เกิดใหม่เป็นนักรบหล่อล่ำ..แต่ดันมีผัว!!!

เกิดใหม่เป็นนักรบหล่อล่ำ..แต่ดันมีผัว!!!

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-02-22
โดย:  KraTakจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
28บท
1.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ในโลกที่อย่างกับหนังแฟนตาซี เขาเกิดใหม่เป็นนักรบหุ่นล่ำพร้อมสกิลนักดาบเลเวล99 ทีแรกก็คิดว่าตัวเองเก่งที่สุด แต่ดันมีคนเจ๋งกว่า นั่นก็คือผัวเขา ใช่ผัว พระเจ้าให้เขาเกิดใหม่เป็นนักรบหล่อล่ำ..แต่ดันมีผัว

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตายง่ายๆอย่างนี้เลย???

Namaku Amanda William. Tadinya aku sudah tidak ingin di pusingkan dengan urusan laki-laki, toh hidupku sudah cukup bahagia sendiri. Karir ku bagus, aku sudah memiliki rumah sendiri meski tak mewah. Kendaraan pun aku punya meski bukan kendaraan wah.

Nyatanya saat aku menikmati kesendirianku yang ke lima tahun ini, Ibuku malah terus-menerus menanyakan kabar hatiku. Berharap ada laki-laki yang menggantikan posisi Arjuna, mantan kekasih ku.

Terlebih ocehan kedua sahabat baik ku Fitria dan Jenny yang sudah mendahuluiku berkeluarga semakin membuat kepalaku sakit. Menurutnya hidupku tak normal, sebab aku memilih untuk sendiri selamanya. Mereka ingin aku hidup normal katanya.

Aku sudah melihat seorang perempuan cantik yang duduk memangku seorang bayi. “Ya ampun Jen, anakmu lucu sekali.” pujiku saat pertama kali melihat putra Jenny mengenakan kemeja rapi bak orang dewasa.

Jenny memutar bola matanya, “Makanya cepet bikin, biar kamu juga punya.” katanya ketus. 

“Bikin? Emang dari tanah liat bisa bikin sendiri.” jawabku tak kalah ketus.

Jenny memicingkan matanya, menatapku dengan tatapan asing, seperti kesal yang tertahan. “Ya cari dong yang mau jadi partner buat bikinnya!”

“Aduh mulai ngelantur lagi. Mana nih si Fitria jam segini belum datang juga?” ujarku mengalihkan pembicaraan Jenny.

“Ayo Nak main sama Alex.” pinta Fitria pada anaknya agar mau bermain bersama Alex putra sulung Jenny.

Aku mulai resah saat Fitria yang kini ada di antara aku dan Jenny. Seperti obrolan-obrolan sebelumnya, pasti aku yang selalu terpojokan.

“Sorry ya, aku telat lagi. Maklum Pak Suami kalau libur maunya di kelonin terus. Hahaha.” lanjutnya di sambut tawa Jenny.

“Mulai deh.” protesku yang sudah badmood sejak tadi.

“Ye bukan salah kita lagi. Suruh siapa milih jomblo seumur hidup?” jawab Fitria di dukung anggukan Jenny.

Aku mulai menyalakan sebatang rokok Marioboro kesukaan ku, berbincang hangat dengan sahabat baik ku. Jenny dan Fitria sudah menjadi bagian dari keluargaku. Persahabatan kami sudah berjalan hampir lima belas tahun lamanya. Tepatnya saat kami masih sama-sama duduk di bangku SMA.

Jenny memang begitu, dia selalu galak pada topik-topik tertentu. Tapi karakter feminin nya lebih mendominasi saat mengambil keputusan-keputusan penting. Seperti keputusannya menggunakan dress bermotif bunga anggrek ungu di padukan bando rambut senada. Sempurna sekali membalut tubuhnya yang masih indah meski sudah memiliki dua orang putra. Selain memiliki anak-anak yang tampan, Tentu saja Jenny juga wanita bersuami. Samudera suaminya, seorang Dokter yang karirnya tak perlu diragukan lagi.

Lalu bagaimana dengan Fitria? Fitria itu mesum! Dia adalah orang yang paling ahli sepertinya dalam urusan ranjang. Kenapa begitu? Karena hanya dia yang selalu bersemangat mengangkat topik itu. Bahkan dahulu....

Saat kami masih duduk di bangku SMA dia punya koleksi beberapa dvd dewasa. Dan dia selalu antusias akan itu. Aku yang bekerja satu kantor dengannya kadang khawatir jika nanti ia akan meracuniku dengan kegilaannya itu. Beruntungnya, Fitria juga wanita bersuami dengan satu putra. Lexi nama putranya sedangkan suaminya Febri seorang yang paham sekali dengan teknologi.

Aku hampir tesedak asap rokok saat Jenny tiba-tiba menginjakan kakinya keras di bumi dan berkata, “Manda, udahan dong rokoknya! Makin ke sini aku perhatikan kecanduanmu malah semakin parah.” pinta Jenny sekilas menasehatiku dengan sebal.

“Maaf deh maaf.” pintaku seraya mematikan batang rokokku yang masih panjang. 

Aku pun mulai tersedak kembali setelah berusaha menelan bakso berukuran kecil. Saat Fitria lagi, membuka topik yang membuat kupingku sakit.

“Man udah tahun kelima ini, masih aja belum move on dari Arjuna? Kamu juga berhak bahagia Man.” kata Fitria melanjutkan.

“Gak lah, Arjuna udah aku anggap mati. Tapi gak tau lah Fit, aku masih....”

“Masih takut kecewa lagi? Takut kalau kamu ketemu laki-laki berengsek kayak bapak mu?” cecar Jenny menyelaku.

Lagi, mereka mencecarku dengan pertanyaan yang sama yang sudah berulang hingga ratusan.

***

Awal pekan yang akan melelahkan, sebab aku di sambut tangung jawab pekerjaan baru yang lebih besar. Perusahaan memintaku untuk menangani projek apartemen baru di luar kota. Pekerjaan yang mewajibkanku untuk tinggal di Surabaya selama enam minggu lamanya.

“Proyek besar honor besar Man.” seru Doni bersemangat saat kami mulai menyiapkan berkas-berkas yang akan kami bawa ke Surabaya.

“Lumayan lah buat jajan anakmu Don.” jawabku datar. Doni menghentikan aktifitasnya sejenak. Dia melempar senyum bahagia. “Jajan anaknya sama jajan ibunya Man.” Aku terkekeh kemudian. “Iya.”

Sebagai seorang Arsitek utama di perusahaan, kaki tangan dan rekan kerjaku memang lebih di dominasi laki-laki dan aku sudah terbiasa dengan itu.

***

Kepalaku mulai pusing. Penglihatanku juga terasa hilang sebagian saat aku bersiap untuk kembali ke Jakarta setelah enam minggu aku bekerja di Surabaya. Badanku juga lemas sekali.

Doni yang duduk di sampingku seperti melihat gerak-gerikku hingga ia bertanya, “Man, kamu sakit ya?” Aku mengepalkan kedua tanganku tanpa sadar. “Kayaknya sih gitu Don,” "Kamu terlihat pucat Man, apa mau ku antar ke rumah sakit Man?” tawar Doni mulai panik. Telapak tangan Doni sudah berkali-kali menyentuh dahiku untuk memastikan suhu tubuhku. Kali ini ku silangkan tangan ke dada. “Tidak usah Don, nanti biar di Jakarta aku ke Dokter, kebetulan suami sahabatku seorang Dokter.” kataku menolak kebaikan yang Dini tawarkan. Aku memang terbiasa dengan Samudera. Dia sudah seperti private dokterku. “Yakin kamu Man?" “Gak apa-apa Don. Thanks ya.” balasku mencoba menenagkan Doni.

***

Ku tahan setiap sakit yang menjalar tubuhku hingga aku meninjakan kaki di Bandara Soekarno Hatta. Aku pamit mendahului Doni untuk pergi  dengan memesan taxi online menuju klinik Dokter Samudera.

"Amanda! Tumben sekali tiba-tiba datang gak kasih kabar?" sapa Jenny merangkulku dengan menyilangkan tangan di balik tulang punggungku.

Aku hanya tersenyum seraya menahan kepalaku yang mulai terasa berat.

“Man, kenapa? Kamu sakit? Pucat sekali wajahmu. Yuk ke klinik!” Jenny sedikit berlari mengarahkanku ke pintu masuk klinik yang menyatu dengan kediamannya. Aku mengikutinya. “Hai Sam.” aku menyapanya lirih. Rasanya tenagaku sudah habis, tubuhku nyaris ambruk malah. Samudera sudah sejak tadi menyibukan tangannya untuk memeriksa keadaanku. “Hai Amanda, udah lama gak ketemu. Sekalinya ketemu malah minta obat.” Aku mengulum senyum dengan kata-kata Samudera. 

Amanda mulai resah. Aku bisa merasakan dia tengah mengkhawatirkanku. “Gimana Mas? Amanda gak apa-apa kan?” Jenny menyela suaminya yang tengah memeriksa keadaanku. Samudera mengangguk pelan lalu berujar, “Sakit biasa aja Man, tekanan pekerjaan yang bikin stres, kurang istirahat jadi kecapekan dan kebiasaan rokok yang harus segera di hentikan.” jelasnya seraya menulis resep di secarik kertas. Jenny yang sebelumnya berdiri di samping kakiku kini meraih tanganku untuk sekedar membantuku agar bisa duduk di tepi brangkar. "Tuh kan Man, aku udah berkali-kali bilang. Buang sajalah rokokmu itu.” pinta Jenny yang di setujui suaminya.

Samudera beranjak dari tempat duduknya. Memutari meja kerjanya dan menempatkan bokongnya disana. “Rokok itu hanya merusakmu Man. Apalagi kamu perempuan, kamu akan mengandung di kemudian hari. Sebelum kamu tidak bisa lepas, kamu harus mulai terapi untuk berhenti dari sekarang.” “Tenang saja Sam, aku tidak ingin mengandung jadi aku tidak akan menyakiti siapapun.” jawabku datar seraya beranjak dari tepi brangkar.

Benar sekali! Aku memang memutuskan untuk hidup sendiri saja, aku tak ingin mencari pasangan yang akan meributkan kehamilan atau yang lainnya. Aku sudah mati rasa.

“Kamu menyakiti dirimu sendiri Man!” pekik Jenny yang mulai kesal. Aku tentu saja kaget mendengar Jenny membentakku keras, segalak-galaknya Jenny dia tidak pernah membentakku sekeras itu. 

Sedetik kemudian mata Jenny sayu. Tidak seperti sebelumnya yang melotot hingga bola matanya nyaris jatuh. Jenny meraihku. Dengan suara lirih dia berkata, "Man aku minta maaf ya. Aku khawatir sama kamu jadi terbawa perasaan sampe bicara terlalu keras." Aku tersenyum. Lebih dari itu, hatiku pun tersenyum sebab aku masih memiliki mereka yang menyayangiku tanpa sebab. “Makasih banyak ya Jen.”

Kami pun saling meleburkan pelukan Di saat yang sama juga melepaskannya untuk pamit pulang. Aku bahkan tak pernah membayar jasa Samudera setiap kali aku sakit. Pun dengan obat yang aku ambil di apotik samping kliniknya.

Ah mereka memang keluargaku di tanah perantauan ini.

***

Bersambung...

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
28
ตายง่ายๆอย่างนี้เลย???
"เอาหมูปิ้งสิบไม้ ข้าวเหนียวสาม"ผมบอกแม่ค้าหมูปิ้งก่อนจะดูดน้ำหวานเอื๊อกๆ "โอ๊ยร้อนๆ ร้อนฉิบหาย" ผมบ่นในใจ หิวข้าวก็หิว อยากกลับบ้านเร็วๆ วันนี้เหนื่อยเป็นบ้า"แปดสิบบาทจ้ะ"ผมรีบยื่นเงินให้แม่ค้า แล้วขึ้นไปนั่งหลับบนรถเมล์ต่อ แถมนั่งเลยมาอีกสามป้าย"เวรจริงๆ"ผมเดินคอตกมารอรถเมล์อีกรอบ กว่าจะนั่งย้อนกลับมาบ้านก็ใช้เวลาเป็นชั่วโมง รถติดมากจนผมอยากร้องไห้ วันนี้ผมเหนื่อยจริงๆ พอถึงบ้านก็แทบจะคลานเข้ามา"กลับช้าจังวันนี้"แม่ยังนั่งรอผมอย่างเช่นทุกวัน "เควิน แม่ถามทำไมไม่ตอบ" ผมเดินผ่านแม่ไปจนเธอทำเสียงดุ "ขอโทษครับ" ผมพูดอ่อยๆ "ช่างเถอะ ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วมากินข้าวกัน แม่ทำของโปรดเราไว้เยอะเลย" ผมยิ้มออก ก่อนจะถือถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งเข้าห้อง กินรองท้องก่อนสักหน่อยดีกว่าผมกินอย่างมูมมาม ชดเชยที่ทั้งวันนี้แทบไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ข้าวเหนียวคำใหญ่ถูกยัดเข้าปาก ผมจะกลืนมันลงท้อง แต่มันไม่ลง!!!อั๊ก อั๊กๆๆๆๆๆข้าวเหนียวติดคอผม ผมหายใจไม่ออก พยายามทำให้มันหลุดออกมา แต่ยิ่งแน่น ยิ่งเหมือนใจจะขาด "อั๊กๆๆๆๆๆ" ตาผมเหลือกค้าง ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะเรียกให้คนช่วย ผมเอนล้มลงพื้น ตัวเกร็งไปหมด"ไงพ
อ่านเพิ่มเติม
มีผัวตั้งแต่วันแรก!!!
ผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่สถานที่เดิม "ที่ไหนอีกล่ะ" ผมที่นอนอยู่รีบลุกขึ้นนั่ง งงงวยกับสิ่งที่ได้พบเจอในวันนี้"อะ"สายตาผมเหลือบเห็นเงาตัวเองในกระจก "กูเหรอ" ผมวิ่งมาที่กระจกเพื่อจะมองดูชัดๆ "ใครล่ะเนี่ย กูเหรอ" ผมจับหน้าหล่อๆนี่ดู ลูบแขนล่ำๆที่ชาติก่อนไม่เคยมี "โอ้ววว" แล้วก็เปิดดูซิกแพค "หูย กล้ามท้องกู" ผมตาโต สำรวจร่างกายนี้อย่างถูกใจ นี่สินะโอกาสครั้งใหม่ที่พระเจ้ามอบให้ผมชีวิตใหม่ เกิดใหม่ ร่างใหม่"เหมือนฝันเลยโว้ย" แต่ก็เป็นห่วงแม่จัง ป่านนี้ไม่รู้จะร้องไห้เสียน้ำตาไปกี่ถังแล้ว"ก็คงต้องอยู่ต่อไป ถึงจะเจ็บปวดเสียใจแค่ไหนก็ต้องอยู่ให้ได้ นายจากมาแล้วยังต้องห่วงอะไรอีก""นั่นสินะ" จริงอย่างที่พระเจ้าว่า ผมจากมาแล้วยังต้องห่วงอะไร สุดท้ายก็ย้อนกลับไปหาแม่ไม่ได้อยู่ดีแต่ แต่ แต่ ขอผมร้องไห้หน่อยเถอะ"ฮึก ฮือๆๆๆๆๆๆ แม่ครับ ฮืออออ ผมไม่ได้อยู่ดูแล ฮึก ทิ้งให้แม่อยู่คนเดียวแล้ว ฮือๆๆๆๆๆๆ"เปิดดูไอ้นั่นสักหน่อยดีกว่า "แงงงงงงง ใหญ่จังเลย เวลาแข็งคงใหญ่ขึ้นอีก ฮืออออ แม่ครับบบ ฮือๆๆๆๆๆ""พึ่งออกจากบ้านได้วันเดียว ร้องไห้หาแม่แล้วเหรอ""เฮ้ย!! เสียงใครว่ะ"ฮึบบบบเฮ้
อ่านเพิ่มเติม
พุ่งปรี้ดๆเลยนะมึง(ncนิ๊ดนึง)
"อ่า ไปซะแล้ว ไม่อยู่ช่วยเราหน่อยเลย" สเวนควักส่วนกลางกายออกมา มือรูดชักขึ้นลง ใจจินตนาการว่าได้สอดใส่รูภรรยา"โอ๊ย ซาว่าของพี่ ซี๊ดดดด หล่อกระชากใจพี่จริงๆ โอ๊ยๆๆๆๆ"เขายืนแอ่น แก่นกายชี้โด่ มือสากครูดสี รูดรั้ง สาวชักเร็วๆ "อ่า ซาว่า" เขาคิดภาพซาว่ากำลังครวญคราง ยิ่งมีอารมณ์รุนแรงขึ้น เม้มปากทำหน้าเสียวซ่าน เรียกชื่อภรรยาไม่หยุด"ซาว่า ซี๊ดดดด เมียพี่ โอ้วๆๆๆๆๆ"จากยืนมาเป็นนั่ง สเวนนั่งลงบนเตียง เอนตัวสาวชักท่อนลำแข็ง เด้งเด้าใส่มือตัวเองอย่างเมามัน"โอ๊ยยยยย"น้ำอยากสีใสฉ่ำปลายหัว เขาเอามือละเลงมัน ตัวบิดเกร็งอย่างเสียวซ่าน มืออีกข้างล้วงเขี่ยหัวนม"อะ ซี๊ดดดดด"สเวนเป็นคนมักมาก ก่อนจะแต่งงานกับซาว่าเขาก็นอนกับคนนู้นคนนี้ไปทั่ว แถมยังเจ้าชู้หลายใจ คบทั้งชายทั้งหญิง รวมๆกันเกือบสิบคน"อ่า ซาว่าาาา"จริงที่เขาปรารถนาในตัวซาว่า แต่ก็แค่เรื่องบนเตียง ไม่ได้มีความรักเข้ามาแทรก ก็นะ ใครจะรักคนที่ได้เจอกันครั้งแรกก็วันแต่งงานเลยถึงเขาบ้ากาม แต่ก็ไม่ได้รักใครง่ายๆหรอกนะพอระบายอารมณ์ในห้องน้ำจนสาแกใจแล้วผมก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง น้ำท่ายังไม่ได้อาบหรอก เสื้อผ้าจะเปลี่ยนยังไม่มีเลยเนี่ย เดินกลั
อ่านเพิ่มเติม
ชาติกำเนิดกับผัวหน้าหม้อ
"นั่น ไททัน" ผมชี้ไปที่ร่างสูงใหญ่ยักษ์ที่กำลังเดินอยู่ ในมือเขาถือหัวคนเคี้ยวไปด้วย!!!!แล้วทำไมไม่มีใครหนีเลยเนี่ย เดี๋ยวไททันก็จับกินหมดหรอก!!!!"เอ๊ะ นั่นสไลม์ใช่มั้ย" จะใช่ท่านริมุรุรึเปล่านะ"อ๋าาา คนมีปีกบิน อะ ม้าบินได้""เฮ้ยๆๆๆๆ ไททันเกราะก็มีด้วย" สไลม์ก็กระโดดดึ๋งๆไปทั่ว เสียงคนคุยกันก็เสียงดังโหวกเหวกไปหมด"เฮ้ย ไททันตัวนั้นน่ะ หลีกทางหน่อยสิโว้ย!!""บินดีๆหน่อย หลับตาบินรึไงว่ะ""นี่นาย ไปกินหมาที่บ้านให้หน่อย เหมือนมันจะติดเชื้อซอมบี้"อะ อะไรกัน!!!!ผมนั่งลงบนพื้นสีน้ำเงินนี่ แม้แต่พื้นดินยังเป็นสีแปลกประหลาด ทุกอย่างดูพิลึกพิลั่น มันเหมือนความฝัน แต่ทุกอย่างคือเรื่องจริง รึเปล่า?เพียะ!!!!ผมตบตัวเองจนหน้าหัน แต่ไม่คิดไม่ฝันว่าเจ้าของร่างนี้จะแรงโคตรเยอะ"ฮือออออ"ผมหงายหลังล้มพับ เลือดกำเดาไหลพลั่กๆ"ทำอะไรของน้องเนี่ย" สามีในนามของผมดึงเสื้อลูกน้องจนขาดแล้วเอามายัดจมูกผม"โอ๊ยๆๆๆๆ ทำไมแรงเยอะอย่างนี้ ฟันจะร่วงมั้ย" ผมร้องโอดโอย"น้องทำไมไม่ควบคุมพลังตัวเองล่ะ" พลังอะไรผมไม่รู้จักโว้ยและแล้วผมก็ถูกลากขึ้นรถกระทิง ใช่ กระทิงแดง มันวิ่งลากรถพาพวกเรามุ่งหน้าไปยังพระราช
อ่านเพิ่มเติม
ปริศนาที่ไม่รู้คำตอบ?
"มีอะไร ทำหน้าแปลกๆ" สเวนเอามือแตะแขนภรรยา ซาว่าขยับหนีเขาอีกแล้ว "จับมือกันหน่อย เร็ว" เขาออกคำสั่งภรรยาเป็นครั้งแรก ซาว่ายึกยักและเดินหนีไป"ซาว่า พี่บอกไม่ได้ยินรึไง"สเวนพูดเสียงเข้ม แต่มันดันได้ผล เพราะคราวนี้ซาว่ายอมทำตาม ปล่อยให้เขากุมมือเดินมาถึงท้องพระโรง"นายพลสเวนกับท่านซาว่ามาแล้วพ่ะยะค่ะ" โดนัลนำทั้งคู่เข้ามา "ดูรักกันดีนะ" ราชาคอลตัลกล่าวทัก สเวนสบตากับพระองค์แวบนึง ก่อนจะก้มลงจูบเท้าราชาแห่งอาณาจักรแอรีส "ถวายบังคมฝ่าบาท" แต่ภรรยาของเขากลับยืนนิ่ง มองสเวนจูบเท้าคนอื่นตาไม่กระพริบองครักษ์ที่อยู่ในห้องอีกหกคนมองมาที่ผมเป็นตาเดียว "ทำไมเขาไม่ทำความเคารพ" พวกเขาซุบซิบกัน แต่ผมยังยืนหัวโด่อยู่เหมือนเดิมก็ไม่อยากจูบเท้าใครอะ"ซาว่า" สเวนตีหน้าดุใส่ผม "อะ" แล้วองครักษ์สองคนก็ปรี่เข้ามาจับผมกดลง ใบหน้าผมแนบกับเท้าเหม็นๆของราชา"นี่หยุดนะ" สเวนช่วยกระชากไอ้สองคนนั่นออก ส่วนผมนั้นโก่งคออ๊วกเพราะเหม็นตออีนอตีน"เอาล่ะๆ หยุดกันได้แล้ว นี่พวกแกเห็นหัวฉันมั้ยเนี่ย" ราชาห้ามสเวนกับองครักษ์สองคนที่ดูท่าเหมือนจะตีกันส่วนไอ้คนที่แอบไปจู๋จี๋กับซาว่าก็เดินมาถีบผมซะงั้น"แกจะอ๊วกอะไร กิร
อ่านเพิ่มเติม
เตรียมตัวถูกกิน!!
ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วกับชีวิตในโลกใบใหม่ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าผมเอาตัวรอดจากการถูกสามีของร่างนี้จับกดมาได้โดยตลอด ถึงเขาจะหงุดหงิดบ้างแต่ก็ไม่ได้บังคับอะไรผมมากมายก็ขอให้เป็นอย่างนี้ไปตลอดแล้วกันก่อนที่ผมจะหาที่อยู่ใหม่และหนีไปได้เช้านี้มีจดหมายจากกองทัพมาส่งที่บ้าน ไททันตัวใหญ่ทำหน้าที่ส่งจดหมาย มันฉีกยิ้มกว้าง "อะ" ผมล้มก้นจ้ำเบ้า กลัวจนตัวสั่น สเวนไปไหนเนี่ย ทำไมไม่มาช่วยผม!!"หมดธุระแล้ว เราไปก่อน" ร่างใหญ่มหึมายังต้องทำงานต่อ มันทำหน้าที่ส่งจดหมายในเมืองนี้ ส่วนพี่ชายของมันมีหน้าที่กินศพที่ถูกประหารไททันที่ซาว่าเห็นครั้งก่อนก็คือพี่ชายมันนี่แหละ"ชะ โชคดีนะ" ผมลุกขึ้นยืนแต่ขายังสั่นพั่บๆ"เออ" เขาตอบรับและเดินจากไป"เฮ้อ!" ผมถอนหายใจ "ยังไม่ชินสักที" พวกเขาไม่ได้โหดเหมือนในอนิเมะที่ผมเคยดูสักหน่อย แต่ผมก็อดกลัวไม่ได้ทุกทีสิน่า"จดหมายเหรอซาว่า""อ่า" ผมพยักหน้ารับ ไม่รู้สเวนไปอยู่ไหนมา ปล่อยให้ผมกลัวจนเนื้อตัวสั่นไปหมด"อีกสี่วันเราต้องไปโบเวน" สเวนเปิดอ่านจดหมายแล้วบอกผม "อืม" ตั้งแต่ตื่นขึ้นมามีชีวิตใหม่ ผมไม่เคยถามอะไรใครมากความ เขาว่ายังไงผมก็เออออไปด้วย แกล้งทำเป็นรู้เ
อ่านเพิ่มเติม
(nc)เสร็จเขาจนได้
(nc) เสร็จเขาจนได้ตายล่ะอยู่ดีๆ ผมก็อยาก... ก้มลงมองกลางกาย มันตั้งโด่ดันเป้ากางเกง โคตรอายเลย ทำไมถึงเป็นอย่างนี้เนี่ย"เพราะของในกล่องนี้แน่ๆ" สเวนพูดขึ้น แต่ผมไม่หันไปมองหรอกนะ เดี๋ยวเขาจะเห็นว่าลูกชายผมตื่นแล้ว"อ่า ราชานี่นะ ให้อะไรมาก็ไม่รู้" เขาบ่นอยู่คนเดียว ส่วนผมรีบกระโดดลงเตียง เอาผ้าห่มห่อตัวไว้แน่น"ผมง่วง นอนล่ะนะ" ผมพยายามข่มตานอน แต่ปวดไอ้นั่นเป็นบ้า มันเสียวมันอยาก แต่กับผู้ชายด้วยกันผมไม่ยอมหรอก"ยอมให้เขาเปิดซิงเถอะน่าาา"เฮือกผมสะดุ้ง เสียงเมื่อกี้นี้มันไอ้พระเจ้าเฮงซวยนั่นนี่นา"นี่แกแกล้งฉันใช่มั้ย" ผมหลุดปากพูดออกมา "น้องว่าไงนะ" สเวนถามขึ้นมาผมถึงเงียบปาก เมื้อกี้เผลอพูดกับพระเจ้าไปซะแล้ว'เปิดซงเปิดซิงอะไร เขากับซาว่าคนเก่าคงมีอะไรกันจนนับครั้งไม่ได้แล้วมั้ง' ผมคิดในใจ"ใครว่า สองคนนี้ถูกบังคับให้แต่งงานกันนะ ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนด้วยซ้ำ"เอ๊ะ!!ผมตกใจกับคำบอกเล่าของพระเจ้า แต่หลังจากนั้นไม่ว่าจะพูดอะไรในใจก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาแล้วไอ้พระเจ้า มึงกลับมาก่อนนนนนซาว่ามัวแต่ตบตีกับพระเจ้าภายในใจจนไม่ทันสังเกตเห็นว่าสเวนถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้วร่างขาวผ่องกำยำย
อ่านเพิ่มเติม
(nc)ก็ไม่ได้แย่นะ!!
(nc) ก็ไม่ได้แย่นะ!!สเวนจับขาผมอ้าออก "นี่นาย" ผมอายจนอยากมุดดินหนี มือสากๆ ของเขาลูบไล้ต้นขาผม"อื้ออออ"ลูบไปลูบมาก็มาสัมผัสส่วนอ่อนไหวผม "อะ" แก่นกายผมผงกหัวหงึกๆ เขาลูบปลายลำ ถูเคล้นคลอเคลียไม่หยุด"โอ๊ยยยย อื้อ อ๊าๆๆๆๆ" ผมบิดเร้าๆ เสียวสยิวไปทั้งลำ หยุดไม่ได้แล้ว แม้แต่เรี่ยวแรงจะผลักเขาออกยังไม่มีเลย"อะ"เขาเอานิ้วเขี่ยตรงช่องทางนั้น ผมสะดุ้งตกใจ แต่เขาก็ดันนิ้วเข้ามาจนได้"นี่นาย ให้ฉันเป็นสามีเถอะนะ นะๆๆๆ น๊าาา" ผมจับแขนเขาเขย่า เผลอทำเสียงออดอ้อนไปซะได้ "อูย" เขาสอดนิ้วที่สองเข้าช่องทางผม แถมยังขยับเร็วขึ้น"น้องเป็นเผ่าดิร็อก ต้องเป็นภรรยา มีทายาทให้พี่"ทะ ทายาทอะไรว่ะ ผมเป็นผู้ชายนะโว้ย "ใคร อ๊าาา จะมี ซี๊ดด อ่า ทายาท" ผมเสียวอะ "โอ๊ยนายเร็วอีก" ตายล่ะ ลืมตัวอีกแล้ว"ก็น้องไง มีสักสามคนกำลังดีเลย น้องว่ามั้ย" เขาทำหน้าทำตาน่าถีบมาก แต่ขาผมไม่ถีบน่ะสิ มันถ่างออกแทน แง"พะ พูดบ้าอะไร ผมเป็นผู้ชายน่ะ นะ" ในใจผมกำลังกรีดร้อง นี่ไม่ใช่โลกที่ผมเคยอยู่ มีอะไรแปลกๆ ให้ผมตกใจอยู่เสมอ และถ้าที่สเวนพูดเป็นเรื่องจริง"ว๊ากกกกกกกก"ผมดิ้นจนนิ้วเขาหลุดออก "อะไรของน้อง" แล้วเขาก็ดึงผมก
อ่านเพิ่มเติม
อยากตายโว้ย..แต่ไม่ตายดีกว่า!!
เช้าวันใหม่ของสเวนช่างสดใสเสียจริง ในขณะที่อีกคนนั้นนอนน้ำตาตกในอยู่"กูไม่น่าใจง่ายเลย เป็นลูกผู้ชายแท้ๆ แต่ไปนอนครางอยู่ได้ร่างผู้ชายอีกคน ฮืออออ" ซาว่าคร่ำครวญอยู่ภายในใจ เขาโกรธตัวเองจนเนื้อตัวสั่นไปหมด "กูไม่น่าคะยั้นคะยอให้มันเปิดของขวัญเลย" เขานึกโทษทุกอย่าง ทั้งราชาที่ให้ของขวัญแบบนั้นมา ทั้งตัวเองที่ปล่อยให้อารมณ์อยากชักนำ และสุดท้ายก็"โอ๊ย พี่เจ็บนะ โอ๊ยๆๆๆๆ"เขาลุกขึ้นเอาหมอนฟาดใส่สเวนสุดแรง "แกนะแก นี่แน่ะๆๆๆๆ" เขาตีไม่ยั้งแต่สเวนก็ไม่คิดสู้ "โอ๊ยพอแล้ว เจ็บนะเนี่ย" สเวนเลยจับมือเขาไว้ ก่อนจะ"อะ"พลิกขึ้นมาคร่อมร่างซาว่าไว้ "ถ้าไม่หยุด พี่จะทำอีกนะ" เขาหอมแก้มซาว่าแรงๆแล้วลุกขึ้นเดินจากไป"เฮ้ย โคเรย์เตรียมยาบำรุงไว้ให้เมียฉันด้วยนะ""ได้ครับท่าน""ไลล่า เอาอาหารที่ให้พลังงานเยอะๆด้วย""ได้สิคะ"สเวนเดินยิ้มไปทั่วบ้าน หน้าตาเบิกบานกว่าครั้งไหนๆ "เมียเรานี่นะ น่ารักกก" เขาอยากประกาศให้ทั้งโลกรู้ไปเลยว่าซาว่าน่ะ เป็นของเขาแล้วส่วนซาว่านั้น"โดดลงไปตรงนี้จะตายมั้ยนะ" ผมยืนเหม่ออยู่ที่หน้าต่าง มองพื้นดินสีน้ำเงินเบื้องล่างแล้วก็ใจหายนี่ผมจะตายอีกรอบแล้วเหรอเนี่ย"เฮ้ยๆๆ ค
อ่านเพิ่มเติม
แค่แก้ผ้าจะหึงทำไมวะ
เช้าวันใหม่ของสเวนช่างสดใสเสียจริง ในขณะที่อีกคนนั้นนอนน้ำตาตกในอยู่"กูไม่น่าใจง่ายเลย เป็นลูกผู้ชายแท้ๆ แต่ไปนอนครางอยู่ได้ร่างผู้ชายอีกคน ฮืออออ" ซาว่าคร่ำครวญอยู่ภายในใจ เขาโกรธตัวเองจนเนื้อตัวสั่นไปหมด "กูไม่น่าคะยั้นคะยอให้มันเปิดของขวัญเลย" เขานึกโทษทุกอย่าง ทั้งราชาที่ให้ของขวัญแบบนั้นมา ทั้งตัวเองที่ปล่อยให้อารมณ์อยากชักนำ และสุดท้ายก็"โอ๊ย พี่เจ็บนะ โอ๊ยๆๆๆๆ"เขาลุกขึ้นเอาหมอนฟาดใส่สเวนสุดแรง "แกนะแก นี่แน่ะๆๆๆๆ" เขาตีไม่ยั้งแต่สเวนก็ไม่คิดสู้ "โอ๊ยพอแล้ว เจ็บนะเนี่ย" สเวนเลยจับมือเขาไว้ ก่อนจะ"อะ"พลิกขึ้นมาคร่อมร่างซาว่าไว้ "ถ้าไม่หยุด พี่จะทำอีกนะ" เขาหอมแก้มซาว่าแรงๆแล้วลุกขึ้นเดินจากไป"เฮ้ย โคเรย์เตรียมยาบำรุงไว้ให้เมียฉันด้วยนะ""ได้ครับท่าน""ไลล่า เอาอาหารที่ให้พลังงานเยอะๆด้วย""ได้สิคะ"สเวนเดินยิ้มไปทั่วบ้าน หน้าตาเบิกบานกว่าครั้งไหนๆ "เมียเรานี่นะ น่ารักกก" เขาอยากประกาศให้ทั้งโลกรู้ไปเลยว่าซาว่าน่ะ เป็นของเขาแล้วส่วนซาว่านั้น"โดดลงไปตรงนี้จะตายมั้ยนะ" ผมยืนเหม่ออยู่ที่หน้าต่าง มองพื้นดินสีน้ำเงินเบื้องล่างแล้วก็ใจหายนี่ผมจะตายอีกรอบแล้วเหรอเนี่ย"เฮ้ยๆๆ ค
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status