราบใดที่นายอยู่ในเขตคฤหาสน์นี้ นายจะปลอดภัยจากคนของมันและคนของอาฉัน”เสียงทุ้มต่ำของลีออนทำลายความเงียบขึ้นมานาวินหันกลับมาสบดวงตาสีฟ้าอ่อนที่ดูเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเผด็จการ“ปลอดภัยในฐานะคู่หมั้นปลอมๆ ของนายงั้นเหรอ? นายต้องการอะไรกันแน่ลีออน ข้อมูลที่แฮ็กมาได้มันก็บอกชัดอยู่แล้วว่านายเองก็จนมุมกับเรื่องคนร้ายที่ฆ่าพี่ชายฉัน”ลีออนเหยียดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มเย็นชา“ฉันไม่ได้จนมุม ฉันแค่ต้องการเหยื่อล่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-08
Baca selengkapnya
บทที่ 6 ใต้ปีกราชสีห์
บทที่ 6ใต้ปีกราชสีห์แสงอาทิตย์ยามเช้าในสัปดาห์ต่อมา ลอดผ่านผ้าม่านไหมสีขาวโปร่งบางไม่ได้ช่วยให้นาวินรู้สึกสดใสขึ้นเลย แผ่นหลังของเขายังรู้สึกอุ่นวาบราวกับยังถูกสัมผัสจากอัลฟ่าเจ้าของบ้านที่ทิ้งรอยเอาไว้ในคืนนั้นตั้งแต่ที่เข้ามาอยู่ที่นี่นาวินแทบไม่ได้พักผ่อน เขาใช้เวลาทั้งหมดในการทบทวนแผนผังคฤหาสน์ที่จดจำมาจากไฟล์ลับ และพยายามประเมินสถานการณ์ว่าตนเองกำลังเดินหมากอยู่ในจุดไหนของกระดานที่ชื่อว่าตระกูลไวท์นาวินจัดการตัวเองด้วยเสื้อผ้าที่ลีออนเตรียมไว้ให้ มันเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อละเอียดตัดเย็บอย่างดี ทันทีที่สวมใส่กลิ่นจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาแพงผสมกับกลิ่นอายมิ้นต์บางๆ ที่ติดอยู่ตามเครื่องเรือนโชยเข้าจมูกจนเขาต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นสัญชาตญาณโอเมก้าที่เริ่มจะคุ้นชินกับกลิ่นนี้ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...“อาหารเช้าพร้อมแล้วครับคุณนาวิน นายท่านรออยู่ด้านล่างครับ”เสียงพ่อบ้านของคฤหาสน์ลีออนดังขึ้นอย่างมีมารยาทนาวินเดินลงไปที่ห้องอาหารขนาดใหญ่ที่มีโต๊ะยาวเหยียดลีออนนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูเป็นทางการและสง่างามจนน่าหมั่นไส้ เขากำลังอ่านข่าวจากแท็บเล็ตในมือ แต
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-20
Baca selengkapnya
บทที่ 7 พันธนาการกุหลาบขาว
บทที่ 7พันธนาการกุหลาบขาวบรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลไวท์หลังจบงานจิบน้ำชาเยือกเย็นเสียจนนาวินรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ แม้แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกบานสูงเข้ามาในทางเดินหินอ่อน แต่กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่เดินนำหน้าอยู่นั้นกลับทำให้นาวินรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ห้องประหารลีออนไม่ได้พานาวินกลับไปยังห้องนอนอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับกระชากข้อมือเขาให้เดินตามมาด้านในคฤหาสน์ ในพื้นที่ส่วนตัวของเจ้าบ้านแรงบีบที่ข้อมือทำให้นาวินนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่กลับไม่ยอมปริปากประท้วงออกมาแม้แต่คำเดียว ร่างโปร่งทำได้เพียงก้าวตามแรงดึงนั้นไปอย่างขัดใจ จนกระทั่งมาถึงประตูไม้โอ๊คหนักอึ้งสลักลวดลายสวยงามที่ตั้งเด่นอยู่สุดทางเดินปัง!เสียงประตูห้องทำงานส่วนตัวปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกอัตโนมัติที่ดังขึ้นในความเงียบ ลีออนเหวี่ยงร่างของนาวินโยนไปที่โต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ทันที“โอ๊ย!! ปล่อยนะ”นาวินร้องลั่นทันทีที่แผ่นหลังชนกับขอบโต๊ะ เขาพยายามจะสะบัดตัวเดินหนี แต่ลีออนกลับรวดเร็วกว่า อัลฟ่าหนุ่มขยับเข้ามาประชิดกักขังเขาไว้ในวงแขนแกร่งทั้งสองข้าง แล้ววางมือลงบนโต๊ะ บีบให้พื้นที่ขยับเขย
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-21
Baca selengkapnya
บทที่ 8 งานเลี้ยง
บทที่ 8งานเลี้ยงทันทีที่บานประตูคู่มหึมาของโถงจัดเลี้ยงเปิดออก แสงสว่างจ้าจากโคมไฟระย้าคริสตัลนับร้อยดวงก็สาดซัดเข้าใส่ร่างของคนทั้งคู่จนนาวินต้องหยีตาลงชั่วขณะ เสียงชัตเตอร์จากกล้องของเหล่านักข่าวรัวกระหน่ำขึ้นราวกับเสียงปืนกล พร้อมกับแสงแฟลชที่ระเบิดวาบไม่หยุดหย่อน ราวกับจะลอกหนังกำพร้าของเขาออกมาแฉให้คนทั้งโลกเห็นลีออนกระชับวงแขนที่โอบเอวนาวินไว้แน่นขึ้น แรงบีบที่มั่นคงนั้นสื่อความหมายถึงการปกป้องและการเตือนสติในเวลาเดียวกัน นาวินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับไม่ให้ขาทั้งสองข้างสั่นเทาขณะก้าวเดินเคียงข้างอัลฟ่ายีนเด่นที่แผ่กลิ่นอายอำนาจออกมาอย่างน่ายำเกรงเขารู้ดีว่า เขากับคามินไม่มีความคล้ายคลึงกันในทางหน้าตา พี่ชายของเขาคือลูกเสี้ยวไทยญี่ปุ่นรัสเซียที่มีเครื่องหน้าคมชัดและดวงตาสีเทาที่ดูแปลกตา ทว่านาวินคือชายหนุ่มไทยแท้ที่มีดวงตาสีนิลสนิทดุจท้องฟ้ายามค่ำคืน แต่สิ่งที่เขารู้สึกได้ในตอนนี้คือสายตาของแขกเหรื่อที่มองมา... พวกเขาไม่ได้มองที่รูปร่างหน้าตา แต่มองหาบางอย่างที่ลีออนพยายามจะยื้อคืนมาจากความตาย“ยิ้มไว้... และอย่าลดสายตาลงเด็ดขาด”เสียงทุ้มของลีออนกระซิบชิดใบหู ท่าทางนั้น
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-05
Baca selengkapnya
บทที่ 9 พันธะนิรันดร์
บทที่ 9พันธะนิรันดร์เสียงเครื่องยนต์ของรถลีมูซีนคำรามเบาๆ ขณะที่มันพุ่งทะยานออกสู่ถนนสายเปลี่ยวมุ่งหน้าออกนอกเมือง แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางสาดเข้ามาในรถราวกับภาพแฟลชแบ็กที่ย้ำเตือนถึงความวุ่นวายในงานเลี้ยงที่เพิ่งผ่านมาไม่กี่นาที แต่ภายในห้องโดยสารที่ถูกปิดตายด้วยกระจกกันเสียงและฟิล์มทึบกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ร้อนระอุจนแทบเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุณนาวินนอนบิดเร้าอยู่บนเบาะหนังสีดำสนิท ร่างกายที่เคยสง่างามในชุดสูทสีขาวมุกบัดนี้ดูยั่วยวนและปลุกเร้าอารมณ์ กระดุมเสื้อหลุดกระจายเผยให้เห็นแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจที่รุนแรง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายจนเสื้อผ้าเปียกชุ่มแนบไปกับผิว กลิ่นวานิลลาที่เคยเป็นเพียงความหอมจางๆ บัดนี้มันเข้มข้นจนกลายเป็นกลิ่นที่หอมหวานจัดและนุ่มลึกผสมกับไม้หอมราวกับน้ำเชื่อมที่กำลังเคี่ยวบนไฟแรง มันเย้ายวนและบีบคั้นประสาทสัมผัสของอัลฟ่าทุกคนที่อยู่ใกล้“ฮึก... ลีออน... ฉัน... ทนไม่ไหวแล้ว...”เสียงครางอ้อนวอนของนาวินไม่ได้เป็นเพียงเสียงเรียกชื่อ แต่มันคือเสียงสะอื้นที่เต็มไปด้วยความทรมานจากส่วนลึกของสัญชาตญาณโอเมก้าที่กำลังถูกปลุกให้ตื่นจากการฮีทครั้
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-08
Baca selengkapnya
บทที่ 10 พันธะนิรันดร์
บทที่ 10พันธะนิรันดร์ภายในห้องนอนริมหน้าผาอันห่างไกล แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านผนังกระจกบานยักษ์ส่องให้เห็นเงาของคนสองคนที่กำลังถูกพายุแห่งสัญชาตญาณซัดสาด บรรยากาศที่เคยเงียบสงัดถูกแทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจหนักหน่วง กลิ่นวานิลลาที่หอมหวานจัดจ้านจากตัวนาวินบัดนี้ไม่ใช่เพียงแค่กลิ่นหอม แต่มันคือสารกระตุ้นที่รุนแรงกว่ายาเสพติดชนิดใดในโลก กลิ่นนั้นพลุ่งพล่านไปทั่วทุกอณูอากาศ มอมเมาประสาทสัมผัสของอัลฟ่าจ่าฝูงจนพังทลาย“อึก...”ลีออนขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาที่เคยเป็นสีฟ้าใสบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยสีแดงฉานดุจทับทิมอาบเลือด ร่างกายของเขาร้อนรุ่มจนเหมือนมีลาวาไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด อาการรัทที่พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลันจากการถูกกระตุ้นโดยโอเมก้าคู่แห่งโชคชะตาทำให้อารมณ์ผิดชอบชั่วดีถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงความปรารถนาครอบครองและตีตราเหยื่อตรงหน้าให้จมลงกับเขี้ยวเล็บ“นาวิน... นายทำฉันคลั่งเองนะ...”เสียงคำรามทุ้มต่ำพร่ามัวแฝงไปด้วยความดุร้าย ลีออนกระชากร่างโปร่งที่นอนหอบหายใจรวยรินบนเตียงกว้างให้เข้ามาประชิดตัว ฝ่ามือหนาบีบเคล้นลงบนสะโพกมนและแผ่นหลังเนียนละเอียดอย่างแรงจนเกิดรอยนิ้วม
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-08
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status