บทที่ 2 กลิ่นแห่งโชคชะตา

บทที่ 2

กลิ่นแห่งโชคชะตา

แผนการเจาะระบบทางไซเบอร์ที่นาวินเคยมั่นใจกลับต้องหยุดชะงักลงอย่างสมบูรณ์ หน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้าแสดงรหัสความผิดพลาดสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ ราวกับจะเยาะเย้ยความพยายามของเขา ‘ไวท์วอลล์’ ผนังป้องกันชั้นสุดท้ายที่ลีออนสร้างขึ้นมาด้วยตัวเองนั้น ซับซ้อนและไร้ช่องโหว่เกินกว่าจะเจาะผ่านจากระยะไกล นาวินกัดริมฝีปากจนห้อเลือด เขารู้ดีว่าหากดึงดันจะโจมตีระบบต่อไป อัลฟ่ายีนเด่นระดับลีออนย่อมสามารถแกะรอยตามล่าเขามาถึงที่นี่ได้ภายในไม่กี่นาที

“ต้องเสี่ยง...”

นาวินพึมพำเสียงแผ่วในความมืดที่มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจออาบไล้ใบหน้า เขาปิดระบบคอมพิวเตอร์ทั้งหมดลงอย่างรวดเร็ว ก่อนเปิดแอปพลิเคชันลับที่เขาใช้เวลาซุ่มพัฒนามานานปี มันคือเครื่องมือสร้างตัวตนปลอมขั้นสูงที่สามารถปลอมแปลงประวัติพนักงานและรหัสผ่านเข้าออกอาคารได้ทุกแห่งในเครือไวท์

นาวินก้าวไปที่กระจกบานใหญ่ สำรวจตัวเองในชุดสูทสีเทาเข้มเข้าทรงมาตรฐานที่จงใจเลือกให้เวลาใส่ดูหลวมกว่าตัวเล็กน้อยเพื่ออำพรางสรีระโปร่งเพรียวของเขา แล้วขยับแว่นตากรอบหนาให้เข้าที่ ปรับเปลี่ยนบุคลิกจากนักจารกรรมข้อมูลที่ปราดเปรื่องให้กลายเป็นเบต้าพนักงานเทคนิคระดับกลางที่ดูจืดชืดและไม่มีอะไรน่าจดจำ ดวงตาสีนิลที่เคยทอประกายเด็ดเดี่ยวถูกซ่อนไว้ใต้เลนส์แว่นตาหนาเตอะ นาวินฉีดสเปรย์ระงับกลิ่นทับยากดกลิ่นที่เพิ่งฉีดเข้าไปอีกครั้ง เพื่อให้มั่นใจว่าต่อให้เขาต้องยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มอัลฟ่า กลิ่นวานิลลาของเขาก็ไม่มีวันเล็ดลอดออกมาได้

ในเวลา 21:00 น. อาคารไวท์ทาวเวอร์ตั้งตระหง่านท้าทายแสงสีของเมืองหลวงราวกับยักษ์ใหญ่ที่หลับใหล ภายในอาคารเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงครางเบาๆ ของระบบปรับอากาศ นาวินใช้คีย์การ์ดและรหัสผ่านชั่วคราวที่สร้างขึ้นมาจากแอปพลิเคชันลับผ่านระบบรักษาความปลอดภัยชั้นนอกอย่างแยบยล เขาสาวเท้าเดินผ่านโถงทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนขัดมัน มุ่งหน้าไปยังชั้น 45 ซึ่งเป็นชั้นผู้บริหารระดับสูงอันเป็นเขตหวงห้าม

เป้าหมายของเขาในคืนนี้ไม่ใช่ห้องเซิร์ฟเวอร์หลักที่เต็มไปด้วยพนักงาน แต่คือห้องทำงานส่วนตัวของลีออน ไวท์

นาวินรู้ว่ากุญแจที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในฐานข้อมูลดิจิทัล แต่อยู่ในแท็บเล็ตส่วนตัวของลีออน อุปกรณ์เครื่องนั้นคือทางเข้าเดียวที่สามารถเข้าถึงข้อมูลลับระดับ ‘S’ ได้ทั้งหมด และเป็นอุปกรณ์ยืนยันรหัสสองขั้นตอน (2FA) ที่เขาไม่สามารถข้ามผ่านได้จากระยะไกล

เขาตรวจสอบหน้าจอโฮโลแกรมบนข้อมืออย่างระมัดระวัง สัญญาณจีพีเอสระบุว่าเป้าหมายยังคงติดพันการประชุมด่วนที่ห้องรับรองฝั่งตะวันออก

“ตอนนี้แหละ...”

นาวินรูดคีย์การ์ดปลอมผ่านเซนเซอร์ ประตูเหล็กบานยักษ์เปิดออกอย่างเงียบเชียบ ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว กลิ่นอายที่อบอวลอยู่ในอากาศก็พุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสจนนาวินแทบหน้ามืด

กลิ่นมิ้นต์หอมสดชื่นแต่กลับหนาวเย็นราวกับน้ำแข็ง มันคือกลิ่นเฉพาะตัวของลีออนที่เข้มข้นจนนาวินรู้สึกสั่นสะท้านไปถึงกระดูก ยากดกลิ่น (Suppressants) ในร่างกายเริ่มส่งสัญญาณปั่นป่วนเมื่อต้องรับมือกับความเครียดมหาศาลและฟีโรโมนที่ทรงพลังของอัลฟ่าเจ้าของห้อง

นาวินพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อประคองสติ เขาปรี่ไปที่โต๊ะทำงานสีเข้มและพบว่าเป้าหมายวางอยู่ตรงนั้น แท็บเล็ตสีดำเรียบหรูที่ลีออนวางทิ้งไว้ด้วยความเร่งรีบก่อนไปประชุม

นาวินไม่รอช้า เขาเชื่อมต่ออุปกรณ์ดึงข้อมูล (Data Link) เข้ากับพอร์ตลับของเครื่องทันที นิ้วเรียวรัวสั่งการบนหน้าจอสัมผัสด้วยความชำนาญที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี แถบสถานะดึงข้อมูลค่อยๆ ขยับไปอย่างน่าลุ้นระทึก

80%... 90%... 100%!

“เรียบร้อย”

นาวินพึมพำด้วยความโล่งอก เขาจัดการลบร่องรอยการเชื่อมต่อทั้งหมดและเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างลงกระเป๋าเตรียมหนีออกไป ทว่าในขณะที่เขากำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงพูดคุยของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ลิฟต์ชั้นผู้บริหารเพิ่งเปิดออกและลีออนกำลังกลับมาเร็วกว่ากำหนดการเกือบสิบนาที!

นาวินใจหายวูบ เขาไม่มีทางหนีอื่นนอกจากต้องสวมหน้ากากพนักงานเทคนิคให้มิดชิดที่สุด เขาคว้าแท็บเล็ตตรวจเช็กสัญญาณเครือข่ายของตัวเองขึ้นมาถือไว้ แสร้งทำเป็นกำลังตรวจสอบพอร์ตเชื่อมต่อข้างประตูอย่างใจเย็น ทั้งที่ภายในใจเต้นรัวแรงจนแทบกระดอนออกมาจากอก เหงื่อเย็นเยียบเริ่มผุดขึ้นตามไรผม

กึก!

ประตูถูกผลักเปิดออก ลีออนก้าวเข้ามาในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต ใบหน้าคมสันฉายแววเคร่งเครียดจากการประชุมแต่ยังคงความน่าเกรงขามดั่งราชสีห์ โดยมีดอมมือขวาคนสนิทเดินตามหลังมา นาวินใช้จังหวะนั้นก้มหน้าให้ตามมารยาทของเบต้าผู้น้อย และพยายามสาวเท้าก้าวออกจากห้องสวนทางไปให้เงียบที่สุด

ทว่า... ลีออนกลับหยุดฝีเท้าลงกะทันหันในจังหวะที่เดินสวนกันในระยะไม่ถึงหนึ่งเมตร

กลิ่นมิ้นต์หนาวเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างสูงสง่านั้นพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสของนาวินอย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่เฉียบคมและทรงอำนาจจนทำลายชั้นป้องกันสุดท้ายของยากดกลิ่นไปจนหมดสิ้น

นาวินรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งให้อยู่กับที่ ร่างกายของเขาร้อนรุ่มอย่างประหลาดจนปลายนิ้วสั่นเทา

“เดี๋ยว...”

เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดั่งธารน้ำแข็งรั้งเขาไว้

ลีออนหันกลับมามองเบต้าแปลกหน้าที่ยืนตัวแข็งทื่อ สายตาคมกริบของเขามองผ่านนาวินราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ

“นายเข้ามาทำอะไรในนี้”

นาวินหยุดนิ่ง ลมหายใจติดขัดจนแทบขาดช่วง เขาค่อยๆ หันกลับมามองพลางปรับระดับสายตาให้อ่อนน้อมที่สุด

“ผม... ผมได้รับแจ้งจากระบบส่วนกลางว่าพอร์ตเชื่อมต่อในห้องมีสัญญาณรบกวนครับ เลยมาตรวจสอบความเรียบร้อยก่อนท่านลีออนจะใช้งานต่อ”

ลีออนขมวดคิ้วจ้องมองใบหน้าซีดเผือดภายใต้เลนส์แว่นตาหนา สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่ใบหน้า แต่กลับเลื่อนลงมาที่ลำคอของนาวินซึ่งถูกปกคอเสื้อเชิ้ตปิดมิดชิด ลีออนรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่สัญชาตญาณอัลฟ่าของเขาร้องเตือนว่ามีบางอย่างผิดปกติ ความรู้สึกนี้มันรุนแรงจนเขาเองก็ยังแปลกใจ

“หน้าของคุณ... ดูคุ้นๆ”

ลีออนเปรยออกมา น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความสงสัยที่ทำให้นาวินใจสั่นสะท้าน

“ผมเคยมาติดตั้งระบบเมื่อเดือนก่อนครับท่าน ท่านอาจเคยเห็นผมเมื่อคราวนั้น”

นาวินแก้ตัวอย่างรวดเร็ว พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นเครือ ทั้งที่ความจริงเขาแทบจะหมดแรงล้มลงตรงนั้น

ลีออนไม่ได้สนใจคำแก้ตัว แต่สายตาของเขายังคงจ้องนิ่งไปที่บริเวณคอของนาวิน จุดที่มีรอยแผลเป็นจางๆ ของรอยกัดขู่ที่นาวินเคยได้รับในอดีตซ่อนอยู่ ลีออนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเบือนหน้ากลับไปทางโต๊ะทำงาน แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“ทำงานให้เสร็จแล้วรีบออกไป ฉันไม่ชอบคนนอกมาวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัว โดยเฉพาะในเวลาที่ฉันต้องการความเงียบแบบนี้”

ทันทีที่ลีออนเดินผ่านเข้าห้องไป นาวินทรุดตัวลงพิงผนังหน้าห้องด้วยความโล่งอกอย่างที่สุด เขาพยายามประคองร่างกายที่เริ่มอ่อนแรงออกจากอาคารไวท์อย่างรวดเร็วที่สุด ข้อมูลสำคัญอยู่ในมือเขาแล้ว แต่นาวินไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาทิ้งไว้ข้างหลังคือความแคลงใจในดวงตาของลีออน

เมื่อกลับถึงอพาร์ตเมนต์ที่ปลอดภัย สิ่งที่นาวินพยายามปกปิดก็พังทลายลงทันทีที่ประตูล็อก ร่างกายที่ถูกฝืนมานานก็ทรุดฮวบลงกับพื้น ยากดกลิ่นหมดฤทธิ์ลงอย่างสมบูรณ์ราวกับเขื่อนที่แตกทลาย

กลิ่นวานิลลาบริสุทธิ์ที่หอมหวานและยั่วยวนพุ่งออกมาจากร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง อาการฮีทที่ยังไม่ถึงกำหนดปะทุขึ้นอย่างรุนแรงจากการได้รับกลิ่นฟีโรโมนของลีออนเข้าไปเต็มปอดขณะที่อยู่ในตึกนั้น

“อึก... นี่มันเกิดอะไรขึ้น...”

นาวินขดตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นเย็นเยียบ ร่างกายของเขาจดจำกลิ่นมิ้นต์นั้นได้อย่างแม่นยำและกำลังตอบสนองต่อมันอย่างหิวกระหาย สัญชาตญาณโอเมก้าที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิตกำลังกรีดร้องโหยหาการถูกครอบครอง

ภารกิจแก้แค้นที่เขาตั้งมั่นไว้เริ่มสั่นคลอน เพราะตอนนี้เขาตระหนักแล้วว่า ลีออน ไวท์ ไม่ได้เป็นเพียงศัตรูที่เขาต้องทำลาย แต่คือคู่แห่งโชคชะตาที่ร่างกายของเขาไม่อาจปฏิเสธได้ และนี่คือจุดเริ่มต้นของความทรมานที่แท้จริง

+-+-+

โปรดติดตามตอนต่อไป...

+-+-+

โชคไม่เข้าข้างหรือชะตาเล่นตลก นายเอกเราดันเจอคู่แห่งโชคชะตาที่มันไม่ควรเป็นไปได้

ชอบกดติดตาม คอมเมนต์พูดคุยกับนักเขียนได้นะคะ นักเขียนจะมาตอบแน่นอนจ้า