LOGINในโลกที่อย่างกับหนังแฟนตาซี เขาเกิดใหม่เป็นนักรบหุ่นล่ำพร้อมสกิลนักดาบเลเวล99 ทีแรกก็คิดว่าตัวเองเก่งที่สุด แต่ดันมีคนเจ๋งกว่า นั่นก็คือผัวเขา ใช่ผัว พระเจ้าให้เขาเกิดใหม่เป็นนักรบหล่อล่ำ..แต่ดันมีผัว
View MoreTrigger Warning!
This book contains torture scenes in some parts of the chapters. I will do my best to leave a small note at the beginning of the chapters that contains torture scenes.
This is the second book of Descendants Of Moon Goddess, and for the new readers there are some things you won’t understand in the book's continuation, but I will try to explain the best way I can at the end of the chapter. And I got some mean comments in my last book about how my FL was weak in the first few chapters, please if you can’t handle weak female leads don’t bother reading, we all have gone through a point in our life where we were vulnerable but overcome it so please, no mean comments. Have a splendid reading!
***********************
I stay in the dark room, my body shivering in great fear as I wait for her to come. Cold sweat running down my back, making my light clothes stick to my skin. I know what is coming for me, the pain that is about to come, and I can’t do anything to stop it. I am stuck in between a rock and I have no one to save me. She controls me and I have to do as she says. If not, there will be a great consequence for my action. The night was dark and silent, but I could hear the rats running around. Some even passed my leg and clawed at it, but I did nothing because, in a way, I am like that rat. I am always running from humans, itching to survive, but in my case I am running from a demon, a demon that controls me and I have to do as the demon says. My life and survival depend on that demon, and I have no control over it.
I heard the familiar sound of heels coming; it echoed down the hallway. Tears stung my eyes as I realize I am yet to be put through another series of pain and I can’t do anything about it. I am weak. I hide behind people to save me, but right now there is nobody here to save me. I have to face this alone. She took her time walking closer to the room. She never rushed because she knows I have nowhere to run. I am her puppet. The door opened slowly and her shining stiletto black heels came inside first, followed by the rest of her body.
I gulped as my eyes connected with her black orbs, a nasty smirk dancing on her lips as she inhaled my fear. She loves it when I shake in front of her like a vulnerable child. I am below her and she controls me. Which is quite ironic for a woman of my status.
“Look at you, shaking and shivering,” she said, her voice taunting and teasing making my fear increase. She walked closer to me while I moved back instinctively, trying to get away from her. I stopped moving back as my back hit the wall. She was just two inches away from me, breathing the same air I was. I shivered as her black and well-polished nails move under my jaw, cutting into my skin. That is how sharp it is. Then she raised my head up, looking deep into my fearful orbs.
“Fight me,” she whispered, her eyes daring me. That is what she always does, playing mind games and giving me the opportunity to fight her, but I can’t I am powerless against her and she knows it.
“You can’t?” she taunts, her nails digging into my skin. I whimpered, closing my eyes.
“How about your wolf? Where is she?” She taunts me, knowing very well that every night I am in the demon kingdom, I take wolfbane just to weaken my wolf and I must take it because she makes sure I do. She chuckled, her nails digging into my face. I bite my lips, holding in the pain.
“Aren’t you going to cry out, Lillian?” she asked, pushing my already broken ribs. I groan, holding my pain. This is just the beginning of the long night.
“Answer me!” she yelled, kicking my jaw harshly. I winced, hearing my bones breaking.
“N.no” I answered, tears running down my eyes.
“I thought so,‘’ she said, using her powers to slam me against the hard wall. My back making a dent in the wall, while my bones break.
“What are the rules Lillian?” she asked, like she always did.
“Stay away from A. sher” I whispered, closing my eyes because of the stinging pain in my back.
“Good, stay away from him. He doesn’t deserve a weak wolf like you. He needs someone strong and beautiful beside him, and you are none of that. You are a lowly wolf with no powers to match mine,” she said, and I nodded my head, absorbing her cruel words. But she was right. I am a lowly wolf and I don’t deserve him because I can’t defend myself. I let people do whatever they want with me, and that is why I am here.
“Now, strip. We don’t have all night,” she commanded and like the obedient slave I am, I stood up and removed my clothes, revealing the deep stab wounds, whip marks, claws strike, purple and blue bruises and including the infected wounds. I can’t heal because I don’t have my wolf and once again she is about to decorate my body into what she calls perfection and I have no say about it because I am everything she says I am.
(จบ)อยู่กับเจ้าไปตลอดกาล"นั่นแสงอะไร"ซาว่าที่นั่งรอสเวนอยู่ตรงระเบียงเงยหน้าขึ้น แสงสีขาวกระจ่างเต็มท้องฟ้า เป็นสัญญาณว่าพลังของราชามังกรได้ถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว"สีขาว อ่า มังกรขาว""อ่าาา หรือเราจะตาฝาด"ซาว่าขยี้ตาแรงๆ แล้วเขาก็ได้คำตอบว่าตัวเองแค่ตาฝาดไปวันสถาปนาอาณาจักร"เอาล่ะนะ พวกเราเปิดมิติ"เสียงมิเกลปลุกใจให้พวกพ้องฮึกเหิม สไลม์ตัวกลมเด้งดึ๋งๆนำหน้าเพื่อน ได้เวลาที่เขาต้องทำตามสัญญาแล้วในวันหนึ่งสเวนติดต่อมาเพื่อบอกเขาว่าซาว่ากำลังตั้งท้อง"นึกว่าท่านอยากจะครองโลกซะอีก" "อะไรทำให้นายคิดแบบนั้น""อะ นั่นสินะครับ""แค่เปิดมิติพงไพร และช่วยกันดูดกลืนวิญญาณของรันคะเข้าไปก็พอ หวังว่าพวกนายทุกตนจะทำได้นะ""แน่นอนอยู่แล้วครับ พวกเราเกิดมาเพื่อกินวิญญาณ ไม่ว่าจะชั่วร้ายแค่ไหนก็จะกินไม่เหลือซาก""ถึงแม้กินไปแล้ว เขาจะกลับมากำเนิดในครรภ์ซาว่าอีกครั้งก็เถอะ""ความจริงทำไมไม่มอบลูกคนแรกให้ราชาคอลตัลกินตามสัญญาล่ะครับ แล้วท่านก็สังหารซาว่าในคืนเดือนดับที่ประตูนรกเปิดในรอบหนึ่งพันปี ตัดวงโคจรไม่ให้จอมมารรันคะกลับมาเกิดได้อีก""เพราะต่อให้ราชาคอลตัลกินลูกคนแรกไป แต่รันคะคนที่สองที่สาม
ปลดผนึกซาว่าคล้ายกลืนข้าวไม่ลง ภายในใจเขามีแต่ความกังวล"ได้เห็นแล้วว่าร่างกายนี้ยังคงอยู่""ทำไมกัน""ซาว่า บ่นพึมพำอะไร ทำไมไม่กินข้าว"สเวนตักข้าวป้อนภรรยา ไม่ใช่เขาไม่สงสัยในตัวนักดนตรีคนนั้น เพียงแต่ไม่อยากพูดอะไรให้ซาว่าลำบากใจเท่านั้นบางอย่างก็ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้เพียงแต่แกล้งมองข้ามไปก็แค่นั้น"นี่ท่านพี่" ซาว่าสบตาสเวน สายตาเศร้าสร้อยนั้นทำเอาคนเป็นสามีเจ็บหัวใจแปล๊บๆ"ว่าไง" เขาพูดเสียงนุ่ม ลูบหัวซาว่าอย่างเอ็นดู ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่เขาตกหลุมรักคนๆนี้รู้ตัวอีกทีก็ถอนตัวไม่ขึ้นซะแล้วสิ"ท่านพี่สเวน ท่านพี่ ออกมาหาน้องที ท่านพี่"แต่ก่อนจะได้คุยอะไรก็มีเสียงตะโกนโหวกเหวกดังมาจากด้านนอก สเวนคิ้วกระตุก "นั่นเสียงโดนัลนี่นา" ซาว่าหน้าตาเริ่มบึ้งตึง"ชู้รักท่านมาทำอะไรที่นี่""โธ่ ชู้อะไรกัน ตั้งแต่แต่งกับน้องพี่ก็ไม่ได้ยุ่งกับใครเลยนะ""เคยกอดกันต่อหน้าน้องอยู่นี่นา""ก็ตอนนั้น....""ตอนนั้นอะไร""ท่านพี่ ฮือๆๆๆๆ ออกมาหาน้องหน่อย""เฮ้อ!" สเวนจำใจเดินออกมาหน้าปราสาทอีกครั้ง ส่วนซาว่าก็เดินกระทืบเท้าตึงตังตามออกมาด้วย"ท่านพี่ ฮือออออ ท่านพี่ช่วยน้องด้วย ท่านพี่ฮาเกน ฮือออ
นักดนตรีพเนจร(พาร์ท ซาว่า)ดวงอาทิตย์เพิ่งเริ่มโผล่พ้นขอบฟ้าขณะที่ผมนอนอยู่บนเตียง ครุ่นคิดถึงความไร้สาระของชีวิต อารมณ์ต่างๆวนเวียนอยู่ในใจผม"นี่เราท้องจริงๆเหรอ"การตื่นขึ้นมาแล้วต้องยอมรับว่าผู้ชายอย่างผมกำลังตั้งท้อง มันเหมือนกับมีอะไรที่ทำให้ผมรู้สึกผิดแปลกมากๆเลยครับ"เอ่อ...พระเจ้าคุณอยู่มั้ย โผล่หัวมาให้คำปรึกษาผมสักครั้งได้ป่ะ" ผมเรียกหาพระเจ้าภายในใจ รู้สึกว่าเขาจะหายไปนานเกินไปแล้วนะ!!!!“อรุณสวัสดิ์ซาว่า!” เสียงของสเวนดังก้องไปทั่วห้อง ดึงผมออกจากความคิดบ้าๆบอ ๆ“อรุณสวัสดิ์ ท่านพี่สเวนนี่” ผมตอบยิ้มๆ แล้วหันหน้าไปหาสเวน เขาขมวดคิ้วเมื่อได้ยินชื่อเล่นใหม่ อ่า จะว่าไปเรียกแบบนี้ก็น่ารักดีนะ"ซาว่า....เด็กดื้อ"เขาโน้มตัวเข้ามาจูบแก้มผม “พี่มีเรื่องต้องไปจัดการ อาจจะไม่ได้กลับสักสี่วัน""สี่วัน?" ผมร้องลั่น ลุกขึ้นยืนบนเตียง “แต่ท่านพี่ นั่นมันนานเกินไปนะ” อยู่กับเขาแล้วเหมือนผมจะเอาแต่ใจมากขึ้นทุกวันสเวนหัวเราะเบาๆ นิ้วของเขาปัดปอยผมที่หลังใบหูของผม “เรื่องสำคัญ เลยต้องไปนานหน่อย แต่พี่สัญญาว่าไม่เกินสี่วันแน่นอน""จะรีบกลับมากอดน้องกับลูกเร็วๆนะ""มีเรื่องอะไร ให้น้องไป
เสียงกระซิบของโชคชะตาแสงแดดส่องผ่านผ้าม่าน ฉายแสงอันอบอุ่นไปทั่วห้องที่สเวนและซาว่านอนกอดกันหลังจากคืนอันเร่าร้อน นิ้วของสเวนไล่ตามบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของซาว่า ขณะที่ทั้งคู่พยายามกลั้นอารมณ์นั้นไว้“น้องก็รู้” สเวนพูดด้วยรอยยิ้มขี้เล่น “พี่คิดมาตลอดว่าตอนเช้าคือช่วงที่ดีที่สุดของวัน” ซาว่าหัวเราะเบาๆ พลางฟุบหน้ากับหน้าอกของสเวน"ท่านพี่พูดตอนนี้ น้องจะทำยังไงต่อล่ะ"สเวนหัวเราะ เสียงดังก้องกังวานไปทั่วอกของเขา "พี่พบเหตุผลที่จะรักน้องแล้ว""เหตุผลอะไร" ซาว่าชักอยากรู้แล้วสิ"น้องน่ารัก แค่นี้แหละ""ชิ เหตุผลไรไม่รู้"ขณะที่พวกเขาดื่มด่ำกับความสุขที่มีให้กัน สเวนก็นึกขึ้นได้ว่าใกล้ถึงเวลาที่หมอจะมาแล้ว เมื่อวานเขาให้ลูกน้องไปนัดหมอให้ อยากให้มาตรวจร่างกายซาว่าดูอีกที รวมทั้งเรื่องที่ซาว่าเคยปวดท้องมากๆตอนอยู่มิติพงไพรด้วย“น้องไปแต่งตัวเถอะ เดี๋ยวสักพักหมอจะมาตรวจ” ไม่กี่นาทีต่อมาก็มีเสียงเคาะประตู ซาว่ายังไม่ทันได้ลุกออกจากเตียงด้วยซ้ำ"มาตรงเวลาเป๊ะๆเลยนะ"สเวนเปิดประตูออก เผยให้เห็นชายร่างผอมสูงที่มีผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงและรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาตลอดเวลา "อ่า สเวน! นายเป็นยังไงบ้างเพื
"นั่น ไททัน" ผมชี้ไปที่ร่างสูงใหญ่ยักษ์ที่กำลังเดินอยู่ ในมือเขาถือหัวคนเคี้ยวไปด้วย!!!!แล้วทำไมไม่มีใครหนีเลยเนี่ย เดี๋ยวไททันก็จับกินหมดหรอก!!!!"เอ๊ะ นั่นสไลม์ใช่มั้ย" จะใช่ท่านริมุรุรึเปล่านะ"อ๋าาา คนมีปีกบิน อะ ม้าบินได้""เฮ้ยๆๆๆๆ ไททันเกราะก็มีด้วย" สไลม์ก็กระโดดดึ๋งๆไปทั่ว เสียงคนคุยกันก็
"อ่า ไปซะแล้ว ไม่อยู่ช่วยเราหน่อยเลย" สเวนควักส่วนกลางกายออกมา มือรูดชักขึ้นลง ใจจินตนาการว่าได้สอดใส่รูภรรยา"โอ๊ย ซาว่าของพี่ ซี๊ดดดด หล่อกระชากใจพี่จริงๆ โอ๊ยๆๆๆๆ"เขายืนแอ่น แก่นกายชี้โด่ มือสากครูดสี รูดรั้ง สาวชักเร็วๆ "อ่า ซาว่า" เขาคิดภาพซาว่ากำลังครวญคราง ยิ่งมีอารมณ์รุนแรงขึ้น เม้มปากทำหน
ผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่สถานที่เดิม "ที่ไหนอีกล่ะ" ผมที่นอนอยู่รีบลุกขึ้นนั่ง งงงวยกับสิ่งที่ได้พบเจอในวันนี้"อะ"สายตาผมเหลือบเห็นเงาตัวเองในกระจก "กูเหรอ" ผมวิ่งมาที่กระจกเพื่อจะมองดูชัดๆ "ใครล่ะเนี่ย กูเหรอ" ผมจับหน้าหล่อๆนี่ดู ลูบแขนล่ำๆที่ชาติก่อนไม่เคยมี "โอ้ววว" แล้วก็เปิด
"เอาหมูปิ้งสิบไม้ ข้าวเหนียวสาม"ผมบอกแม่ค้าหมูปิ้งก่อนจะดูดน้ำหวานเอื๊อกๆ "โอ๊ยร้อนๆ ร้อนฉิบหาย" ผมบ่นในใจ หิวข้าวก็หิว อยากกลับบ้านเร็วๆ วันนี้เหนื่อยเป็นบ้า"แปดสิบบาทจ้ะ"ผมรีบยื่นเงินให้แม่ค้า แล้วขึ้นไปนั่งหลับบนรถเมล์ต่อ แถมนั่งเลยมาอีกสามป้าย"เวรจริงๆ"ผมเดินคอตกมารอรถเมล์อีกรอบ กว่าจะนั่ง




![ผมไม่ได้ยั่ว เสี่ยต่างหากที่ห้ามใจไม่ได้[Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


![[Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)









