เกิดใหม่เป็นนักรบหล่อล่ำ..แต่ดันมีผัว!!!

เกิดใหม่เป็นนักรบหล่อล่ำ..แต่ดันมีผัว!!!

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-02-22
Oleh:  KraTakTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
28Bab
1.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ในโลกที่อย่างกับหนังแฟนตาซี เขาเกิดใหม่เป็นนักรบหุ่นล่ำพร้อมสกิลนักดาบเลเวล99 ทีแรกก็คิดว่าตัวเองเก่งที่สุด แต่ดันมีคนเจ๋งกว่า นั่นก็คือผัวเขา ใช่ผัว พระเจ้าให้เขาเกิดใหม่เป็นนักรบหล่อล่ำ..แต่ดันมีผัว

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตายง่ายๆอย่างนี้เลย???

People had been staring at me for the last ten minutes.

At first, I ignored them. People looked my way all the time. Some recognized me as Victor Hart's daughter. Others simply stared because I carried drawing tubes everywhere I went.

Today, though, the looks felt different.

I stepped out of the print shop with a warm sheet of paper clutched carefully between my fingers. The ink was still fresh.

Congratulations!

I'd already read that first line at least ten times, but I couldn't stop smiling. Out of hundreds of applicants, I'd been accepted into Hawthorne & Pierce's internship program.

My heart did a little flip. Dad was going to lose his mind.

He had kept every drawing I'd made since I was ten years old. Even the embarrassing ones with crooked windows and trees that looked more like broccoli. Every time I doubted myself, he would pull one out of a drawer and tell me the same thing.

"One day, you'll design buildings that people will remember."

I laughed quietly to myself. "I can't wait to see your face," I murmured, folding the letter carefully before slipping it into a clear document sleeve.

The weather had been threatening to pour all morning and dark clouds swallowed what little sunlight remained. A cool wind brushed past me, the moment I crossed the pavement toward the café beside the print shop.

The bell above the door chimed softly.

"Morning, Miss Hart," the cashier greeted with a forced smile.

I smiled back anyway. "The usual, please."

"Coffee with extra sugar?"

I nodded.

"And one meat pie."

He chuckled.

"For your father?"

"Who else?" I laughed.

He smiled and shook his head.

"He still skips lunch?"

"Every chance he gets." I answered.

The cashier shook his head again while preparing the order.

"One day you're going to get tired of looking after that man."

"Not today," I said.

He handed me the coffee, hesitated, then forced a smile.

"Have a good day, Miss Hart."

Outside, conversations stopped as I walked past. A delivery rider slowed just long enough to look at me before riding away.

I frowned. Did I spill coffee on myself already? I glanced down. No. Everything looked fine.

Weird.

Shrugging it off, I adjusted my umbrella and started walking toward Hart Holdings. The building came into view at the end of the street, and my steps slowed.

Something wasn't right.

There were far too many people outside. Even from a distance, I could see flashing police lights reflecting against the glass walls of the building.

News vans and television cameras lined the entrance. Employees gathered in small groups. Some were crying while others stood frozen, staring at their phones.

A security guard struggled to keep several angry men from pushing through the front entrance.

My smile disappeared and the coffee in my hand suddenly felt heavier.

"What..." The word barely left my lips. I looked up at the company logo fixed proudly above the entrance.

Hart Holdings.

Father had spent over thirty years building it. He used to call it his second child.

People were carrying cardboard boxes out of the lobby. Someone walked past me holding a framed family photograph from one of the offices.

My heartbeat began to race. I tightened my grip on the coffee and hurried forward. No one stopped me or greeted me. They simply watched. As if they all knew something I didn't.

The closer I got, the quieter the world became. Then someone shouted."Miss Hart!"

I stopped instinctively. A woman holding a microphone hurried toward me, followed by two cameramen.

The moment they recognized me, the rest of the reporters rushed over.

"Miss Hart, is it true Hart Holdings has gone bankrupt?"

"Did your father know the company was about to collapse?"

"Is there any truth to the fraud allegations?"

"Miss Hart, what are you going to do now that your family has lost everything?"

Microphones were suddenly everywhere. Camera flashes burst in my face.

I stared at them, completely lost.

"What...?"

The reporter nearest to me frowned.

"Miss Hart, are you saying you knew nothing about the bankruptcy?"

My stomach tightened. "What are you talking about?"

Nobody answered. They simply kept throwing questions at me.

I looked past the crowd and saw Clara. She used to sneak chocolates into my school bag whenever I visited. She was standing near the entrance.

An employee moved past her carrying a cardboard box. A picture frame slipped out and the glass shattered across the wet pavement.

Nobody stopped to pick it up. A chill ran through me. I pushed past the reporters.

"Excuse me."

"Please move."

I didn't wait for another question. All I needed was Clara.

"Clara?"

She flinched, then slowly looked up. Her eyes were red. "What happened?" I asked, forcing a smile that even I didn't believe. "What are they saying about bankruptcy and fraud?"

She opened her mouth and closed it again. The silence that stretched between us told me everything. But before I processed it properly, a thought hit me. Dad.

"Clara." My voice came out a little sharper this time. "Where's my dad?"

She looked away and I felt my stomach twist. "No..." I whispered before she could respond. "Look at me, Clara."

Almost immediately, old Mr.Benson from the accounting department came over. The cheerful accountant I grew up with was nowhere to be seen.

"Miss Mona..." His voice cracked. I moved towards him impatiently. "Mr.Benson. Were's my father?"

He swallowed hard. "The chairman..." He paused. "He collapsed during the emergency board meeting."

Everything inside me went still. It felt like the world stopped. Just like that, the coffee slipped from my fingers and the paper bag tore open. The meat pie inside it rolled across the wet pavement. Then my acceptance letter slid into a puddle.

 I suddenly could not hear anything. Only one word echoed in my head.

"...Collapsed?"

The word didn't make sense. Dad worked through fevers and laughed off headaches. I shook my head slowly.

"No. There has to be some mistake." Mr Benson looked almost like he wanted to cry too. "I'm sorry, Miss Mona."

My chest ached. "Where is he?" Mr Benson hesitated. "St. Gabriel's..." I turned and ran immediately, leaving everything behind. I had to get to my father. 

I ran blindly through the rain. Cold water soaked through my clothes within seconds, but I didn't feel it.

"Taxi!"

My voice broke as I waved frantically at the passing cars.

One sped past. Another was already occupied. I stepped into the road impulsively and a horn blared. Tyres screeched against the wet asphalt.

Someone grabbed my arm and yanked me back. "What are you doing?" a man shouted. "Do you want to die?"

I pulled free before he could say anything else. "Sorry." The words came out as little more than a whisper.

A worn yellow taxi slowed beside me. The elderly driver rolled down his window, taking one look at my tear-streaked face.

"Hospital?"

I nodded so hard it hurt. "St.... Gabriel's."

He reached across and pushed the passenger door open."Get in."

The drive felt endless as rain hammered against the windows I clasped my trembling hands together, praying over and over.

Please...

Just let me get there in time.

The taxi stopped before the emergency entrance. Before the driver could say a word, I threw some cash onto the seat and jumped out.

The hospital doors slid open with hiss and cold from the air conditioner hit me immediately, making me shiver but I couldn't care less. Doctors hurried past and nurses pushed stretchers down the corridor.

Everything around me moved too fast. I rushed to the reception desk.

"My father." My voice shook so badly. "Victor Hart... where is he?"

The nurse looked up and recognition flashed across her face. "ICU," she said quickly, pointing down the corridor. "Straight ahead."

I ran again. My footsteps echoed against the polished floor.

ICU.

I reached the corridor....and stopped. Three men in expensive black suits stood outside the intensive care unit.

One of them held a leather document case. Another spoke in a low, measured voice. "...Mr. Hart is unconscious."

A second man sighed. "Then there's no more time."

The first opened the leather folder. "If the contract isn't signed today...Mr. Hart won't survive this."

I froze.

Contract?

What contract?

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
28 Bab
ตายง่ายๆอย่างนี้เลย???
"เอาหมูปิ้งสิบไม้ ข้าวเหนียวสาม"ผมบอกแม่ค้าหมูปิ้งก่อนจะดูดน้ำหวานเอื๊อกๆ "โอ๊ยร้อนๆ ร้อนฉิบหาย" ผมบ่นในใจ หิวข้าวก็หิว อยากกลับบ้านเร็วๆ วันนี้เหนื่อยเป็นบ้า"แปดสิบบาทจ้ะ"ผมรีบยื่นเงินให้แม่ค้า แล้วขึ้นไปนั่งหลับบนรถเมล์ต่อ แถมนั่งเลยมาอีกสามป้าย"เวรจริงๆ"ผมเดินคอตกมารอรถเมล์อีกรอบ กว่าจะนั่งย้อนกลับมาบ้านก็ใช้เวลาเป็นชั่วโมง รถติดมากจนผมอยากร้องไห้ วันนี้ผมเหนื่อยจริงๆ พอถึงบ้านก็แทบจะคลานเข้ามา"กลับช้าจังวันนี้"แม่ยังนั่งรอผมอย่างเช่นทุกวัน "เควิน แม่ถามทำไมไม่ตอบ" ผมเดินผ่านแม่ไปจนเธอทำเสียงดุ "ขอโทษครับ" ผมพูดอ่อยๆ "ช่างเถอะ ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วมากินข้าวกัน แม่ทำของโปรดเราไว้เยอะเลย" ผมยิ้มออก ก่อนจะถือถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งเข้าห้อง กินรองท้องก่อนสักหน่อยดีกว่าผมกินอย่างมูมมาม ชดเชยที่ทั้งวันนี้แทบไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ข้าวเหนียวคำใหญ่ถูกยัดเข้าปาก ผมจะกลืนมันลงท้อง แต่มันไม่ลง!!!อั๊ก อั๊กๆๆๆๆๆข้าวเหนียวติดคอผม ผมหายใจไม่ออก พยายามทำให้มันหลุดออกมา แต่ยิ่งแน่น ยิ่งเหมือนใจจะขาด "อั๊กๆๆๆๆๆ" ตาผมเหลือกค้าง ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะเรียกให้คนช่วย ผมเอนล้มลงพื้น ตัวเกร็งไปหมด"ไงพ
Baca selengkapnya
มีผัวตั้งแต่วันแรก!!!
ผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่สถานที่เดิม "ที่ไหนอีกล่ะ" ผมที่นอนอยู่รีบลุกขึ้นนั่ง งงงวยกับสิ่งที่ได้พบเจอในวันนี้"อะ"สายตาผมเหลือบเห็นเงาตัวเองในกระจก "กูเหรอ" ผมวิ่งมาที่กระจกเพื่อจะมองดูชัดๆ "ใครล่ะเนี่ย กูเหรอ" ผมจับหน้าหล่อๆนี่ดู ลูบแขนล่ำๆที่ชาติก่อนไม่เคยมี "โอ้ววว" แล้วก็เปิดดูซิกแพค "หูย กล้ามท้องกู" ผมตาโต สำรวจร่างกายนี้อย่างถูกใจ นี่สินะโอกาสครั้งใหม่ที่พระเจ้ามอบให้ผมชีวิตใหม่ เกิดใหม่ ร่างใหม่"เหมือนฝันเลยโว้ย" แต่ก็เป็นห่วงแม่จัง ป่านนี้ไม่รู้จะร้องไห้เสียน้ำตาไปกี่ถังแล้ว"ก็คงต้องอยู่ต่อไป ถึงจะเจ็บปวดเสียใจแค่ไหนก็ต้องอยู่ให้ได้ นายจากมาแล้วยังต้องห่วงอะไรอีก""นั่นสินะ" จริงอย่างที่พระเจ้าว่า ผมจากมาแล้วยังต้องห่วงอะไร สุดท้ายก็ย้อนกลับไปหาแม่ไม่ได้อยู่ดีแต่ แต่ แต่ ขอผมร้องไห้หน่อยเถอะ"ฮึก ฮือๆๆๆๆๆๆ แม่ครับ ฮืออออ ผมไม่ได้อยู่ดูแล ฮึก ทิ้งให้แม่อยู่คนเดียวแล้ว ฮือๆๆๆๆๆๆ"เปิดดูไอ้นั่นสักหน่อยดีกว่า "แงงงงงงง ใหญ่จังเลย เวลาแข็งคงใหญ่ขึ้นอีก ฮืออออ แม่ครับบบ ฮือๆๆๆๆๆ""พึ่งออกจากบ้านได้วันเดียว ร้องไห้หาแม่แล้วเหรอ""เฮ้ย!! เสียงใครว่ะ"ฮึบบบบเฮ้
Baca selengkapnya
พุ่งปรี้ดๆเลยนะมึง(ncนิ๊ดนึง)
"อ่า ไปซะแล้ว ไม่อยู่ช่วยเราหน่อยเลย" สเวนควักส่วนกลางกายออกมา มือรูดชักขึ้นลง ใจจินตนาการว่าได้สอดใส่รูภรรยา"โอ๊ย ซาว่าของพี่ ซี๊ดดดด หล่อกระชากใจพี่จริงๆ โอ๊ยๆๆๆๆ"เขายืนแอ่น แก่นกายชี้โด่ มือสากครูดสี รูดรั้ง สาวชักเร็วๆ "อ่า ซาว่า" เขาคิดภาพซาว่ากำลังครวญคราง ยิ่งมีอารมณ์รุนแรงขึ้น เม้มปากทำหน้าเสียวซ่าน เรียกชื่อภรรยาไม่หยุด"ซาว่า ซี๊ดดดด เมียพี่ โอ้วๆๆๆๆๆ"จากยืนมาเป็นนั่ง สเวนนั่งลงบนเตียง เอนตัวสาวชักท่อนลำแข็ง เด้งเด้าใส่มือตัวเองอย่างเมามัน"โอ๊ยยยยย"น้ำอยากสีใสฉ่ำปลายหัว เขาเอามือละเลงมัน ตัวบิดเกร็งอย่างเสียวซ่าน มืออีกข้างล้วงเขี่ยหัวนม"อะ ซี๊ดดดดด"สเวนเป็นคนมักมาก ก่อนจะแต่งงานกับซาว่าเขาก็นอนกับคนนู้นคนนี้ไปทั่ว แถมยังเจ้าชู้หลายใจ คบทั้งชายทั้งหญิง รวมๆกันเกือบสิบคน"อ่า ซาว่าาาา"จริงที่เขาปรารถนาในตัวซาว่า แต่ก็แค่เรื่องบนเตียง ไม่ได้มีความรักเข้ามาแทรก ก็นะ ใครจะรักคนที่ได้เจอกันครั้งแรกก็วันแต่งงานเลยถึงเขาบ้ากาม แต่ก็ไม่ได้รักใครง่ายๆหรอกนะพอระบายอารมณ์ในห้องน้ำจนสาแกใจแล้วผมก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง น้ำท่ายังไม่ได้อาบหรอก เสื้อผ้าจะเปลี่ยนยังไม่มีเลยเนี่ย เดินกลั
Baca selengkapnya
ชาติกำเนิดกับผัวหน้าหม้อ
"นั่น ไททัน" ผมชี้ไปที่ร่างสูงใหญ่ยักษ์ที่กำลังเดินอยู่ ในมือเขาถือหัวคนเคี้ยวไปด้วย!!!!แล้วทำไมไม่มีใครหนีเลยเนี่ย เดี๋ยวไททันก็จับกินหมดหรอก!!!!"เอ๊ะ นั่นสไลม์ใช่มั้ย" จะใช่ท่านริมุรุรึเปล่านะ"อ๋าาา คนมีปีกบิน อะ ม้าบินได้""เฮ้ยๆๆๆๆ ไททันเกราะก็มีด้วย" สไลม์ก็กระโดดดึ๋งๆไปทั่ว เสียงคนคุยกันก็เสียงดังโหวกเหวกไปหมด"เฮ้ย ไททันตัวนั้นน่ะ หลีกทางหน่อยสิโว้ย!!""บินดีๆหน่อย หลับตาบินรึไงว่ะ""นี่นาย ไปกินหมาที่บ้านให้หน่อย เหมือนมันจะติดเชื้อซอมบี้"อะ อะไรกัน!!!!ผมนั่งลงบนพื้นสีน้ำเงินนี่ แม้แต่พื้นดินยังเป็นสีแปลกประหลาด ทุกอย่างดูพิลึกพิลั่น มันเหมือนความฝัน แต่ทุกอย่างคือเรื่องจริง รึเปล่า?เพียะ!!!!ผมตบตัวเองจนหน้าหัน แต่ไม่คิดไม่ฝันว่าเจ้าของร่างนี้จะแรงโคตรเยอะ"ฮือออออ"ผมหงายหลังล้มพับ เลือดกำเดาไหลพลั่กๆ"ทำอะไรของน้องเนี่ย" สามีในนามของผมดึงเสื้อลูกน้องจนขาดแล้วเอามายัดจมูกผม"โอ๊ยๆๆๆๆ ทำไมแรงเยอะอย่างนี้ ฟันจะร่วงมั้ย" ผมร้องโอดโอย"น้องทำไมไม่ควบคุมพลังตัวเองล่ะ" พลังอะไรผมไม่รู้จักโว้ยและแล้วผมก็ถูกลากขึ้นรถกระทิง ใช่ กระทิงแดง มันวิ่งลากรถพาพวกเรามุ่งหน้าไปยังพระราช
Baca selengkapnya
ปริศนาที่ไม่รู้คำตอบ?
"มีอะไร ทำหน้าแปลกๆ" สเวนเอามือแตะแขนภรรยา ซาว่าขยับหนีเขาอีกแล้ว "จับมือกันหน่อย เร็ว" เขาออกคำสั่งภรรยาเป็นครั้งแรก ซาว่ายึกยักและเดินหนีไป"ซาว่า พี่บอกไม่ได้ยินรึไง"สเวนพูดเสียงเข้ม แต่มันดันได้ผล เพราะคราวนี้ซาว่ายอมทำตาม ปล่อยให้เขากุมมือเดินมาถึงท้องพระโรง"นายพลสเวนกับท่านซาว่ามาแล้วพ่ะยะค่ะ" โดนัลนำทั้งคู่เข้ามา "ดูรักกันดีนะ" ราชาคอลตัลกล่าวทัก สเวนสบตากับพระองค์แวบนึง ก่อนจะก้มลงจูบเท้าราชาแห่งอาณาจักรแอรีส "ถวายบังคมฝ่าบาท" แต่ภรรยาของเขากลับยืนนิ่ง มองสเวนจูบเท้าคนอื่นตาไม่กระพริบองครักษ์ที่อยู่ในห้องอีกหกคนมองมาที่ผมเป็นตาเดียว "ทำไมเขาไม่ทำความเคารพ" พวกเขาซุบซิบกัน แต่ผมยังยืนหัวโด่อยู่เหมือนเดิมก็ไม่อยากจูบเท้าใครอะ"ซาว่า" สเวนตีหน้าดุใส่ผม "อะ" แล้วองครักษ์สองคนก็ปรี่เข้ามาจับผมกดลง ใบหน้าผมแนบกับเท้าเหม็นๆของราชา"นี่หยุดนะ" สเวนช่วยกระชากไอ้สองคนนั่นออก ส่วนผมนั้นโก่งคออ๊วกเพราะเหม็นตออีนอตีน"เอาล่ะๆ หยุดกันได้แล้ว นี่พวกแกเห็นหัวฉันมั้ยเนี่ย" ราชาห้ามสเวนกับองครักษ์สองคนที่ดูท่าเหมือนจะตีกันส่วนไอ้คนที่แอบไปจู๋จี๋กับซาว่าก็เดินมาถีบผมซะงั้น"แกจะอ๊วกอะไร กิร
Baca selengkapnya
เตรียมตัวถูกกิน!!
ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วกับชีวิตในโลกใบใหม่ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าผมเอาตัวรอดจากการถูกสามีของร่างนี้จับกดมาได้โดยตลอด ถึงเขาจะหงุดหงิดบ้างแต่ก็ไม่ได้บังคับอะไรผมมากมายก็ขอให้เป็นอย่างนี้ไปตลอดแล้วกันก่อนที่ผมจะหาที่อยู่ใหม่และหนีไปได้เช้านี้มีจดหมายจากกองทัพมาส่งที่บ้าน ไททันตัวใหญ่ทำหน้าที่ส่งจดหมาย มันฉีกยิ้มกว้าง "อะ" ผมล้มก้นจ้ำเบ้า กลัวจนตัวสั่น สเวนไปไหนเนี่ย ทำไมไม่มาช่วยผม!!"หมดธุระแล้ว เราไปก่อน" ร่างใหญ่มหึมายังต้องทำงานต่อ มันทำหน้าที่ส่งจดหมายในเมืองนี้ ส่วนพี่ชายของมันมีหน้าที่กินศพที่ถูกประหารไททันที่ซาว่าเห็นครั้งก่อนก็คือพี่ชายมันนี่แหละ"ชะ โชคดีนะ" ผมลุกขึ้นยืนแต่ขายังสั่นพั่บๆ"เออ" เขาตอบรับและเดินจากไป"เฮ้อ!" ผมถอนหายใจ "ยังไม่ชินสักที" พวกเขาไม่ได้โหดเหมือนในอนิเมะที่ผมเคยดูสักหน่อย แต่ผมก็อดกลัวไม่ได้ทุกทีสิน่า"จดหมายเหรอซาว่า""อ่า" ผมพยักหน้ารับ ไม่รู้สเวนไปอยู่ไหนมา ปล่อยให้ผมกลัวจนเนื้อตัวสั่นไปหมด"อีกสี่วันเราต้องไปโบเวน" สเวนเปิดอ่านจดหมายแล้วบอกผม "อืม" ตั้งแต่ตื่นขึ้นมามีชีวิตใหม่ ผมไม่เคยถามอะไรใครมากความ เขาว่ายังไงผมก็เออออไปด้วย แกล้งทำเป็นรู้เ
Baca selengkapnya
(nc)เสร็จเขาจนได้
(nc) เสร็จเขาจนได้ตายล่ะอยู่ดีๆ ผมก็อยาก... ก้มลงมองกลางกาย มันตั้งโด่ดันเป้ากางเกง โคตรอายเลย ทำไมถึงเป็นอย่างนี้เนี่ย"เพราะของในกล่องนี้แน่ๆ" สเวนพูดขึ้น แต่ผมไม่หันไปมองหรอกนะ เดี๋ยวเขาจะเห็นว่าลูกชายผมตื่นแล้ว"อ่า ราชานี่นะ ให้อะไรมาก็ไม่รู้" เขาบ่นอยู่คนเดียว ส่วนผมรีบกระโดดลงเตียง เอาผ้าห่มห่อตัวไว้แน่น"ผมง่วง นอนล่ะนะ" ผมพยายามข่มตานอน แต่ปวดไอ้นั่นเป็นบ้า มันเสียวมันอยาก แต่กับผู้ชายด้วยกันผมไม่ยอมหรอก"ยอมให้เขาเปิดซิงเถอะน่าาา"เฮือกผมสะดุ้ง เสียงเมื่อกี้นี้มันไอ้พระเจ้าเฮงซวยนั่นนี่นา"นี่แกแกล้งฉันใช่มั้ย" ผมหลุดปากพูดออกมา "น้องว่าไงนะ" สเวนถามขึ้นมาผมถึงเงียบปาก เมื้อกี้เผลอพูดกับพระเจ้าไปซะแล้ว'เปิดซงเปิดซิงอะไร เขากับซาว่าคนเก่าคงมีอะไรกันจนนับครั้งไม่ได้แล้วมั้ง' ผมคิดในใจ"ใครว่า สองคนนี้ถูกบังคับให้แต่งงานกันนะ ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนด้วยซ้ำ"เอ๊ะ!!ผมตกใจกับคำบอกเล่าของพระเจ้า แต่หลังจากนั้นไม่ว่าจะพูดอะไรในใจก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาแล้วไอ้พระเจ้า มึงกลับมาก่อนนนนนซาว่ามัวแต่ตบตีกับพระเจ้าภายในใจจนไม่ทันสังเกตเห็นว่าสเวนถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้วร่างขาวผ่องกำยำย
Baca selengkapnya
(nc)ก็ไม่ได้แย่นะ!!
(nc) ก็ไม่ได้แย่นะ!!สเวนจับขาผมอ้าออก "นี่นาย" ผมอายจนอยากมุดดินหนี มือสากๆ ของเขาลูบไล้ต้นขาผม"อื้ออออ"ลูบไปลูบมาก็มาสัมผัสส่วนอ่อนไหวผม "อะ" แก่นกายผมผงกหัวหงึกๆ เขาลูบปลายลำ ถูเคล้นคลอเคลียไม่หยุด"โอ๊ยยยย อื้อ อ๊าๆๆๆๆ" ผมบิดเร้าๆ เสียวสยิวไปทั้งลำ หยุดไม่ได้แล้ว แม้แต่เรี่ยวแรงจะผลักเขาออกยังไม่มีเลย"อะ"เขาเอานิ้วเขี่ยตรงช่องทางนั้น ผมสะดุ้งตกใจ แต่เขาก็ดันนิ้วเข้ามาจนได้"นี่นาย ให้ฉันเป็นสามีเถอะนะ นะๆๆๆ น๊าาา" ผมจับแขนเขาเขย่า เผลอทำเสียงออดอ้อนไปซะได้ "อูย" เขาสอดนิ้วที่สองเข้าช่องทางผม แถมยังขยับเร็วขึ้น"น้องเป็นเผ่าดิร็อก ต้องเป็นภรรยา มีทายาทให้พี่"ทะ ทายาทอะไรว่ะ ผมเป็นผู้ชายนะโว้ย "ใคร อ๊าาา จะมี ซี๊ดด อ่า ทายาท" ผมเสียวอะ "โอ๊ยนายเร็วอีก" ตายล่ะ ลืมตัวอีกแล้ว"ก็น้องไง มีสักสามคนกำลังดีเลย น้องว่ามั้ย" เขาทำหน้าทำตาน่าถีบมาก แต่ขาผมไม่ถีบน่ะสิ มันถ่างออกแทน แง"พะ พูดบ้าอะไร ผมเป็นผู้ชายน่ะ นะ" ในใจผมกำลังกรีดร้อง นี่ไม่ใช่โลกที่ผมเคยอยู่ มีอะไรแปลกๆ ให้ผมตกใจอยู่เสมอ และถ้าที่สเวนพูดเป็นเรื่องจริง"ว๊ากกกกกกกก"ผมดิ้นจนนิ้วเขาหลุดออก "อะไรของน้อง" แล้วเขาก็ดึงผมก
Baca selengkapnya
อยากตายโว้ย..แต่ไม่ตายดีกว่า!!
เช้าวันใหม่ของสเวนช่างสดใสเสียจริง ในขณะที่อีกคนนั้นนอนน้ำตาตกในอยู่"กูไม่น่าใจง่ายเลย เป็นลูกผู้ชายแท้ๆ แต่ไปนอนครางอยู่ได้ร่างผู้ชายอีกคน ฮืออออ" ซาว่าคร่ำครวญอยู่ภายในใจ เขาโกรธตัวเองจนเนื้อตัวสั่นไปหมด "กูไม่น่าคะยั้นคะยอให้มันเปิดของขวัญเลย" เขานึกโทษทุกอย่าง ทั้งราชาที่ให้ของขวัญแบบนั้นมา ทั้งตัวเองที่ปล่อยให้อารมณ์อยากชักนำ และสุดท้ายก็"โอ๊ย พี่เจ็บนะ โอ๊ยๆๆๆๆ"เขาลุกขึ้นเอาหมอนฟาดใส่สเวนสุดแรง "แกนะแก นี่แน่ะๆๆๆๆ" เขาตีไม่ยั้งแต่สเวนก็ไม่คิดสู้ "โอ๊ยพอแล้ว เจ็บนะเนี่ย" สเวนเลยจับมือเขาไว้ ก่อนจะ"อะ"พลิกขึ้นมาคร่อมร่างซาว่าไว้ "ถ้าไม่หยุด พี่จะทำอีกนะ" เขาหอมแก้มซาว่าแรงๆแล้วลุกขึ้นเดินจากไป"เฮ้ย โคเรย์เตรียมยาบำรุงไว้ให้เมียฉันด้วยนะ""ได้ครับท่าน""ไลล่า เอาอาหารที่ให้พลังงานเยอะๆด้วย""ได้สิคะ"สเวนเดินยิ้มไปทั่วบ้าน หน้าตาเบิกบานกว่าครั้งไหนๆ "เมียเรานี่นะ น่ารักกก" เขาอยากประกาศให้ทั้งโลกรู้ไปเลยว่าซาว่าน่ะ เป็นของเขาแล้วส่วนซาว่านั้น"โดดลงไปตรงนี้จะตายมั้ยนะ" ผมยืนเหม่ออยู่ที่หน้าต่าง มองพื้นดินสีน้ำเงินเบื้องล่างแล้วก็ใจหายนี่ผมจะตายอีกรอบแล้วเหรอเนี่ย"เฮ้ยๆๆ ค
Baca selengkapnya
แค่แก้ผ้าจะหึงทำไมวะ
เช้าวันใหม่ของสเวนช่างสดใสเสียจริง ในขณะที่อีกคนนั้นนอนน้ำตาตกในอยู่"กูไม่น่าใจง่ายเลย เป็นลูกผู้ชายแท้ๆ แต่ไปนอนครางอยู่ได้ร่างผู้ชายอีกคน ฮืออออ" ซาว่าคร่ำครวญอยู่ภายในใจ เขาโกรธตัวเองจนเนื้อตัวสั่นไปหมด "กูไม่น่าคะยั้นคะยอให้มันเปิดของขวัญเลย" เขานึกโทษทุกอย่าง ทั้งราชาที่ให้ของขวัญแบบนั้นมา ทั้งตัวเองที่ปล่อยให้อารมณ์อยากชักนำ และสุดท้ายก็"โอ๊ย พี่เจ็บนะ โอ๊ยๆๆๆๆ"เขาลุกขึ้นเอาหมอนฟาดใส่สเวนสุดแรง "แกนะแก นี่แน่ะๆๆๆๆ" เขาตีไม่ยั้งแต่สเวนก็ไม่คิดสู้ "โอ๊ยพอแล้ว เจ็บนะเนี่ย" สเวนเลยจับมือเขาไว้ ก่อนจะ"อะ"พลิกขึ้นมาคร่อมร่างซาว่าไว้ "ถ้าไม่หยุด พี่จะทำอีกนะ" เขาหอมแก้มซาว่าแรงๆแล้วลุกขึ้นเดินจากไป"เฮ้ย โคเรย์เตรียมยาบำรุงไว้ให้เมียฉันด้วยนะ""ได้ครับท่าน""ไลล่า เอาอาหารที่ให้พลังงานเยอะๆด้วย""ได้สิคะ"สเวนเดินยิ้มไปทั่วบ้าน หน้าตาเบิกบานกว่าครั้งไหนๆ "เมียเรานี่นะ น่ารักกก" เขาอยากประกาศให้ทั้งโลกรู้ไปเลยว่าซาว่าน่ะ เป็นของเขาแล้วส่วนซาว่านั้น"โดดลงไปตรงนี้จะตายมั้ยนะ" ผมยืนเหม่ออยู่ที่หน้าต่าง มองพื้นดินสีน้ำเงินเบื้องล่างแล้วก็ใจหายนี่ผมจะตายอีกรอบแล้วเหรอเนี่ย"เฮ้ยๆๆ ค
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status